jueves, marzo 15, 2012
eu creo que todo comezou a foderse....
miércoles, marzo 14, 2012
Instrucción para fumar un pitillo, primeira parte
O cigarro, pitillo ou pucho é un obxecto doadamente identificable malia certas semellanzas que presenta con algún que outro chintófano, como un petardo, por exemplo, un chisco máis perigoso sobre todo se se quere prendelo do mesmo xieto. Non ven ao caso facer unha detallada relación das diferencias que hai entre o pitillo e o petardo pois as posibilidades de mercar un no canto do outro son certamente ínfimas, e de darse tal circunstancia as consecuencias de fumar un petardo ou de facer estourar un pucho tampouco ían ser motivo para que a terra deixase de xirar. Decátese vostede da forma cilíndrica do pitillo e repare na singularidade das súas cores. A parte máis longa, comúnmente de cor branca é unha vaíña de papel finísimo que contén a nicotiana tabacum, unhas herbas secas que seica foron avistadas por primeira vez en boca dos taínos cando tiveron a desgraza de botar o último pitillo en paz na súa vida. A outra parte, xeralmente de cor amarelo, laranxa ou vermello, é a embocadura. A propia palabra xa nos introduce na seguinte etapa. Teremos que empregar o trebello máis a man co que se poida prender lume para acender correctamente o cigarro. Cunha primeira calada terá vostede que notar que se lle adormecen as carnes ou que está un pouco bébedo. Se non é así, quite o pucho da boca inmediatemente e golpee a parte que bota fume contra a superficie da mesa porque seguramente está vostede fumando o filtro, e, bueno, non é que sexa velenosa a goleta pero non é cuestión de estragar a cabicha e prenderlle lume á casa, aínda que certos aspectos da súa decoración inciten a facer unha falcatruada tal. É doado quedar un pouco chinado logo dun episodio crítico como este, así que sería bo, mentras se recuperan folgos, facerse un chuculún ou cicais trompearse moderadamente cun grolo de anís, que sempre é bo para abrir o apetito nicotinoso...
martes, marzo 13, 2012
Roque Barja, o deus Machín...
lunes, marzo 12, 2012
¿que sabía yo de ti....?
jueves, marzo 08, 2012
lunes, marzo 05, 2012
¿medo?...non teño tempo....
simo que viñeras dende o outro lado da mar océana para investigar un recuncho deste fisterre que non paraba de facerche todo tipo de preguntas, como aquela tan estúpida sobre se non ías ter medo de vivir soa nunha cidade descoñecida, á que respondiches cun sorriso que non deu disimulado a naturalidade dese pragmatismo tan tópico e ben artellado que vos caracteriza a@s norteamerican@s : ¿miedou? nou, no tttengo tiempou. Fíxome e non me fixo graza. Foi agradable decatarse da singularidade da diferenza pero non che nego que quedei algo pampa coa túa decisiva aposta polo útil. Ata entón nunca eu tiña reflexionado sobre se o medo requiría tempo, e que podía unha xestionalo dacordo con criterios económicos. Non sabía tampouco que fose posibl
e tratalo coma un obxecto bidimensional sobre cuya posición e mesmo a súa existencia podiamos decidir ou non. Eu, entón, trataba co medo doutro xeito, digamos que lle deixaba moito espazo, deixábao vivir. As consecuencias desta xenerosidade eran inavaliables daquela, e hoxe, grazas a ti, en parte, podo xogar con el como o mago coa pomba. Pero non ao xeito de Gregorini, que non podía manexar a omnipotencia, senón ao xeito voso, moito menos literario, certo, pero imprescindible se se quere ter tempo para gozar, ou o que é o mesmo, para vivir. Con todo esto, queridísima Allyson, só quería dicirche que hoxe o meu pensamento está todo o día contigo e que sei que o medo non ten posibilidade ningunha fronte ao teu pícaro sorriso. martes, febrero 28, 2012
Fibonacci
lunes, febrero 27, 2012
Lulú, M.Cartarescu

Á feracidade dla adolescencia como xérmolo literario de grandísimas obras hai que engadir moito máis do que veño de contarvos. Xa dixen que esquecería moitísimas obras que dende outros recantos ergueron monumentos literarios que non podemos deixar de reler. Hoxe foi a revisión deses textos raros que durmen pacientemente a xeito de borrador, o que me fixo volver a pensar en Lulú. ¿por que eu tiña eu escrito algo tan raro e sen sentido? tivera que ser algún libro, a inercia dunha lectura que me fixo coller o lapis no segundo seguinte á última verba do libro....
viernes, febrero 24, 2012
Nada, Janne Teller
miércoles, febrero 22, 2012
Se foses illa...
viernes, diciembre 23, 2011
¿verdad o acatamiento? reflexión entorno al negacionismo.
miércoles, diciembre 21, 2011
Deus non é bo, Christopher Hitchens

sábado, diciembre 17, 2011
de rumanos, polícías, funcionarios y ladrones...

