Milena deconstruida

Picasso: Muller deconstruida

Para V. ou C.

Fíxoseme raro que o seu nome non coincidise co que figuraba na súa tarxeta de lectora, é que nunca me atopei cómoda nunha Isabel, claro, Milena é moito máis bonito, imaxino que non o elixiches ao chou, non, claro, foi unha elección difícil que me levou anos, ata que por fin atopei o rastro desa muller nun libro de... ¿Muñoz Molina?, poder ser, en Sefarad fala dalgunhas mulleres que sufriron a violencia dos campos de concentración, Margaret Bauer-Newman e Milena Jesenska, si, pode ser, da gusto falar contigo, semella que tes lido todos os libros da biblioteca, que máis quixera, non, nin moito menos, da sección de cogomelos e peixes de Galicia non teño nin idea. Os seus ollos pequechos deitáronse suavemente nun sorriso tan doce que axiña a imaxinei cando aínda era feliz, se cadra, había vintecinco ou trinta anos. ¿cantas cousas máis terías cambiado ademáis do nome? Eu tamén quixen cambiar o meu nome cando nena, mais os cambios que me permitía non ían máis aló de lixeiras variantes, gustábame sobre todo anuska, e mira que porfiei durante anos en presentarme así, non houbo xeito, tiven que seguir aturando aquel anamaría que sempre me lembrara unha situación de dependencia, unha minoría de edade permanente da que non sería doado saír se non se tiña afouteza abondo para rachar unha porta de aceiro. Afouteza, precisamente, era o que eu non tiña, unha choromicas que adoitaba durmir coas orellas tapadas por... Mudar o teu propio nome ¡que marabilloso acto de rebeldía contra todo! Unha verdadeira toma de conciencia, coller con decisión as rendas da túa propia vida desfacéndose de engadidos alleos. Se unha nena sente na súa infancia esa urxencia de ser ela mesma hai moitas posibilidades de que chegue a ser unha muller segura de si mesma e polo tanto razoadamente feliz. Os ollos de Milena non falaban de ledicia. Agochaban unha tristura engulida nunha soidade demasiado longa. As bágoas compartidas adoitan convivir con sorrisos reparadores mais fora moito tempo amoreando humidade e cumpriría que en adiante os anos só tivesen unha estación para que a caloriña dun aloumiño lentísimo desifixese as bágoas xeadas que lle fincaran cravadas na pel.

Ao xeito de Vailima....

Cun nó nas costas que deixaría en ridículo ao propio Gorgias e logo dunha noite de insomnio sádico atópome tan mallada que non teño máis remedio que adiar tódalas citas, promesas e soños pendentes. A imaxe aretina pretende encher un clamoroso baleiro que á forza fai deste post unha pobre imitación da mestra do xénero erótico da sexta feira. Gozade con vicio e fortuna mais...ide con coidado...que tampouco hai que ir por aí cortando cabezas.

Foto: Feria Puro Arte, Vigo 2006

Mellor con música de VETUSTA MORLA....

Bendito el que viene en nombre del señor!

O secretario de Estado da teocracia vaticana veu poñer orde na parroquia ibérica. Seica lle veu explicar ao señor Rouco Varela o que significa realmente ser máis papista que o papa. A Mafia Santa non deixa pasar unha nin dentro nin fora do serrallo (sic) confesionario. Que o fundador dos Lexionario de Cristo abusara dalgún/ha inocente non lles impide vir directemente a confesar aos nosos políticos erectos (sic). De la Vega e Jose Luis axeonlláronse outra vez e con gusto ante os enviados de deus e falaron outra vez por todos nós. Confesaron ter proxectado reformar a lei do aborto, confesaron querer mudar a Lei Orgánica de Liberdade Relixiosa e prometeron non tocar os acordos coa sede santa. Algúns laicos alporizámonos por este anacrónico cesaropapismo que nos fai devecer por antigos imperios mais se pensamos no paripé da confesión católica ¿a quen lle importan os pecados? sabemos que o que realmente importa esta posta en escea continua e avasalladora de cruces, sotanas e ringleiras imposibles de botóns que piden a berros rachar dunha vez por todas con tanta hipocresía.

Imaxe: Feria Puro Arte Vigo 2009

De cando en vez convén revisar a hemeroteca....OLLO! ESTA INFORMACIÓN PODE FERIR A PERSOAS SENSIBLES! (grazas P.)

A ola

Tódolxs profesorxs van empregar este filme nas súas clases. Semella un material extraordinario para explicar o perigoso e doado da manipulación ideológica dun grupo. E un filme salientable non tanto pola súa calidade estética como pola oportunidade do seu contido. Logo da IIGM e dos totalitarismos o cine xa se ocupou abondo de procurar explicacións para achegarse á comprensión de fenómenos tan aterradores coma o holocausto. Sen dúbida hai material abondo para profundar no estudo de dictaduras, corrupcións, xenocidios e en definitiva o angazo da banalidade do mal que extermina e mata sen entender de culturas e/ou desenvolvemento. Desde este ángulo, a autocracia que se examina no filme, é un máis dos modelos dentro du panorama moi variado no que ideoloxías, crenzas, nacionalidades, riqueza só proporcionan matices a un cadro casi idéntico onde se poden recoñecer os mesmos elementos nos que a intransixencia, fruto da incultura máis degradante como da máis sublime das civilizacións, da pé a actuacións que levan sempre ao exterminio do outro. Así pois, semellan casi idénticos cazas de bruxas, autos de fe, inquisicións, holocaustos, o xenocidio armenio, o congoleño, o paraguayo e o actual exterminio que estamos a presenciar en Gaza. As explicacións do terror no pasado goza de moito máis interese que o estudo e análise e ata diría a sensibilización con fenómenos semellantes que ocorren hoxe mesmo. O filme é un material didáctico interesante, sen dúbida, e os docentes que o van destripar nas súas aulas decataránse, para ben, do enorme poder que teñen dende o seu papel de docentes e polo tanto de líderes. Neste punto paréceme máis interesante o debate, nesta toma de conciencia da importancia do seu papel na "dirección da obra".

PD. banda sonora

Volubilidade

Non quero coñecer a Vila-Matas. Como tampouco a Vargas Llosa. Como ogallá non me tivera tropezado on Benet. O meigallo da súa escrita pode esvaecerse nun segundo. Teño unha cultivada tendencia a namorarme e adoito construir o meu obxecto de veneración empregando unha paleta de cores inexistentes que xeran magníficos retratos. Mais hai que saber que o teu modelo non existe e a beleza pola que perdes a razón só é un ready made que nun momento pode adobiarse outra vez con toda a súa vulgaridade. Mais mentras dura o feitizo e a paixón remexe o teu corpo, esquécete do autor e disfruta da súa obra. Transfórmate en vocal, sílaba ou advervio e déixate tinguir polo negro de fume para mergullarte no aquelarre do parágrafo. Con V.M. adoito pasear por cemiterios espectrais e rúas de cidades que poboaron outros misteriosos debuxantes. Ás veces amólame a súa volubilidade, gustaríame quedar máis tempo escoitando a Van Morrison ou as miñas propias pegadas nun decorado de cartón-pedra que fai de Nova Iorque. Das viaxes cara verbas malditas regresei cun libro de Alejandro Sawa. Dende Pitol ou Borges chegamos a textos rebeldes que permaneceron agochados demasiado tempo, ata case morrer dúas, tres veces. É gracioso V.M. A súa coquetería é deliciosamente voluble. Perdónolle por veces ese postureo impostado que disimula tan mal. Aprecio o seu pragmatismo. Non agardaba esa habilidade súa de atopar a cara máis útil dun mal momento. Estou a lembrar o seu golpe de gracia á propia autoría cando se autoplaxia na rede....

