De monjas, bandurrias e ingrávidas pasiones.

Hace unos días me enviaron un vídeo en el que un grupo de monjas jovencísimas hacían gala de su amor a jesucristo con cánticos y coreografías muy características de toda una infinidad de movimientos religiosos que desde tiempos inmemoriales se aprovechan del estado de confusión e inseguridad de los adolescentes -en esta caso habría casi que reducir al femenino al colectivo humano- para asegurarse el imprescindible relevo generacional para la supervivencia de cualquier especie, en este caso que les comento, de su respectiva secta. Al visionar este implacable relato de lo que podría llamarse el límite de lo potencialmente absurdo en el comportamiento gregario de nuestra especie, una vez superadas las fases de vergüenza propia, ajena y hasta la de las generaciones que se sucedieren por la vida de tres reyes (los que entiendan de nuestra economía minifundista saben a qué me refiero), una vez recuperada la dignidad, digo, en caso de haber superado el estado de enajenación (allá cada uno con la dirección que haya tomado su incontrolable deseos, porque habrá quien se una al coro y habrá quien huya despavorido..) entonces, amigos, aquí hay mucho que reflexionar. En mi caso, estoy dispuesta a la confesión. Si. Incluso para los que hayan sentido un incontrolado amor por jesucristo, ante todos me reconozco en estas monjitas. Confieso -eso sí, sin sentimiento alguno de culpa al haber sido mi voluntad violentamente arrebatada por unas señoras más creciditas de las del video- que yo también he tenido una bandurria entre manos, que he alabado a un señor que creía reconocer y que me he involucrado en alguno de esos movimientos adolescentes que prometían pasiones muy parecidas a las que reclamaba mi cuerpo en aquel momento tan extraño de la adolescencia. Entiendo perfectamente a esas jovencitas. Cómo no. Cómo no enamorarse de jesucristo cuando es la metáfora perfecta de  aquel morenazo idéntico a John Travolta que sabías perfectamente que nunca sería consciente de tu existencia. Cómo no enamorarse de jesucristo cuando esa pasión te permitía acceder a los rincones más insospechados de tu cuerpo y de tu espíritu sin la amenaza del pecado, de la burla, el ostracismo y la hostia más consagrada si te pillaban con las manos en la masa (sin que nadie te hubiese explicado nada de la masa, lo que complicaba muchísimo más la cosa). Confieso haber hecho el ridículo hasta la anormalidad. Así que entiendo a esas jovencitas. Pero confieso algo más grave. Confieso entender a ese señor con un saco marrón y una cuerda en la cintura. Y eso es grave. Es pecado mortal. Seguro. El tema es que somos pocos y la santamadreiglesia, como experta en management internacional e intemporal, conoce las ventajas de tipificar sólo y adecuadamente los pecados más rentables. Y esos son los que pueden comenter la mayoría. El mío es un pecado gravísimo pero que sólo afecta a un ínfimo porcentaje de la población. La de los que sabemos por qué se le cae la baba al señor de marrón ante las manifestaciones más inocentes de esta congregación de larvas. Así que, me dije, ¿que mejor redención que utilizar el confesionario global para declarar mi pecaminoso estado? Somos pocos los que vemos cómo se humedecen las lentes de ese conductor de almas, pero ¡tenemos tanta capacidad para apasionarnos por nosotros mismos1 ...lo que no tenemos es manera de convencer a nadie, porque, ilusos de nosotros, pensamos que con la edad adulta ya todos los individuos de la especie tendrían que llegar a nuestras mismas lógicas conclusiones....ahí, me vengo arriba y pienso en la fortuna que tendrán estas niñas en cuanto transformen toda esa orgiástica pasión por jesucristo en lo que justamente van a hacer, que será reconocer la extraordinaria fuerza que le dio en su juventud haber conocido el peligro de dejarse enamorar por el primer fantasma que asoma bajo la falda.....
P.D. Todo puede ser un juego o totalmente lo contrario, depende del nivel de lectura, de ahí la importancias de manejarse bien en muchos registros. Esta mañana en una conversación aparentemente trivial, una persona que se reconocía afin al opus dei confesaba sentirse afortunada por el reciente fallecimiento de su hijo con estas palabras: "...por fin he colocado a uno". Confieso, totalmente confundida, que intelectualmente aún no he conseguido dar curso una reflexión desapasionada de esta frase. Y dejo de confesarme, porque ya me está picando todo. 

