miércoles, octubre 22, 2014

Deus emprega todos os camiños

Non digo que teñan que ser todos escrutabeis, acabariamos co misterio, e por ende, co único sostén que explica a existencia das relixións no mundo. Se non tivesemos sufrimento abondo que intercambiar por hostias consagradas (ou non), non habería curas que  vixiar, monxas que protexer nen criaturas que agochar no berce ata a idade en que poidan levar pistola. O derradeiro caso de aberracións da débil carne o temos ao noso carón, nunha nada sospeitosa edificación na estrada de Baiona. Que era sabido da tanta vergoña dicilo coma noxo velo na prensa con tantos anos de retraso. Hai tempo que me contaron dunha amiga dunha amiga que desaparecera sen máis logo de xubilarse. Chegábanlle cartas ao choio e non había xeito de dar con ela. Ata que un día unha amiga doutra amiga cicais, dixo que marchara para unha especie de residencia. Que lle entregara a pensión ao propietario do choio a cambio, supoño eu, de coidados e compañía. O que máis me alarmara da cousa fora que tamén o fillo, enxeneiro dicían, tamén abandonara todo para meterse nesa casa. Non podía crelo e comenteino con moita xente. Teño esa estúpida necesidade cando me atopo imbécil de máis cando algo me sorpende. E así coñecín máis datos. Seica o tipiño que dirixía a orde tiña unhas cantas redes de herboristerías en Vigo onde se supón que captou aos futuros penitentes. Contáronme os típicos casos de xente que entrara por valeriana e saíra con cen euros meno
s no peto e algunha consolación que podía materializarse a futuros cun simple acto de xenuflexión perante a cruz. Coñecín tamén o asunto do coro co que este delicioso rabaño amenizaba os actos relixiosos da comarca. Busqueinos na rede. Cada vez me sentía máis imbécil por incrédula. ¿como podía ser que esta pandilla de enaxenados disfrazados con hábitos que semellaban feitos cos refugallos do traxe de supermán fosen tomados en serio? A igrexa católica está perdendo a vergoña dende o que picou o primeiro pardillo cos costos daquela tribo asiática, pero unha non deixa de esgazar os vestidos para asegurarse da existencia do demo, que nos arrede da necesidade de purificación. Aí o tiña ben coidado e mantido a igrexa católica a este elixido do noso señor, que seica violaba en arameo dicindo que era o arcanxo o que falaba e facía por el. De todo o cotarro o que me interesa máis non é a doada e morbosa escatoloxía que se desprende do asunto. Interésame saber por que non se entra a saco dunha vez por todas nos conventos, seminarios, internados e sedes de congregacións coma se fosen caixas de aforros ou entidades recentemente nacionalizadas sospeitosas de tráfico de tarxetas con hábito ou curas blackcard sen límite de vicio. Confío en que a amiga da amiga non perdese a pensión nin a cabeza, e confío tamén en que a valeriana só se poida vender no Eroski. 
Un bo antídoto contra a febleza mental. "Por qué creemos en cosas raras", Michael Shermer.

martes, octubre 21, 2014

¿Dónde está mi tribu?, Carolina del Olmo

Por fin atopo un libro que me reconcilia coas neonais. Atopo felizmente un texto que me axuda a entender mínimamente o que se me presenta como unha incomprensible vaga de neorromanticismo maternal adobiado de argumentacións pseudocientíficas que agocha unha clara estratexia do sistema para facernos voltar ao rego. Carolina del Olmo métenos, cicais moi xustificadamente, ás que fomos nais nos noventa, no saco das feministas que inxenuamente pensabamos que eramos máis iguais ca eles por renunciar aos roles que a deusa natura deseñara para nós. Non foi así. Discutiríallo se tivese ocasión e convenceríaa de que para chegar á súa posición foi preciso pasar por esa etapa de renuncia que foi tan complicada para a xeración non sei se da súa nai, pero sí das súas irmáns maiores. Pero ten que ser así. Forma parte do progreso a crítica do pasado e por suposto a afouteza para tentar modificalo. A deriva da maternidade preséntaseme moi complexa porque ao meu redor vexo unha onda monocorde de comportamentos que non podo interpretar senón como unha volta atrás no que á consideración da muller e o seu protagonismo social se refire. O tema da maternidade é o centro no que fagocitan camiños que aínda que cheo de follas secas e lamacentos, servían para afacernos a unha nova idea de nós(outras). Resístome á nostalxia porque sei que o pasado non foi mellor, pero non podo disimular que esta enxurrada de novas teorías sobre a maternidade (apego, aleitamento a demanda, coleito, fusión nai-fillo) son máis do mesmo: operacións de marketing para inhibir supostos sentimentos de culpa que traumatizan sempre ao mesmo. Á mesma. Na biblioteca na que traballo circulan máis manuais de autoaxuda e instruccións de uso de meniños que estudos serios sobre a incidencia, por exemplo, da educación e a alimentación no grao de desenvolvemento dos pobos. É de tolos. Non de tolas. Pero ler este texto de Carolina del Olmo é gratamente esclarecedor. Dende a súa posición de neonai albisca con claridade as eivas de case todas as posicións que están no mercado. E iso e bo. É unha visión crítica de case todo o que hai escrito sobre o tema, e penso que ese é o camiño, porque o fai dende a absoluta capacidade para albiscar no fondo das cuestións. A aportación máis importante de Carolina del Olmo é a súa reflexión sobre a necesidade de cuestionar o contexto e non os comportamentos das que temos ¿o privilexio? de poder parir (de momento). 

viernes, octubre 17, 2014

Ruina montium

Consulto as estatísticas deste blog e sorpréndeme que aínda alguén pase por aquí; premo nas ligazóns que petaron nesta porta coa curiosidade coa que albisco polo axexadoiro da porta cando soa o timbre a horas intempestivas. Hai un tal "marcus", un "curioso impertinente", está a amiga cristinapavón (xa estou tardando en falar do seu novo libro, felizmente premiado) e algunha alma perdida máis. Premo en "marcus" e o circuito de alta velocidad da internés lévame a un enderezo no que lembro ter estado alá por un dousmiletantos. O "marcus", puxo un post sobre a morte do blogomillo. Eu xa sabía do ruina montium que rachara con esta noutrora vizosa leira. Non hai que moer moito os miolos para entender os efectos devastadores da enxurrada virtual que só deixou uns cantos cumios en pé na paisaxe blogueira galega. As novas tecnoloxías no eido das redes sociais están perfectamente ao día no que as necesidades básicas do usuario se refire. Xa estamos vestidos e temos abondo para comer, así que quedan a imperiosa necesidade de comunicármonos e procrear, o que dende algún punto de vista ven ser o mesmo. Así que os sistemas perfeccionan as estradas con chans máis escorregadizos e de máis largura, para que transiten máis exemplares e así acadar o índice de colisión mínimo que garanta a supervivencia dos novos trebellos. A velocidade non só favorece a preguiza -¿quen se para a deliberar sobre os odiosos muiños de vento que estragan os nosos montes cando imos a cento vinte por hora?- senón que fai imposible coñecer o que non sexa estrictamente o instante. As mensaxes, os textos, xa nacen caducos, por iso quedan á marxe fronte a emerxencia do visual. O instagram é a materialización exacta daquel  "unha imaxe vale máis que mil palabras". E agora é tempo de imaxe, non de imaxinar, por iso hai que deixar correr o tempo e agardar pacientemente o acougo que se precisa para escribir cousas que estén á altura dunha audiencia que aínda non sei ben por qué asoma por aquí periódicamente. De todos xeitos, comezo a aburrirme de min mesma e estou a matinar noutros proxectos con máis voces e máis cor. 