Por que cremos en cousas raras

Moito do que leo non é por pracer, senón pura necesidade de supervivencia. Preciso saber por qué me vexo tan rara nun mundo no que malia saber máis cada día vaime sendo tamén máis estraño. Con cada nova descuberta semella que me precipito nun burato negro cada vez máis profundo. Algo falla. E temén observo dende que teño esta necesidade de entender que a maior desenvolvemento e medios de todo tipo a xente non só é cada vez máis estúpida, senón que, e esto é o que me parece máis grave, amósase cómodamente instalada nesa posición de total desleixo intelectual. Debe ser por esa moda (non é tal, sempre foi o mesmo) do políticamente correcto. É mellor facer o parvo e facer que non entendemos por que podo mercar unha camisa a cinco euros...querer ver a outra cara da moeda implicaría enfrontarme conmigo mesmo e poñer en dúbida o noventa por cento das cousas que fago cada día. Podo entender que a miña filla crea máis nunha oferta de vodafone que nese discurso apático e sombrío que lle impoño como guarnición obrigatoria nunha comida familiar. A actual crise económica é unha labazada para moitos dos que esqueceron que estaban só crendo por comodidade. Esqueceron que era un xogo porque de tanto xogar ao mesmo, creron que terían sempre cartos na súa conta, que a hipoteca a cincuenta anos apenas ía requerir quitarse dun café á semana e que as viaxes exóticas e a cita co osteópata, e o club de tenis, e o coche novo cada dous anos, e .....eran distintivos perfectos dun mileurista moderno. Ata fai ben pouco, os máis desgrazados inventaban contos de fadas por pura necesidade, para verse disfrutando da vida, aínda sabendo que era pura ficción. A famosa película de Medvedkin "A felicidade" (recoméndovola intensamente) non tiña outra ambición. Pero esta teima de hoxendía por crer en absolutamente todo é algo verdadeiramente enfermizo. E perigoso. O máis abraiante para min é comprobar que co desenvolvemento científico aumentan en proporción xeométrica os seareiros de todo tipo de aliens. As televisións están cheas de botadores de cartas, de programas de fenónenos paranormais e de tertuliáns de pacotilla. As librerías ateigadas de libros de autoaxuda que prometen a felicidade low cost. Aínda non asimilada convenientemete a teoría da evolución semellamos dispostos a rendirnos fronte a creacionistas que nos falan outra vez de diluvios universais e multiplicación de pan e peixe baseandose en probas científicas. Cando aínda non coñecemos as estarrecedoras consecuencias dos xenocidios e das represións, hai moreas de pseudohistoriadores que negan o holocausto. Por cada historiador que perdeu a vida agochado entre moreas de documentos para reconstruir un pasado que debía ensinar camiños equivocados aparecen charlatáns sen títulos e sen ningún rigor científico que escriben libros que ofrecen verdades a prezo de saldo. ¿non vos preguntastes nunca polas causas desta distopía? Os escépticos non estarán nunca de moda porque sempre poñen en dúbida dogmas e sentenzas. Malia todo cómpre, por pura necesidade de supervivencia atender aos que dende a desconfianza analizan a realidade. Este libro é unha pílula contra o andazo de apatía que ameaza tantos séculos de esforzo científico.
Máis información: Eduard Punset. ¿aínda crendo en cousas raras?

Cordovani

A primeira vez que vin a Cordovani era unha estatua. De Ollares de Perfil lembro un Cordovani vertical de ollar petrificado e vivísimo que escorrentaba os máis experimentados snobs daquel Santiago que xa ía para metrosexual. O seu Arte Livre leva en Vigo unha chea de anos, xa é unha marca desta cidade. Aquela Compostela iniciática lembrámola moitxs de nós poboada por seres deliciosamente excéntricos. T. lembra un Cordovani de longa e roxa melena tinguindo as rúas do fanco coas cores dunha modernidade exótica que abraiaban a novxs e mozxs. Moitxs poden contar as súas primeiras experiencias teatrais ao seu carón. ¡cantas cousas me perdín entón por non saber procurar! O pasado sábado liquidei unha pequena conta que tiña pendente con aquel tempo e fun ver ao Cordovani extenuante e transformista que é quen de paralizar o tempo. A experiencia deste Dr. Jekyll e Mr. Hyde foi intensa. Cordovani Jekyll, Cordovani travesti, Cordovani Hyde, Cordovani criada, Cordovani Dr.Lanyon, Cordovani Utterson...nun clásico ao que incorpora o seu sinal e o seu mensaxe. Nun momento da obra Cordovani sae das táboas e cun discurso apaixoado lémbranos cousas da vida. T. asegura que estas digresións, incómodas para algúns de nós, son tamén un distintivo seu. Vídeo, son, unha iluminación axeitadísima e vestiario e trucos de escenografía aparentemente complexos cumplen cun traballo dignísimo que dan por ben empregados os cartos que custou o espectáculo. ¡pasen e vexan!

As vascas da marea.

Perante unha mensaxe tan taxante non debería demorar vostede, Sr. Caballero, a sinatura do decreto de demolición. A natureza non esquece e algún día pode atopar o seu despacho agochado entre os restos de mil naufraxios innecesarios e o seu báculo, as fotos da familia e os atributos do poder engulidos pola buguina que non quixo escoitar.

Foto: O que queda de Samil.24.01.09

Inmovirxinianismo

Inmune, vexetal, fume, inmortal, contaminación, lume, can, tigre, xenital, vertedoiro, brasil, xeonllo, trompetista, traficante, malabarista, cantante, retórico, futbolista, trompetista, sfumato, samba, Cicerón, ¿sería o viño?, novaorleáns, florianópolis, ¿serían as ñoras?....

[quen non entenda que disimule]

Malavita.

Interrompo Gomorra. Escorrento a brutalidade do fado do sistema napolitano coma fuxindo dunha vendetta. Respiro aliviada ollando o lombo de Malavita. Preciso ficción, ficción, ficción. Non quero saber de informes policiais, disparos contra nenos que xogan inocentes na rúa, nin de rigorosos manuais de tortura. Riscar interminables xenealoxías criminais que condicionan os nosos actos. Hoxe tiven que mercar un prato nun chino e non fun que de ollar ao vendedor. O armario semella agora un depósito de armas. Fágolle chiscadelas a Teresa Moure. O natural é político. Inocente. Os Blake de Benacquista poñen un sorriso na eterna treboada que cobre Le Vele di Scampia. ¿estará na cadea o arquitecto deste inferno? As tribulacións dun capo da malavita (mafia, cosa nostra, aquí o nome da cadeliña) agora exiliado que comeza a escribir a súas memorias lembran marabillosos Corleones e Sopranos. A delincuencia, o crime, o terrorismo, tamén siguen as modas. A reducción de custos afecta tamén á mafia, agora ao alcance de calquera. A vida non ten prezo, doado botar contas ao imaxinar os obradoiros con ringleiras de nenxs cosendo, pegando, cortando, apoiados uns nos outros. Volvo a malavita. Os fillos do capo no instituto perpetuando extorsións no recreo, xogando. Os pais teñen conta dos fillos. Non vou rematar Gomorra, de momento.

