![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi6PqTgDo2TRJipv1AOU86urVFFh2chOykyBijbFsU8xaJZLFvIlA4rq9rR7kH9Xg98SjBASngfDkNG0wJ4i1jfwag1DenYlKY9MvLGeUbkBBaqDE-IWMI-Av2MvBGgJnSLF2beQ/s320/xxx0003.jpg)
desbocado e transgresor, coma o código de Hammurabi,
irreflexivo, coma o que gravaba nas trabes do seu castelo "¿que sais-je?"
utópico, coma a omnipresencia do deus,
irregular, como a circulación sanguínea,
egoísta, como unha arroiada tropical,
tan oscuro coma os versos do amor oscuro,
indecente, coma o imperativo categórico,
inseguro, como a segunda lei da termodinámica,
e perverso, como Sherezade,
ofensivo, coma o aloumiño do sol no corpo maltratado de unha muller,
desacougante, como a gymnopedie nº 1 de Eric Satie,
pecaminoso, iso si, coma todolos santos e mártires,
perigosísimo, como os Cronopios e frío como o gálata moribundo,
incorrecto e desleixado, coma o soneto 88 de Shakespeare,
ofensivo, como o epigrama de Marcial,
e falso, coma o aleph e o zahir, tolo, enaxenado, desordenado, efémero, envelenado....
3 comentarios:
Gústame moito Ana, soas nova e profunda e, ao tempo, fíos de escuma batentes sobre unha rocha de palabras
despréndense dos teus versos.
buahhhhhhh...¡que bonitoooooo!!! grazas neno, que ben que sabes!!!
Inseguro como a segunda lei da termodinámica?? Pero bueno!! Realmente non se me ocurre mellor exemplo de inexorabilidade que ese!
Publicar un comentario