Antídoto contra o consumismo.

Os vigueses corremos estes días cara o novo moloch do consumismo ateigando as rúas da nosa cidade cegados polo resplandor amarelo/ vermellón (¡que poder máxico a desta mestura de colores!) dunha publicidade chusca que arrepía a calquera persoa medianamente intelixente. Contra este narcotizante poder do consumismo salvaxe recomendo a Etica do Consumo de Adela Cortina. Ir de compras non ten nada que ver con ir á compra, é moi doado de comprender a diferenza, malia todo, nese comportamento tan primitivo de confundir o medio coa finalidade atópase a explicación de grande cantidade de erros e estupideces que cometemos a cotío.

Los vigueses corremos estos días hacia el nuevo moloch do consumismo abarrotando las calles de nuestra ciudad cegados por el resplandor amarillo/bermellón (¡que poder mágico el de esta combinacion de colores!) de una publicidad chusca que asquea a cualquier persoa medianamente inteligente. Contra este narcotizante poder del consumismo salvaje recomiendo la Etica del Consumo de Adela Cortina. Ir de compras no tiene nada que ver con ir a la compra, es muy fácil comprender la diferencia, pese a todo, en este comportamiento tan primitivo de confundir el medio con el fin se encuentra una buena explicación de la gran cantidad de errores y estupideces que cometemos a diario.

¿cada quen ocupa o lugar que lle corresponde?

O fermoso bló da Pícara de Allegue lémbrame esta foto que tomei un día dende o traballo. Contando con que sabedes o lugar onde se fixo a foto poderíamos falar de cousas ben variadas. Poderíamos falar do surrealismo, da flexibilidade no uso dos espazos naturais, do importancia do gando autóctono na universidade, do abraiante descenso no número de alumnos, do empoderamento dos borregos, da contribución da arquitectura de autor á socialización e por suposto deberíamos preguntarnos se cada quen ocupa o lugar que lle corresponde...pero non imos falar de nada disto, imos ver só unha imaxen sorprendente e reflexionar un pouco...

El hermoso blog de la Pícara de Allegue me recuerta esta foto que hice un día en mi lugar de trabajo. Contando con que sabeis el donde se hizo la foto podríamos hablar de cosas muy variadas. Podríamos hablar de surrealismo, de la flexibilidade en el uso de los espacios naturales, de la importancia del ganado autóctono en la universidad, do increíble descenso del número de alumnos, del empoderamento de los borregos, de la contribución de la arquitectura de autor a la socialización y por suposto deberíamos preguntarnos se cada uno ocupa el lugar que le corresponde...pero no vamos a hablar de nada de esto, veamos tan sólo una imagen sorprendente y reflexionemos un puco...

Pasatempos ecolóxico-cultural...

Foto: Gabriel Tizón

Que vala este post como lembranza daqueles días no que o monstro regurxitou a súa fartura.

Malia a aparente similitude entre estas dúas imaxes que vos amoso eu atopo moitas contradiccións. Diso se trata, de que atopedes contradiccións. Comezarei eu...

A muller da foto de enriba, por exemplo,fálame de tempos dunha natureza xenerosa e con todo moi miserentos. E logo está o futuro do que nos fala a foto de abaixo. ¿recoñeces o tema que se representa?

Son imaxes duras, fanche doer as costas. A min lémbranme aquelas obras de Millet que tamén reflectían esta dor na relación coa Terra. Hay un precioso documental de Agnés Varda, Los espigadores y la espigadora, que podes atopar na Biblioteca da Universidade de Vigo.

E se sabedes dicirme o nome do fotógrafo que corresponde á primeira imaxe xa levades premio.

Agradezo a todol@s amig@s que animan este espazo. Para el@s que malia descoñecer esta nosa lingua fan intentos por seguirme, vai este proxecto que hoxe comezo de facer a tradución dos post para o castelán.

Versión en castellano

Que sirva este post como recuerdo de aquellos días en que el monstruo vomitó su hartazgo. A pesar de la aparente semejanza de estas dos imágenes que os propongo, yo encuentro muchas contradicciones. De eso se trata, de que encontreis contradicciones. Comenzaré yo...y sin embargo muy miserables. Y luego está el futuro que representa la fotografía inferior ¿reconoces el suceso que representa? Son imágenes dura, provocan dolor de espalda. A mi me recuerdan aquellas obras Millet que también reflejaban esta dolorosa relación con la Tierra. Hay un precioso documental de Agnés Varda, Los espigadores y la espigadora, que podeis encontrar en la Biblioteca da Universidade de Vigo. Y si sabeis decirme el nombre del fotógrafo que hizo la primera foto, premio.

[Besos a Asia, Lluis y Sandra]

De pollas y de arte...

[Foto:Gárgola do mosterio de San Martiño Pinario.Aser A. Fdez.

Non imos desprezar as fermosísimas e mal chamadas gárgolas de Notre Dame que tanto sorprederon e gostaron a Castelao segundo el mesmo recoñece no seu diario. Recomendo moito ese libro, por certo, no que deixou ducias de debuxos deses monstros hoxendía famosos grazas máis as películas de disney que aos contidos dos programas de estudos. Temos aquí en Galicia exemplos ben sobranceiros da portentosa imaxinación daqueles anónimos mestres imaxineiros que eran quen facer extraordinarios programas escultóricos que movían ás xentiñas cara a igrexa aínda que logo e como terapia contra tanta bobada e polo mesmo prezo deixaron fermosas pegadas como esta que vos poño aquí.

E falando de pollas e de arte, que era o tema do post, aquí vos deixo un artigo tan interesante como o seu título: La polla de Cervantes. Consideraciones sobre cómo la remetería y que pajillas echaría, de Fernando Iwasaki, ao que chego, como moitas veces pola vía do interesantísimo traballo do repositorio InfoEditexto.