Imprescindible escoitar o Wake up this morning de A3

A arte mata...

Podería ser un tratamento da nosa Doutora Seymour contra onfaloscopias persistentes ou contra a Síndrome de Abstinencia Blógica que anda a facer estragos nos 2.0dependentes. As cápsulas da imaxe son parte dunha ¿peza? ¿obra de arte? ¿instalación? do 7+1 Project Rooms programada no Marco. Vou facer un esforzo e non falar do ausencia de discurso na arte de hoxendía. E enriba, o baleiro é precisamente o demiurgo mesiánico que está expertizando os refugallos dunha arte demasiado comprometida que xa non interesa a ninguén. Por moitos Marcel Duchamp Prize e Joseph Beuys Prize que acaden estas "pezas" non me convencen, en absoluto. Agradezo ao Marco, eso sí, ternos ao día nas derradeiras tendencias, que nos gusten ou non xa é outro tema. Por moitos fragmentos de Bataille e Spinoza que pretenda adorar o artista. Aínda concedendo toda a nobleza aos materiais máis pobres. Con cartón, papel transparente e cinta adhesiva tamén se pode crear beleza, certo, pero xa pasou o momento. Que che digan que é Arte Povera. Que as obras do artista enchen salas da Kunstalle e do Centro George Pompidou. Ti sabes que baixo o paraugas totalizador das etiquetas, escolas e estilos hai sempre grandes imposturas para que uns cantos listos se forren mentres ollan moreas de catetos co nariz pegado no cristal de calquera expositor. Pero eu ía falarvos de libros, que despois de todo, é o (pre)texto deste caderno. A miña derradeira descuberta narrativa, ven de Italia. Tonino Benacquista, do que prometo falar abondo, fai unha novela negrísima e deliciosa. Tres cuadrados rojos sobre fondo negro é unha gorentosa e truculenta historia na que conflúen asasinos, marchantes, artistas, gardas de museos e xogadores de billar no que tan pronto nos atopamos seguindo a pegada do asasino como cuestionándonos a idea da beleza ou a arbitrariedade no uso dunha cor. Ollo, que nesta novela a arte mata. A arte, como diría T.Moure, é política. Velaí os xigantes baleiros do efecto Guggenhein que o noso goberno importou con tódalas consecuencias. De coñecer a historia do noso Gaiás, Benacquista non ambientaría a súa historia en París. A arte contemporánea mudou completamente de linguaxe, ¿a quen lle importa o que é o índigo, a cera fría, a punta seca ou o estofado? A neolingua do capital abonda para entendérmonos. Cotización, subasta, valores en alza, falsificación, exportación, expolio...unha pasta de primeira para o xénero negro. A impostura que a cotío inspira a curadores, artistas, galeristas, críticos, revistas especializadas, directores de museos e a todo o que toca a creación artística máis moderna foi xa tema daquela Cabeza de plástico de Vidal Folch. O tema do "todo vale" trócase nun problema a vida ou morte entre aquel todopoderoso director de museo Cees Wagner e o artista-provocador Kasperle. Dúas boas lecturas para decatármonos do que verdadeiramente debería aparecer nos catálogos das exposicións.

IMAXES: Thomas Hirschhorn. Equality Float, [Carroza de la Igualdad], 2008 Texto integrado de Marcus Steinweg, plástico, papel, fotocopias, material impreso, libros, cartón, pintura, cableado eléctrico, madera, tela, flores de plástico, sillas de plástico, cinta adhesiva marrón y transparente, maniquíes pintados, cápsulas, rotulador, espuma, plexiglás, básculas, poliestireno, espejos, cubos, esculturas de madera, muebles de metal y pintura en spray
P.D. Post adicado doutora Seymour

Las cuentas de la Iglesia, Pedro Bouso Cedrón.

Póñovos a continuación un texto de Pedro Bouso publicado aquí.Teño algunha pregunta para o autor logo desta indixesta lectura, por exemplo, ¿podemos facer algo para deixar de financiar ao Opus Dei? ¿podemos denunciar esta situación nos tribunais? ¿a quen teríamos que demandar? ¿a igrexa? ¿ao estado por roubarnos para ela? ¿Que tal se pedimos cita coa señora Vilariño para poñela ao día das falcatruadas que comete o seu confesor contra o pobo? Pedro, a estas alturas, seguro que tes datos abondo para facer como Saviano e compoñer unha auténtica historia de Gomorra, porque teño para min que estes datos que nos presentas son só o cumio dunha macroorganización que opera no mercado mundial ao máis puro estilo napolitano.

El cuento de Bocaccio en el que un hereje se había convertido al catolicismo después de visitar Roma y descubrir el grado de corrupción en la Iglesia, “pues si la Iglesia de Roma no estuviese regida por el Espíritu Santo no hubiese podido sobrevivir a tanta iniquidad”, es aplicable a la faceta económico-financiera de la Iglesia actual en la que el Espíritu Santo parece inspirar a magníficos pensadores económicos que dejan muy en pañales a los ilustres sabios de la economía mundial. Podemos hacer un pequeño repaso del potencial económico-financiero de la Iglesia al amparo de los acuerdos con la Santa Sede de 1979 a 1987, por los que con cargo a los Presupuestos Generales del Estado la Iglesia ha recibido 510,22 millones de euros -fuente el Ministerio de Hacienda-. Son estas transferencias prorrogadas, hasta finales de 2005 y pendientes de revisión, las que están sembrando en la jerarquía eclesiástica cierto nerviosismo. Pero todo indica que la Iglesia puede estar tranquila ya que José Luis Rodríguez Zapatero pretende mantener inalteradas las líneas maestras de la relación Estado-Iglesia Católica; recordemos loque ha manifestado: “La fe no se legisla”. La fe no se legisla, pero los impuestos de todos los españoles sí. Yse seguirá financiando, a pesar de la llamada de atención, por la exención del IVA a la Iglesia Católica de la Comisión Europea. Distintas encuestas coinciden en que alrededor del 70 por ciento de la población sostiene que la Iglesia no debe depender de los fondos públicos a través de la Ley de los Presupuestos Generales del Estado, pero la Iglesia militante no opina lo mismo, ya que tendría muchas dificultades para poder sobrevivir financieramente sin estas ayudas. ¿Cómo sobrevivirán los 2.000grupos evangélicos y la comunidad islámica de más de 700.000 personas? Con este panorama, la Iglesia debería adquirir autonomía financiera mediante una mejor gestión de sus bienes, ya que sus fuentes de ingresos son muchas y muy variadas. Atítulo de ejemplo, mediante el método del “cepillo fiscal” la Iglesia está exenta de los impuestos sobre sucesiones y donaciones,transmisiones patrimoniales y actos jurídicos documentados (licencias de obras, bienes de personas jurídicas, bienes inmuebles, sociedades, etc.), sobre terrenos edificables, sobre incremento del valor del suelo; es decir, del IVA. Por la vía de las ONG confesionales también recibe la Iglesia numerosas aportaciones -Manos Unidas 19,6 millones de euros, CODESPA (Opus Dei) 17,2 millones de euros, y FERE (Federación Española de Religiosos dela Enseñanza) 17 millones de euros- y así hasta un total de 26 entidades, mientras las fundaciones, aportaciones privadas y herencias son los tres misterios gloriosos sin resolver. Y por si fuera poco, el Concordato supuestamentele permite colocar fondos en el extranjero sin ninguna restricción (caso Gescartera). La posesión en tierra de la Iglesia tan sólo es superada por la del Estado y su capital inmobiliario se estima en más de 100.000 propiedades (sólo en Madrid más de 5.000 edificios). La política del Estado permite al episcopado utilizar libremente las asignaciones que recibe mientras que las otras confesiones minoritarias han de canalizar sus fondos -3 millones de euros- hacia proyectos de carácter cultural, educativo o de integración social bajo control estatal. Paradójicamente, la Iglesia dice sentirse perseguida y moviliza a sus bases articulando duras campañas (matrimonios homosexuales, células madre, reforma de la ley de divorcio,...) intentando hacer ver a sus seguidores que hay un intento de debilitarla por parte del Gobierno del PSOE. Ni González ni Aznar intentaron poner fin al “sistema transitorio” de financiación que vencía en 1990. Tampoco Zapatero tiene intención de hacerlo; recordemos sus aún recientes declaraciones: “La revisión global de los acuerdos con la Santa Sede no figura en las prioridades del Gobierno”. Nada al respecto figura ni en el discurso de investidura ni en el programa electoral. La Iglesia puede estar tranquila, seguirá mantenida por el Estado. Altar y trono están íntimamente relacionados por lazos financieros, y eso para la Iglesia es lo verdaderamente importante.❑ Pedro Bouso Cedrón es profesor de EconomíaAplicada en la Universidad de Vigo.
Imaxe: Portelo na entrada na catedral de Almería. Verán 2006.

