Quixeches tocarme M.

Quixeches tocarme M. cando me pensabas e pechabas forte os ollos para crearme. Coa luz prendida gustábache máis. E pregabasme que te ollase mentres me memorizabas. Agora perdéronse algúns matices pero só con que te decidas un pouco alí estarei. No espello. Érgueste sorrindo a aloumiñas a frialdade do meu ventre movéndose ao ritmo dos reflexos que imaxinas. Cómplice do teu desexo retardas sensacións. Hai tempo. Xa se compón a figura con reminiscencias recuperadas pola túa teima de rescribir constantemente o mesmo parágrafo. Velaí estou xa, completamente debuxada. ¿vaste agora? véxote satisfeita co teu manancial de posibilidades. Pensas. Deliciosa esta dor ao abrollar as pólas en pleno outono. A túa man apalpa novas vetas que non codiciaras aínda. Entornas a porta mentras quezo co teu alento que nunca soa a despedida e entón é cando...

Foto: María Jesús Fariña

Esmorgantes. Nin deus nin patria nin rei, abofé.

Foto: "Nindeusninpatrianinrei@grandeespino.es" by Ollazos Outumuro.

É que unha esmorga con amigos dos amigos é máis que unha festa. Velaí está o resultado, perfectamente arumizado. Cortar xamón é unha preciosa metáfora que convida a reflexionar sobre a xenerosidade e a bondade. Un sorriso por tras dun frío obxectivo fotográfico foi a miña foto preferida. Ser quen de traspasar o espello e valorar ese silencio prolongado ou unhas verbas nun idioma descoñecido e exótico que evocan Sherezades trastocando instintos e respostas primarias. Velaí a emoción de sentírmonos parte da civilización. Un músico concentrado na felicidade do auditorio que baila o rap do fontaneiro coa melodía do no woman dont cry. Anfitrionaxe de luxo carnal de delirio e bendicións escatolóxicas que convidan a unha santa voluptuosidade que aguilloa preguizas, arbiter elegantiae, quen fose Petronio para escribirte. E insultar á Benemérita. Mil veces máis che cuspiría nesas gafas de sol que non agochan a túa salvaxe ignonimia, eran as túas costas as que tiñan que estar no lume por invocar a choiva nun día de tanta ledicia. Pero abondou co tarareo dunha pegañenta cumbia para esquecerte. Andalucía, Extremadura, Persia, Lugo e Nogueira de Ramuín ...topónimos amoreados a carón dun mapa de solidariedades deliberadamente analóxicas. E agora que o penso...¡que acaído Meat Love como BSO!

a Paco, Lourdes, Anxos, , Xose Luís, Mina, Quico, XanDaCova, XaimeDaPena, Lula Fortune, Arume dos Piñeiros, Conchy, Mani, Inma, Pablo, Juanma, Apicultor, Lorena, Aser, Medela, Chus, Virxinia, a aos que non puideron vir...Rubén, Vicky, Anxo...

A palabra das fillas de Eva, Teresa Moure.

O problema é que non soporto que me rifen. Por iso che vou facer unha crítica aceda, T., unha resposta axeitada ao desacougo que me procuraron estes teus relatos. Recoñezo a afouteza do teu discurso e prendería agora mesmo un facho para alumear o camiño da xustiza que persegues, mais non vou coller este tren. Non precisamos máis culpabilidades, T. e agora que son chegados os tempos de poder elixir non me veñas con monsergas de reconciliación co corpo e lactancias morais. Agora que por fin albiscabamos a oportunidade de disfrutarmonos sen tabúes ¿temos que sentirnos culpables de toda esa morea de novos pecados postmodernós? ¿nais desnaturalizadas por rexeitar a nosa condición de mamíferos? ¿paréceche moito progreso o destas novas nais entregadas ao mamoneo ata que os fillos teñan dentes?. Teño visto e ata sufrido o desprezo desta nova corrente de pensamento que nos quere devolver aos tempos da Rexenta. Tampouco creo nas xeneralidades, sempre levan ao topicazo, T., e de aí á discriminación hai un nanosegundo. Que os homes non teñan ou agochen os sentimentos é quedarse co resumo da contratapa. Eu, aínda que non teña tempo, prefiro botar unha ollada ben adentro, subliñar e ata facer anotacións con rotulador se é preciso. Que somos máis complexas, que amosamos máis doadamente o que sentimos e que iso nos convirte en seres encantadores e morbosos, seino porque son muller e gosto moitísimo das mulleres, pero iso non quita que aprecie a fondura e o pracer de afondar no tamén misterioso mundo dos machos varóns. Se cadra hai que insistir e turrar un pouco de mais, pero paga a pena. O que non paga a pena e cargar con vellas culpas e inventar outras novas. Eu teño tan pouco que ver co xenocidio das tribus amerindias como co monocorde discurso paternalista e algunhas filosofías feministas lamentablemente tan castradoras elas.