martes, agosto 26, 2014

Todas fomos violadas, Lidia Falcón

Seguen a falar por min, e moito mellor, así que corto e pego para non esquecer. A miña humilde contribución limítase a compoñer unha imaxe. A amiga D.Miloro apunta á perigosa saída de armario dunha xeración machista que só se agachou por un tempo no que política, pero non realmente, foron correctos. Volve agromar a bestialidade e son moitas as loitas que compre volver a comezar, como se non pasase tempo ningún dende a caza de bruxas. Mentres a mediciña esté en mans deles tampouco coñeceremos o xen asasino que ven a por nós. E tampouco haberá invento ningún que extirpe aniquile de raíz penetracións non desexadas. Non podemos pedir asilo noutro país, non é cuestión de fronteiras. Comezar a ver como anormais as agresións de homes a mulleres é o punto de partida imprescindible, así de simple, e logo, claro, guindar ao lixo faixas, suxetadores, tacóns e demáis instrumentos de tortura, por poñer un punto de romanticismo a esta mefítica cultura do machismo. 
En Málaga, su patria y la de todas las españolas, una muchacha de veinte años ha sido violada una madrugada por cinco hombres, y la jueza, María Luisa Cienfuegos,  que instruye el caso, lo ha archivado por no encontrar pruebas del delito- ¿y por qué me empeñaría yo tanto en que las mujeres pudieran acceder a la carrera judicial? La orgía fue filmada por los autores en su móvil, y supongo que ahora estará saciando los lascivos instintos de los espectadores en Facebook u otra cualquiera de las llamadas redes sociales. La decisión de la jueza de no aplicar prisión a los acusados se basa en que “las declaraciones de los agresores y testigos no coinciden con las de la joven”, y declara en su auto que no se puede afirmar que las relaciones sexuales fueran forzadas porque de las imágenes grabadas “no puede derivarse ningún indicio de acusación debido a que no se muestra ningún tipo de forcejeo por parte de ella”.Mientras tanto, cuando se la descubrió la víctima fue trasladada inmediatamente al hospital, donde se activaba el protocolo de violación y era examinada por un médico forense, que confirmaba que la joven sufría un desgarro vaginal y otro anal, lo que probaba que la agresión sexual había sido consumada.
Ahora los violadores están en libertad y se presentan ante la televisión para denunciar que han sido acusados falsamente, por lo que pretenden interponer una demanda contra la mujer por denuncia falsa y “atentar contra su honor”, ya que aseguran que no pueden salir a la calle pues se sienten acosados y reciben amenazas e insultos. “Nos han querido destrozar la vida y todavía la tenemos destrozada porque tenemos miedo de salir a la calle. Tenemos vergüenza de salir y nos sentimos amenazados”.
Lo justo, por tanto, es que se la procese a ella y se la encarcele.
Es lo que sucede en algunos países musulmanes donde la mujer violada es acusada de lujuriosa, de perder el honor de la familia, de seducir al varón, y es condenada a la prisión o a ser azotada públicamente decenas de veces. Amnistía Internacional nos informa periódicamente de tales atrocidades que se producen en Nigeria, en Arabia Saudí, en Afganistán, en Irán, y en otros países de reconocida trayectoria democrática.
Hemos tardado en enterarnos de que en la India –la mayor democracia del mundo, según los propagandistas del capitalismo liberal- se violan mujeres ritualmente: en público, en grupo, para divertirse, para cumplir sentencias dictadas por el Consejo de la tribu, para vengarse de alguna ofensa cometida contra la familia de los violadores. Algunas mueren en dicha práctica. Las mujeres reciben el castigo que iría contra alguno de los varones del clan, que por serlo no lo padece. Otras son asesinadas directamente, después de proporcionar el buscado placer, como a la que le introdujeron un hierro en la vagina, cuando la agredieron en un autobús.
El patriarcado no considera a las mujeres seres humanos iguales a los hombres. Como hembras, están destinadas a satisfacer los deseos sexuales de los hombres –véase la defensa actual de la prostitución-; por su especialidad reproductora deben dedicarse a parir y amamantar- véase el nuevo proyecto de ley de aborto y la propaganda de la llamada Liga de la Leche; por su responsabilidad materna tienen que cuidar a las crías y a todas las personas de la familia. Y permanecer en el gineceo, calladas y sumisas –Véase los consejos ofrecidos por la Guardia Civil y la Policía Nacional a las mujeres para que eviten ser violadas.
La víctima de la violación de Málaga se atrevió a salir de su casa para trabajar en la Feria, por la noche, en compañía de hombres, ¿qué debía esperar sino que esos varones la violaran? Cinco, tres adultos y dos menores de 17 años, que están aprendiendo a ser “hombres”.
Y los familiares y amigos aplaudieron a los violadores cuando salieron en libertad.
La jueza, María Luisa Cienfuegos,  ha decidido que es normal que una joven de veinte años cuando sale de trabajar  como camarera a la madrugada, “convenza” –al parecer ellos eran remisos- a tres de los cinco hombres para que la follen, mientras uno vigila y el otro graba dos vídeos de menos de un minuto, alejados de la gente y en el suelo del parque tras una atracción de feria. Actividad sexual que le ocasionó a la muchacha desgarros en la vagina y en el ano, y que la jueza debe suponer que  soportó con gusto debido  al masoquismo inherente a la condición femenina, que ella no debe creer que la concierne.
Eso mismo dijo en una sentencia la Sección 2ª de la Audiencia Provincial de Barcelona, hace treinta años, en el caso del matrimonio joven, recién casados, que en las Fiestas del barrio de Gracia fue asaltado por cinco miserables que sujetaron al marido mientras violaban sucesivamente a la mujer. Aseguró que ella, llevada de los más salaces deseos, los incitó a folgar en el suelo de una calle la madrugada de aquel infausto día. Han transcurrido treinta años y el Poder Judicial no ha variado un ápice.
Aceptar que una mujer se presenta en comisaría una tarde para denunciar una violación falsamente es el sueño masoquista que ni siquiera el caballero Sacher-Masoch hubiese imaginado. La espabilada señora tiene primero que relatar con detalle el episodio a la policía y después al forense, que deberá explorarla para conocer en profundidad su anatomía. Deberá ratificar la denuncia ante el juez, será interrogada por quien ejerza la acusación particular, por el fiscal y por el abogado del o los denunciados,  generalmente poco amable, y esperar un tiempo indeterminado a que se celebre juicio, donde nuevamente se repasarán todos los acontecimientos, ante las miradas y las  expresiones despreciativas, de odio y de venganza de los acusados y de sus familiares.  La mujer se enfangará en el horror de un procedimiento penal de violación, porque debe ser más divertido que pasar el tiempo en la cafetería con las amigas.
Pero es que en el caso de la muchacha de Málaga ni siquiera se da este supuesto. No se presentó en comisaría a denunciar la violación. La encontraron los policías tirada en el suelo llorando y manchada de sangre. De tal modo, debe de ser un genio de la astucia y la conspiración para lograr el encuentro fortuito de los funcionarios, que no deberían estar especialmente conchabados con ella, o esperó las horas muertas a que tal se produjera con tal de perjudicar a los pobres varones arteramente seducidos. Y eso que solo ha cumplido  20 años y no es de suponer que tenga muchas dificultades para ligar. Pero su tortuosa psique la lleva a pedirle a tres hombres que la follen, allí mismo, de madrugada, en el recinto de la Feria de Málaga, a empujones y golpes, en vez de buscar un novio amable con el que hacer el amor en cualquier hotel.
En estos treinta años, en España, se han aprobado dos leyes de aborto, una ley de violencia contra la mujer, una ley de paridad, una ley de matrimonio homosexual y una ley de igualdad, por la presión del Movimiento Feminista. La participación de las mujeres en el mercado laboral alcanza a la mitad de la población femenina, algunas mujeres ocupan puestos de decisión en la política, en la cultura y en la sociedad, y son mayoría en casi todas las disciplinas universitarias,  mas para la casta jurídica no han pasado los siglos.
Ante ésta atroz decisión judicial tenemos que estar todas – me gustaría poder decir “ y todos”- en la calle ante el Ministerio de Justicia, exigiendo justicia. Malos tiempos son estos en que la violación grupal de una joven de veinte años, por cinco hombres, que le ocasiona desgarros vaginal y anal, tiene como consecuencia que los violadores estén en libertad sin cargos por orden judicial, que se pavoneen de su inocencia públicamente en la televisión y que amenacen con querellarse contra ella por denuncia falsa.

Porque en el cuerpo y en el honor de esta nueva víctima hemos sido violadas todas. 

sábado, agosto 23, 2014

Sal do meu puto poema

fonte
alá en pereiró fóra do balbordo deste campo de batalla hai unha poeta que berra versos !sal do meu puto poema! e o fai coa delicadeza punk dunha icona hiperreal con vestido negro axustadiño ao corpo mercenario e delicado que se ergue en finísimas e ameazantes puntas de tacón tamén negro tamén hiperreal así que eu sain do meu puto poema e deixeime levar qué pouquiño me custou voltar á posibilidade dunha illa a verdade é que son moi ben mandada é literal cómpre dicilo así que esperei fóra do meu puto poema e mira mamá silvia faloume de ti das túas unllas pintadiñas de rosa do vestido aquel que delicadamente cosías para que eu estreara no día de ramos e do zume das laranxas que lencei pola xanela e que aínda fermentan  menos mal que silvia saiu do seu puto poema e soa Mazzy Star e podo voar como a rapaza do video grazas á guitarra de jesús porque o terror ten esa facilidade de agacharse alá en pereiró lonxe do bruído sordo do campo de granada hai un galiñeiro con pitos que poñen poemas e cántanlle ás eguas de patas pexadas, e o fan coa xenerosidade dun francotirador ucraíno con camisa de volvoretas, así que saín por pouco tempo do meu puto poema para meterme nos miolos dunha puta vez que non teño máis ángulos que a túa perpendicularidade, , , , , , , ,

as cursivas son verbas apañadas do poemario de silvia penas
"as unllas crecen". I Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey

grazas a silvia e jesus polo convite, se mo permitides, ei recuncar no galiñeiro

viernes, agosto 08, 2014

La cara es el espejo del alma, Dolores Miloro



¡que gustiño que as amigas escriban xustiño, xustiño o que unha pensa e o fagan así de ben! 

La cara es el espejo del alma
Cicerón no se equivocaba al apuntar que “la cara es el espejo del alma” y “los ojos sus delatores”. Algunos de nuestros líderes políticos harían bien en mirarse al espejo, antes de lanzar pesadas piedras contra sus oponentes. Es lamentable que los que nos gobiernan se atrevan a defender la democracia, cuando lo que domina en la política es el pragmatismo, en el que la vigilancia y la manipulación informativa se empeñan en ocultar los verdaderos problemas. Es una osadía comparar acontecimientos históricos, sobre todo cuando nuestros representantes han perdido la autoridad moral para hacerlo, cuando no hacen otra cosa que secuestrar la libertad de expresión y reunión, corromper el espacio público, borrar la memoria histórica y suprimir la Historia y la Filosofía de los sistemas educativos, para que no se les pueda someter a la vigilancia crítica que merecen.
Esperanza Aguirre acusa a Pablo Iglesias de utilizar los argumentos de ETA, pero como esa acusación le parece poco efectiva, tiene la desvergüenza de comparar el ascenso de Podemos con la subida del nazismo al poder. Le recuerdo a esta desinformada señora que el populismo lo inventaron ellos, definiéndose como Partido Popular, cuando realmente están a años luz del pueblo que afirman representar.
Recordarle también a esta señora que le haría falta leer más sobre el complejo período de la República de Weimar, para que pudiese constatar que no se debe hacer un análisis tan simple de hechos de tal magnitud y gravedad, que causaron millones de muertos y del que fueron responsables un conflicto bélico mundial, las sanciones económicas impuestas por el Tratado de Versalles y una terrible crisis económica que sirvió como caldo de cultivo para incubar la política del terror. Ahora este mismo contexto está resucitando, pero no por el ascenso de movimientos como Podemos, que responden al malestar ciudadano que reivindica la moral, la ética y la utopía en la política, sino por las medidas económicas que nos imponen los gobiernos de la vieja Europa, ajenos al sufrimiento humano que están causando y del que sería necesario que hubiesen aprendido algo. Son estas políticas insensibles las que causan dolor. La política ha de ser un pacto social que procure el bienestar de sus ciudadanos, promueva la justicia, la solidaridad y la igualdad. No veo que este gobierno, ni el anterior hayan tenido en su agenda estos principios como prioritarios.
Así que le rogaría a esta panda de arribistas, que lo único que les importa es mantenerse en el poder, que dejen de crear falsos enemigos y asustar al pueblo, sabemos cuál es su doctrina, y a dónde puede conducir tanto odio. Sean un poco responsables y cállense.