Gaza under the rain.

Mazen, perdoa, sempre te visito cando non podedes durmir e vos está chovendo morte. Tes que volver apuntar co teu lapis, e debuxar sorrisos de nenos que van morrer agora mesmo, para que poidan dicir algo. Tes que debuxar e compoñer con esa sinistra música de fondo que tan ben acae á túa trompeta. Logo mercaremos en Amsterdam e Berlín as túas noites estrelecidas ollando unha obra de V.G., ao mellor atopamos algunha estrela. Grazas M. Agora teño que desconectar, voume con T.W. along the road to peace.....
Young Abdel Mahdi (Shahmay) was only 18 years old,He was the youngest of nine children, never spent a night away from home.And his mother held his photograph, opening the New York Times To see the killing has intensified along the road to peace There was a tall, thin boy with a whispy moustache disguised as an orthodox Jew On a crowded bus in Jerusalem, some had survived World War Two And the thunderous explosion blew out windows 200 yards away With more retribution and seventeen dead along the road to peace Now at King George Ave and Jaffa Road passengers boarded bus 14a In the aisle next to the driver Abdel Mahdi (Shahmay)And the last thing that he said on earth is "God is great and God is good" And he blew them all to kingdom come upon the road to peace Now in response to this another kiss of death was visited upon Yasser Taha, Israel says is an Hamas senior militant And Israel sent four choppers in, flames engulfed, tears wide open And it killed his wife and his three year old child leaving only blackened skeletons It's found his toddlers bottle and a pair of small shoes and they waved them in front of the cameras But Israel says they did not know that his wife and child were in the car There are roadblocks everywhere and only suffering on TV Neither side will ever give up their smallest right along the road to peaceIsrael launched it's latest campaign against Hamas on Tuesday Two days later Hamas shot back and killed five Israeli soldiers So thousands dead and wounded on both sides most of them middle eastern civilians They fill the children full of hate to fight an old man's war and die upon the road to peace "And this is our land we will fight with all our force" say the Palastinians and the Jews Each side will cut off the hand of anyone who tries to stop the resistance If the right eye offends thee then you must pluck it out And Mahmoud Abbas said Sharon had been lost out along the road to peace Once Kissinger said "we have no friends, America only has interests" Now our president wants to be seen as a hero and he's hungry for re-election But Bush is reluctant to risk his future in the fear of his political failures So he plays chess at his desk and poses for the press 10,000 miles from the road to peace In the video that they found at the home of Abdel Mahdi (Shahmay) He held a Kalashnikov rifle and he spoke with a voice like a boy He was an excellent student, he studied so hard, it was as if he had a future He told his mother that he had a test that day out along the road to peace The fundamentalist killing on both sides is standing in the path of peace But tell me why are we arming the Israeli army with guns and tanks and bullets? And if God is great and God is good why can't he change the hearts of men? Well maybe God himself is lost and needs help Maybe God himself he needs all of our help Maybe God himself is lost and needs help He's out upon the road to peace Well maybe God himself is lost and needs help Maybe God himself he needs all of our help And he's lost upon the road to peace And he's lost upon the road to peace
PD. As bombas de Mazen son no Líbano mais as de Gaza deben soar igualiño.

El harén de occidente.

Un verdadeiro tesouro este texto dunha penélope noctámbula que moi de vagar, mais sen descanso, vai tecendo páxinas e desfacendo o descomunal nó no que ser foi enredando un fío que semellaba perdido nunha descomunal maraña de mentiras, vinganzas, guerras, represións, cárceres, censura, fundamentalismos. Os textos de Fatema son correntes de auga transparentes que corren cara arriba. Dende a foz ata o cumio, dende o fedorento curso baixo onde as augas quedas podrecen baixo as escumas que cuspen as mentiras tóxicas, a autora vai quitando capas de lixo. E pouco a pouco, pelando a cebola, que diría o señor Grass, ou coma o restaurador que vai retirando delicadamente capas de xeso, van aparecendo as impresionantes cores do fresco renacentista, enxergamos a verdade. O libro de Fatema xorde dunha situación trivial, vulgar e repetitiva. Mais as teorías máis revolucionarias son de orixe moi humilde. Unha mazá que cae, por exemplo. No caso que nos ocupa, Fatema anda a promocionar o seu derradeiro libro e en tódalas entrevistas invariablemente, cando pronuncia a palabra "harén", os homes sorrín. ¿como se podía sorrir perante unha verba que significa cárcere e inxustiza? ¿por que os occidentais os identifican con prostíbulos? Fatema debuxa unha imaxe moito máis completa da muller oriental que a que se empeñaron en fixar para occidente artistas e escritores que nunca viaxaron a Oriente. Scherezade inspirou infinidade de relatos, películas, ballets, óperas...mais poucas veces se fixo unha lectura directa e respectuosa. Saliéntanse aspectos puramente físicos cando en realidade só unha capacidade intelectual abraiante foi quen de salvar a vida cada noite inventando fabulosas historias que enmeigaban a Shariyar. A muller oriental non é só un corpo ao que agochar baixo sete veos, a danza do ventre non ten sentido fóra dun contexto no que adoitaba completar unha formación moito máis refinada. E por outra banda...¿por que occidente despreza, ou disimula que despreza a marxinación da muller oriental cando leva aceptado no seu propio terreo e dende milenios unha situación moito máis humillante? Non temos máis que ler a Kant, Lo bello y lo sublime, por exemplo. O menos grave do que se di é que a muller ten que deixar para os homes a comprensión profunda de especulacións abstractas...Eu, coma a señora Mernisi, só vexo nas verbas de Kant [et.al.] un profundísimo medo á muller que se traduce en mecanismos de defensa moi semellantes en tódalas latitudes. Efectivamente en Oriente o medo tradúcese no velo, un xeito de marxinación que emprega o espacio. A muller non ten voz na ágora, a rúa é dos homes. A muller ten que estar pechada. Nos modernísimos estados occidentais as mulleres podemos ir espidas pola rúa. Aquí é o tempo e a imaxe o que nos marxina. Non nos está permitido botarnos anos enriba. Á señora Fatema non lle atoparon unha saia nos grandes almacenes de Nova Iorque porque non cabía nunha 38. Eu tamén estou farta de dicirlle a miña filla que na 95b por moita 95b que sexa non me entran as tetas...¿canto tardarei en respetar estoutra Sharia das tallas occidentais e poñerme a réxime para que o meu corpo se adapte ao deseños dos nosos executivos (que acaída verba!) da moda?