Para Ana.

Onte soñei contigo Ana. Traballabas nunha estacion de Metro en Madrid e eras, como sempre o centro de atención. Coa túa presenza ambigua esaxerando acenos e facendo chiscadelas para selar solidariedades. Eras aquel rapaz de sorriso burlón e profundo. Ao teu carón todas eramos novatas ou mequetrefes. Semellabas ter o control. Pero eu sabía que tú sabías que eu sabía. Por iso desconfiabas, por iso te volviches cara min e nos abrazamos tan violentamente. E non controlaches. Cazáronte os exhibicionistas disfrazados de inspectores, totalmente espidos, amosando o poderío da súa disuasión de pacotilla, para avergonzarte. Pero ti nada, non hai que te aprenda. Dixeches que serían uns trámites e termaches do teu pecado coidando que te ollasen ben e desapareciches entre aquela morea de postmodernísimos. Eu quedei alí. Non podía moverme. Naquela megalópole había que camiñar sobre globos e eu caía de contino. Ademais era transparente. Polo menos ata que me viron contigo, que a partir de aí xa comezaron a guindarme todo o regufallo das súas incoherencias léxicas. E voltaches axiña, mágoa, eu xa espertara daquela.

Imaxe:The Jean Genie 2005 Cris Brodahl [pista]

A palabra descendida, Emilio González Ferrín.

A M.Enrique Prado

Grazas á visita do amigo M.E. e ao agarimoso post de Arume rescato un dos meus borradores. Comezo por salvar do esquecemento a Emilio González Ferrín, do que xa falei hai tempo. Fará xa dous anos que M.E. me falou desta obra mentres procurabamos non sei que libro na sección de filosofía. Lamentábase daquela de que estaba esgotado e que non me sería posible atopalo. Os anaqueis das nosas librarías están ateigados pola enxurrada de novidades que pasan alí prisión preventiva, xa sabemos. Pero felizmente, uns días despois remexendo entre libros vellos na feira de ocasión merquei este Premio Jovellanos por un par de rupias. Agora prometín regalarllo, bueno, mais ben intercambiarllo por unha recente tradución do árabe que ven de publicar. Hai moito tempo que lin o libro de Ferrín, e agora as notas que tomara daquela non conseguen redibuxar exactamente o fío da narración. Lembro referencias introductorias moi atinadas que o autor empregaba para xustificar o seu estudo. O ser humano é seguramente un animal relixioso que non deixa de inventar deuses, di, como no relato borgiano "As ruinas circulares". A orixe das relixións como forma de superstición. A antropormofización, o poder da palabra, o tránsito do politeísmo ao panteísmo, o subseguinte temor de deus dando orixe ao monoteísmo. Enfiando textos sagrados, literatura e investigación, bota man da Biblia, de Garcia Márquez, de Presedo Ledo, de Wittfögel de Góngora, etc, nunha introducción fascinante que xustifica a lectura atenta do texto. Pareceume moi pertinente a visión das tres principais relixións monoteístas en función da relación do home con Deus. Un servo, un socio ou un fillo, no islam, no xudaísmo e no cristianismo respectivamente, e a decisiva importancia do entorno, sobre todo no primeiro. O deserto. Teríamos que habitar neste medio hostil para comprender mellor as relacións entre a Torá, os Evanxeos e sobre todo o Corán. Ferrín sitúanos no mapa monoteísta no que se desenvolverán estas diversas relacións do home con Deus, detense nunha explicación da linealidade do tempo monoteísta e sobre todo na evolución da palabra a través da reconstrucción da historia dos profetas. Atopei especialmente interesante a súa insistencia na importancia da umma, a comunidade de crentes, para entender aos musulmáns e atopar vías de conexión coa problemática actual e os fenómenos terroristas que maliciosamente se identifican hoxe cun xeito de referirse ao Islam. Un mundo por descubrir o da poesía árabe, onde todo é música e resonancia, na etapa da yahiliyya, a ignorancia. A transmisión memorística dos versos nunha etapa que convirte a palabra do pobo en sagrada. Imrul Qays, o poeta Tarafa, as mualaqat, versos colgados do templo da Caaba, Zuhayr, as poetisas Al-Jansa e Salma, Labid e tantos e tantas dos que descoñecemos absolutamente todo. Unha interesante lectura guiada do Corán interpretado dende dentro e dende fóra que Ferrín considera un valor cultural absoluto do que todos podemos benefiarnos, especialmente hoxendía cando tantos o empregan como arma arroxadiza. Concordo con el, algo nos estamos perdendo no exclusivismo tecnócrata que valora máis unha imaxe que mil verbas. A devaluación da palabra é a da mente.

