Mostrando entradas con la etiqueta pasatempos culturais. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pasatempos culturais. Mostrar todas las entradas

viernes, julio 27, 2007

Literatura en estado puro....pasatempos de verán...agora xa por fin abafante.

Este texto pertence á novela dun malogrado escritor estadounidense que optou polo suicidio sendo aínda mozo. A perseverancia da súa nai salvou esta preciosa historia e o que fala, Ignatius é un personaxe enorme (en tódolos sentidos) que se ten comparado axeitadamente co noso Quixote. Coa súa nai (un alter ego de Sancho) forman unha parella literaria do máis orixinal. Bueno, non vou dar máis pistas, por agora.
Para non abusar do alcol esta vez o premio pode ser unha Mirinda ¿que xa non se fan? Seguro que aínda queda algunha por aí...veremos.
Velaquí as verbas tan sabias dun necio universal:

" Soy capaz de tantas cosas y no se dan cuenta. O no quieren darse cuenta. O hacen todo lo posible por no darse cuenta. Necedades. Dicen que la vida se puede recorrer por dos caminos: el bueno y el malo. Yo no creo eso. Yo más bien creo que son tres: el bueno, el malo y el que te dejan recorrer. El bueno lo he intentado andar y no me ha ido bien. Juro que ha sido así. De pequeño hice todo lo que consideré correcto y lo que está bendita New Orleáns, con sus acordes de ébano y sus insoportables chaquetas a rayas me inducía a hacer. Estudié profundamente y traté de trasladar mis conocimientos con pasión. Los estudiantes saben eso. También escribí encerrado en un pequeño mundo cuarto juntando frases, frustrándome ante las huidizas buenas palabras y las no menos resbaladizas imágenes, comparaciones, situaciones, personajes, diálogos. Asumí estar en ese camino porque es ese el modo como se consiguen los sueños. Al menos eso creía hasta un día, cuando tenía todo acabado y faltaba la confirmación de que había decidido bien, no hubo recompensa. No hubo zanahoria, Ahí me di cuenta de que ya estaba caminando, lejos de mi voluntad, por la otra senda. Esa que no es la buena ni la mala. Porque está claro que la buena es buena porque es una opción propia. La mala es mala porque también es tu opción. Pero la otra no es algo que hayas escogido, por lo cual no pueden decir que es ciertamente buena o ciertamente mala. Es ciertamente ajena, impropia. Por ese camino involuntario caminé, llevado de las narices, arrastrado como un palo sin poder animarme. Tuve que resignarme a ser como ellos me ordenaban, a aceptar sus juicios y sus rechazos. A comprobar una vez más que no todos pueden ver más allá de su aliento. A ser víctima de un sistema que hace de gente como yo infelices zombies o incomprendidos. Y hay que tener el espíritu muy bien templado, tal vez como acero damasquino o más, para afrontar semejante fuerza. "

Puro arte...pasatempos dun verán chuvioso.

¿sabes quen fixo esta obra?....premio, hmmm...¿unha birra no Hipólito?
¿sabes a obra orixinal á que fai referencia?....premio...hmmmm...¿dúas birras?
¿de que nos está a falar?.....premio.....convidar á terceira cervexa que xa non teño cartos.
Absterse parentes en primeiro grao e sobriñas chaponas.

domingo, julio 22, 2007

¿Verdadeiro ou falso?

Imaxe publicaba polo China Daily no 2005. Vía Chinochano

Imaxe retirada e censurada en España polo xuiz Olmos, 2007.
¡que viva Albert Plá!
Antes de que no lo manden a Siberia aproveito para publicar aquí a letra da súa canción "Carta al rey Melchor"(no solo de rumba vive el hombre). É imprescindible escoitala unhas cincocentas veces seguidas...
Mi majestad:Espero no ofenderlo ni irritarlo majestad pero mi deseo es casarme con su hija quizás sea una osadía pedir la mano de su hija no me creáis oportunista ni un playboy mi majestad no pretendo enriquecerme ni quiero palacios ni pajes ni yates no quiero ser duque o tener chamberlanes no deseo aprovecharme ni robarle nada es cuestión de amor que estoy loco de amor por la princesa entiéndalo rey mío por favor compréndalo aunque sea soberano supongo que será humano como el resto de sus siervos también tendrá sentimientos yo sé que vos realmente también os cagáis y folláis y sudáis como yo esto es real así que présteme un poquito de atención le hablaré fráncamente frente a frente majestad Quizá yo no sea el yerno que soñó mi majestad nunca tuve dinero ni soy conde o caballero no llego ni a hidalgo ciudadano raso mi estirpe no es noble pero mi nobleza me obliga a decirle la verdad Sería mentirle si digo que tengo respeto por la monarquía siempre me he cagado en las dinastías y en las patrias Putas la banderas sucias los reinos de mierda y la sangre azul mi majestad ahora es el real decreto del corazón mi majestad que me arrastra y que reniegue por amor mi majestad pues la fé mueve montañas el amor remueve el alma Y hasta el ser más consecuente ante el amor pierde su honor Yo por amor soy capaz de mandar a la mierda mis firmes principios de republicano cambio de camisa y rindo pleitesía a la monarquía que viva el amor que me convirtió en su esbirro majestad sólo pensar que quisierais ser mi suegro majestad yo ya le adoro yo le adulo y hasta le beso el culo le prometo ser bueno un digno yerno majestad si me caso me transformo como en ese cuento aquel sapo que por un beso se convirtió en príncipe encantado y así por un beso de su princesita también y me vuelvo en todo lo que usted quiera seré su súbdito amado su sumiso esclavo su obediente criado su subordinado y devoto lacayo le juro ante dios y ante el cielo y la Biblia Que viva el rey viva el rey que viva la monarquía

viernes, julio 14, 2006

¿quién escribió esto?

"Me llamo Octave y llevo ropa de APC. Soy publicista: eso es, contamino el universo. soy el tío que os vende mierda. Que os hace soñar con esas cosas que nunca tendréis. Cielo etrnamente azul, tías que nunca son feas, una felicidad perfecta, retocada con el PhotoShop. Imágenes relamidas, músicas pegadizas. Cuando, a fuerza de ahorrar, logréis comprar el coche de vuestros sueños, el que lancé en mi última campaña, yo ya habré conseguido que esté pasado de moda. os llevo tres temporadas de ventaja, y siempre me las apaño para que os sintáis frustrados. El glamour es el país al que nunca se consigue llegar. os drogo con novedad, y la ventaja de los nuevo es que nunca lo es durante mucho tiempo. Siempre hay una nueva novedad para lograr que la anterior envejezca. Hacer que se os caiga la baba, ése es mi sacerdocio. En mi profesión, nadie desea vuestra felicidad, porque la gente feliz no consume".

...todo lo que sigue también merece la pena, eso sí, es una lectura de verano, una bofetada a todo volumen para casi todos ...¿autor? ¿título?. El primer acertante que me deje su correo-e será premiado con otro párrafo interesante.