Holy Motors, Leos Carax

Foto

En la ciudad de Viseu, en el teatro Viriato, en el mes de octubre representaban una performance teatral titulada Atlas, en la que participaron 100 personas de la villa. En cada rostro, en cada palabra se reivindicaba al individuo dentro de un colectivo humano, cada uno de ellos adoptaba el papel de aquel gigante que sostenía en sus hombros la bóveda celeste. En ese Atlas humano se mostraba el arte como fuerza que otorga un valor creativo y esencial a cada uno de aquellos que conforman una colectividad. En un intento por demostrar que ahí reside la fuerza y el carácter de cualquier cambio social. “Se a presenza de cada um incomoda moita gente, todos juntos incomodam muito mais”. Cada uno defendía y emprendía una pequeña batalla solapada entre tantas otras batallas. En ese atlas de organización social, que mostraba, a través de la propia reivindicación individual, a cada uno de ellos como importante por ser único. Cada hombre es un artista, una revolución. El arte debe promocionar y desempeñar un papel activo en la sociedad y por tanto, se debe unir indisolublemente a la vida. De forma distinta, aunque no opuesta, Holy Motors, el motor sagrado que mueve los cuerpos a la acción, despierta una contemplación, una observación casi violenta de aquello que se oculta tras el movimiento. Una historia que arranca del sueño de un público que se adormece en una sala oscura ante el movimiento de un cuerpo desnudo. Una vieja imagen desapegada de una narración, que establece la distancia justa que nos separa de la idea de lo que fue ese gran invento, el cine. El cine nació como movimiento, gracias a la dinamización de la imagen fotográfica, a través de procesos mecánicos, para captar la esencia de la nueva y flamante industrialización y la de las nuevas diosas, las máquinas. Esas mismas que acompañaron al hombre en el sueño del progreso. Pero las máquinas perdieron sus motores y con ello su sentido primario. El hombre que se sentía parte de ese ideario de progreso avanzaba hacia un mundo que modificó el sentido y el uso de sus propias creaciones. En las ruinas del Samaritaine, otro gran almacén abandonado en el corazón de la herida Europa, se escenifica ese trágico cambio de la sociedad occidental, presidido por el vacío y la destrucción, en el que la construcción de una humanidad sin humanos parece cada vez más factible. En 2001, una odisea en el espacio era la máquina Hall, un ente sin motor, la inteligencia artificial, la que se revelaba. En Holy motors, entre los maniquíes descabezados, desmembrados, se escenifica el fin de algo o su crepúsculo, a través de una canción, que refuerza el reencuentro de dos amantes, en la que la gran pregunta no es otra que -¿Quiénes somos? ¿Quiénes éramos?, ¿Quiénes seríamos si hubiésemos actuado de otro modo entonces? No hay comienzos nuevos, unos mueren y otros siguen viviendo. Pero, aunque el tiempo degrada el estado de las criaturas que conforman la historia, entre toda esta devastación hay un acto que recoge todas las posibilidades, a través de la construcción de miles de historias, de miles de posibles historias que nos inspiran, nos repugnan, nos violentan, nos acaparan, nos destruyen y que no buscan responder a los grandes enigmas, en un mundo cada vez más complejo, sino que profundizan en preguntas a las que no siempre es fácil, ni siquiera, posible responder. ¿Qué significado tienen los trabajos que realiza diariamente Óscar, cada uno de esos trabajos que lo llevan a desdoblar su yo, a sufrir, a recordar, a matar o a morir? Es estimulante en su concepción porque en cada una de sus imágenes se profundiza en el movimiento en la acción hasta la extenuación, en giros sobre un eje invisible que trasforma los objetos y a sus artífices, y es la suma del esfuerzo humano por caracterizarse cada día en aquello que es, a la vez, construcción y destrucción y que se define en cada uno de los fragmentos que genera y que ensamblados son episodios de una narración que no rehuye la cara más profunda y oscura, a través de un seductor discurso capaz de ver, transgredir y violar todas las imposturas represoras que nos impone lo “real”.

Grazas a Dolores Miloro por achegarnos a súa reseña.

moreas de merda...

Mierda de artista. Piero Manzoni

Podemos elixir a forma, en prosa... 
...y las informaciones sobre el nivel educativo de los españoles, que no son recientes sino que se prodigan desde hace muchos años, abarcando a varias generaciones de estudiantes, nos indican que nuestra ciudadanía, poco menos que analfabeta, no posee instrumentos críticos y, por tanto, es incapaz de sostener una democracia...(ler máis)[Rafael Argullol]

ou en verso...
Por mais que miro e asexo
pra esta masa informe e lerda
eu outra cousa non vexo
sinon moreas de merda.
Merda adequerida ou herda,
merda dediante i en pos,
grandes palleiros de merda
acugulada en montós.
Merda disposta en estiba,
merda debaixo e por riba,
merda a dereita i a esquerda.
Por iso penso que a perda
da espulsión foi positiva
pois liberoume da merda

[Celso Emilio Ferreiro]

(a)dios(a) Noemi

.