martes, diciembre 13, 2011
Llámame Peter (o llámame Geoffrey?) de Stephen Hopkins

jueves, diciembre 08, 2011
Nin unha gota de sangue impura, Christiane Stallaert

Christiane Stallaert, traductóloga, antropóloga e hispanista artella neste contundente ensaio unha interesante proposta interpretativa de dous fenómenos tan distantes temporal como espacialmente como son o nazismo e a Inquisición. A posible desconfianza inicial que pode suscitar a metodoloxía comparatista na análise de dous fenómenos históricos aparentemente tan dispares resólvese cunha contundente obra na que sobrancean puntos de vista novedosos que convidan a traspasar fronteiras ás veces nada sutilmente construidas por estudos tan canónicos coma insolventes á hora que interpretar feitos históricos. Decatámonos axiña da solvencia desta investigadora que parte non só dunha competencia rigorosa e multidisciplinar, senón tamén dunha imprescindible humildade no momento de traducir significados do pasado. O libro é, sen dúbida, un exemplo a imitar do productiva que pode resultar a metodoloxía dos estudos culturais na construcción e difusión de significados cando hai unha auténtica vontade investigadora. E aquí hai, dende logo, moitísimo material, tanto primario coma secundario -documentos históricos e documentos historiográficos- analizados e traducidos cunha transparencia que non deixa moito marxa a aquela desconfianza inicial da que falabamos. Para o noso país, este estudo importa sobre todo porque a lenta agonía do propio tribunal inquisitorial prefigurou a aínda máis lenta e dolorosa agonía da peculiar cosmovisión que a arroupaba. Catro gueras intestinas en torno á cuestión da identidade nacional e unha dictadura de corenta anos impregnada de nacionalcatolicismo non abondaron para desterrar dunha vez por todas os ecos da cosmovisión casticista no plantexamento da historiografía española.
miércoles, diciembre 07, 2011
QUADERNO VENEZIANO VII: Los sonidos
de sus canales llevan siglos obedeciendo flujos de señores demasiado terrenales. Se han olvidado, estas aguas, de su origen y de su régimen de mareas pero ¡que importa! La luna todo lo comprende, le sobrarán a ella océanos que mover a su antojo. Cada noche acude puntual a enseñar su perfil más bello y misterioso a su amante agradecido. El Gran Canal devuelve al cielo multiplicadas por estrellas todas las monedas de oro que la codicia de los hombres han invertido en este imbatible y prepotente reto a la naturaleza. Pero no es poesía todo lo que suena. En realidad es casi todo lo contrario. No te despiertan por la mañana los crujidos de los pali, ni siquiera el graznar de las gaviotas violentadas por la puesta en marcha al unísono de todas las atracciones que reclaman sus primeras monedas de desayuno. Te despiertan siempre las ruedas de las maletas de los que siempre están llegando y regresando. Desde tu ventana puedes observar cómodamente este hormiguero disciplinado. Entonces Venecia se te antoja un enorme acuartelamiento en donde contingentes de todas las naciones vienen a recibir una instrucción obligatoria sine die. Pero desde tu ventana observas también como venecianos de los pisos inferiores contemplan este continuo desfile de termitas. Yo me sonrío maliciosamente porque les veo, a los venecianos, reprimir su deseo de escupirles a estos insectos que sólo vienen con ánimo de revolverles el hormiguero. Sólo por este vulgar y continuo rugir ya merecen los visitantes esa descortesía con que son recibidos por la curiosa y dispicente población local. A media mañana ese bramido queda amortiguado por la cantilena de toda la romería local. Del ensordecedor barullo que se concentra en las calles atiborradas de gente –afortunadamente no más del veinte por ciento dela ciudad- me quedo con lo más extraño que me he echado al oído. Las rancheras que destrozaban los cantantes de alquiler de las góndolas en uno de esos cruces de canales donde no hay más Venecia que el brillo fúnebre de estas embarcaciones que tiñen de negro todas las aguas de los canales de ciudad. Pero la mañana sonora veneciana tiene, por supuesto, notas y compases más armoniosos. Yo viví justo al lado del mercado de Rialto. Allí los acordes que continua y espontáneamente compone la multitud anónima que viene a abastecerse de frutas y pescado fresco, suena a música celestial bajo los arcos del edificio de la pescheria. lunes, diciembre 05, 2011
QUADERNO VENEZIANO VI
...así que procuro esconderme entre las octogenarias que en sillas de ruedas disfrutan de una fresca tarde de verano en el Campo de San Giacomo dall´Orio lejos, muy lejos, por lo menos a dos calles de la riada low cost para aspirar el aire veneciano que me sabe a humedad verde. Mi cámara me delata, pero los ojos de estas ancianas venerabilísimas sólo tardan escasos segundos en perdonármelo. O eso deduzco de su sonrisa tan repentina que me sorpende como si uno de los tetrarcas de repente me hiciese un guiño o me pasase un brazo por encima del hombro. Sabía que a pocos metros me encontraría con este entorno de normalidad, de gentes que viven su vida al margen del espectáculo. Pienso lo difícil que debe resultar hacerse con una rutina de una vida tranquila en medio de este tiovivo que no deja de girar y girar al son de dos consignas y dos tópicos que han secuestrado algunas notas del genial Vivaldi.
Soy propensa a una compasión bastante irracional, por eso quizá siento más lástima que envidia con respecto a los ciudadanos de esta incomprensible ciudad. Siempre sorteando obstáculos, con sus carros de la compra, empujando a sus familiares en sillas de ruedas en un entorno limitadísimo, quizás menos de veinte metros, el confín lo marcan unas escalinatas o un puente, o un callejón que da al agua.
sábado, diciembre 03, 2011
jueves, diciembre 01, 2011
¿quien lo dijo?