¿censura vs.democracia?

Hoxe chégame unha nova moi sinistra. O Corte Inglés seica ven de retirar dos seus andeis tódolos exemplares do libro "Zaplana, el brazo incorrupto del PP", de Alfredo Grimaldos. Contrastei a información directamente tentando reservalo pero inexplicablemente no Corte Inglés non teñen noticia desta publicación malia terlle facilitado tódolos datos do libro. Na rede atopoaredes información valiosa sobre este caso de flagrante censura na nosa exquisita democracia. Javier Ortiz, o editor da colección Foca que edita o libro o explica todo detalladamente no seu bló. Non sei se me cabrea máis que se publiquen as burdas mentiras de personaxes coma este (menos mal que temos historiadores como o xenial Espinosa que se molestan en deconstruilo) ou que se censuren traballos que son consecuencia de investigación seria que procuran un achegamento á verdade para que sexamos quen de recoñecer os feitos históricos e lembremos que o que temos agora témosllo que agradecer a milleros de cidadáns anónimos que morreron sen saber por qué, e non a encumbradas figuras políticas herdeiras do máis rancio do noso pasado. Eu, mentras non atope este libro botarei ollo destoutro do mesmo autor que tivo un pouco máis de sorte coas súa distribución, e xa vos contarei. A propósito, este venres Grimaldos virá a falar a Ponteareas. Saúde e boas lecturas.
Máis información: mundogaliza rebelión.org.

Benvida a Galería Chroma en Vigo.

Ana Legido.

Logo da fantástica sorpresa da apertura da Galería Chroma na Avenida Florida, a unha carreiriña da miña casa, celebro hoxe a chegada ao fantástico mundo do virtual do seu bló. Deséxolle a Mari Luz e Álvaro tanto éxito como xenerosidade amosan abrindo este precioso espazo para disfrute da cidadanía. Ogallá estén aquí moitos anos. Ata o 31 de xaneiro podemos ver obras de Antón Pulido, Ana Legido, Antonia Payero, Xosé Luis de Dios e Antonio Quesada. Podedes aproveitar a tarde para tomar unha tortilla no Carballo, unhas croquetas non Tapeo, ou mesmo unha brocheta de canguro na cervexería Bremen. Para rematar por suposto, un cafeciño no Hipólito.

Os crimes de Oxford...

Pois que queres que che diga Alex, non che saiu unha boa película. Semella que o obxectivo e facer cine que non pareza español. Mal plantexamento este. Moi malo. Fixeches unha escolla de marketing, unha mestura estrafalaria que non entendo para nada. Elijah Wood do peorciño, deixando aparte que non se pode deixar de ver a Frodo magreando nunha Watling que se queda relegada a un papel de mero obxecto sexual porque ademáis caíches no topicazo de reservar a first position ao lado masculino. A escea da cociña na que aparece a moza vestida co mandil... no comment, do peorciño. Iso si, John Hurt sempre nos lembra o savoir faire do que é un bo actor, el tampouco cría nada do que acontecía ao seu carón...creo que máis que centrado no seu papel de intelectual canalla estaba abraiado pola mediocridade do producto. Terei que ir ver Mortadelo e Filemón para esquecer esto.

Pasatempo vangardista....

Esta fermosísima pintura pertence a unh@ artista contemporáne@ e galeg@, a obra pertence á súa etapa máis naif. Hoxendía gosta máis do expresionismo abstracto aínda que conserva o gusto pola súa marcada tendencia fauve dos primeiros anos...¿atrevédesvos?

Arquivos, bibliotecas, museos....

Foto: Biblioteca Central da Universidade de Vigo

Este post adícollo a tódolos que falan por non estar calados. Vostede xa me entende. Hai pouco debatía eu cun convencido nacionalista sobre a situación e desleixo desta nosa cidade pero non hai nada que facer cando non se quere ver a realidade. Asegurábame este meu interlocutor que Vigo non tiña eiva algunha no tocante á infrarestrutura bibliotecaria. Lémbrame a un vello coñecido que, cando o do Prestige, e coas pernas totalmente enchoupadas no chapapote me dicía aquelo de "Petróleo, petróleo, yo no veo petróleo por ninguna parte, manía que le tienen a Rajoy". Semella unha viñeta do mestre ¿non si?
Que Vigo é unha cidade marxinada tamén no tocante a dotación bibliotecaria o saben ben tódolos estudantes que fan cola nas escasas salas de lectura de que dispoñen.
Méndez Ferrín o conta aquí con esa súa fantástica prosa coa que nos agasalla a diario. Pola contra, no Campus da Universidade hai espazo de sobra e as bibliotecas universitarias están moi ben dotadas de todo tipo de recursos (revistas, bases de datos, libros, etc.) e moitas veces infrautilizadas por mor da caída no número de alumnos.

P.D. Tardei tanto en publicar este post que xa saiu a segunda entrega do artigo de Méndez Ferrín mais o comentario sempre atinado de Brétemas. Boa fin de semana a todos.

Os curas protestan.

Esoutro día tiven a ledicia de voltar á miña Auria. Andiven polas rúas e recunchos do meu barrio do Couto lembrando o meu particular paraíso perdido. Perante esta imaxe, de súpeto quedei paralizada no medio da rúa. ¿pero que é esto? A igrexa dos Salesianos aparece tuneada cunha enorme pancarta ¿reveindicativa? Os curas séntense afogados...esa si que é boa, afogados, eles os representantes dunha institución que leva milenios chuchando dos máis pobres, eles, os máis perniciosos axentes de subdesenvolvemento, os que sobreviviron vendendo indulxencias, avasallando ao pobo. Semella que lle están a ver as orellas ao lobo, seica cada vez somos máis os que rexeitamos o fanatismo dunha clase que quere seguir vivindo do aire...en fin. Como antídoto aquí tendes unha boa lectura. Neste precioso libro B.Russel atina coas respostas ás cuestións máis sinxelas que adoitan ser tamén as máis problemáticas. As persoas máis escépticas nesto da relixión adoitan ser tamén as que amosan más coñecemento. ¿coñecedes a moitos cristiáns que lean os textos sagrados e se molesten en cotexar datos e plantexarse preguntas?