Dolores A. Miloro Costas
(Faro de Vigo. Cartas al director)

martes, agosto 05, 2014

Historia de un pobre país, Emilio del Río

Co gallo da recente exposición "Vigo Ten Swing", na que tiven o pracer de colaborar como documentalista, houbo achegas que por mor das limitacións de espacio, quedaron fóra dos paneis. Unha delas é este texto de Emilio del Rio, un dos tres vigueses que despistou ao réxime franquista e logrou "colar" na radio o programa "jazz nocturno", unha anomalía tan alegre como extraña naquel país ruín e borrallendo dos anos 50.

Historia de un pobre país, Emilio del Río.
Era un pobre país porque durante siglos había sido un país pobre. Un país históricamente manejado como un juguete por monarcas, dictadores y sátrapas adinerados. Era un país que era la finca de los potentados y era el infierno de los proletarios. V, sobre todo, era un país en el que siempre hacía frío. Todos teníamos frío, incluidos los ricos. En los años 40 del siglo 20 no había chalets porque hasta los ricos eran pobres. Los ricos vivían en pisos y los mejores edificios tenían una calefacción central que estaba más tiempo apagada que encendida. Las ropas, los vestidos se traspasaban y circulaban desde los hijos mayores a los menores. A abrigos y chaquetas los hábiles sastres les daban la vuelta con lo que, de un día para otro, el bolsillo de la solapa aparecía a la derecha. Hacía frío en las aulas de los colegios, tanto de los ricos como de los pobres y los alumnos se cubrían con dos y hasta tres jerséis. Hacía frío en los cines y en los arcaicos tranvías. Las castañeras en las calles -las que aún no habían muerto de frío-vendían castañas en cucuruchos hechos con periódicos atrasados, que se consumían no tanto para completar el pobre desayuno de café de achicoria de recuelo acompañado con tres o cuatro galletas maría cuanto para mantener las manos calientes durante un rato. Porque era un país de sabañones, quien no los tenía era un afortunado y esta plaga, esta enfermedad marcaba también la frontera con los más menesterosos. Había trabajo para todos pagado con sueldos de miseria que se aceptaban con la cabeza humillada y sin chistar ante la amenaza de los salvajes "grises", desertores del campo y del azadón que no tenían reparo en matar a porrazos y aun a tiros a quienes pretendían rebelarse. Las riadas de obreros caminando kilómetros desde sus hogares hasta los astilleros, que cerraban sus puertas de acceso a las ocho en punto de la mañana y todo aquel que se quedaba afuera recibía su implacable castigo, tenían su continuidad en una segunda avalancha, ésta de mujeres, que a mediodía, cargadas de tarteras y barras de pan, llevaban a sus hombres el austero condumio. Había que ver a aquellas pobres gentes sentadas en las aceras, con la tartera en medio de ambos y resistiendo el frío y las lluvias del invierno, cobijados en un exiguo paraguas desvarillado, o el implacable sol del verano. Acabado el banquete, las mujeres recogían los bártulos y volvían a emprender la larga caminata hacia el hogar, pues cinco o seis horas más tarde los hombres las seguirían por el mismo trayecto para cenar y derrengarse en la cama, ya que mañana hay que vivir un nuevo día tan triste y frío como el de hoy.
Que larguísima y penosa distancia hay entre una democracia, aunque mala, y una infernal dictadura. Aquel dictador, que poseía todos los atributos para ser objeto de risa, fue deificado por los poderes públicos llegando a hacer de él un auténtico dios. Era bajito, como también lo eran Hitler y Mussollini, pero éstos disponían de un vozarrón que les permitía crecer en sus apariciones públicas. La voz de nuestro dictador era la mezcla entre un gangoso y un perrito chihuahua. Su barriguita~ destacada por un eterno fajín, le asemejaba a un barrilito de cerveza. No había nada en él que despertase la simpatía de la gente. Sólo la propaganda, hábilmente manejada por aventajados alumnos de los métodos nazis, logró que una parte del pueblo lo contemplase como un enviado del cielo. El sistema fue tan espectacular que hasta él mismo se convenció de ser un predestinado. Sus discursos eran pobres, monótonos y aburridos y siempre se construían en torno a tres o cuatro tópicos como la santa cruzada, el guardián de occidente, la familia cristiana y el marxismo-leninismo que nos acecha. Intelectualmente era un perfecto mediocre, como todos los militares de aquella época cuyo quehacer diario consistía en aposentarse en las salas de oficiales y atiborrarse de alcohol. Estos energúmenos presumían de supina ignorancia y de no haber visto un libro ni por el forro. Los intelectuales les producían repelús y, como mínimo, para ellos eran maricones. Todos, y él el primero, participaron en el objetivo común de hacerse inmensamente ricos y todavía hoy sus descendientes en tercera y cuarta generaciones disfrutan de estas incontables riquezas. Y todavía hoy, pasados casi cuarenta años de su afortunada desaparición, no hay guapo que se atreva a echárselas en cara. Imperaba el terror, aun entre las gentes “de bien" que se acomodaron a aquel oprobioso régimen dispuestas a malvivir en su maldito seno durante toda su existencia. Producía escalofríos caminar por una acera sabiendo que a cinco metros de ti una pareja de "grises" desertores del arado hacía su ronda habitual.
Y también estaba el fútbol que, por cierto, era tan mediocre como todo lo demás. El fútbol de aquel país era tan pobre como el propio país. Cada vez que la selección nacional disputaba un partido contra cualquiera otra, los medios de comunicación enervaban a las masas contándoles que estaba en juego la raza y el orgullo de ser españoles. Y cuando llegaba el descalabro todo se quedaba en excusas: que el árbitro nos robó el partido, que el clima muy caluroso o muy invernal nos perjudicó, que los contrarios nos molieron a patadas. Pero dos acontecimientos se convirtieron en históricos para mayor gloria del régimen. En el campeonato del mundo de 1950 celebrado en Brasil le ganamos a la pérfida Albión, que simplemente era Inglaterra. Pero los medios del franquismo se cebaron en la tal Albión destilando espumarajos de bilis por la insana envidia que les producía un país rico, moderno y, sobre todo, democrático. Y que se había apropiado del peñón de Gibraltar. El otro gran acontecimiento futbolístico se produjo en 1964 cuando vencimos a una aún más pérfida Unión Soviética y conquistamos el campeonato de Europa. El primer gol lo marcó Pereda y el segundo fue un cabezazo casi a ras del suelo de Marcelino a un pase desde el extremo derecho de Pereda. Pero como este jugador era catalán y pareció un exceso su protagonismo, en los reportajes filmados el régimen hizo un bonito truco de corta y pega y quedó para la posteridad como sigue: centro de Amancio desde el extremo derecho-corte-cabezazo de Marcelino-gol-final. Muy franquista y regimental. Otro truco futbolero del régimen fue aún más expeditivo. El Barcelona había fichado a un jugador-estrella llamado Ladislao Kubala que, con otros compañeros del equipo Honved, se había fugado de Hungría y de su régimen todavía más opresor que el nuestro. Y como el equipo catalán era muy rico, puso su dedo sobre otro maestro del fútbol, el argentino Alfredo di Stéfano, que también pretendía fugarse de la pobreza de latino-América fichando por un equipo europeo. Cuando ya habían estampado sus firmas equipo y jugador, antes de que la operación se hiciese pública el gobierno de turno del régimen mandó romper los contratos e impuso al Madrid que fichase al argentino. Y así se hizo. Las relaciones exteriores de aquel pobre país se enmarcaban en el odio. No había país europeo que no recibiera el odio y la inquina de nuestro régimen. Todos eran masones y protestantes y proyectaban películas obscenas y pecaminosas. Se salvaban Portugal, porque, además de ser más pobre que nosotros, también disfrutaba de su propia dictadura, y Marruecos, que había sido la avanzadilla asesina encargada de limpiar de rebeldes a las ciudades, villas y aldeas conquistadas en la guerra fratricida desencadenada por el dictador y sus secuaces. Cuando ya hubo posibilidades de viajar al extranjero, los españolitos, además de envidia, sentíamos enorme vergüenza ante las muestras de cariño con que nos recibían aquellos extranjeros diabólicos.