A oposición, o parlamento galego e as boas maneiras, Xenaro García Suárez

Antony Gormley. The Brick Man (1987)

Grazas a Xenaro pola achega deste documento

A OPOSICIÓN, O PARLAMENTO GALEGO E AS BOAS MANEIRAS                                      

     Xenaro García Suárez

Eran finais do ano 1976. Ao remate dunha conferencia na Asociación Cultural de Vigo, daquela copada pola UPG, foramos tomar un viño. A conversa discorrera arredor da incipiente presencia da UGT en Citroên e noutras empresas, e sobre a tímida aparición dalgún dos poucos membros que comezaban a nutrir as exiguas ringleiras do PSOE nas asociacións de veciños ou en plataformas polo estilo.

         Sei que estaba presente Camilo Nogueira e que se falara da impostura dos que estiveran de vacacións durante os anos duros e que, agora baixo aquelas siglas, procuraban recuperar o tempo na nova andaina protodemocrática. A maioría dos asistentes sentenciara: non teñen nada que facer.

         A reconstrución das lembranzas son traizoeiras, e a respecto disto teño asumido desde hai moito tempo que o iso xa o dixera eu debe ficar á marxe de calquera relato, sobre todo se é en primeira persoa. O que si lembro e que o Camilo mais eu defenderamos posturas antagónicas, un -ao mellor até era eu, aínda que agora pense que defendín o contrario- mantiña que como ían a UGT e o PSOE lograr unha rápida implantación se a súa existencia era nula, apenas un par de militantes e sen ningunha presenza nas fábricas, no ensino ou na sanidade. Os que existían eran o PC e  Comisións, por dicilo así, desde sempre, e nos últimos anos a ANPG, o SOG, a UTEG o sindicato da sanidade, as comisións labregas e a rede de asociacións culturais que acreditaban a implantación de todo o que orbitaba arredor da UPG. Eran demasiados anos de traballo e de sacrificio para que en pouco tempo uns adventicios acadasen o noso nivel de implantación. Mais o Camilo -ou eu- tirando da literatura clásica ao efecto e, en definitiva, da historia, explicou que estaba moi claro cal era o papel da social democracia, e que naqueles momentos non sei cantas organizacións, desde a CIA até o Bundesbank, estaban a traballar arreo e con urxencia para facer do PSOE un partido de goberno e garantir así unha transición gatopardesca.

         E pasou o que pasou. E entre unha chea de franquistas por omisión –boa xente, mais con certa facilidade para mirar cara outra parte e que, sobre todo, tiña claro que se non se metía en leas podía vivir tan tranquila-, e outros que si militaran na clandestinidade, desde a LCR até o PC, dispostos a sacar rápido rendemento ao seu curriculum, foise organizando un exército fundamentalmente acomodaticio, cuxas ringleiras nutriron desde antiabortistas e xentes máis preocupadas pola súa carteira que por outra cousa, até algúns cidadáns de boa fe que unha vez iniciada a andaina democrática se apuntaban a aquel partido co mesmo acriticismo que se se houbesen dado de alta como socios dun clube de fútbol. A fervenza continua de marcos, e a confluencia de todos os poderes fácticos, fixo que o invento funcionase á perfección e, en definitiva, o PSOE foi a peza fundamental para que se dese a transición tan peculiar do fascismo á democracia que, malia o empeño de Vicenç Navarro e uns cantos máis, segue a ser presentada como exemplar por quen posúe o monopolio da información.  No PSOE, dende aquela até hoxe apenas houbo disensións – que eu lembre Gómez Llorente, Alonso Puerta e poucos máis-, e ninguén se desmandou da disciplina de voto nin do catecismo conxuntural, mesmo cando se abriron as portas para atacar os dereitos máis elementais.

         O día que redacto estas notas é o seguinte da homenaxe do PSOE ao conselleiro independente, de Gas Natural Fenosa, Felipe González, so a consigna  Democracia, libertad, derechos. Gracias Felipe. Supoño que a liberdade se referirá á de mercado, os dereitos aos dos consumidores sometidos ao réxime de oligopolio das eléctricas, e a democracia a poder escoller entre a ENDESA de Aznar, e o Gas Natural de Felipe. Semella que tamén nisto hai que incentivar o bipartidismo. Unha cousa non ten que ver coa outra e como era de esperar a convocatoria para recrearse nas pretéritas glorias foi un éxito.