O curruncho do CanSenDono

Xa vos teño falado deste blogueiro insular, e agora volvo recomendar unha visita á súa morada virtual. Deste Can Sen Dono, gústame o nome, a súa ollada crítica e aceda da realidade, a súa paixón pola terra, o súa escrita irónica e intelixente, as súas ligazóns, a frescura dos seus post, e agora gústame tamén a seu agochado autorretrato, as súas zapatillas e o recuncho dende onde fai as súas marabillosas deposicións...Achégame esta foto por correo-e e penso que teño permiso para publicala, por seguir co meme aquel. Bicos e apertas canciño, que sigas aí por moito tempo.

Egipto II: As xentes

Na súa visita a Exipto en 1869, Eugène Fromentin anotou con certa condescendencia: "Estas xentes son agradables, submisas, de humor doado, sinxelas de governar, incriblemente ledas malia o eu nivel de miseria e explotación. Ríen por todo. Non se alporizan endexamais. Poden berrar, acenar coma se estivesen anoxados, pero están a rir. As súas facianas dinámicas, seus ollos nesgados, os seus conmovedores narices, súas bocas sempre entreabertas, grandes, seus magníficos dentes, todo semella feito para amosar os diferentes matices da ledicia"


[Solé, Robert. Diccionario del amante de Egipto. Barcelona: Paidós, 2003]


Poderíamos matizar un pouco esas verbas, pero a impresión que me causaron as xentes de Exipto concorda moi ben coa cita de Fromentin. Unha das cousas máis apaixoantes da viaxe foi atopar eses marabillosos sorrisos dos nenos que nos cinguían e bicaban polas rúas, sobre todo, como vedes na foto, toleaban de ledicia cos nosos compañeiros máis novos. Se ides a Exipto non fagades caso dos guías e paseade tranquilos polas rúas, deixádevos querer por estas xentes que non coñecen de muros nin de política. Mozos e vellos, homes e mulleres cuns ollos negrísimos e profundos que vos mirarán dun xeito novo que non ides esquecer e que no medio da pobreza nos sorprenden cunha xenerosidade que nada teñen que ver coas ridículas prevencións coas que nos queren enredar as axencias e os explotadores do sector turístico.
A foto foi tomada á saída da mesquita de alabastro. Podedes ver unha desas ocasións en que os cativos abranguían aos nosos fillos. Foron momentos inesquecibles.

Exipto I: Giza

Aínda non estou para moitas lerias, pero quero facer esa crónica que me pedides. Non é a típica foto das pirámides, pero é que para típico xa abondou coa maldición de ImageTours. Quedades avisados, engadide este turopereitor na vosa "black list" se non vos queredes arriscar a perder os cartos e a saúde nas vosas próximas viaxes. Logo dunha intoxicación, ou infección (Occam dixit), masiva -enfermamos o 100%- os guías e os corresponsais das axencias fixeron mutis polo morro deixándonos literalmente co cu ao jamasin, iso os máis afortunados, que a maioría non fomos quen de de afastarnos do w.c. por moito tempo. Malia todo, e grazas a Ahmed, un providencial compañeiro de viaxe, conseguimos poñer denuncias, mercar medicamentos, amotinarnos na porta do ruinoso hotel no que nos querían aloxar no Cairo e aforrar unha media de 300 euros por cápita nesas excursións-timo que argallan para nós todos esas serpes da cousa turística que tan ben describía o meu admirado Houellebecq.
Pois ben, para empezar, Giza e as Pirámides. Da espectacularidade destas construccións non vou dicir máis do que xa sabedes, pero, como dixo Kapuscinski falando da Grande Muralla chinesa, ¡canto tempo, vidas e recursos soterrados! Cando mellor tería sido adicar todo este esforzo no desenvolvemento e alimentación deses pobos. Tiven a sorte de quedar máis tempo na meseta de Giza porque tiña mercada a entrada á pirámide de Kefrén e Hamada, o meu guía, aínda que un pouco a disgusto (ás veces amosaban unha certa preocupación por nós) deixounos quedar alí pola nosa conta. Grazas a esta "escapada" puidemos ver o outro lado das pirámides, afogadas por batallóns de autobuses turísticos que chegan case ata a mesma entrada. Tamén me deixou abraiada ver tantas persoas escalando estes monumentos, práctica que eu daba por desaparecida dende o século XIX, na que seguro teñen moito que ver todos eses policías turísticos totalmente analfabetos encargados de roubar, oficialmente, eso si, aos distraídos turistas que se lles poñen a tiro (hai milleiros de anécdotas curiosas sobre estes tipos e o seu modus operandi). Pois así de lamentable atopamos o entorno de las pirámides. Outra cousa ben curiosa, e esta teima por erguer muros coma este de Giza. Barreiras para agochar unha pobreza que non se pode ocultar, malia o capriño dun goberno que só quere amosar unha parte do seu espléndido país. Porque a beleza non está só no patrimonio material, tamén está no sorriso e e xentileza desta xente esaxeradamente pobre, sumisa e incomprensiblemente feliz. Pero disto falarei outro día.
Recoméndovos ler estes post co fondo musical da mágnífica voz de Umm Kolthoum, a María Callas de Oriente:

Tras las pirámides, pobreza

Ata pronto amigos...