Y menos mal, por fin, que nos gustaba el jazz. ¿Por qué? A quien sea capaz de imaginar ese sórdido país que acabo de describir, con una pobre vida intelectual en la que la música de jazz no tenía sitio, con escasos medios económicos para hacerse con tocadiscos, discos y amplificadores parecería una especie delirio que tres amigos se reuniesen alternativamente en sus casas para escuchar una música que en el país no tenía el más mínimo arraigo. Una vez más, Barcelona era la estrella solitaria, porque contaba con un Hot Club muy rico y ya en esa época traían a notables músicos de Francia y aún de Estados Unidos. Pues los tres pioneros de aquí hacíamos jam-sessions con nuestros propios discos en la casa de uno cualquiera, con luces apagadas y un whisky dyc en la mano, destilado en Segovia a saber con qué, y disfrutábamos de nuestra afición durante cuatro o seis horas. Hasta que un día surgió el milagro. Se anunció en nuestra ciudad la apertura de una nueva emisora de radio. Conviene anotar que el régimen de la época no era nada proclive a estas debilidades. las radios españolas pertenecían fundamentalmente a Radio Nacional, controlada por el régimen, aunque éste había abierto la mano a los falangistas para que dispusieran de tres o cuatro emisoras agrupadas en la Red de Emisoras del Movimiento (este llamado Movimiento tuvo un papel protagonista en la guerra fratricida y, si queréis, algún día os hablo de él, aunque creo que no vale la pena). Pues los tres amigos decidimos ofrecernos a esa nueva radio para difundir un programa de jazz. Sorprendentemente aceptaron nuestra oferta y así comenzó a emitirse, casi como pionero en el país, "Jazz nocturno". Todos los discos que emitíamos eran nuestros, porque a la emisora esta aventura la cogió en calzoncillos (un programa de música de los negros, ¿a quién se le ocurre?) pues los ídolos del momento eran Juanita Reina, Manolo Caracol, Antonio Machín y el mexicano Jorge Negrete. Estoy hablando de los primeros años 50 del siglo 20. Pues quien te quiere decir que aquel programa tuvo un éxito inesperado. Nuestra ciudad era un importante puerto de mar en el que recalaban trasatlánticos que hacían la ruta entre Inglaterra y América y esta circunstancia permitió a muchos de nuestros jóvenes viajar al Reino Unido para aprender el idioma y, de paso, conocieron la música de los negros, pues las casas de discos inglesas editaban todo lo que se grababa en los Estados Unidos. Esos jóvenes, ya adultos, se convirtieron en nuestros primeros oyentes. (¿continuará?)

miércoles, marzo 26, 2014

Relativizadores

Á miña amiga F. o seu psiquiatra recetoulle relativizadores. Si, é certo. Eu, na miña  ignorancia (deliberadamente afortunada), que non desorde (desafortunadamente non deliberada) mental, só tiña oído falar de antipsicóticos, antidepresivos, ansiolíticos e pouco máis. Así que, deume a risa. E F. amolouse. Claro. Pero eu seguín escachando a gargalladas como se non tivese tomado na vida relativizador algún e fose vitima dun desenvolvemento neuronal propio, autónomo e alérxico a vedemécun ningún. F. comeza a rir tamén, pero con desconfianza. Ela vai polo rego. Eu pódolle servir para maquetar un documento oficial pero non para opinar sobre as insondables cuestións que unha se plantexa cando camiña por fóra da rexa da autoestrada agardando a que a velocidade e o tempo do outro lado se axusten un pouco aos seus rodamentos mentais. Á veces río porque sí, explícolle. Porque me da a gaña. Non porque a cuestión teña graza. É unha imposición que me fixen dun xeito un tanto arbitrario como mecanismo de defensa ante  incomprensións do contexto. Moito mellor iso que descerebrarse tratando de disimular adaptacións ao medio imposibles que farían remexer ao Darwin no seu cadaleito. Ademáis moito mellor autoregularse, aínda que unha non acade a plasticidade exacta que pide o momento, que tomar relativizadores. A punto estou de pedirlle a F. o enderezo do psiquiatra e disimular unha consulta para ver se me explica un pouco de que van as pílulas esas. Eu teño que relativizar todo o santo día e pérdese un tempo precioso que é precisamente o que gaña ese individuo pragmático que sempre sabe exactamente o que ten que facer e nun abrir e cerrar de ollos (ou de peto, que máis da) sitúase de ministro, conserxe, director de biblioteca, técnico de calidade, xerente, xefe de recursos humanos ou profesor asociado a tempo completo, no sei, por dicir algo. O resto das persoas que relativizamos perdemos un tempo precioso reflexionando. Actividade improductiva onde as haxa. Logo imos a consultas médicas inapropiadas que nos baleiran os petos. Reunímonos con amigas porque precisamos dese caldo primixenio que aínda se saborea na paleontoloxía social. Desconfiamos do noso macuto intelectual e perdemos un tempo precioso enchéndoo de verborrea filosófica que nos fan relativizar aínda máis. É de coña, non o digo de coña. Está claro que se un no se toma a coña acaba tomando relativizadores ¿ou pensades que ese siquiatra ténse por unha autoridade capaz superar un peer review sin terlle administrado antes un par de pastilliñas aos incautos expertos sexan pares ou non?

jueves, marzo 13, 2014

Gravity, una atracción de feria

Buf, menos mal que os prezos do cine baixaron ata polo menos o nivel que merecen algunhas películas oscarizadas. De ter dilapidado oito ou nove euros neste filme estaría hoxe facendo dieta para compensar a miña balanza particular de pagos. A min xa me parecía que había moito conto pero decidín manterme virxe de crítica e ir comungar sen pasar polo confesionario. Disposta a tragar, quero dicir. Non é que as atraccións de feira teñan nada de malo, ao contrario, o cine comezou a súa existencia cando tivo permiso para entrar nesa taxonomía. Pero hoxe o cine, logo dunha historia de máis dun século, afortunadamente, é outra cousa. Non vou nin sequera a mencionar a Kubrick, que como pouco quedaría cego (1) se tivera caído na tentación de ver Gravity. Pero cine non é. Xa volo digo. Si que hai despregue visual, tensión, exhibición técnica (2), son, montaxe, efectos visuais, e todas esas cousas sen as que non se pode facer unha película. Pero cine, de verdade, non é. Xa volo digo. Si que hai despregue visual, tensión, exhibición técnica (2), son, e tamén of course a sempiterna camiseta de punto en tonos neutros así...tipo abanderado que adoitan levar as mozas astronautas todas musculadiñas elas e un pouco andróxinas segundo o perfil de astronauta que imaxina calquera director que se precie (3). Vamos, igualiño, igualiño que aquela Valentina Teireshkova, a primeira muller, que viaxou ao espazo.. Pois sí, é o que ten a película, orixinalidades deste tipo. Historia ningunha, iso ninguén o oculta, diría eu que ata o resaltan como mérito. O mérito está en contar o baleiro. O que importa desgrazadamente é únicamente o medio, o ferrancho. Como se Cervantes se tivera pasado mil páxinas falándonos das propiedades do seu bolígrafo. ¡Ah! ¡que non era un bolígrafo! bueeeeeeeeno.


(1) sordos quedamos todos 
(2) suponse que os parafusos que se desprenden das mans dos astronautas e veñen cara as butacas teñen que impresionarnos moitísimo)
(3) iso si, a camiseta aquí, logo dunha loita contra toda a cacharrería espacial cun transcendentísimo diálogo (é broma) de por medio, a camiseta digo, de volva ao cacharro de turno semrpe, sempre está sequiña, nin sequera eses imprescindibles cerquiños de suor que asoman aínda que só te agaches para atar o cordón do zapato.  

sábado, marzo 08, 2014

Her ou a procura das couzas desnortadas

Daquel profético falar por falar que papaba oíntes coma couzas lembro un (¿quen se agocha tralo micro radiofónico?) que chamou para dicir que o excitaban as tartarugas, que si, que si, que non podía reprimirse e tiña que ir diariamente ao zoo (e imaxino que a visitar amigos con tartarugas a horas inapropiadas) para acougar o seu orixinal proído. Coma todas as couzas da noita peguei a miña orella ao transistor (pregúntome se este término figurará na wikipedia) para asegurarme que tiña escoitado ben pero sobre todo para comprobar que desta vez a reacción daquela versátil locutora amosaría algún indicio de sorpresa que eu interpretaría como unha proba de saúde psicolóxica. Non foi tal. Aquela tipiña, (hoxe creo que segue cazando coleópteros) con toda naturalidade dixo algo así como "ben, pois demos paso aos oíntes por se hai alguén a quen tamén lle pase o mesmo". Despeguei a orella un tanto desorientada. ¿chamaría alguén?. Si. Chamaron unha boa morea de couzas dicindo cousas como a min tamén me pasou cunha serpe..., creo que o mellor é que ese home merque unha tartaruga..., etc., etc., etc. Afortunadamente non dubidei da miña saúde mental e púxenme digamos en modo  guionista amedrentado por inminente despido. Eu tamén faría voces de oínte guillado e simularía chamadas de inocentes perturbados que finxían pasar polo mesmo calvario de terse enamorado (recoñezo que él dixera excitado pero ímolo poñer un pouco rosa como o da nosa carátula) dunha tartaruga e procurar consolo nun programa radiofónico onde a tododiós lle podía pasar de todo. Co tempo unha grosa capa pegañenta de cinismo aparentemente inocuo afástanos do delicioso mundo do real. Unhas veces, as máis, creo que se trata dunha ferramente de defensa coa que nos dotou a natureza para deferdérmonos da desesperación por non poder gozar da pureza dos sentimentos e das emocións. Outras, lóxicamente, é a incapacidade de facelo (o de gozar, digo) por un exceso de egoísmo ou racionalidade ou simplemente mala educación, no sentido literal. O caso é que "o cultural" impónse de tal xeito que a represión do síntoma á forza terá consecuencias psicóticas para toda a vida. Hai quen xurará que o conto da tartaruga é un caso veríco e tamén hai quen dirá que este estrambótico Joaquín Phoenix {cunha pinta metatade pervertido e metade seminarista  (o que da un resultado neto de pervertido cen por cen}é só un exemplo dos milleiros de couzas que andan por ahí falando e máis que falando cos seus trebellos electrónicos. A idea é boa para facer unha comedia, de feito estourei en gargalladas nun par de ocasións, felizmente por unha vez ao tempo do que o facían outros espectadores do cine) pero non o é de todo risas ¿va que non?
 ...
Software takes command, si, o software colle os mandos, di atinadamente Lev Manovich. Defende que o software sí que é un novo medio. Pouco hai de vello neste revolucionario modo de traballar, escribir, ler, crear e de sentir. Como moito, de vello quedan algunhas iconas que metafóricamente lembran as cousas de antes e só están ahí por puro interese comercial, para vender mellor os novos trebellos. Se nos enamoramos dun pincel de photoshop ou dun código fonte iso xa e problema noso e da confianza que depositemos no noso psicólogo virtual. Perder o paso ou mergullármonos de máis nas perigosas ondas do software terá consecuencias. Xestionar o desacougo diario non é cousa para delegar no software, a menos que algún gurú descubra que o demiurgo que puxo a funcionar todo esto é un microchip omnisciente que se agochaba no monolito de Kubrick.
....
¿pantalóns antiguados, L.? entón terías que recoñecer tamén o desfasado do bigote, sí, alguén o dixo, falso vintage (¿falso máis falso dará verdadeiro como na regla da multiplicación dos signos?) é seguramente un prognóstico de que volven os pantalóns de franela e as pretinas con corchetes, e o bigotiño ese, verás que delicioso manxar para as neonais hipermodernas (¿as que programaba Amy?). Eso si, de volver que volva o vintage completo, gorriños de baño con flores sobrepostas, bañadores con faldiña, Pepe Blanco e Carmen Morell e as palizas diarias ou con sorte semanais, ¡que gustazo!
...

