Vigo, a estética do contraste

Ás veces o inesperado amólanos pola súa impertinencia, foi o que eu sentín cando me topei por vez primeira con este "ready made" urbanita. Agora, tras convivir con esta imaxe un bo tempo, agradezo a súa presenza esporádica como símbolo da resistencia de Vigo a ser unha cidade como tantas outras. Hai que consolarse dalgún xeito. Aquí o tradicional non se resigna doadamente a desaparecer baixo os cascallos da especulación. Antes alporizábanme moito estes contrastes, sempre aberrantes, e semellábanme síntomas dun mal gusto que farían moi difícil a vida nun entorno tan carente de beleza. As galiñas exultantes pasean á beira da Gran Vía. Un labrego coidando a súa leira a carón da Praza de América. Lembro que hai anos saín unha noite dun hipermercado e sen saber como vinme rodeada de leiras e corredoiras que se multiplicaban nun labirinto do que non me foi doado saír, non atopaba ningunha referencia coñecida, creo que estaba por Lavadores. Hoxe van quedando menos illas do pasado e van aparecendo eses proxectos-monstro que compiten por agachar a ría da vista dos vigueses. Ás veces hai sorte e a necidade e cobiza dos xestores de turno fan que se paralicen algunhas obras, caso do Auditorio, e podemos disfrutar un pouquiño máis dos azuis do ceo e do mar.

Bar Hipólito, en Vigo

En Vigo xa e coñecido abondo, penso, pero por si hai alguén que aínda non parou por aqui, paga a pena vir tomar unhas cervexas, só ou acompañado, podedes escoitar a mellor música de jazz, botar unha partida de xadrez, ler todo tipo de xornais, revistas e cómics ou simplemente ollar o local. Aquí vos deixo unha fotos para que vexades que non minto.

A Pita Tola (o bar da LoLó)

Estes días estou tratando de reconciliarme con esta cidade na que xa levo demasiado tempo como para ir desfacendo as maletas. Na procura deses locais para anotar na axenda e levar aos amigos atopei un tesouro, a Pita Tola. Pero o importante non é a taberna, que tamén, senón a LoLó, a taberneira, unha vella coñecida dos meus tempos de troula en Ourense á que tódolos seus clientes adorabamos. Ver á Loló, aquí en Vigo, facendo o caldo cun turbante a xeito de pirata, escoitar outra vez a súa preciosa voz rota e deixarme escrutar pola súa fermosísima mirada lembroume as mellores horas dunha etapa da miña vida. De súpeto apareceron as imaxes do Rataplán, un dos primeiros pubs de Ourense e tódalas esmorgas que tiven a sorte de disfrutar alí, e toda a xente que aínda hoxe son os mellores amigos e aínda máis. Vaia este post por ti, Loló, prometo facerche unha visita cando menos semanal.

Ogallá esta mensaxe chegue a moitos dos vellos coñecidos que poida que anden ciscados tamén por Vigo, agora xa temos unha boa disculpa para vernos de cando en vez.