Voltarei en canto apaguen os altofalantes e volvan os adornos navideños aos faiados. Api, R.R., Arume, coidádeme a casa que nestas datas hai moito "ladronicio" como dicía a avoa de A. Aínda estades a tempo de pedir algún agasallo, xa sabedes que son ben mandadiña. Area do deserto non penso traer, que coido que xa a teñen no Corte Inglés, máis un pouco dese limo milagreiro das beiras no Grande Nilo ao mellor....Apertas a todos!

Educación, deseducación...

Foto: diariodelviajero

Cada vez que temos os resultados do informe famoso, poñemos a misma cara de parvos fronte a coñecidísima desfeita producida pola atrofia dos diferentes gobernos en materia de educación. E non estou falando do tema do día. Aínda que rexeito as xeralizacións, confeso que me costa moitísimo quitarme de dúas. A primeira, e que emprego cada vez máis nunha procura desesperada de ideas que me fagan reflexionar sobre a posibilidade de que poida ser falsa e esa de "semella tan ignorante como un concelleiro do bloque". A outra refírese aos pedagogos, os mestres da deseducación. E non vos incomodedes comigo, non tendes máis que lembras o tempo do C.A.P. e xa me contaredes (os que non o fixérades, aproveitade pare ler o artigo de Moncha Fuentes sobre o vergoñento sistema de oposición a mestres de secundaria). Non sería mala idea abrir un debate sobre as bobadas que nos dixeron/fixeron un par de idiotas con título universitario durante seis meses (eu fun afortunada, fixen a versión reducida). E logo está a versión híbrida, o cumio da excelencia, que dirían os técnicos de calidade, esoutros "desfacedores de entuertos": o concelleiro do bloque titulado en pedagoxía ou ramas afíns. Antonio Muñoz Molina no seu artigo El libro ilimitado fai unha severa e certeira análise. Recomendo a súa lectura.

Meme. O curruncho do....¡apicultor!

Hoxe alugueille un anaco da miña morada virtual ao noso amigo Apicultor, este é o seu recuncho de traballo...¡agora todo encaixa! que diría Colombo. Grazas Api por saciar o noso voyeurismo, o zoom dos nosos pecés vai botar fume.

Meme

Convídame Occam a seguir este meme para deixar testemuña dos nosos recunchos de traballo. Alá no fondo está Jara, foi imposible facer que acougara para saír ben na foto, gústalle máis fuchicar e tirar con todo. E como hai que seguir coa cadea, por pedir que non quede. Gustaríame ver o recuncho do insigne apicultor ( se quere alúgolle unha parcela para publicar a foto). Tamén convido aos meus admirados CanSenDono, Toxomar, Beluka e Suroeste.

Lo bello y lo triste, de Yasunari Kawabata.

Lo bello y lo triste é a derradeira obra de Kawabata. Un deses tesouros literarios que non aparecían, e coido que aínda segue a ser así, en ningún dos centos de libros de texto de literatura que obrigatoriamente todos tivemos que seguir como o catecismo. E con estas ausencias non só se nos ocultaba a literatura dun pobo, senón a cultura de civilizacións enteiras, contribuíndo a este fachendoso etnocentrismo dos occidentais que fai que nos creamos os representantes da máis elevada e desenvolvida das civilizacións urbi et orbi.

Lembro ter debatido un poco sobre este tema nun post titulado "antídoto contra eurocentristas convencidos" cando vos recomendaba "Los orígenes orientales de la civilización de occidente" de Hobson, e así aproveito para lembrar de novo esta grande e desmitificadora obra.

Nesta obra, Kawabata agasállanos cunha historia de amor, e polo tanto de traxedia, que é tamén unha preciosa fiestra que nos achega o arrecendo e a frescura da Literatura e a Cultura japonesa. Unha ocasión para redescubrir a riqueza desas artes cuxos nomes xa nos falan doutros xeitos de ollar o mundo, o ukiyo-e, ou pinturas do mundo flotante, as geishas, a ceremonia do té, a historia de Genji, O templo do Musgo, o budismo zen, o kabuki, a poesía, o xeito de facer o amor e de estar na casa ...

E falando de teatro, Sr. RR. transcribo para vostede unha parte da novela que sei que lle gustará:

Un pasaje de la obra Vidas ilustradas de la capital habla de la gente que disfrutaba de las noches de verano a orillas del rio Kamo: "La vasta playa está flanqueada por bancos y sobre ambas orillas se suceden los balcones de las casas de placer, cuyos faroles se reflejan en el agua como si fueran estrellas. Los pañuelos purpúreos de los jóvenes actores kabuki flamean en la brisa nocturna...Esos bellísimos adolescentes se muestran recatados a la luz de la luna y con gesto seductor ocultan el rostro tras abanicos. Sus movimientos son tan graciosos que quienes los ven quedan prendados y no pueden apartar la mirada. Las cortesanas se lucen en toda su exquixitez muentras se pasean arriba y abajo; más adorables que la flor del hibisco, esparcen la fragancia de sus caros permumes..."
Además estaban los narradores de historias cómicas, los mimos y demás entretenimientos... "Monos, perros de riña, caballos amaestrados, malabaristas y equilibristas que hacen sus cabriolas como criaturas de fábula. Se oye el penetrante sonido de las flautas de los vendedores, el chorro refrigerante de un local para venta de jalea, el tintineo de los colgantes de cristal que se agitan suavemente en la mansa brisa. Se exponen los pájaros más exóticos de China y Japón, y animales salvajes de la montaña. Gente de todas clases se congrega para divertirse y beber a orilla del río."
En 1690 el poeta Basho, que visitó la ciudad, escribía: "Lo que llaman disfrutar la noche de verano a orillas del río comienza al atardecer y se prolonga hasta la última claridad de la luna, antes del amanecer. A lo largo de ambas orillas se suceden los balcones donde se bebe y se disfruta. Las mujeres sujetan sus obis con espléndidos lazos, los hombres llegan envueltos en largas capas; los sacerdotes y caballeros ancianos se confunden con la multitud, hasta los aprendices de toneleros y de herreros cantas y se divierten con completa despreocupación. ¡verdaderamente una escena de la capital!"