Para Víctor

Aprender de contado unha nova lingua, desbotar algúns imperativos, colorear baleiros moi a modo para non invadir liñas, achegarse ao abismo e ollar sen medo as distancias, sentir o novo arrecendo do teu corpo, escoitar atentamente o silencio e berrar aproveitando o balbordo, procurar tempos, disimular cambios, reexplorar paisaxes archicoñecidas, sementar verbas na eira dun soño, recoller froitos fóra de tempo, desatender chamadas inoportunas de prudencias obsoletas, rachar espellos mentireiros, escoitar o canto das sereas, desentullar corredoiras, compoñer un soneto sobre un billete de cincuenta euros, inventar oracións e axeonllarse só para o que ti sabes, non sei se me entendes Víctor...

Imaxe: Lucien Freud. [pista]

Gústame M.

Gústame M., a artificiosidade da súa ollada e a impostura da súa voz. Imaxino que son o eterno pitillo sen prender que baila entre os seus beizos innecesariamente maquillados e creo unha por unha todas as historias que roubou das súas frívolas lecturas. Adoro o movemento desacompasado do seu corpo logo dunha tarde de troula e a ambigüidade das súas chiscadelas pouco ensaiadas. Percorremos xuntos traxectorias curtas saboreando cada paso e sempre, sempre a deixo decantarse pola peor película da sesión de tarde. A miña man percorre lombos de libros que nunca lería mentres soan músicas que foron alternativas hai vinte anos. Disfruto da incoherencia do seu discurso e da seguridade na que esvara cada dúas frases. Non teño prisa por espila porque é deliciosamente imprevisible cando decide que o día remata e desorganiza a noite. Son un voyeur con certos dereitos que descoñezo completamente e trato de desaprender ao ritmo da súa respiración.

Imaxe: Pop erótico, Xaime Quessada, 1974.

Ya no quedan piratones....

Gustoulle velo alí na escalinata da facultade tranquilamente lendo o xornal mentra ela se afacía á cidade na que quería vivir, pensou que era unha ocasión de poñerse ao día co seu tempo e que cicais ata podía ser boa cousa namorarse dun home tranquilo que a faría esquecer algún erro prolongado, el non repararía nela en moito tempo, xusto o preciso para que cada un debuxase camiños de seu que certo día celebrarían con pouquísimas verbas e un par de acenos. Ela debecía por fuchicar neses petos esgazados que degoiraban larpeiradas tan saborosas como inútiles. Cando atopou aquel sinxelo papeliño coas verbas do poeta atopou a clave da felicidade.

Vivir a Vida, Sara Sefchovich

"Dixo que o texto lle parecía intelixente e con sentido do humor e que a súa aparente sencillez agochaba unha profunda filosofía...Pero sobre todo insistiu en que o que lle encantaba era o seu ritmo moderno, xa abonda de textos lentos e demorados dixo, estamos nos tempos do video...e que non se sabe con claridade se é ou non ficción, ademaís de que non é o que nos Estados Unidos e en Europa agardan que se escriba nos países do Terceiro Mundo....que a clave é non meterse coa vida cotiá e coa xente normal, senon dar conta das grandes paixóns sempre desgraciadas, da natureza indómita e da violencia brrutal...."

No se preocupe respondió el ya para entonces sobrio encargado, con un alambrito yo mismo puedo abrir, en esta vida cualquier cosa se arregla con un alambrito. Y dicho y hecho, en un santiamén las tres cerraduras importadas en las que mi marido había invertido miles de pesos y de las que tanto se vanagloriaba, cedieron con facilidad y pude entrar en mi hogar.

Máis información: El viaje en la obra de Sara Sefchovich.
Sefchovich, Sara. Exigencias imperiales y sueños imposibles. Del transculturalismo al multiculturalismo.