domingo, diciembre 29, 2013

12 años de esclavitud

Fonte

Non atopo unha mala crítica desta película. Claro que procurar reflexións interesantes na rede é como o da agulla no palleiro. Aos dez minutos xa me proía máis o erro na elección da película que o baleiro infrinxido ao meu xa enxoito moedeiro. Mais sempre se tiran conclusión interesantes, sobre todo se falamos dun producto cultural (aquí non hai oxímoron) destinado a un consumo masivo. Tanta gabanza a un filme previsible e totalmente desprovisto de orixinalidade compréndese perfectamente neste contexto. Poñerlle pegas á esta película semella unha pose un tanto elitista pero se queremos ser medianamente serios, temos que sobrepoñernos á comodidade intelectual e descartala incluso como recomendable. É verdade que hai temas que resultan especialmente difíciles cando xa foron tratados de xeito tan repetido. Mais os bos traballos recoñécense precisamente pola valentía e orixinalidade do punto de vista do creador. Dende as primeiras esceas unha decátase de que está ante un déjà vu e dun tratamento indisimuladamente masculino da temática. A violencia do esclavista como consecuencia da sumisión patolóxica á súa muller é un engadido tan gratuido como eficaz. Os latigazos son femininos. ¡o que nos faltaba por ver!. Pero pregúntome ¿alguén se percatou desta deliberada e revirada interpretación?. Non, aparentemente. Velaí a eficacia do subliminal. Facer que semelle o contrario é condición básica para engadir un efecto dramático solvente. Non creo que precisemos ler o texto original de Salomon N. para decatármonos de que as relacións entre esclavistas e esclavos non se verbalizaban neste fraseo melodramático e impostado. Os comentaristas da película resaltan o tratamento fiderigno da crueldade porque se "escoitan os latigazos". A min dame que a crueldade e a violencia exércese sen necesidade de tanto énfase. Os episodios históricos nos que se infrinxiu a maior violencia estaban exentos de tanto balbordo. As vítimas, se por algo se caracterizan e porque non teñen voz. É o primeiro que lles quitan. Redúcense a obxectos con que non é preciso intercambiar pareceres. Latigazos sí. E todas as crueldades que se nos ocorran, pero no silencio da rutina. A banalidade no mal, lembrade. Ao mellor é que o director non sabe expresar a violencia sen unha poderosa banda sonora. Penso no que faría Haneke, por exemplo. Non lle farían falta nin tantos minutos, nin tanto color, nin tanta verborrea, nin, por suposto, tanto estereotipo. Mais case ata o final agardo o xiro que de sentidoá película. E xusto entón, cando xa estaba pensando no trabucada que eu andaba vai e aparece Brad Pitt subido a un poleiro arengando a prol da liberdade. Non hai voltas que darlle. Só me faltou o "insert coin" para acabar de non crer o que viña de ver. 

lunes, diciembre 16, 2013

A CIA e a guerra fría cultural, Frances Stonor Saunders

No principio foi Koestler. La lie de la terre, o testamento español, as súas múltiples autobiografías, os textos científicos, o home das infinitas caras, espía, poeta, científico, parapsicólogo, periodista e de paso violador reinventábase a cada segundo. O debate entre seguir rillando nel ou guindalo ao lixo no que se amorea tanto psicópata integrado resolveuse a favor das manualidades e a ficción. Turrando do fío saíron un par de calcetíns, un xersey preciosísimo de voltas yámbicas e trocaicos reveses, pero tamén fun dar a Regent Street, e vivín uns días con Serena Frome, escoitei aos Bee Make Honey e tecleei nunha Remington os informes que delataban a veciños con pinta de veganos. As voltas e puntadas compoñían preciosos parágrafos, e ata o punto bobo creaba texturas finísimas cunha misteriosa literatura (o)culta de fondo. E foi aí onde volveu aparecer Arthur. Deixo a labor a carón do cero e o infinito, e volvo a operación dulce. Non sei coller os puntos que se soltan ¡mágoa!, son consciente das consecuencias na labor pero sigo dándolle á agulla; tamén sei que quedaron cousas na páxina vinte e corenta e cinco que non asimilei nada ben. Serena Frome non existe, papouna a imaxinanción dun personaxe de ficción. E lembro outra vez ao Koestler depredador. Miro a foto da contracapa e o sorriso de McIwan. Ten os anos que o cinismo precisa para medrar na mente dun home. As críticas louvan ao escritor que foi quen de vivir nos miolos dunha moza de vinte anos. E total para que, con este final. Unha amiga, coñeceuno, a McIwan e confirmou as miñas sospeitas, "non che gostaría Ana, é unha persoa fría e desprovista do interese da súa escrita". Ninguén se salva, é cuestión de xénero. Pero hai que lelos, a eles, porque foron e son os arquitectos do que temos. Na arte, na historia, na política e se nos despistamos tamén aquí, no xénero. Eles son os que saben construir discursos eficientes de absolutamente todo, ata nos convencen de cómo criar aos fillos para que os deixemos seguir criando discursos. É así. Pedro de Lisboa recoñécese absolutamente feminista, por eliminación, porque non queda outra. E así, cheguei á CIA e a guerra fría cultural, de Frances Stonor  Saunders; logo souben que foi o libro que inspirou a McIwan. Pola metade do libro, páxina duascentasepico decátome de algo especial e miro a foto da contracapa. Sinto unha sensación de alivio. Estou lendo un enormísimo traballo tecido por unha muller e póñome en plan Serena Frome, a procurar espías. Vou á páxina da CIA e a sua deliberadamente burda crítica do libro confirma as miñas sospeitas. O libro da Stonor é unha obra imprescindible. Volvo á contracapa e reconcíliome, non sei por cantos días, con este apodrecido mundo.

this is the end


jueves, noviembre 07, 2013

¿cara ou cruz?


-¿Oranie, demandai-je, pourquoi crie-t-on au paradis?
-Parce que les être humains ne le supportent pas. Aussi, ont-ils fait tout leur possible pour en être chassés. Tu liras cela dans le petit livre.
Le ciel volé. Claire Goll

miércoles, octubre 16, 2013

Protestas no congreso, Iago Aballe Iglesias

PROTESTAS NO CONGRESO
Onte víamos como un grupo de tres xóvenes berraban no Congreso cando o ministro Gallardón ( eu lle chamaría a ovella negra) falaba da reforma do aborto. Paréceme incrible que os cidadáns non nos poidamos facernos oír no Congreso e sobre todo ,  e que o Sr Posada se estexa a fixar cómo sacan as tres xóvenes do Congreso en vez de incluír a proposta destas xóvenes, que teñen toda a razón do mundo en ir ás Cortes a expresar a súa opinión. Por istes motivos pido públicamente que se deixe expresar á cidadanía a súa opinión dentro das sesións parlamentarias . Queremos facernos oír , non nos estades deixando medios . Queremos que nos escoitedes , que non fagades cousas sen consenso co pobo . Termino dicindo que si hai algunha detención máis por unha protesta no Congreso , ese detido serei eu, estarei detido si , pero estarei contento de haberlles dito o que lles tiña que dicir e sobre todo de haber defendido os meus intereses como cidadán que son.
¡¡¡ A LOITA CONTINÚA!!!
Por Iago Aballe Iglesias

miércoles, octubre 09, 2013

A Lomce, lei de veleno educativo, por Iago Aballe.

Meu amigo Iago, 13 anos, achégame este talentoso escrito. Ogallá a sabedoría fora contaxiosa. Grazas. 

A LOMCE , LEI DE VELENO EDUCATIVO
Señorías:

A Lei de Ordenanza da Mellora da Calidade Educativa (LOMCE), é unha lei que según fontes do PP é necesaria para a mellora do sistema educativo . Cómo vai ser unha mellora da calidade educativa se plantexa un método de reválidas da España dos 40 e impón un modelo neoclasicista , ademais de ser unha  lei segregadora e clasista.

É unha lei antipedagóxica que presenta un modelo competitivo que non favorece en nada para que chegemos á igualdade. Ademais desprotexe a nosa lingua que, aprobaron en 1981 unha lei de normalización lingüística que a pasan polo chan. Nunha escola laica a relixión vai ser unha asignatura de gran peso .Isto é unha ditadura  total .
O director vai ter o poder absoluto sobre o centro educativo , sen consensuar coa comunidade educativa . Sigo mantendo que este modelo é dunha ditadura.

Os alumnos que teñen problemas , como os alumnos de PCPI (Programas de Cualificación Profesional Inicial) , con esta lei van ter que ir a unha especie de FP inicial , na que o seu obxectivo non é a que dí o Sr Wert , senón que esos alumnos van a acabar fóra do sistema educativo .

Por isto e por moitos motivos anímovos a moveros contra a LOMCE , que vos unades á protesta que queremos facer . Queremos enviar ao Tribunal Constitucional máis de 500.000 para que se pare a LOMCE.

É alucinante a actitude da Igrexa ( aunque eu sexa católico, non estou de acordo coa postura que está tendo) , porque queren que os colexios laicos e institutos públicos , teñan a relixión católica como asignatura obligatoria. Insisto é unha actitude dictatorial.