POST EN ESPAÑOL

Noli me tangere

Non hai truco nin brincadeira. Non son efectos especiais nin hai retoques de fotoxó. Son séculos de dominación os que nos brindan estas iconografías contemporáneas a tódolos séculos. Nin as gafas da Villarino nos traen ao XXI. Velaquí unha disposición espontáneamente perfecta dos atributos do poder. Abonda a esquerda para amosar quen manda. Un caxato anormalmente deformado en altura e aparentemente baleiro de todo contido práctico. ¿sería o terror perante ese gancho de carniceiro o que tranformou á presidenta do parlamento na doloriñas suplicante que guinda con toda a dignidade dun pobo que cre representar? Mais deteñámonos nas olladas. Malia teren a mesma altura (non vos deixedes enganar pola mitra, é tamén un trebello que se foi deformando en altura perante séculos para amosar a superioridade da igrexa) o xerarca olla cara abaixo, aínda que teña que ser á altura do botón da chaqueta deste pobriña tribuna da plebe á que lle tocou pedir papas este ano. É unha ollada dende arriba enmarcada nun sorriso tan amplio como a fachenda que otorga a seguridade do indicutible poder herdado de tempos remotísimos. Unha ollada moito menos impostada ca da delegada rexia cuxa man acariña un ídolo eléctrico do que descoñece a disposición dos seus polos, intuindo, sen dúbida a posibilidade dunha descarga fatal. Pero, non sei que me da comezar o ano con esta escatolóxica imaxe, así que aí vai un bicazo alegre e desintoxicador para todxs os que asomades por este desaugadoiro de pensamentos. ¡Moito sorriso e moita merda, que dirían os da farándula para o cero nove!

P.D. Adicado a P.B. o meu ateo de cabeceira.

De libros e de libres

Cando me decatei de que tiñan pasado dez anos sen ler un só libro decidín abandonar aquel traballo. Desprezar un bo salario e un contrato indefinido por unha razón aparentemente tan romántica pode parecer unha tolería nestes tempos de pensamento único nos que a felicidade só se relaciona coa crecemento exponencial da conta corrente mais par os que amamos o libro a rutina diaria só é levadeira se se lle cumpre o gusto aos sentidos. Temos que saciar a fame de lectura cunha boa enchenta de páxinas. Se poden ser cinco comidas diarias mellor que tres, e por suposto a dieta ten que ser variada en xéneros, rexistros e temas. A fuxida tiña un destino moi claro e malia ter as destrezas e a ferramenta para o traballo noutros oficios decidín que tiña que ir a vivir e tolear nun depósito de libros. Imaxino que o ideal sería un antro como aquel no que Jindřich Haňta, o de Bohumil Hrabal na súa marabillosa Unha soidade demasiado ruidosa prensaba os libros que desbotaba un réxime dictatorial no que tanto amolaban as letras. Eu tamén debecía por chuchar no zume verquido polos desaugadoiros da cultura lixo na que vivía. Pero son outros tempos e hoxe as moreas de papel que sobran por falta de ganas e tempo para ler, hibernan acomodadas en anaqueis de deseño, clasificadas, catalogadas e protexidas por especialistas que gostan chamarse xestores da información. O de bibliotecario, cicais por cheirar demasiado a vello vai quedando para uso literario. Conquerín aterrar nese territorio amigo e o balbordo de voces de tódolos séculos e lugares comezaba a ocupar tódolos espacios baleiros que tiñan sido violados polos vermes daquel mundo corrupto que ameazaba cada día con deixarme derreada. Tíñalle gañado o pulso ao capital. As primeiras xornadas ateigueime con case todo o que pasaba polas miñas mans. Os libros devoltos non ían ser recolocados inmediatamente naqueles estreitos habitáculos. Os seus veciños respirarían un pouco máis desfogados durante un tempo extra e aquelas páxinas apertadas podían estomballarse a gusto nun espacio provisionlmente baleiro. A menos que se tratase de libros de marketing ou gramáticas de linguas remotas, todos quedaban canda min o tempo preciso para ollar polo seu fecho. Non hai nada de fetichismo nesta sensación. O libro só é un intermediario da voz e da palabra. Mais tampouco é cousa de devalualo en exceso relegándoo á mera acepción de soporte. O libro agocha e garda as voces de poetas, interminables horas de reflexión filósofica, escrupulosas análises científicas, minuciosas recopilacións de pescudas de historiadores, etc., nunha sucesión de signos/imaxes moito máis acaídas á asimilación e comprensión do que o fan outros medios aparentemente moito máis desenvolvidos. E por suposto, o libro leva á persoa. Por moitos camiños. Gosto construir a miña biblioteca ideal turrando deses autores que xenerosamente sementan os seus textos de referencias que van erguendo un paraíso no que quero perderme. Sergio Pitol foi por un tempo un destes meus cicerones. Dende a súa maxia cheguei ao Cosmos de Gombrowicz, que me ensinou a apreciar a linguaxe das manchas da humidade na parece. Seguindo as pegadas do seu Diario Arxentino entrei nas Tendas de cor canela de Bruno Schulz para quedar prendida durante moito tempo dunha obra literaria e artística tan escasa como profunda. Sen mudar moito o rumbo crucei unha ponte entre a néboa liscando dunha ollada agochada por tras das Ventás cegadas de Alexandre Bona. Non sei se foi aí cando me namorei das pontes, pero hoxe, grazas a Rinoceronte, a xoia da coroa da nosa edición, sento moitas noites na kepia da Ponte do Drina de Ivo Andric e deixo pasar tódalas pantasmas do horror que cuspen as súas pedras. Sempre sentín que tiña que corresponder á xenerosidade destes heterodoxos que viviron para a literatura e a biblioteca pareceume o territorio ideal para espallar a paixón pola escrita. Mais nestes tempos de modernidade líquida, que tan ben describe Zygmunt Bauman, onde impera a velocidade e o novedoso, a biblioteca xa non é a ágora onde a xente se divirte disfrutando coa maxia da palabra e, de socato, coma no conto, mergúllaste no deserto do real cando ven un estudante e che di: ¿dasme o Madison?. Supuxen que se trataba dun coñecido manual de Física mais quixen facer unha brincadeira respondéndolle ¿cal o Square Garden?. Resposta: non sei, non lembro os apelidos.