         Conforme a situación social se ía facendo máis explosiva, agardaba, iluso de min, que dentro das filas do PSOE houbese un mínimo cisma, que alguén chegara, con toda a moderación que a socialdemocracia requira, a cuestionar frontalmente a arremetida escandalosa do capital finaceiro contra a propia existencia da maioría dos humanos; mais non. Non entenden a perda de votos, teñen que facer algo, tirarlle máis proveito ás novas tecnoloxías, ser un proxecto de maiorías, e por trinta anos, afortalar as organizacións, escoller novos líderes. Mais de discusión ideolóxica, de cuestionar definitivamente a sumisión ao capital financeiro especulativo, nada de nada. Ou quizais sí, mais con todos os matices para que non mude o substancial.

         Mesmo, perante a maioritaria reivindicación soberanista de Catalunya esquecéronse de que se o PSC, en parte, era algo distinto ao resto do PSOE foi porque existía antes do seu lanzamento a base da mercadotecnia alemá, e estaba a favor do dereito de autodeterminación. Tamén é certo que na andaina en común pouco se distinguiu o PSC do PSOE, mais algo sempre queda, e o imaxinario dun militante socialista catalán, supoño, tería máis que ver co PSC de Maragall que co PSOE de Bono.         

En definitiva, a vista do que está a ocorrer, da súa indefinición, da corrupción que parece que si pero non, o PSOE abanéase.  E é isto o que en verdade preocupa aos poderes fácticos, aos medios e poida que tamén ao PP.

         O  PSOE non ofrece unha alternativa críbel para saír da crise. Os seus retoques apenas diferirían nos prazos e nas formas das groseiras medidas que sen ningún tipo de pudor –¿hai algunha sociedade inmobiliaria ou de xestión sanitaria á que non pertenza o home da Cospedal?- implanta o PP, e non debemos esquecer tampouco que quen empezou a poñerse aos pés dos mercados cedendo a todas as extorsións foi un goberno do PSOE.

É completamente insultante que se siga a desprazar o centro de atención do que está a acontecer cara ás acusacións dunha das franquías maioritarias á outra, sobre pasadas culpas, sobre que calote foi máis importante ou sobre se na lista de agraciados multimillonarios no expolio das caixas pesaba máis a lista do PP ou a do PSOE. Ocórreseme: ¿tan difícil é presentar unha moción para declarar persoas non gratas –ou cidadáns sen escrúpulos-, desde De la Merced a Acebes e non sei cantos familiares de cargos do PP, pasando por Moltó e Serra, e por Gayoso, Pego, Rato, Méndez,..., e mesmo por todos os estómagos agradecidos que gozaron de viaxes, créditos ao 0% e múltiples prebendas só por ser submisos e levantar a man cando compría?

         Xa sei a contestación: todo foi legal. E todas as falcatruadas que deron na sobreexposición ao tixolo, tamén. E que a banca alemá quixera beneficiarse do suculento negocio montado sobre un lameiro, ídem de ídem.

             Entón, por qué non se deixan de lado cuestións menores -non polas súas consecuencias dramáticas senón porque non van ao mal de raíz- e centrase a batalla no fundamental? A estupidez do déficit cero e os recortes, xa comprobados os danos irreversíveis que causaron e seguirán a causar, son tan eficaces como as preferentes con vencimento en 9999. Pura verborrea disfrazada de técnica orzamentaria para que siga a gañar a banca e Alemaña cobre.

Xa abonda de reviravoltas e de contos podres. Que os especuladores e trileiros, Alemaña incluída, vaian cobrar, disimulen a expresión, a casa de Deus –quizais o Vaticano e os representantes doutros deuses teñan cartos a esgalla. A débeda ilexítima non se paga e xa está. ¿Que as consecuencias son tremendas? ¿que nos botan do euro? ¿que o FMI, a OCDE e o banco Mundial se cabrean? De acordo, xa veremos como nos amañamos, agás o da saída do euro non sería o primeiro caso na historia.

         Ademais, hai que repetilo até a saciedade: hai cartos abondo, nunca houbo tantos, o problema é a súa distribución, e nunca foi tan fácil para os especuladores e as grandes fortunas acumular tanta riqueza a tan pouco custo e con tanto descontrol.