ANIMOVOS , O FUTURO DOS VOSOS/AS FILLOS/AS ESTÁ EN XOGO, POR ISO INVÍTOVOS A ASISTIR ÁS MANIFESTACIÓNS CONVOCADAS PARA O 24 DE OUTUBRO


Por Iago Aballe Iglesias

lunes, septiembre 30, 2013

Asunta, ¿donde está la ciencia?

Fuente 
El presunto (?) asesinato de Asunta espanta no sólo por la insoportable crueldad que se nos echa a la cara por el hecho insólito en si: el presunto (?) asesinato de una niña de doce años a manos de sus padres. Cada día el caso presenta derivaciones que nos sumergen en nuevos abismos de incomprensión. Uno de ellos es el hecho de que los actos originados por el factor del mal, del que no queremos impregnarnos, es que casi nunca se trata de algo nuevo. Siempre que buscamos un absurdo consuelo en la memoria encontramos hechos similares. En nuestra memoria casi inmediata está el caso Bretón, pero también aparece un escalofriante listado de 13 casos de filicidio muy recientes en nuestro entorno. Entonces y casi automáticamente sometemos la información a un proceso de comparación quizá para extraer alguna conclusión que nos ayude a comprender. Nos resistimos a encontrar novedades porque sabemos que la inercia simplificadora y generalizadora ayuda a extraer conclusiones rápidas y enseguida nos disponemos a aceptar sentencias tipo se trata de un caso más de violencia (+adjetivo correspondiente). Para los que no se atreven a asomarse del todo a la realidad queda el recurso de acudir al mito y al esoterismo. Ambas alternativas son las que se ofrecen a una ciudadanía conmocionada y ansionsa de información en los periódicos de estos días, a falta de explicaciones rigurosas. Pero para nuestro enorme descuensuelo, las novedades siempre aparecen. La magnitud del mal puede presentarse cuantitativa o cualitativamente pero el dolor que produce mantenerle la mirada viene a ser el mismo. En el caso que nos ocupa no nos hallamos ante un individuo que, por acción u omisión ha propiciado un daño extremo a un gran número de personas. Tengo demasiado reciente el caso Eichmann como para no echar mano de él. Aquí podemos hallarnos en el caso de dos personas que acaban con la vida de su hija. No son hechos comparables teóricamente desde casi ningún punto de vista. Pero el factor desencadenante es el mismo. No hay duda que de se trata de la activación o desactivación de la zona cerebral que controla la empatía, la capacidad para acercarse a las emociones y sentimientos del otro. Una gran mayoría de ciudadanos, ante hechos como este, adoptan posturas de alejamiento como forma de protección frente al dolor. Otras buscan desesperadamente información. Unos para comerciar con ella, otras para entender la existencia de este hecho insólito. Psicológicamente me resulta curioso el análisis de la recepción de la noticia. El impacto y las diferentes formas de asimilación de este duro golpe podrían aportar claves para los estudiosos del fenómeno del mal. El caso de Asunta tiene la particularidad de habérsenos colado hasta la cocina porque no estamos ante fenómenos o comportamientos propios de culturas exóticas. Se trata de individuos como nosotros, si es que puede hacerse una abstracción que nos haga reconocernos en un determinado grupo social. Son nuestros vecinos. Padres como nosotros. Que se preocupan por la educación de los hijos, como nosotros. Tienen nuestras mismas preocupaciones. Reparten su tiempo en las mismas rutinas. Puede que tengan un nivel cultural o económico unos cuantos puntos por arriba o por abajo, pero de alguna forma nos representan y por lo tanto nos obligan a buscar escrupulosamente cualquier diferencia que nos aleje de ellos. En cierto modo, el por qué lo hicieron nos resolvería dos problemas. Identificar la causa, es decir, nombrar el hecho para poder reconocerlo, por una parte, y excluirnos del grupo de pertenencia, por otra. De este modo, el móvil económico, la enfermedad de la madre, la existencia de factores como agresiones o maltrato previo, celopatías o trastornos en la personalidad de los padres asesinos (supuestos) actuarían como fronteras infranqueables que nos mantendrían seguros del lado del bien. Entiendo además que la búsqueda irrefrenable de información se produce desde la bondad y la precupación como un esfuerzo colectivo productivo que se plantea un único objetivo: general las expectativas necesarias para comprender estos hechos con el fin de evitarlos. Los penalistas se esfuerzan cada día en explicarnos que la dureza de las penas nunca ha conseguido disminuir ni el número ni la magnitud de los delitos. Por lo tanto, superado el terror inicial, la conmoción debe dirigirse a una exigencia de información abundante y de calidad, entendiendo por información no únicamente el relato repetido de los hechos en los medios convencionales, sino una aportación desde toda la variedad de ámbitos que la transversalidad de este asunto exige. Necesitamos estudios sobre casos similares desde el ámbito forense, psicológico, psiquiátrico, médico, antropológico y sociológico como mínimo. En estos primeros días de desconcierto total, al igual que se produce en fenómenos de shock postraumático, los ciudadanos necesitan también apoyo desde la psicología y la ciencia. Como colectivo, no tenemos por qué ser ni mostrarnos inmunes frente al dolor. No tendría sentido exigir empatía al individuo si no la tenemos como comunidad. Y no debemos ni conformarnos ni mucho menos reconfortarnos con la información mediática porque no desconocemos que la información es materia prima susceptible de intercambio comercial y a veces muy poco más. Limitarnos a este tipo de medios implica dar credibilidad a quienes confunden "lupus" con "lapsus" (debate "Abre los ojos", Tele5 28.09.2013) o programas que construyen titulares del tipo los hosteleros de la zona ven incrementados sus beneficios debido da los registros de los domicilios de los padres de Asunta. Seguimos.  

miércoles, septiembre 25, 2013

Can google solve death?

Se Time pode decidir quen é o home do ano -das mulleres adoita esquecerce, non lles compensan na portada tan seria de Time porque non as van poñer en bragas- o trabello do ano, o invento do século ou a glaciación do milenio tamén pode suxerir cuestións coma esta. De acordo. Acabo de cargarme ao mensaxeiro. Rectifico. ¿pode google liberarnos da morte? ¿que vos parece? Resucito ao mensaxeiro. ¡que boa pregunta! ¿que cousa terrible se agocha baixo a deliberada inocencia das cores parchís desto que hai uns anos era unha inocentiña ferramenta de procura de información nunha web en plena adolescencia? ¡canto mudaron as cousas! ¿non si? deixamos crecer á rapaza -á web- sen levala a colexio ningún porque non cremos na existencia do lobo feroz. E ademáis era tan preciosa esa fraga que medraba vizosa sen que ninguén traballara a leira....E velaquí que veu o anxo, o santo como agora chaman ao trebello, a liberarnos das nosas cuitas...e deixámolo medrar, arredámonos decote para non amoucar ao meniño que ía redimirnos de todas as nosas eivas, pobriños mortais que perdemos séculos memorizando algún que outro soneto ou lista de reis para acadar unha miserable existencia. Que contentísimos estamos de ter un par de xigantes que velen por nós e o fagan tan grasiosamente como se fosen aquelas dádivas dun rei que seica era bastardo....¿a quen tería que matar este sangoogle para acadar o trono con tanta facilidade? esta é unha cuestión moito máis sinxela ¿non si? porque morreron moitos, tanxibles e intanxibles, en acto ou en potencia, materia e espíritu, non natos incluso que abandonaron o seu proxecto de ser por problemas respiratorios...google o pode todo, pero fai que non o sabe, e nos tamén o sabemos, pero tamén disimulamos, porque senón, ¿a conto de que non mudamos de plataforma? ¿de buscador? ¿de correo electrónico? pero a pregunta está ben...intentade respostar, a min ocórreseme que non é tan difícil darlle un postiño na oficina de patentes de medicamentos, for exampel....boh...ía escribir en serio pero é que mira ti que cousas de poñer nunha portada tamén!