Publicado no suplemento cultural "Nós" do XORNAL DE GALICIA do 27 de decembro de 2008, p. 16
Ilustración de Aser A. Fernández Rey

Bágoas blancas

O nadal sempre é arrepiante...pero este ano está sendo sin(xela)mente insoportable. Os mortos de Gaza que cada día nos cuspen os medios son coma unha especie de lembranza da insoportable condición humana. As case inexistentes reaccións que provocan nos medios sinto unha vergonza indescriptible. Preferiría un día enteiro escoitando panxoliñas a todo volume que a lectura das miserentas verbas coas que reaccionamos neste mundo tan endiañadamente desenvolvido. Hamas, Mártires de Al Aqsa, Al Qaeda, Exército Israelí, nenos soldados, androides asesinos, pedran contra tanques, tanques contra nenos...somos todos joder...todos somos quen de prendernos lume e de memorizar coráns...todos somos quen de facer un verso cunha man e violar e matar coa outra...todos somos os bos e o malos a un tempo...todos podemos ser un deses mortos que se amorean no deserto ou os asasinos....todo depende do patio do colexio no que nos tocou xogar e do listado de vinganzas pendientes co que viñemos ao mundo. Non hai máis solución que poñer o contador a cero. ¿que non é posible? e ¿e posible ver e calar? Agora mesmo penso na nosa Dama Blanca e a xustiza dese seu camiñar, ela soíña contra o clima máis feroz da terra, contra todo un continente...rachando co sentido da metade do diccionario global para chegar un día a ese punto cero onde non deixará máis pegada que un par de bágoas de ledicia. Ogallá fosen bágoas máxicas e derretisen o xeo que aniñou no eterno verán de todo o occidente. Ese é o meu desexo, nada menos.

Imaxe: Sastruxis no Báltico

Cabo Silleiro...ruina montium. Unha reportaxe de Diego F.Carbonero.

Diego Fdez. Carbonero. Enviado Especial dende
Baiona para o Blog de Ana Bande

Pola preciosa estrada costeira que vai de Baiona ata A Garda, pasando a Virxe da Rocha, atópanse estas curiosas construccións militares. Hoxe están completamente abandonadas e logo da información que me deran A.B e A.F. quixen botar unha ollada a este lugar. Nesta web fíxenme unha idea bastante completa do tipo de armamento empregado noutro tempo nesta base. Facía unha preciosa tarde de sol e decidimos coller a pequena estrada que levaba ao cumio. Cando chegamos arriba atopámonos os restos do que fora un asentamento militar defensivo nun estado de abandono total, como podedes comprobar nestas imaxes. Dende a casamata hai unhas vistas impresionantes e por unhas escaleiras que farían as ledicias de calquera director de películas de terror, entramos ás galerías subterráneas. Alí non hai nada de luz e hai lixo por todas partes. As pareces e teitos totalmente garabateadas con mensaxes noxentas. No chan consérvanse aínda os raíles polos que no seu día debían ir as vagonetas coa munición. Hai que ter moitísimo coidado porque por veces no chan ábrense enormes buracos.

Non podo entender como lugares coma este permanecen neste estado de total abandono. Eu proporía unha recuperación deste lugar para uso didáctico e turístico. Aínda que moi recente, estamos ante un xacemento militar que non deberiamos deixar perder. E tendo en conta a boa calidade constructiva dos corredores subterráneos, coido que non sería difícil restaurar e acondicionar todo esto para uso turísitico. Dende a casamata máis elevada hai unhas impresionantes vistas da ría de Vigo. Dende aquí observábase a extensión da mancha de fuel cando o Prestige. Coido que foi o derradeiro uso que se lle deu ao lugar. Agora só e un depósito de lixo e pintadas do máis noxentas. Os catro "Vickers" están totalmente destrozados. Dentro de pouco, se non se actúa, non quedará resto algún deste lugar e ata pode que ocorra algunha desgracia porque estes túneles son verdadeiramente perigosos.

Prestitución

De non ser por errekeerre (algúns teñen apelidos ben acaídos) non rompería o ambiente erótico cultural desta miña illa para falar de temas serios. A prensa escrita as máis das veces só da conta do lado cutre e superficial da realidade, velaí a sobreabundancia de páxinas adicadas a arroutos de políticos que queren facer carreira e dos que a fixeron de mais. Onte abraiábame a miña obsolescencia en materia erótico circense ollando as páxinas de fomento da prestitución do noso diario local ao tempo que imaxinaba a inxente cantidade de sconosciutas que están sendo escravizadas pola cobiza e animalidade desas ovellas con pel de ovella (a rica ironía é dun político moi coñecido pola súa capacidade de resumir nunha frase o que a enciclopedia británica ocupaba vinte ou trinta) que poboan este paradiso democrático no que vivimos. E hoxe velaí está un dos gurús do postmodernismo comunicativo afirmando alegremente a necesidade de rematar coas televisións publicas porque son unha fastidiosa competencia no reparto do suculento pastel dos ingresos por publicidade. Si señor, agora que o liberalismo radical amosou a súa eficacia e que todo o mundo está convencido de que é o sistema máis acaído para procurar a felicidade de todos, PiterJota quere máis do mesmo. Privatización, bendita verba onde as haxa. A nosa máis sacrificada consellería tamén coa misma teima anda por aí presumindo do novo eslógan "The Galician Way", porque hai que venderse, si señor. Eu estou xa agardado o meu turno para facerme o tattu de Rosalía no cu. Piterjota vai máis aló e defende públicamente a conveniencia de fomentar a prostitución nos diarios nese anuncios de ¿contactos? que sen dúbida son para el un xeito completamente inocuo de fomentar as relacións sociais. A ética e a lei son para el obstáculos a modernización que hai de soslaiar en aras dunha progresía cara a liberdade. Unha inxeniosa combinación de prostitución de verbas e persoas que se confunden no ceo do capital. O noso filósofo gráfico da conta deste derradeiro arrouto de intelixencia na súa viñeta. Si. R. cánto máis dignas son as que venden o seu sexo que os que venden o seu cerebro.

Voume a ver esto....

Non é por Jude, que non é meu tipo, vou porque aquela habitación e aquela historia abrironme o apetito e quedei con ganas de máis. E se a música e estahaberá pecado, seguro.

P.D. (logo de ver a peli) ...corrixo, si, Jude é meu tipo, definitivamente.

De poder elixir custaríame facelo entre os beizos de Lissy (N.Jones ¿que é o que non sabes facer Nora?), a ollada de Sue Lynne (Raquel Weisz, a inesquecible Tessa do Xardineiro fiel ou a deliciosa afouteza de Leslie (Natalie Portman). O filme é un percorrido de Lissy na procura dela mesma logo do doloroso final dunha relación amorosa. Nesa viaxe física e tamén interna, aparecen as complicadísimas respostas as preguntas que lle plantea a Jeremy (J.Law) sobre o significado daquelas chaves esquecidas, a metáfora coa que inicia e se pecha o filme: ¿que pasou? [Leslie]. Pasou a vida [Jeremy]. A obsesión ¿amorosa? de Andy, o xenial David Strathairn que protagoniza a escea cumio do filme no que a interpretación se refire, remata na autodestrucción por un amor que non se deixa atrapar e que coa forza da súa beleza inflinxe unha dor punzante que o espectador sufre en estómago propio cando a voluptuosidade de Suy Lynne pasea collida da cintura deses vaqueiros diante da ollada derrubada do seu home. W.K.W. gosta da ollada máis que das verbas o que propicia un ritmo lentísimo que nos franquea un apaixoante mundo interior e, polo que vin, a fuxida de espectadores con dificultades para afacerse a mudar o concepto de tempo. E como vos dicía, a música, de pecado.