         Calquera alternativa política realista, cualificada de tal por encarar a realidade sen someterse ao relato da ideoloxía dominante, debe facer fincapé en que unha débeda inmoral, inxusta e ilegal non se paga e, xa que logo, non se debe colaborar na prescrición das doses de vaselina necesaria para facer menos dolorosa a aplicación dos obuses camuflados en supositorios.  O outro piar, o fundamental, é a equidistribución. Insisto, hai moitos cartos, moitísmos, e é indispensábel unha continua mobilización esixindo outra distribución deles. Asumido isto tamén é certo que quen debe mirar para que as cousas así se fagan, quizais teña que renunciar a certas prebendas, situándose nos seus hábitos máis ao lado dos cidadáns do común que, poñamos por caso, dos empoleirados presidentes de consellos de administración, dos banqueiros ou dos ociosos membros das casas reais, reinantes ou destronadas. É unha mágoa que Olof Palme e Sandro Pertini –ou mesmo Eisenhower- xa morreran, a máis de un poderían darlle un curso acelerado de que ocupar o máximo grao do poder político non está rifado coa discreción e a austeridade.

         Despois do discurso de investidura de Feijóo, o voceiro de AGE, Xose Manuel Beiras, na súa segunda intervención falou de ética; algo extemporáneo moi fora de lugar, segundo concordaron ao día seguinte os cronistas dunha prensa que ás veces editorializa pedindo transparencia, recortes na administración e optimización do gasto, mentres se nutre de suculentas subvencións. Desde o palco algúns que todos coñecemos, dos que sabemos o que acumularon desde que se dedican profesionalmente á política, nin se inmutaron.

Na primeira intervención falou Beiras do franquismo actual; estou de acordo cos que din que se trabucou. Aparentemente agora hai liberdade de prensa, a prensa é libre de publicar o que lle pete, e visualizar a evidencia resulta bastante máis díficil que naqueles tempos. A información ao servizo das clases dominantes, chámense bancos ou petroleiras, nunha poboación cada vez menos crítica -é así, que lle imos facer- é moito máis difícil de desenmascarar. Sirva de exemplo como influíron nos resultados electorais o asunto das eólicas, o dos Audi  e o paseo de Quintana en barco; aqueles días non había outro tema. Porén, nas visperas das últimas eleccións, por moito que se empeñou o grupo La Región en falar da acaparación de contratos da Xunta por parte da irmá de Feijóo, o resto da prensa galega nin se fixo eco, a mesma prensa que hoxe –3.12.2012- exhibe catro páxinas enteiras pagadas pola Xunta e a Deputación de Pontevedra.

         Na primeira intervención, tampouco quixo Beiras saber nada dos supositorios de Feijóo. Deixando de lado as citas cultas, que supoño non lle virían nada mal a algúns dos que acenaban cun sorriso tipo kuru durante o seu parlamento, fixo fincapé no principio innegociábel sobre o que se debe basear calquera estratexia liberadora: hai máis cartos que nunca, coa correspondente posta en escena de enfrentamento con quen nestes momentos defende outra cousa, ou sexa, o reparto actual da riqueza e, polo tanto, os intereses do capital financeiro predador. Débese recoñecer tamén a corrección do discurso do BNG, desenmascarando os malabarismos de Feijóo e a súa verborrea baleira con cifras nesgadas para ocultar a penosa realidade. Contundente, no contido nacional e de clase (xa sei que tamén este termo esta prohibido pola modernidade).

         Ocórreseme que na tesitura actual o papel que se lle quere adxudicar ao PSOE é semellante ao que no seu momento xogou cando o da Transición exemplar. A situación é suficientemente grave para comprender que xa non é hora de parches. E moito me extraña que quen ve diariamente os seus dereitos coutados, quen queda sen vivenda ou quen pasa fame, canalice a súa desesperación através dunha oposición construtiva, se o único que pode construír é arranxando os cascallos da demolición.

         Dicir que a actual maioría parlamentaria e o partido que a sostén merece todo o respecto, porque gañou en boa lide as eleccións, é unha media verdade. A outra media é que non deixa de ser xestora dos verdadeiros causantes da crise, e para quen así o ten asumido non merece nin o máis mínimo respecto.

         As chamadas á sensatez ao PSOE para que sexa educado, colabore cos executores da demolición e se afaste da maléfica compaña de AGE e BNG, forma parte da mensaxe común de todos os cronistas da prensa subvencionada.

Un di que os discursos de AGE e BNG son de tempos pasados, outro que hai un señor que vai ao parlamento a insultar, outro que como se lle ocorre vir a estas alturas coa “alienación” e con todas esas parvadas marxistas. Tamén algún argumento ad hominem que nin se lles pasa pola cabeza aplicarse a si mesmos e ás súas cabeceiras, que só xogan a ser minimamente críticas cando ven perigar a fervenza de euros que, baixo as máis variadas modalidades, o goberno verte sobre elas.