viernes, septiembre 20, 2013

Hanna Arendt, Margarethe von Trotta

Estaba desexando que prenderan as luces para comprobar se os que asistimos a este pase eramos todos individuos de mediana idade, gafapastas cunha media de seis dioptrías e olleiras a xogo cun cinsento fular esfiañado. Mágoa. Quedei sen sabelo porque é imposible saír do cine e non atopar a alguén coñecido que che obriga a unha súbita deslocalización espazo-temporal. Mentres acordaba ata o o mínimo nivel de educación que esixe a cortesía puiden escoitar un comentario dunha espectadora que pasaba ao meu carón. Esta é unha película para pensar, dixo. Recoñezo que case toda a conversa que mantiven coa antiga coñecida estiven noutro plano, o da película. Hannah Arendt, cando noviña, presentouse ante o seu admirado Martin Heidegger para que a aprendera a pensar. Na escea seguinte, o profesor déixase caer e mete a cabeza entre os xeonllos de Hannah mentres ela lle aloumiña coidadosamente o pelo. Da moi qeu pensar, filosóficamente, digo. Trato de seguir a conversa coa amiga tecendo fíos entre este verbo: pensar. ¿haberá películas nas que non haxa que pensar? ¿nas que se allea unha da realidade e nas que a película é como un deses trens de autolavado pero para neuronas? ¿por que quería Hannah aprender a pensar? ¿é que hai que aprender a pensar? ¿canto se tarda en aprender a pensar? ¿apréndese na universidade a pensar?. Vou rematando a conversa do plano real porque quero seguir reflexionando, pensando. Alégrome de ter participado nesta especie de milagre de poder ollar unha película desas que seica son para pensar e nun cine que programa case exclusivamente películas que che fan pensar. Pero teño que adiar as miñas cavilacións porque agardan por nós C. e J. Hoxe retomo o tema con gusto. Penso nas miñas lecturas de Hannah Arendt, en todo o que me aclararon sobre o grande tema, o cerne de case todas as desfeitas que enchen os xornais, unha explicación mínimamente razoábel para entender o mal. Lembro libros, artigos, videos sobre a Shoah. Moreas de libros que por mor dunha tese acabaron nesta biblioteca ata facer dela, un auténtico centro de referencia para o tema. De momento case ninguén o sabe, pero iso é outro tema. Lembrei o vídeo un spécialiste, de Rony Brauman e Eyal Sivan que contén dúas horas do xuizo de Eichmann. Vin o que viu Hannah Arendt cando fixo aqueles artigos para o New Yorker que causaron tanto escándalo. E sentinme Hannah Arendt. Qué gustazo!. Atopei explicacións a moitas dúbidas nese video. Eu tamén vin un velliño con cara de boa persoa que explicaba con absoluta tranquilidade, non frialdade, ollo, a súa responsabilidade na solución final, ou sexa, na liquidación de milleiros de persoas. O vello que non é un monstro, explícase moi claramente, non finxe, realmente atópase só responsable de cumprir ordes non de asasinato ningún. A radicalidade do mal non existe, di Hanna, só o ben pode ser radical, só o ben goza dunha profundidade a nivel de pensamento. Releo algún artigos interesantes coma este de Fernández Buey sobre o tema e atópolle sentido a cuestións de fondo que cicais expliquen tamén moitas cousas que están a pasar hoxendía. Sen dúbida hai un denominador común na orixe do mal. Hai, alomenos, unha condición para infrinxir dano, a de facer totalmente prescindible, á persoa ou colectivo a danar, a exterminar. Quitarlle non só a dignidade senón o estatus de ser. Dende aí entendo o parecido entre unha muller que vai ser acoitelada corenta veces polo home ou uns nenos que van ser gaseados en Siria ou un xudeo que vai ser exterminado ao baixar dun tren. Quitarlle importancia ás cousas ten consecuencias verdadeiramente terribles. A banalidade de que falaba Hannah Arendt ten que facernos pensar certamente.  

martes, septiembre 17, 2013

Sangue12, Cristina Pavón (próximamente)

Imaxe: O pesadelo, H. Fuseli
Querida Cris,
Lin o teu mecanoscrito. Adoito deixar asustar as lecturas polo menos un par de días antes de poñelas en tinta pero non podo agardar tanto. O sangue e as verbas canto máis frescas, mellor. Hai cousas que hai que dicir de socato, senon apodréntanseche aí dentro e logo non hai quen as trouse sen que lle saian a unha os fígados. Ata a páxina trinta e tantos votei de menos a CODER. Quero dicir, só era quen de ver unha obra menor en relación con a túa magnífica LdC. Disimula a franqueza. Téñóme por unha lectora omívora, avarenta e polo tanto chea de prexuizos. Non adoito ler textos que cheiren a vampirismo e por suposto, son unha enimiga declarada da literatura xuvenil. Se as etiquetas existisen e fosen estas as acaídas ao teu libro no anaquel desa simplísima taxonomía, nunca tería posto o dente na túa gorentosa e sanguinolenta gorxa, quero dicir, novela. E agora que xa podo comungar sen risco de que me guindes ao máis profundo do círculo do inferno cóntoche as miñas impresións. A partires da páxina trinta e tantos, non me prestei a colaborar contigo. Penso se non será unha teima túa esa de facer de nós, inocentes lectores, personaxes á medida da túa omnisciencia. Pode ser que non sexa unha conquista deliberada pero cómpre que saibas que opuxen unha resistencia tan -ou tan pouco- intensa como a de Nanda. E xa non dou máis nomes. Non me sentía cómoda nunha relación desigual e aínda que haxa unha perversa sensación de pracer na submisión, e dígoo como personaxe e como lectora, non deixa de amolar a sensación de inferioridade que provoca saberse nas mans dun demiurgo que poder facer as falcatruadas que imaxine no párrafo ou páxina que lle pete. Non sei por que che digo todo isto, porque non é nin moito menos o teu caso. Páxina trinta e tantos. Voume deixando ir, voume quedando muda e penso que ás veces cupría ler en voz alta. O nivel de intimidade que da a lectura silenciosa non é un agasallo para calquera escritora. Pero ti xa contas con iso e vas tecendo o relato cortando sempre os cables axeitados. Estou segura de que esa estridencia na fala das mozas é unha das riquezas do texto mais alporízame a crueza dunha linguaxe tan incisiva, que non da oportunidade a un rexeitamento que non soe a farsa. É un amor moi pouco cortés este dos chuchasangues, e se estamos a falar de vampiras adolescentes totalmente desprexuizadas en cuestións de xénero e sexo, temos unha historia cicais adobiada de máis. Esixencias do xénero, imaxino. Gustoume o nobelo espazo-temporal no que se desenvolve a historia. Saír do Hotel Zenit na rúa Urzáiz desta nosa cidade, cunha colega adolescente, para aparecer na Vila Diodati xunto con Shelley, Mary Wollstonecraft, Polidori e Byron, entre outros, para asistir ao parto do xénero vampírico é unha experiencia que hai que agradecerche. Sen dúbida poden estar orgullosas as góticas, teñen un pedigree moi interesante. Interesantísima tamén pareceume a introdución do personaxe de Ada Byron. As mozas enganchadas ás súas pantallas táctiles atoparánlle ás máquinas moito máis atractivo cando coñezan a esta muller que, nacida hai douscentos anos, pensou tamén en máquinas e automatismos. Se che parece ben podíamos pillar un par de bolsiñas cero negativo e quedar á beira do mar para seguir falando do teu libro. A ver se para entón podemos celebrar a venda dunha boa morea de exemplares. Un abrazo.

sábado, agosto 31, 2013

La lie de la Terre, Arthur Koestler (II)

imaxe
...entregoume unha caixa de cartón que contiña uns vinte libros vellos en francés que porfiaban pola súa supervivencia entre presadas de po e moreas de lepismas e anóbidos famentos. Non era cousa de rescatalos a todos, así que decidín salvar a Koestler do insaciábel apetito dos coleópteros. Logo sentei na do Cholo e pedín unha clara e un coitelo disposta a dar conta dun xantar exótico pero prometedor. Destripar un libro intonso na época do e-reader ven a ser como unha performace a xulgar polas olladas dos clientes que guichaban á miña beira o extravagante acto de debullar un libro. E foi así, de xeito completamente inconsciente, como abrín o cofre do tesouro. Entre grolo e rascadura ía sentirme transportada á mañá na que se firmou o pacto xermano-soviético, ía coñecendo as terrazas de hoteis onde Arthur e G. lían nos xornais con incredulidade os primeiros movementos do que sería a catastrófica demolición dun continente. Ían aparecendo personaxes que por non seren de ficción perecerían afogados, envelenados, torturados. A liña Maxinot que non separou o ben do mal. Ernst Weiss, Walter Hasenclever, Willi Muenzenberg, Zeev JabotinskyKarl EinsteinLeon Feuchtwängler, Paul Froehlich, Friedrich Wolf. Teño que ir á Wikipedia para saber deles. Non quedou case pegada deles. Son vidas descatalogadas, só recuperables por buscadores de tesouros en librerías de vello. Mesmo Koestler case non se reedita. A miña pericia lectora co francés deixa moito que desexar pero non preciso dicionario. Os parágrafos amoréanse en páxinas pares á velocidade dos postes que vexo pasar nun tres de alta velocidade....



La Lie de la Terre, Arthur Koetsler (I)

imaxe
Tiña unha hora por diante para sentar relaxadamente na terraza dun dos currunchos máis xeitosos da cidade, a fermosa praciña fronte á emblemática casa de Pedro Román tamén coñecida como Edificio Ferro, hoxendía Biblioteca Pública. Tamén está alí a cervexería do Cholo, a dous pasos da entrada da biblioteca, unha encrucillada que pon a proba nosa vontade. Eu esa tarde sentei na do Cholo. Non tiña pensado ler nin o xornal do día mais só aturei un minuto sen un mísero libro que levarme aos ollos. Lembrei que case ao meu carón, estaba a Almoneda, onde podías mercar voaxa en forma de aplique naval, sella de madeira ou mesmo libros descatalogados, raros, carísimos, únicos ou todo o contrario, exemplares de vulgarísimas novelas case de balde. Entre a gama variadísima de trebellos que se amorean nestes locais sempre me parece que teño que ser un pouco sofisticada á hora de pedir algo para que me fagan caso, así que pedín libros en francés e así de paso deixaba a porta aberta a un posible milagro. Sempre podía haber un Goll entre a bichería comedora de papel. O vendedor é un home serio de máis, pero non debe ser porque non lle guste o seu negocio. Creo máis ben que é unha displicencia tipo veneciana. Debe estar fartísimo dos turistas que se lle achegan de máis á mercadoría. Así que non me estrañou que mesmo me adicase un proxecto de sorriso cando fixen o meu pedido. Que tiña unha caixa de libros en francés sen catalogar. Non importa. Que son moi baratos. Xa. Que podo levar calquera por tres euros. De acordo. Aqueles libros literalmente movíanse....

jueves, agosto 15, 2013

Karoo, Steve Tesich

imiaxe
1991 foi, seguramente, o comezo da era do desconcerto permanente e postmoderno no que vivimos hoxendía. Aquel ano-palídromo inaugurou unha época no que todo pode lerse de dereita a esquerda, do dereito e do revés. Derrubáronse muros que semellaban infranqueables para erguerse as arañeiras nas que todos comemos e somos comidos nunha espiral diabólica na que a procura de certezas é unha batalla que sabemos perdida de antemán. Tratar de comprender, malia todo, é a única forma de supervivencia. Saul "Doc" Karoo representa ao home e muller perfectamente postmodernos, perfectamente perdidos. Entender o comportamento de Karoo faise difícil, penoso, humillante porque supón recoñecérmonos tan absolutamente vulgares coma él. Karoo, segundo as críticas que leo é un personaxe desprezábel, pero eu rinlle as grazas. Desacóugame telo feito, telo malinterpretado. Fun cómplice súa polo menos ata a metade do relato, e logo, por coherencia lectora tiven que afrontar con él a falta de redención. Involucrarse no relato deste xeito, malia todo, non é culpa miña, é a xenialidade do autor a que me fixo unha chiscadela inevitábel. Non se sae desta lectura coas mans limpas e coa conciencia tranquila. Convídovos a ler e a intercambiar culpas e rétovos a unha crítica severa. Eu rematei a lectura cunhas ganas tolas de meterme na ducha así que vouno facer agora e cando salga e colla folgos verei de facer algunhas anotacións. 

lunes, julio 15, 2013

Raquel se marchó....