Pasatempo narrativo

Non lembro a ollada paralizante máis sempre tiven este tacto húmido que fai máis arrepiante a soidade eterna. O vento frío dalle pulo as feridas nas que acougou o xeo hai séculos. A metade do ano debezo polo sol mais só aturo o seu saúdo porque unha vez que desaparecen as chagas xa é o inferno. E entón soño outra vez coas brétemas e as xeadas. A ninguén lle importou o meu terror á vertixe e estou condenado a permanecer idades aínda sen nome nestas desacougantes alturas. Só te vexo a ti. Mais tes que ser una quimera pois non lembro que o sentido da vista me teña agasallado coas cores que reflicten os teus cristais cando o sol empurra por entre as nubes. A túa é tamén unha ollada eterna....

E que xa estou farta de tanto traballar en solitario. Eu fago o texto e ti trata de adiviñar a foto máis acaída á narración.

And...the winner is....¡Qwerty, alias Ganímedes, alias O meu primo! que nos achega esta bonita imaxe

Querido Tío Pepín:

Rematei este marabilloso libro que me recomendou vostede nunha das moitas conversas que tivemos sobre Bohumil Hrabal neste recuncho. Ogallá tivese ocasión de contarlle polo miúdo as impresións que me procurou esta lectura nunha cervexería de Malá Strana ou sentados nos refugallos que quedarían daquel En el Muelle onde B. celebraba as bodas en casa. Cunha xerriña de Pilsen entre as mans fálase máis fluido e se escoita moito mellor. Que llo digan a él. A punto estiven de coller a miña Olivetti para poñerlle unhas letras e así, de paso, ao mellor sucedía tamén aquel milagro fermosísimo que cuspía a Underwood e a Perke do noso amigo. Ei facer a proba. A riqueza deste texto é o lóxico resultado da combinación de dous ingredientes de calidade superior. Unha vida chea, rebosante de sucesos, anécdotas, lecturas, sentimentos, reflexións, amistades. E unha biógrafa, a Zgustova, que cociña ao mesmo lume que o autor e sobre todo que o escoita e que o quere. A Mónica biógrafa está a altura da escritora daquela sublime Muller silenciosa e da traductora incansable que xa coñecíamos. Rabelais, Hieronymus Bosch, Pieter Brueguel O Vello, deixaron pegadas indelebles naquel Bohumil descalzo que sempre escapaba porque debecía por estar sempre noutro sitio. Daquelas lecturas quedou esa aparentemente simple teoría de vida do Fais ce que ti veux que debía ter un extraño significado para os que viviron interminables períodos de represións políticas. Os que nunca poden facer o que queren, ás veces, son os máis felices. Porque non hai sitio onde non poidas pensar. E Bohumil vaia se pensou. Disfrutou deixando voar a súa imaxinación naquel perigosísimo traballo nos altos fornos que case o matan. Pensou, tamén, naquel antro onde, tamén durante catro anos, se adicou a prensar papel, e particularmente síntome un pouco malvada porque disfruto imaxinando a este home soportando pesadísimos fardos de papel porque son a orixe do relato máis fermoso que teño lido nunca. "Unha soidade demasiado ruidosa". A beleza como resultado dun traballo a base de lixo. Velaquí está a maxia de Bohumil e o "truco" do seu estilo. Non hai farsa. Non hai material de importación. Non hai operación de blanqueado. Toda a merda que tiña ao seu redor, o resultado duns tempos miserentos que rexeitaban o fulgor da cultura foron a comida deste glaneur insaciable que non deixaba refugallo nin cabicha sen recoller para logo baixo as pesadas teclas transformalo todo nese delicatessen que constitúe cada un dos seus parágrafos. Así que, Tío Pepín, estouche tan agradecida como debía estalo Bohumil. Por fin púxenche cara, meu. Gustoume esa foto onde estades a facer o parvo os dous nun avión de cartón, ti cunha botella e un funil e cun dos teus discursos facendo as ledicias do sobriño. A foto lembroume moito a unha que tamén fixeron así Lorca e Salvador Dalí, o admiradísimo autor do método paranoico-crítico do que tanto gustaba o rapaz. Queda moito por falar deste libro pero ímolo deixar para ese encontro eternamente adiado.

[refugallo da foto: Mural adicado a B.H.]

Grazas outra vez a Rubén Ruibal porque foi el o primeiro que me recomendou a lectura da obra de B.H.

A erótica das mecanógrafas, Katherine Mullin

"A erótica das mecanógrafas"

Katherine Mullin, profesora da Universidade de Leeds e experta investigadora da relación entre cultura popular e imaxinarios colectivos disertará na Universidade de Vigo sobre a representación das mecanógrafas a comenzos do século XX en Gran Bretaña.
A profesora Mullin explorará a imaxinería erótica que caracterizou a representación das secretarias en novelas tanemblemáticas como Ulises e Drácula así como en fotografías artísticas, textos publicitarios e películas mudas da época.
A conferencia, organizada polo Departamento de Filoloxía Inglesa, celabrase no salón de actos da Facultade de Filoloxía e Traducción ás 11 da mañan do xoves 11 de decembro e contará con servicio de interpretación simultánea.
Grazas a T.C. pola información. O tema semella interesante, terei que superar a preguiza destes días fríos e escuros para subir ao campus, non prometo nada...

Foto: A mecanógrafa de...

Nace a Banda Sinfónica de Vigo

Hoxe asistimos ao Concerto inaugural da Banda Sinfónica de Vigo. Un proxecto ilusionante que viría cubrir un baleiro musical inexplicable nunha cidade como a nosa. E digo viría porque logo de tanto ser en potencia, como diría o filósofo, xa unha está afeita á volatilidade do curto prazo que caracteriza ao modus operandi deste concello noso. Velaí está a maxia da música. Logo de catro días de ensaio, moi intenso, eso sí, unha maxistral interpretación. Brincamos co Príncipe Igor e ceibamos as paixóns que arrincan os acordes da Novena de Dvorák. O noso mestre de mestres, Reveriano Soutullo volveu emocionar axs viguesxs sobre todo co seu pasodobre e suite "Vigo", xa non digamos a Ponteareas, tan nosa. Os aplausos foron longos e tamén acompasados, mais case nunca semellan bastantes en ocasións coma esta. Non podo ser moi obxectiva porque a miña princesiña poñía cor e ata algún que outro sorriso na sección de contrabaixos. Tres mozas preciosas a cargo da parte máis grave da orquestra. Cánto nos fixo vibrar tamén a percusión nas mans tamén de dúas mociñas concentradísimas nunha morea de intrumentos imposible: timbales, xilófono, campás, crótalos, tambo, caixa, castañuela, címbalos. Francisco Navarro, a batuta, fixo un bo traballo. Parabéns. Gustoume o seu estilo pero tamén a afouteza ao falarlle moi clariño ao alcalde. A multitude que ateigaba o auditorio fala claro. Gústanos a música e temos dereito a ter onde escoitala a gusto. Xs mozxs que pasan unha vida no Conservatorio e nas escolas de música teñen dereito a tocar para alguén. Non piden tanto ¿non é? e nós que a gustiño quedamos.

¡¡¡Quiero ser Christopher Walken!!!

Eses altofalantes! ¡a todo volume!
¡Boa fin de semana longa, longa, longa!



PD. Adicado ao primeiro fillo "in vitro" deste bló. Parécese un pouco a min, mirade.