         Ao decatarse de que a desfeita non ten fin e de que a situación se pode converter en explosiva, o capital financeiro necesita un policía bo que encamiñe a protesta polas civilizadas canles parlamentarias, e é aquí onde o PSOE está chamado a xogar un papel semellante ao que tan ben soubo xogar cando o da transición exemplar. Mais, por outra banda, corre o perigo de se esfarelar. Primeiro, por non ter nada que ofrecer para alén dunha faciana un pouco máis amábel que o ultraliberalismo esmagador. E segundo, porque cando tivo ocasión de facer algo, aínda hai pouco, votou en contra dos cambios da lei hipotecaria, poñamos por caso, e lexislou exclusivamente de acordo cos intereses do capital financeiro, mesmo acordando co seu pretendido adversario mudar a Constitución a toda velocidade. Hai culpábeis, e en política é indispensábel entoar o mea culpa, reparar o mal se é posíbel, e en todo caso saber retirarse a tempo. Se a socialdemocracia non ve a necesidade de rexenerarse máis aló duns lixeiros retoques cosméticos coa intención de recuperar o poder canto antes, para facer calquera cousa, non creo que siga a enganar a ninguén. E ante o perigo de que os seus votantes se muden cara a posturas máis radicais, incluídas as chamadas soberanistas, toda a preocupación é pouca. De aí que opinadores e xente de orde insistan na necesidade dun PSOE forte que aínda se dereitice un pouco máis, colaborando nos asuntos de estado para salvar o país, garantindo que unha chea de mangantes e especuladores poñan a salvo a súa escandalosa riqueza, condición sine qua non.

         Non hai que ser un lince, nin estar moi posto na historia da economía para decatarse de que o sometemento da vida cotiá ao capital xamais foi tan brutal. Non se trata de comparar en termos absolutos a situación actual coa Inglaterra da revolución industrial, mais se atendemos á taxa de variación da perda de dereitos sociais e económicos o declive non tivo parangón ao longo da historia. Algúns dereitos custaron suor e sangue, e se se lexislou a prol das clases populares foi en base a algúns feitos traumáticos. Durante intervalos temporais nos que a ameaza velada baixo diversas formas -o movemento obreiro organizado e, despois, a división do mundo en bloques- aconsellaba ir facendo algunha concesión balsámica. Agora os privilexios de clase deféndense cunha fachenda inimaxinábel: desafiuzamentos con débeda eterna, despido practicamente libre, que o FMI recomenda liberalizar máis,  e lexións de parados que non espertan a mínima solidariedade, e nin sequera a piedade da relixión na  que din inspirarse as bancadas do PP. O que se jodan, e que quen o pronuncio siga tranquilamente a ocupar o seu escano é todo un indicativo.

         E volvo ao parlamento galego e, por se acaso, fago profesión de fe: malia a xogar cunha baralla marcada, e de que a marxe de manobra de quen non ten o poder económico e moi pouca, o intento de lograr impoñer unha maioría social acorde cos intereses das clases populares debe deixar á marxe a violencia, mais non a intransixencia.

         Non sei que pensa facer o PSOE, non me consta que se estea a debater nas súas bases o papel fronte aos desmáns do capitalismo nesta nova fase, e se decidirá enfrentarse a eles, tamén no parlamento. Mais as posturas de AGE e o BNG están claras. A diferenza co grupo parlamentario que mantén ao goberno é esencial. Calquera símil, calquera metáfora ou calquera comparación con outra situación histórica semellante poderían ser interpretadas na súa literalidade –de feito xa o foron, mais fronte a un discurso preñado de cinismo, de que se o paro teu era máis, se o Bipartito non sei que, que se PEMEX non sei canto, que se defendemos a liberdade de idioma, e toda a enxeñería propagandística dirixida a ocultar as miserias dun país que se desfai -tamén demograficamente; non nace ninguén, e a mocidade máis preparada emigra-, o que pide o corpo, incluído o electoral, non é precisamente compadreo e adulacións; ¿por que a oposición vai ter que parabenear ao presidente electo?

         O goberno apoiado polo 24% de votantes ten que entender que a política non remata aí, e que a súa colaboración administrando as medidas amputadoras do estado de benestar, em contra das clases populares, non é inocente. Xa que logo, a oposición entre PP e AGE e o BNG é obxectivamente frontal. Non son adversarios, son inimigos –de clase, sen que por iso teñan que se insultar demasiado, mais tampouco deben ocultar a verdade; sería necidade unha vez o fel, como dicía o poeta, toca a alma.

Con toda contundencia e sen contemplacións, AGE e BNG, facendo propostas rupturistas en coincidencia con outros movementos, talvez cheguen a configurar unha maioría social ampla que no seu día poida ter o seu reflexo nas urnas. E coa velocidade con que se están desenvolvendo os acontecementos, ¿quen nos garante que haxa que agardar até dentro de catro anos?