La brisa del rió...
Visitamos un fino quimono bermeno
en la noche estival.

Después del período Meijí se dragó el lecho del río y sobre la orilla oriental se tendieron las vías del ferrocarril a Osaka. Ése fue el final de las veladas junto al río "en una playa salpicada de quioscos dedicados a diversos entretenimientos, rarezas y curiosidades, todos iluminados por faroles, lámparas y fuegos de artificio que brindaban una luz tan clara como la del día..."

Bueno, ni más ni menos que como acaban todos los períodos de felicidad a lo largo de la historia ¿no?

Aquelas terroríficas clases de latín..."romanos go home"

Un comentario do post anterior lémbrame a desternillante escea da Vida de Brian que nos transporta aos tempos das dura clases de latín. Tendes aquí a versión en castelán (de moita menos calidade). Aproveitade para ver o bló do profesor Carlos Cabanillas, todo un exemplo da eficacia das novas tecnoloxías da Web 2.0 aplicadas á docencia.

Deus ex machina

É ben certo que abusus non tollet usum, malia todo, ese horror vacui que caracteriza a moitos textos de insignes homo sapiens, sapiens provoca que o público lector, xa de por sí, escaso se vexa reducido a un numerus clausus certamente desalentador. Ao mellor vos axuda este buscador de latinismos que veño e atopar vía Addenda et Corrigenda, un dos mellores blós sobre cultura escrita, lingua e edición que coñezo.

Dixit.

Los negros del traductor, Claude Bleton.

Non apta para francófobos. Unha desternillante historia dun traductor francés de literatura española no que ironiza sobre os aspectos máis problemáticos da profesión.

Aaron Janvier, o protatonista, é un afamado traductor francés do español que farto de esperarar polos orixinais dos preguizeiros escritores ibéricos (os portugueses non se libran da crítica) que pasan o día nas tascas no canto de escribir, resolve o problema facendo el mesmo as novelas coa intención de que sean as traduccions duns orixinais que logo encargará aos autores. Pero Claude Breton non só quixo ironizar sobre a profesión, senón interesar ao grande público e esto acadouno perfectamente coa aplicación do método da novela negra. Cando os escritores que participan na farsa tentan abandonar o xogo, o protagonista comeza a eliminalos producíndose entonces un sospeitoso incremento na mortalidade dos nosos literatos....E non sigo contando porque o argumento é precisamente a gracia da obra.

Das ironías do libro quédome con esta "un autor es un señor que sabe devolver una traducción al texto original, un señor que exige una buena traducción para escribirla luego como Dios manda, un impostor que copia el modelo".

Pasatempo artístico...

Logo da lectura de Kawabata penso que vou pasar unha boa tempada "abducida" pola cultura nipona. O de hoxe é para subir nota. Trátase dun dos mellores mestres da arte da xilografía xaponesa da que tanto gostaron os impresionistas. ¿lembras o seu nome? Ben, pois xa tes o P.A. de rigor. Agora tes que saber tamén que se está a celebrar unha exposición dun/dunha grandísim@ artist@ que ten unha obra directamente inspirada nesta extraordinaria representación da violencia da natureza, contra a que non pode nada a forza do home. No medio das olas pódese ver a figura do Fuji e tamén unhas pequenas embarcacións ¡que preciosidade! ¿non si?

Lembrando a E. e aos bos tempos do antroido auriense.

Cumprindo o prometido, aquí vos deixo unha fermosa lembranza dun dos nosos mellores antroidos aurienses. Aquel ano paseamos un monumental cocido polos viños. A enormidade da ola non foi atranco ningún para pasalo ben e como xa saímos "cocidos" da casa non gastamos moito tampouco. Por aí están Ernesto, o gaiteiro, e entre os grelos, garabanzos, chourizos e cachucha andan Tita, Tiora, Ana, Elsa, Aser, Conchi, Ribao a algúns cociñeiros dos que xa non lembro o nome. Lembro tamén como quedou pampo o insigne Victorino que non noi quen de respostar á irónica chamada (¡oink! ¡oink!) do porco da pandilla. Xa se sabe que os políticos non falan moi ben a lingua do pobo.

.......................................................

Foto: Aser

Entrevistas TV. Grandes personajes. A Fondo.

Houbo alá polo ano 1976 un programa de TV, A Fondo, chamábase, no que Joaquín Soler Serrano entrevistaba aos "grandes" das letras, das artes e das ciencias. Eran outros tempos, políticamente aínda moi sinistros e escuros malia as bondades que hoxendía se cantan da sacrosanta transición. Malia todo, eu boto de menos aquela TV con moita menos tecnoloxía pero moitísima máis humanidade. As entrevistas de A Fondo, son unha delicia xa non só pola altura dos personaxes entrevistados, senón simplemente porque mentres uns falan outros escoitan, e esto xa no é pouco pedir. Os presentadores non eran os showmans afectados de hoxe, e deixaban falar ao verdadeiro protagonista, que son os que teñen tanto que dicir. A serie está editada en DVD, consta de 35 entrevistas entre as que se contan Borger, Antonio Saura, Carpentier, Octavio Paz, Torrente Ballester, Cunqueiro, etc. Eu comecei coa entrevista de Maruja Mallo, a nosa pintora máis vangardista. Estaría escoitándoa durante horas e días enteiros. Podedes atopar este material aquí.