Pero Vigo...¿ti que entendes por cultura?

Grosz. Art and Politics

Non me afago á mediocridade dos políticos desta cidade que non se deixa querer. O desprezo pola cultura fai devecer pola miseria do tempo dos caciques. Desprezan os edificios máis sobranceiros e queridos polos cidadans. ¿canto falta para que derruben a empacadora?. Desprezan as infraestructuras mínimas que toda vila reclama para sí en materia de cultura. Velaí os vergoñentos datos no que a dotación bibliotecaria se refire. O proxecto de auditorio, do que case ninguén fiaba dende o comezo preséntase agora como un morto ao que aínda hai que matar e temos que ver tódolos días ese chan baleiro no que non se ergue máis que a cobiza e a mediocridade de alcaldes e concelleiros que fan alarde da súa ignorancia cada día en vivo e en directo. E agora, a creación dunha Banda Sinfónica, un proxecto que podía facer esquecer por un momento que estamos na cidade máis castigada políticamente do occidente, sae na prensa só co gallo dunha nova pelexa de galos por saír na foto. Menos mal que os mozos que van facer posible o proxecto teñen que ensaiar todo o santo día e non poden ler o xornal. Outro día, e non é por alporizar a ninguén, cóntovos o ben que o fan na Coruña nesto da música, por exemplo.

La verdad de el caso Savolta, Eduardo Mendoza.

As nosas lecturas tampouco se sustraen á normalización empobrecedora que obriga a ler o mesmo libro a toda unha xeneración durante ¿cantos anos? Non nos preguntemos pola orixe misteriosa desta práctica pedagóxica que seguramente é un máis dos retorcidos productos das ociosas intelligentsias educativas que se multiplicaron logo dun pedagogo-boom dos anos 80. Podíamos atopar motivos tan prosaicos como contratos de edición ad personan, o que ademais convertiría o caso Savolta nunha revirada metáfora que confirmaría de paso, o valor de uso da literatura.

En fin, que eu opino que, lecturas obrigatorias volve ser un oxímoron intragable que habería que desbotar se o que se pretende e que os rapaces se acheguen ao marabilloso mundo da escrita. E se hai que facer que se lea a toda costa pois que haxa maior variedade.

E esta é a historia de como cheguei a esta lectura obrigatoria, que, todo hai que dicilo, merece un lugar de honra nos andeis da biblioteca ideal. Logo do máis de trinta anos da súa publicación confirmase o valor literario do caso Savolta, sobre todo no que á súa estructura narrativa se refire. A dificultade que supón a fragmentación, na primeira parte, deliberadamente excesiva do relato, obriga ao lector a participar moi activamente na reconstrucción dos feitos. O que non deixa de ser un recurso moi orixinal, aínda que non sei se premeditado por Mendoza, no caso dunha novela policíaca na que a intriga é o fío, a trabazón da historia, de principio a fin. Ese narrador en terceira persoa que o sabe todo e o que fala en primeira persoa manteñen unha dura competición con voces que chegan sempre doutros lugares e tempos. Comeza polo final e logo de case catrocentas páxinas precisamos as conclusións do inspector Vázquez para confirmar as nosas sospeitas. Unha gloria para os enamorados do xénero policíaco, dos que non pensaba eu que formaba parte. A novela é un monumento literario a Barcelona, e por monumento non me refiro a sólidas construccións que perpetúan as glorias de algo. Non, teríamos que falar de antimonumento, porque Claudedeu, Lepprince, María del Coral, Serramadriles, la Doloretas, Javier Miranda, Nemesio Díaz Cabrera, Savolta, Max e Parajito de Soto, son antiheroes. Son a cara cutre dos recoñecibles empresarios avarentos, executivos fachendosos, oficinistas murchos -¡peralejos esperta!-idealistas miserentos...tiveron nome e apelido naquel 1917 no que medrou a mediocridade que agroma neses períodos nos que unha crisis do sistema permite xuntar o lixo e mudalo nunha burbulla de riqueza que estoupará en canto o antibiótico do capital volva circular lixeiro. Tiveron nome tamén naquela transición onde o libro estivo condenado porque só lle faltaba eso, poñer os nomes. E teñen nome hoxendía, pero xa non importa porque agora están de moda os malandrines e os que viven do conto. Non fan piruetas en cabarets de mala morte (¿ou si?) nin se acompañan dunha parella de forzudos cutres que non poden agochar a súa miseria (¿ou si?) ero casi. Multitudes de voces, rexistros, matices, personaxes, fan desta "colmena" un libro imprescindible para estas noitiñas tan frías e húmidas. Máis información:Eduardo Mendoza,El caso Savolta 30 años después,wikipedia, Blogs de lengua y literatura

Con el agua al colofón

O fenómeno da acqua alta veneciano está a debuxar imaxes e metáforas incribles.

A simpar Luliña apaña para nós uns anacos da cidade máis marabillosa do mundo.

Se alguén vai para alá e ten sitio libre....as katiuskas póñoas eu

Ondas cara a foto

E falando de libros, veríades que na columna da dereita puxen unha estantería preciosa sobre violencia de xénero. Se queredes participar podedes mandarme un correo e vos meto no grupo. Irei actualizando a mostra con novos materiais (libros, DVS, ensaio...). Temos que facer o que sexa para parar esta barbarie.

Premio Glaneuse.

Non coñezo a verba galega para espigar, aínda que...¿como dicía o avó?, si, velaí está, apañar. Como imos apañar as patatas. Ben, ao caso. Espigar, apañar, son verbos en desuso. Reflicten accións que xa poucas veces se levan a cabo e se se fan, non é dende logo dun xeito semellante ao que lembramos. Espigar, apañar, facíase en grupo e facíase na eira. E o que se recollía, fosen patacas, ou millo, ou mesmo cabichas, eran obxectos de valor para quen o facía. Agora os obxectos son valiosos precisamente porque se fabrican para que se estraguen o mesmo día que finaliza o seu período de garantía. O sistema, deste xeito tan pernicioso, retroaliméntase e fai posible a circulación do líquido elemento que mantén vivo ao monstro. Esquecede pois as vellas consignas. Nada de gardar, coser, arranxar, aforrar, pegar, enfiar, amorear. Desbotade as cousas dende que as pagades. Ese é o camiño, a verdade e a vida. ¿ou non estades a ver cada día as transfusións que se lle teñen que practicar aos nosos fornecedores de alimentos, paixóns, vestidos, medicamentos e manufacturas de todo tipo? Ben, esquecede todo o anterior, son desbarres meus, dun luns moi frío, pero tamén moi triste porque seguimos sentindo os laios das que saben que van morrer irremediablemente a mans dun home que amaron e polo que renunciaron absolutamente a todo. Hoxe volve ser un deses días nos que a sensación de impotencia me afoga. Mais sigamos espigando, apañando. Porque neste mundo aparentemente irreal da rede, hai tesouros en forma de blogs que día a día, fan compoñendo un fermosísimo mosaico que da vida ao que se fixo para non tela. Lula, por exemplo, é unha auténtica glaneuse. Para ela, vai este premio. Porque o merece. Porque os colecciona. Porque apaña cabichas que pola maxia da súa verba se mudan en alfaias. E sobre todo...para que non marche. E co premio, achégote, achégovos este fermosísimo documental de Agnes Varda.

Les glaneurs et la glaneuse