         Claro que tamén poderán transcorrer catrocentos, ou mesmo puidese acontecer que o planeta se faga inabitábel para sempre, desfilando os cidadáns do común ao ritmo marcado polos cada vez máis poderosos, até que a Terra sexa fagocitada polo Sol.

         E remato con outro encontro co Camilo, desta vez fugaz, hai algo menos dun mes. Apenas cinco minutos xuntos cando casualmente nos atopamos de camiño a unha homenaxe ao profesor Rufo Pérez. Preguntoume que pensaba de  AGE, do raro que fora que de darlle apenas un deputado nas sondaxes aos poucos días pasaran a darlle cinco, e que se a Voz de Galicia non sei que. Desta si que me lembro do que lle respondín, mesmo botando man do “xa o dixera eu” que me teño prohibido. Segundo o meu punto de vista o electorado visualizou aos deputados do BNG, malia teren defendido posicións correctas, como a uns máis, que non renunciaran a certos “privilexios”, que en condicións de normalidade non chamarían a atención, e sen velos amosárense nas formas coa contundencia que estes tempos requeren. A xente – continuei- estaba agardando por algo distinto e, ou ben non identificaba como tal a AGE, ou se o facía o éxito electoral estaba garantido.

         Creo que desta vez tanto AGE como o BNG souberon asumir o seu papel, e ás veces non lles ficará outro remedio que denunciar a hipocresía con toda a dureza que cómpre, e os medios –como xa dixen, subvencionados- arremeterán contra eles. Os seus voceiros só nos lembrarán en cada ocasión que na historia da humanidade nada se conseguiu coas boas maneiras, un invento da burguesía que ben é certo fai moi agradábeis as relacións persoais; mais a política é outra cousa.

         ¿E o PSOE?  De seguir así debería preguntarse se non sería este o momento idóneo para volver empezar de novo, mais desta vez sen contar coa axuda alemá.

lo que nunca pensamos que nos pasaría

si, ahí está el monstruo, ese momento histórico del que pensábamos que nos habíamos librado...crisis, guerras, invasiones, saqueos, violaciones...eso eran cosa del tercer mundo...que a saber donde estaba...o de períodos históricos que languidecían en los aburridos textos escolares de unos absurdos libros de historia....y nos dejamos mecer por un totalitarismo agradable y autocomplaciente, el de la indiferencia...y entonces empezaron a decir cosas, que si los periódicos mentían, que si los políticos robaban, que si la gasolina iba a obligarnos a utilizar de nuevo el servicio público...entonces...entonces...disimulamos nuestro gesto desconfiado y nos empezamos a sentar en los últimos asientos del autobús, comenzamos a prestar un poco de atención al precio de la tapa del Lizarrán, dejamos de hacerle ascos a las marcas blancas, introdujimos de nuevo denostadas proteínas en nuestra dieta, volvimos a tender juntos nuestros pares de calcetines...y escuchamos con cierta atención a ese pesado amigo radical con su matraca del día...que si a la ex de no se qué ex ministro la hacían presidenta de no sé que empresa medio pública de paradores nacionales con un pedazo de sueldo que triplicaba al del presidente del gobierno....tengo demasiados calcetines desparejados...y le digo que si, que tiene razón pero que tengo que colgarle también a el, que se me quema la menestra de verduras que acabo de poner a recalentar en mi wok....y suena el teléfono...otra vez...ese aparato más antediluviano que su propio nombre...por qué no esperarán a que me conecte...por qué no me mandan un guasa y se dejan de historias...oh no!  ¡es ella! ...la pelma de mi amiga de casi toda la vida...la que siempre estaba feliz...y entonces...le digo que si a ella no le quedan desparajados también los calcetines....no, a mi no me pasa, ...sólo me dice que acaban de amenazar con un ere a su marido....que trabaja en paradores nacionales...y que no sabe si le quedará mucho sentido del humor para seguir llamándome y animarme con lo mío...que se van setecientos a la calle porque tienen que pagar un sueldo de infinitos ceros a la derecha a un directivo de los cojones....y entonces ya no aguanto...no me da tiempo a tender otro puto calcetín y sin pensármelo me asomo y vomito....menos mal que aún no había retirado las jodidas  jardineras....bueno...los geranios lo aguantan todo ¿no amigo P.? y entonces sí que sentimos el temor ancestral de sabernos irremediablemente unidos a una época...maldita historia!