O noso Premio Nacional de literatura ademáis é ben guapo...

Ademáis de Premio Nacional de Literatura Dramática o noso R.R. tamén debería estar no ranking dos máis guapos dos nosos escritores. Non me digades que non está furiosamente arrebatador nesta foto (premer para ampliar), nada que envidiar ao Orlando Bloom ¿non si?

Mestre Ruibal, se me acepta un consello, sería bo que nos seus libros figurasen fotos coma esta, moitas veces o índice de vendas está máis relacionado coa foto do autor que con moitas sesudas e aburridas críticas literarias. Mire vostede para esoutro autor de obra homónima á súa o ben que posa, este sí que sabe de marketing. Tome nota.

O retorno de Peralejos

Foto Vía: LastribulacionesdeljovenPeralejos

Logo dunha tempada de silencio un dos nosos personaxes máis queridos, o sin par Perajelos volta ao ataque no seu propio bló. Aquela serie...A rutina de Peralejos, da que só publiquei tres capítulos, foi o berce deste proxecto independente que ten intención de seguir medrando grazas ao pulo dos seus seguidores. Hoxe o singular blogueiro publica un curioso test (a primeira parte) que reproduzo a texto completo. Temos por diante uns días de descanso forzoso, lembrade os tempos de opositores e sentade un pouco a poñer cruceciñas. As partes seguintes, segundo Peralejos, publicaránse tamén os venres ou vísperas de festivos para non estresarnos moito.

TEST “C.A.P”

CUESTIONARIO DE APTITUD PERALEJIL

COMO SABER SI SOY UN AUTÉNTICO PERALEJOS PRIMERA PARTE

1. Normalmente un buen Peralejos se pasa la mitad de la jornada sumergido en trabajos de investigación muy serios que sólo encuentran respuesta en San Google. ¿Cuál de las siguientes búsquedas crees que ha podido ser hecha por Peralejos?

a. “¿Cómo eliminar las manchas de semen de las cortinas?”

b. Ser madre a los 60.

c. La pesca con mosca en el Alto Ampurdá.

d. Todas son correctas.

2. Peralejos tiene con su teléfono móvil una relación un poco compleja porque no ha conseguido entender la mayoría de las prestaciones que le ofrece el “celular” y sólo es capaz de efectuar llamadas, enviar mensajes y últimamente activar el servicio de alarmas para que le mantenga al corriente de….

a. Las noticias de última hora

b. Los resultados de la liga de fútbol.

c. Las predicciones meteorológicas.

d. Las novedades editoriales de economía y finanzas.

3. Peralejos es un experto en Sudokus, no sólo porque está absolutamente seguro de que este sistema es óptimo para la salud de las neuronas que sobreviven al desgaste diario que supone entender los condenados manuales de procedimiento que elabora el departamento de calidad, sino además porque….

a. Es una técnica que le permite entrenarse para el duro ejercicio de fijar los dias de vacaciones, moscosos, licencias por asuntos propios, lunes de resaca, martes de estrés post-fin-de semana (recuerda que el lunes no vino a trabajar), miércoles de ceniza, jueves santo y viernes de pasión (todo ello sin contar los días del patrón de su centro, fiesta local, días de compensación por formación en horario de trabajo, etc. etc.)

b. La considera un pasatiempos adaptado a su elevado nivel intelectual y le permite mejorar considerablemente su capacidad de cálculo, muy deteriorada desde que abandonó sus estudios hace décadas.

c. La verdad, no tiene mucho más que hacer.

d. Ya se sabe casi de memoria todos los crucigramas y autodefinidos que trae la prensa diaria.

4. Entre los Peralejos circula una especie de Código Deontológico no escrito con curiosas normas como:

A. Un buen Peralejos mantendrá el clima laboral lo suficientemente tenso cada día como pa no caer en esa abulia crónica que termina provocándote peligrosos tics nerviosos que automáticamente te convierten en el friki de moda.

B. Llevar siempre un expediente (historia clínica, libro, informe de evaluación externa, manual de instalación del escáner, cada uno el fetiche que mejor le represente según su trabaje en un hospital, biblioteca, departamento de calidad, etc.) debajo del brazo y actuar como si acabase de enterarse de que Osama Bin Laden ha amenazado con bombardear su país.

C. Las actividades a desempeñar tienen que estar rigurosamente explicadas en un manual de funciones que se publicará en tódas las lenguas y variedades dialectales que puedan conocer los usuarios/clientes. Cualquer otra actividad que no figure descrita detalladamente en dicho manual no podrá ser realizada a menos que se pueda sorportar un nivel de acoso de 10 en una escala de 1 a 10.

D. Todas son correctas.

5¿Qué pelis podrías recomendar a Peralejos para el fin de semana?

A. Coje el expediente y corre, Todo sobre mi google, Salvar al funcionario Ryan, Absentismo mon amour.

b. La vida secreta de los documentos, Underground, La oficina es un es un milagro.

c. El imperio de los youtubes, La guerra de las secretarias.

d. El fin de semana Peralejos lo dedica exclusivamente a dormir y cocinar, las pelis las ve durante la semana en sus horas libres que son unas 17/18 diarias.

6. ¿Qué libro sería bueno para recomendar a Peralejos?

A. Cualquier nuevo manual de procedimiento colmaría su afán de lectura.

B. Historia de Ana María, la peluquera de Arcade, El Código da Vinci, of course o quizá Mis ocho años en la Moncloa de Ana Botella

C. La última edición de El Quijote.

D. Son correctas A y B

7. Un Perajelos sofisticado:

A. Invierte su tiempo de trabajo en controlar sus activos en bolsa, se matricula en una lengua exótica, que está muy de moda, practica Pilates (ella) o Paddle (el) y el fin de semana hacen rutas gastronómicas.