El amor, esa fuerza que lo mismo te hace escupir un soneto que besar un escorpión en su deliciosa e incontrolable voluptuosidad, no retuvo a Raquel, no pudo quedarse, era demasiado amor y renunciar a su país exigiría abrir un libro de cuentas que cortaría las alas de la pureza con la que te amaba. Está lejos, a un tiro de Boeing, está en el país más admirado por Zweig, aunque no tanto, es verdad, como para amarrarlo a la vida. Brasil acogió al expulsado por pensar y sentir como un hombre, y acoge a una de sus hijas, a Raquel, a la que dejó volar un día para que conociese el amor. El amor y la estupidez de un país que desprecia el talento como despreciaba hace escasos años a los que no podían demostrar no tener ascendencia judía. Porque en España la "limpieza de sangre", aún es requisito imprescindible. Si ahora hay que demostrar que se la tiene podrida, la sangre digo, eso es sólo cuestión de moda. ¿o es que los imbéciles, los idiotas y los petrimetres y botarates iban a seguir conformádonse con su eterno papel de segundones? Raquel sobraba, ella lo sabía, pero se resistió hasta que no pudo más, hasta que le negaron la dignidad de reconocerle que hablaba con talento su lengua materna. España nos lleva echando desde que nacimos lo que pasa es que no se daba cuenta, ni ella, España, ni nosotros, apátridas involuntarios que nos orgullecemos de pertenecer a la estirpe de los crédulos. Debieron de ser muchos los que construyeron este insoportable solar patrio, a veces dudo de si esta marca, como la llaman ahora, no sea un revival de Ikea para conmemorar no sé que batalla en qué campos cataláunicos o suecos, porque mira tú lo que les ha quedado, un monumental basurero de mierda (los restos fecales eran una incómoda figura retórica)  donde los que hablan en nombre de la dignidad no pueden soportar sus propios mefíticos discursos. Vomitar no alivia tanto como parece, escribir tampoco, pero saber el camino de vuelta al amor, eso sí que es bello, y Raquel lo sabe, yo, por supuesto, también.

miércoles, mayo 29, 2013

Merkievelislmo

fonte

Entrevista que Nouvel Observater fai a Ulrich Beck sobre a posición de Ángela Merkel fronte a crise. 

No seu ensaio "Non á Europa alemana", vostede defende que Alemania, fortalecida polo seu poderío económico, dicta as súas leis aos demais países europeos o que pon en dúbida os fundamentos de Europa. Porque?

U.B. Enfrontámonos a unha nova realidade. Formalmente sempre tivemos insituticións europeas: o Parlamento europeo, a Comisión europea, etc. Pero coa crise do euro, estas institucións perderon o seu poder de decisión en favor dos estados nacionais. A segunda evolución que nós, os sociólogos non temos moi estudada, é o feito de que os países da zona euro en realidade, réxense por un principio de desigualdade entre países acredores e países debedores. Non temos reflexionado moito sobre a nova dinámica que este feito pode significar para os pobos. A clásica división entre capital e traballo está desaparecendo. En Grecia, os pobres serán aínda máis pobres, os titulados universitarios non terán perspectivas de traballo, os xubilados verán recortada
s as súas pensións. As consecuencias desta transferencia de poder fan que Alemania, en tanto que potencia económica dominante en Europa, teña a última palabra. Alemania non ten este papel porque planificara conscientemente unha estratexia ou un plan diabólico. Alemania converteuse en hexemónica "sen querer". É unha evolución moi problemática porque todo esto pon en cuestión os valores fondamentais de igualdade e de solidariedade de Europa.

Vostede acusa a Angela Merkel de "merkievelismo"-unha referencia ao Príncipe Maquiavelo-e denuncia a súa política de austeridade. Pero, no seu libro, divísase mellor un Bismarck en panos menores que non impón a súa lei a sangue e lume senon polo peso da súa economía...

As situacións non son comparables. A Alemania de hoxe non ten veleidade de dominación algunha. Ao contrario, quere manterse lonxe dos asuntos militares por iso non apoiou a Francia nin a Gran Bretaña na intervención libia. Alemania fíxose cunha identidade tipo a Suiza ecoloxista. Preocúpanlle cuestións medioambientales e só domina a Europa a través do poder do diñeiro e da economía. A paradoxa é que a crise colocouna nun novo lugar no concerto nas nacións. Si mañá Alemania decidise -o que se me antolla altamente improbable- saír do euro, perdería ao momento a súa posición de poder. Alemania, certo, é a grande gañadora da zona euro. Pero unha Alemania posteuropea, como unha Francia posteuropea tamén, estaría totalmente perdida na paisaxe mundial. Ademáis non temos que esquecer que o 70% dos bens que produce Alemania véndense nos países da Unión Europea e que se estes países non poden permitirse mercar, esto traerá tamén unha economía alemana en dificultades.

Entón porque Angela Merkel está tan absolutamente convencida da súa teima de impoñer ao resto de Europa un réxime de austeridade tan severo?

Os alemans son universalistas. Pensan que o que é bo para eles ten que ser bo para o resto do mundo. Non entenden que poidan existir outras tradicións. Alemania ocupa unha posición singular. "Merkiavel" non se ve a sí mesma como hexemónica. Ela pensa na política europea sempre en estreita relación coa política interior. E como pensa gañar as próximas eleccións de setembro de 2013, propón tanta Europa como é compatible coa súa victoria. Pero, ao mesmo tempo, non quere perder a súa posición de liderazgo en Europa.

No seu ensaio, vostede critica o inmovilismo de Angela Merkel. Pero moitos dos seus compatriotas non pensan que leva razón?

Angela Merkel practica o poder de xeito moi indeciso. Ás veces di non, mais ao final decide actuar, ou di que sí e logo fai outra cousa. É complicado porque esta política de austeridade non ten, no fondo, ningunha racionalidade económica. Angela Merkel aplícaa coma unha especie de fundamentalismo evaxélico, como unha nova forma de luteranismo. Hai que impor este remedio aos outros pobos para que aprendan a pagar as súas culpas e poidan xuntos vivir un renacemento recollendo os froitos dos seus esforzos. Non se decata do perigo que esta política económica supón para os países do Sur. Cando o 50%  dos universitarios non atopan traballo, non estamos só ante un escándalo, senon no cerne dunha situación prerrevolucionaria. Canto os nenos gregos non poden ter acceso ás súas menciñas, prodúcese unha situación contraria a todo o que fixo posible a creación de Europa. Meu prognóstico, é que logo das eleccións lexislativas de setembro de 2013 haberá un cambio de política. Liberarémonos da política de austeridade pura para ir cara políticas de credibilidade e solidariedade. Angela Merkel decidiu afastarse do tema nuclear nun día cando o de Fukishima, tamén pode entón abandonar a política de austeridade!

Angela Merkel aparenta estar en desacordo coa idea mesma de Europa. Pode ter algo que ver coa súa biografía como alemana do leste?

Por suposto. Os alemáns do leste razoan en termos de Estado-nación. Non imaxinamos o camiño que percorreron logo do derrubamento da RDA, ata que punto foi difícil para eles entender as particularidades da construcción europea. Para Angela Merkel, Europa non era unha cuestión existencial. Á chanceleira levoulle o seu tempo comprendelo.  Dubidou durante tempo. Non quere deixar caer a Europa. Quere dar un paso máis. Maquiavelo amosounos que a política é o poder, non a moral. De momento, a política de "Merkiavel" faise en detrimento de Europa. Pero a chanceleira entendeu que os grandes problemas do mundo, sexan relativos á crise financeira, problemas de medio ambiente ou cuestións de inmigración non poden xa ser regulamentados nun cadro nacional.

Pensa vostede que Francia aínda está a tempo de exercer de copiloto de Europa con Alemania?

Francia está aínda impregnada da idea de grande nación de posguerra. Pero os grandes proxectos franceses teñen dificultades: o Estado providencialista centralizado está es cuestión pola dependencia da economía mundial, a enerxía nuclear deixa de ser a demostración do alto nivel de desenvolvemento tecnolóxico, cuestionado logo da catástrofe de Fukushima pois o 50 % da poboacion francesa pregúntase sobre o futuro nuclear e a idea dunha Europa con Alemania como socia non funciona xa. Por iso penso que non podemos discutir sobre a crise do euro en termos únicamente económicos. Temos que definir un novo proxecto europeo que convenza á xente, que excite de novo aos políticos. E este proxecto pasa por unha redefinicion do partenariado franco-aleman.

É vostede partidario dun contrato de sociedade europea a favor de dun aumento da liberdade, do social e de máis democracia. Non é este un proxecto pouco realista en tempos de crise?

Ao contrario, o momento de crise é xusto no que hai que pensar. Os grandes gañadores da integración europea son as elites económicas e políticas partidarias do postulado de que Europa traería vantaxas para todos.  Pero os cidadáns de base non obtiveron grande cousa de Europa. Non sairemos da crise mentres non saibamos para que serve Europa. Imaxinemos un novo escenario. Imaxinemos que o SPD atopa un sitio logo das eleccións, que en Francia, François Hollande, logo duns comezos erráticos, atopa o equilibrio, e que en Gran Bretaña o laborismo poida manterse. Entón teremos unha constelación para unha Europa máis social.