Noticiario poético

Ocho millones de fianza a Urdangarín
4500 personas sin techo subsisten en Galicia
Moody´s entrecha el cerco sobre Hollande
Guindos o peor ministro, segundo Financial Times

"Las obispas tendrán que esperar"

guía de construcció d´un nou estat
detenido un (sic) León por descuartizar a su novia
Obama et le "réalisme chrétien"
El uso del velo es una obligación, como ir a misa.
La eurocámara avala al maltés homófobo y antiaborto
Foucault: le trésor retrouvé

"We´ve got More Work to Do"

die Petraeus-affäre, sex, lügen und die CIA
unha noite nun hospital, 526 euros.
Limiar de Conciencia, novela maldita, publícase en liña.
Manual para procurar emprego no estrangeiro.

Benedicto XVI asegura que no había mula en el portal.

Este año han emigrado 558.000 personas.
Le président que se veut Henri IV
Pobres con bebés evitarán dos años el deshaucio.
Israel mata al jefe militar de Hamas.

Penser la sortie du capitalisme (Gorz)

La crisis de los cincuenta se la inventaron los monos
Israel siembra la destrucción en Gaza
Metro cadrado de centro comercial por cada tres habitantes
Las FARC anuncian un alto el fuego

Brad Pitt presenta su línea de muebles

L´argent fou des mandarins rouges
O pré-sal  vai atrasar muito o Brasil
¡que viva Obama!
Ocupación de edificios en Grecia

elixido Melquíades Álvarez.

Los tigres se perfuman con dinamita
Portugal estalla en violencia
As cores do diñeiro
Muere por negarsele el aborto a un feto inviable.

El vaticano ha dañado más a la mujer que el narco.
La tableta se come a los lectores electrónicos.
Manter a Catalunha nesta España sería a decadência absoluta.
O pais está a ser esmagado pela Troika

Iniciativas Solidarias Individuais

as Iniciativas Solidarias Individuais forman parte da solución, a dicir verdade, creo que poden ser a única solución, esta de Ronny é máis representativa que a metade dos gobernos que se dicen tal do mundo, só queda tomar conciencia de individuo -marx mediante, claro-, arranxar con ela e facer o que un@ saiba, debuxar, prantar, limpar, mallar, cavilar, zarapallar, remendar, inzar, amoucar, rachar, latricar,  gravar un filme, convidar, despezar...o pobo sábeo facer todo, os nosos representantes (sic) só zafarse e roubar, pero será ata que os deixemos, ata que os denunciemos a todos por incumprimento de contrato...

la.revolución.de.las.palabras.

cada.día.hablo.menos.llevo.un.tiempo.así.como.muda.a.mi.pesar.las.palabras.están.ahí.
pero.congeladas.justo.en.esa.encrucijada.donde.tienen.que.decidir.entre.aprovechar.una.corriente.de.aire.para.salir.al.exterior.o.dejarse.tragar.por.la.enorme.guillotina.que.las.
descompondrá.en.unidades.inentiligibles.e.inocuas.y.sin.embargo.de.digestión.fácil.mis.
palabras.se.sienten.violadas.acorraladas.me.han.amenazado.muchas.veces.con.hacer.
la.revolución.para.mantenerlas.a.raya.tengo.que.recurrir.a.fuerzas.represoras.que.
imaginaba.obsoletas.o.cuando.menos.desarticuladas.hace.tiempo.tengo.que.recurrir.
a.ejércitos.salvajes.de.inmisericordes.y.afilados.dientes.siempre.dispuestos.a.hacer.
correr.la.sangre.me.veo.obligada.incluso.a.echar.mano.literalmente.de.extremidades.extranjeras.para.extraerlas.de.las.recónditas.e.inaccesibles.vísceras.que.las.acogen.a.las.palabras.algunas.las.que.sobreviven.a.todas.las.sutilezas.que.les.envía.el.hipotálamo.esas.las.más.aptas.se.congelan.en.imaginaciones.odiosas.y.han.desarrollado.un.mecanismo.autónomo.de.mitosis.que.les.permite.multiplicarse.al.endiablado.ritmo.de.lo.incontrolable.se.quedan.ahí.arriba.provocando.insomnios.dolores.de.miembros.ausentes.y.sobre.todo.esporádicas.y.descontroladas.incontinencias.verbales.que.no.hacen.sino.debilitarme.y.hacerme.más.vulnerable.a.las.insoportables. mutaciones.de.aquellas.otras(palabras).que.
decidieran.salir.y.que.dejándose.contaminar.por.el.discurso.venenoso.del.pútrido.aire.del.inmundo.contexto.han.decicido.convertirse.en.palabras-bumerang.asesinas.y.volver.con.
toda.la.fuerza.de.la.mentira.deliberada.para.acabar.con.su.golem.útero.que.debo.de.ser.yo.