miércoles, noviembre 30, 2011
Quaderno veneziano IV

Foto
Venecia se sonrojaba en estas ocasiones, cuando le levantábamos las faldas para descubrir el truco de sus más rudimentarios trampantojos. Si, lo reconozco, me reí de Venecia bastantes veces, cuando en las horas centrales del día exhibía orgullosa su puterío de carmín barato. Pero no me juzgueis mal, lo que realmente hacía era reírme de mi misma cuando me descubría arrodillada ante sus trampas de parvulario. Me gustó descubrir la Venecia real, la de las familias que llegaban de la playa en su automóvil acuático particular desembarcando con el bañador todavía húmedo y las arenas del Lido en los pies, en medio de los turistas que no les veían, porque
¿e que refundamos primeiro?
sábado, noviembre 26, 2011
a oposición segue na rúa...
Quaderno veneziano III
viernes, noviembre 25, 2011
Quaderno veneziano II
martes, noviembre 22, 2011
María Antonieta, Stefan Zweig
lunes, noviembre 21, 2011
El temple de los hombres
viernes, noviembre 18, 2011
Para non rebentar de fastío, Iván Goll

O abrente baixa en ascensor
lunes, noviembre 14, 2011
Zweig contra o Banco de Santander ou da claudicación universitaria
viernes, noviembre 11, 2011
Quaderno veneziano I: Kursk
miércoles, noviembre 09, 2011
La tiranía de la forma
martes, noviembre 08, 2011
Final de la liga
sábado, noviembre 05, 2011
Melancholia, Lars Von Trier
Compre esquecer os prexuizos contra L.V.T. para apreciar a súa obra. A súa teima por exercer de enfant terrible é simplemente unha estratexia de marketing, nada orixinal, por outra parte, e que afecta a moitos directores estrela. As súas películas nunca nos deixan indiferentes. Ten unha habilidade moi especial para crear situacións que poden parecer absurdas e artificiosas pero non podemos negar que consegue enlearnos nas súas historias e sobre todo poñernos na pel dos seus desacougantes personaxes. Kirsten Dunst e Charlotte Gainsbourg representan a dualidade fronte ao destino tráxico da especie. A fin do mundo, nin máis nin menos. Kirsten Dunst, a "tía rompe-aceiro" representa a valentía fronte ao saber más terrible pero é tamén a personificación da debilidade do home consciente da súa irrelevancia. Charlotte Gaingsbour é a outra cara da realidade, a síntese das dúas forzas que loitan en toda existencia, a covardía do que non quere enfrontarse a un destino que intúe catastrófico e a valentía e a forza do humanismo. Nas derradeiras películas de L.V.T. hai unha preferencia polos personaxes femininos nunha constante idenfiticación da nai coa natureza. Quedan en segundo plano os homes, relégaos o director conscientemente ao secundario, cicais porque considera que serven mellor para representar a banalidade dos intereses e valores máis materiais e ahí entra tamén o amor. Así me parece a min que ten sentido toda esa primeira parte adicada ao ritual da boda no que xoga un papel fundamental a nai da noiva personificada extraordinariamente por Charlotte Rampling, unha muller que xa perdeu absolutamente a confianza na bondade da especie. A outra cara da moeda está representada polo pai, John Hurt ao que trata de aferrarse sen éxito Kirsten Dunst na procura dunha esperanza que sabe infundada. Co resto dos personaxes podiamos establecer tamén parellas nunha trama perfectamente artellada e significativa. "Intenteino" é, para min a verba clave da película. O berro desgarrador da noiva que se debate desesperadamente por formar parte da traxicomedia da vida. Non o consegue. Iso é o imperdoable de L.V.T., que non deixa moita marxe á esperanza. Pero ao cine non imos a confirmar as nosas ilusións ¿ou si? martes, noviembre 01, 2011
lunes, octubre 31, 2011
Humillados y ofendidos, Fiódor Dostoievski

Foto
martes, octubre 25, 2011
La embriaguez de la metamorfosis, Stefan Zweig