B. Va al cine y preferentemente elige películas en V.O., normalmente relacionadas con el medio ambiente, la violencia de género y los conflictos internacionales.

C. Lee mucha novela histórica y completa en un tiempo récord las secciones de pasatiempos de los periodicos de la oficina.

D. Incomprensiblemente está moreno todo el año a pesar de mostrarse radicalmente en contra de los solariums y las playas “textiles”

8. Para Peralejos, los clientes/usuarios/ciudadanos son: (señale la incorrecta)

A. Unos ignorantes a los que afortunadamente mantenemos a distancia con las nuevas tecnologías.

B. Una masa informe de paletos ociosos que sólo piensan en molestar y tienen la incomprensible costumbre de madrugar para ponerse a la cola de nuestra ventanilla.

C. Son la razón de ser del buen Peralejos y les dedica toda su atención cada día.

D. Son correctas A. y B.

9. Hay proezas que sólo puede hacer un Peralejos, señala cuál:

A. Alquilar una furgo para comprar en el IKEA más próximo (a 500 kilómetros)

B.Tomar diez cafés en una mañana y dormir una media de 14 horas/día.

C. Mantener la misma conversación con las mismas personas cada día del año durante 35 años de vida laboral.

D. Como Peralejos que soy me siento capaz de todo eso y mucho más.

Howl, Allen Ginsberg, ao xeito de.

Vin ás mellores mentes da miña xeración estourar de infelicidade por non ser quen de chorar a tempo.
Vin como os mozos traballaban arreo para mercar soños.
Vin aos pais pechar as portas aos fillos porque non eran quen de escoitalos.
Vexo medrar día a día ao Moloch no medio e medio das oficiñas.
Vin mendigar polas rúas aos replicantes na procura dunha mirada.
Vin afogados e suicidas que non atoparon moitas verbas nos diccionarios.
Vin antigas civilización sinalando a nada.
Vin poesía sen poetas.
Vin a uns valentes entrar no labirinto para loitar con cen tigres.
...
Prezado Apicultor, grazas pola recomendación, só me queda atopar a un nativo que me recite este maxistral poema ao xeito do A.G.

Pasatempo literario...

Deste maxistral escritor só lin esa obra que tamén tendes que adiviñar. Para axudarvos un pouco só direi que foi a que inspirou a derradeira e para min menor novela do de Aracataca. Agora estou polas primeiras páxinas dun libro que me recomendaron nunha voda (ás veces este tipo de actos serven para falar de literatura ¡quen o diría!) e do que vos falarei nos próximos días. No bar de Hipólito xa hai unhas cantas xerras agardando polo Tío Pepín, por R.R. e como non, polo noso insigne blogueiro sen bló o mestre Apicultor.

Shopping blues.

Hoxe tocou ir de compras. O shopping non é unha das miñas afeccións, entre outras por razóns coma esta. Unha etiqueta que nos amosa desacaradamente a grande mentira que sostén un sistema no que os prezos dos productos son calquera cousa menos o indicador do seu valor. Un vestido que custaba 160 euros pódese mercar agora por 6. ¿cando custa realmente o vestido? ¿pódese concibir unha gañancia dun 2500%?
Nunha mesma etiqueta atopamos ata tres ou catro prezos distintos, mentiras novas que agochan mentiras vellas...
Mellor non botar as contas de todo o que temos na casa e que nos custou os aforros de toda unha vida de traballo.
Achégase unha demoledora tempada de consumismo disimulada nunha festa relixiosa na que cada ano unha horda de desalmados mercaderes veñen para chucharnos o sangue, ollo pois aos petos.

Pasatempo artístico...

Esta miña derradeira teima polos pasatempos artísticos ten moito que ver cun dos blós que máis me entretiñan e que adoitaba visitar a cotío. Gustábame ese convite á participación creativa, esoutro xeito de aprender navegando. A imaxe que vos amoso é unha pintura de Tansey. Esta obra foi empregada por un coñecido estudoso da arte para explicar a teoría do ollo inocente. Veña, a pensar un pouco entón, ¿quen era ese filósofo e de que teoría estamos a falar?

Para E.

Non gosto dos verbos definitivos, e hoxe tócame chorar abondo, porque alguén marchou, fuxiu, aínda que o fixo a modo, devagariño, sen molestar, sen facer ruido, para non espertar nin molestar a ninguén coa súa súbita saída. Gustaríame ter onde cuspir unhas bágoas de vinganza porque a porta non a fechou o vento, eso seino. Só coñezo un deplorable apelido que só ten de bo que non foi quen de perpetuarse nunha descendencia contaxiada por un odio atávico e desmesurado. E lémbrote tan inocente....mágoa con coñecerte cando aínda tiñas os ollos alegres a non che tremían as mans, cando andabas á procura do amor, una arela que rematou contigo, miña reina. Que soe eternamente para ti a canción....


Apertas a todos os que te quixeron especialmente a Tita, Ernesto, Tiora....en canto poida porei aquelas preciosas fotos do antroido cando paseamos pola nosa Auria un descomunal cocido onde o pasaches tan ben.

¡Espiritrompa, ornitorrinco!

