Foto: Hórreo en Aldán 
Dublinesca non remata nunca, como París. Coma os pesadelos en serie sobre avións que se estrelan aquí, agora. Porque non quería dublinesca rematase, non ata que completar a metamorfose que me convertise nun heterónimo indecente e imprevisible para dar que escribir a vilamatas. Para amolalo. Porque ao lector non se lle rifa, vaia oh, e nestes tempos de miseria lectora. Só me faltaba, recibir unha bronca do autor. Haiche cousas. Nin a vilamatas llo consinto. Aínda que leve toda a razón do mundo e escriba como lle pete, que lle peta moi, pero que moi ben. Pero nin con toda a graza de Sterne me poño a facer deberes, bueno, si, perdón, a Sterne fíxenlle caso. Fun boíña e volvín atrás no Tristan Shandy tal e como me mandou, calquera se resiste buf...e mais cando te tratan con ese ¡señora! impúdico, imperativo, descar(n)ado. Aceptei a penitencia a medias pero con gusto. Pero con vilamatas non, ao vilamatas gustaríame darlle un bo susto e de socato aparecerlle unha noite inspirada no seu documento word con todos os meus atributos de lectora in pectore e proporíalle un reto. Terapia para hikikomoris en potencia ou autores con síndrome de personaxes: elixe o camping máis ocupado da zona máis turística e pranta unha canadiense no medio e medio, rodéate de familias numerosas con fillos pequenos e avós e tíos e primos e cans e iguanas e disfruta do recendo das cremas solares e do balbordo da brisca da sobremesa. E nada de libros, como moito o programa das festas de Salou ou o manual de instrucción do subastado ou o tute cabrón, quedarás coma novo para a próxima tempada vilamatas do meu corazón. 
a parte dos costosísimos recursos con que conta a biblioteca. Xs responsables concentráronse só na satisfación dun usuario que sinxelamente xa non existe. As salas de estudo, son agora espazos semibaleiros poboados por clientes imaxinarios. Os libros impresos durmen o soño dos xustos nos anaqueis e os dixitais de momento non os albicamos por ningures. O persoal bibliotecario, sempre manifestamente preocupado por actualizarse e ofrecer un servizo de altísima calidade cumpre regulamentos e procedementos, e instruccións e tarefas, e cumprimenta follas de non conformidades e tamén de suxestións e de reclamacións, cada unha no seu formulario deseñado ad hoc...e eu a min véñenseme á cabeza as verbas de Bartleby ¿lembras? 
de furbol si ou non, ou de se a vermella me sabe a bertorella (sic), de alienación? buf...noooooonnnn, ¿de patriotismo testicular? ¡juá! ¡sorry Alatriste! esas verbas eran para ti ¿non?, este R.Reig e que eche a h..., ¿de discursos rancios disfrazados de populismo de mercadillo? ¡quita! ¡quita!, ¿do doadísimo que é ir de estupendo propoñendo pasar a
tarde da seminifal lendo ao abeiro dun carballo a última de VM? (perdón, perdón, Enrique)...non...eu só quería aproveitar a ocasión do día D para dicir que non estaría nada mal recoñecer a deliciosa sensación de participar deste desbarre masivo que é moito máis que un deporte. (ejem...) .Na biblioteca temos un dicionario do fútbol con ¡máis de 4000 entradas!. No número de xullo/agosto da Revista de Occidente hai senlleiros artigos de fútbol de Vicente Verdú, González Quirós, Armas Marcelo e Arias Maldonado xunto con reflexión sobre a obra de Chéjov, Shakespeare e Bioy/Borges. Así que o de desprestixiar a este deporte non é só que esté demodée, senón que non é nada pero que nada culto. En serio, eu vou ir a Castrelos e ata penso mercar unha vuvucela desas, pero non por adiantarme a moda ningunha, non por "abanderado" patriotismo, nin sequera porque me guste o fútbol e o entenda ben (levan anos intentando explicarme o fóra de xogo e non hai xeito, xúroo), vou ir porque preciso desa catarse colectiva e tamén porque alí no fondo ata quero que gañe España só por chincar a amiga Heike. E como este bló seica vai de libros pois iso...
ás veces o silencio metíaselle no corpo e sentía como pouco a pouco cada membro ía quedando ás escuras, íanse apagando as luces a medida que entraba esa nada viscosa que se lle pegaba por dentro, ao final, se puisede ollarse a un espello vería un reloxo brando colgado dunha pola agardando un solpor, e ás veces, era un líquido brillante e viscoso, ou un fígado que pasaba de man en man, de membro en membro, de páxina en páxina e que podía ata ser cociñado, chuchado, aberto en canal e distraído con soños que o facían dudar ata de ser un fígado, e ás veces era area agradecida polas dozura desas mans que a remexían con tanta suavidade, iso antes de volverse rocha e provocarse unha fenda profundísima onde viñesen fincar as bandeiras que desprezaba, iso antes...
Spider é un personaxe inquietante. Dende pequeno tece arañeiras coma quen reconstrúe un mapa neuronal eivado irremediablemente. A súa vida é un penoso vagar pola herdanza dun trauma cicais inexistente, pero o director engádelle unha lucidez tan desacougante como a certeza da propia loucura. Terminas a película queréndolle a Spider. Porque concentra todo o sufrimento dos que se pechan nas súas neuroses e contrúen ou inventan traumas propios. Ou os lembran. Ou os soñan. Spider é un arqueólogo da súa propia identidade que nos amosa que a fronteira entre a loucura e a tolemia é tan feble coma o fío de seda das arañeiras que constrúe compulsivamente e que actúan como unha metáfora da violencia que desencanedan as necesidades primarias, no seu caso a necesidade de protección dunha nai á que fai caer precisamente aí, na arañeira, o agasallo que a xeito de relato inesquecible lle tece ao seu fillo. VM introduce a Spider no seu relato dun xeito tamén inquietante. Riba e a súa dona ven esta película e observando a Spider non podemos evitar vérmonos espiando o noso interior. Pero para eso está o bo cine e a boa literatura ¿non si?. 