Na lingua das bolboretas fíxome chorar a escena na que o neno colle unha pedra para facer o que os demais...por se acaso, porque se te levaban preso sería por algo, poero había unha grande diferenza

nos insultos, o rapaz berrábache ¡espiritrompa! ¡ornitorrinco!...había pouco que aprendera contigo eses deliciosos nomes e agora esas verbas tiradas contra ti son unha grandiosa metáfora do que ocorría no país, do que lles pasaba aos pobriños mestres que ían sendo "retirados" daquela oscura escea. Agora marchas ti, o mestre de verdade, agora que tanto precisabamos da túa afouteza para mandar á merda aínda a tantos coitados que andan disumulando a súa mediocridade e dando a murga todo o día. ¡que enormidade de persoa levabas canda ti! ¡que ollada tan profunda e sinceira! ¡e esa voz que sempre nos escachaba algo por dentro! O tempo amarelo rematou, agora, como a túa avoa Carolina és terra, lume, auga, choiva, e foches tan grande coma ela, tan grande como as oito habitacións daquela túa casa, tan grande como a eternidade da súa lembranza....non podo seguir.

Libros maravillosos. Proxecto Turning the pages 2.0

Enredando polo magnífico bló de María José Aldaz, Archivística.net coñezo o Proxecto da British Library Turning the pages 2.0.Trátase dun vistoso sistema no que podemos visualizar en 3D reproduccións en alta calidade dos textos e debuxos dos libros máis valiosos que garda esta impresionante biblioteca . Paga a pena a visita.
Pódense consultar o Libro de Horas dos Sforza, a Historia de Inglaterra de Jane Austen, o primeiro mapa de Europa de Mercator de 1570, as notas de Blake as notas de Leonardo e outras moitas maravillas.

Na Universidade de Vigo imos a máis.

A idea de festa rachada pensaba que era pasalo ben, coñecer moita xente, escoitar música, bailar, e mil cousas máis, e se cadra, beber, pero esta "festa" na que beber é obrigado, e tamén defecar no medio da rúa, arriscar a vida meténdose nun autobús ateigado de borrachos, ou o que é peor, coller o coche totalmente bébedo e sen medo a ningún control da policía, competir cada ano por incrementar o número de comas etílicos entre os nenos, destrozar mobiliario e edificios e sobre todo ter que presenciar o vengoñento concepto de ocio que vende esta nosa universidade, é algo que nou dou acreditado. Que a nosa universidade se coñeza no you tube porque uns borrachos interrompen as clases sen que ninguén o impida, por conflictos laborais que non se arranxan, por informes do Consello de Contas que acreditan a nefasta xestión desta nosa universidade e por tantas falcatruadas máis que non poño por non abusar, non e xusto. Agardemos que non haxa que esperar unha desgraza como un autobús que perde o control con ducias de mozos dentro para que se tomen medidas. As familias desdes vinte nenos seriamente danados agardan unha explicación.

Alén do blogomillo hai moita vida...

Véñense de coñecer os premios BOBs aos mellores blós. Fun visitar algúns dos premiados e outros candidatos que tamén o merecerían e pareceume boa idea deixar aquí unha lembranza deste percorrido por se vos apetece saír un pouco do blogomillos....

No bló de Tas atopei esta deliciosa imaxe que nos fala do paso do tempo....


O bló de Cédric Kalonji, un periodista do Congo, é unha fiestra que vos recomendo moi intensamente para coñecer esoutras realidades que agochasn os medios, por favor non deixedes de visitalo, paga moito a pena. Vos deixo un post completo deste bló co seu texto.

Les opérateurs de téléphonie mobile donnent maintenant la possibilité de faire créditer son téléphone portable par un riche tonton vivant en Europe. Peut-on encore se poser la question de savoir pourquoi bon nombre de jeunes africains caressent le rêve de partir en occident au vu d’un panneau publicitaire comme celui-ci ? Pourquoi attendre que riche tonton crédite son mobile quand on peut soi-même voyager, devenir riche et créditer à son tour les téléphones des cousins et neveux restés au pays ? Les tontons vivant en Europe sont-ils tous riches ? Majorité de ceux qui ne sont jamais sortis de leur bled africain le croient et pas la peine d’essayer de leur faire avaler qu’il y en a qui ne sont pas du tout riche et qu’il leur arrive même de vivre de graves galères. Il faut quand même admettre que la vie de jeune africain n’est pas toujours simple. Entre les guerres et les dictateurs, difficile de sortir la tête de l’eau. Quand on habite un pauvre quartier populaire et qu’on voit que tous les « blancs » occupent les villas des quartiers huppés et traînent dans la ville à bord de leurs 4x4 climatisés, quand on travaille dans le même bureau qu’un jeune « blanc » du même âge avec les mêmes compétences et que son salaire est dix fois supérieur, il y a de quoi se poser des questions. Les tontons ne disent pas toujours la vérité sur leurs conditions de vie en occident. Ils travaillent comme des malades pendant des années et le jour où ils reviennent au pays, ils crânent et brûlent toutes leurs économies pour prouver qu’ils ont réussis, de quoi faire rêver...

Esta preciosa muller, galega para o noso orgullo, e que xa coñecedes abondo, é María Amelia, que co seu bló, a mis95, ven de gañar o premio ao mellor bló en español. Un delicioso espazo que nos lembra que deberiamos recuperar a admiración polos maiores.

Pasatempos literarios...

Non eran tempos para posar de frente, estes tampouco, malia o que che diga algún amigo que aínda segue a escribirche cartas. Certo que hai leis de igualdade de xénero (segue sen gustarme esta expresión) e bodorrios homosexuais que saen nas portadas das revistas, pero dubido que haxa unha maioría capaz de ver e aceptar a beleza desta fotografía, a natureza coa que debuxas unha postura tan feminina, como na foto aquela da praia, coa minisaia e as sandalias. Cústanos desbotar ese estrano costume de presumir das nosas perversións e acochar as cousas que realmente nos fan felices, como a beleza. Poetas, homes-muller coma ti xa non deben quedar moitos nin sequera no paraíso, Gauguin choraba pola súa extinción e deixounos marabillosos debuxos das derradeiras xeracións.

¿sabes quen é o da fotografía?