La pesca del salmón en Yemen, Paul Torday

A.T. recomendoume esta lectura nun día de paseo polas rúas de Giza. De non ser así creo que este título non chamaría nunca a miña atención porque a pesca en xeral e a do salmón en particular nunca foron temas obxecto da miña curiosidade. A pesca do salmón no Iemen no Iemen é o extravagante proxecto dun xeque que debeze por introducir no seu país a súa recente afección. Guiado polo poder dos cartos e a fe non albisca atranco algún para a introducción desta especie nos wadis iemeníes malia as condicións naturais totalmente adversas nesas desérticas latitudes. A historia comeza coa posta en marcha desta quixotesca angueira na que participan organismos estatais, sobranceiros centros científicos e por suposto cobizosas empresas intermediarias. O histrionismo da historia acada as súas cotas máis elevadas cando actúan os políticos, invistindo inxentes cantidades de diñeiro en ridículos proxectos que só tentan ocultar as miserentas consecuencias dos desnortados proxectos como a guerra de Irak. En cuanto aos personaxes, todos cumpren os requisitos da esperpéntica historia e a medida que esta avanza vanse perdendo contrastes e acaban por trocarse en simples caricaturas. Temos ao político necio que morre por contentar ao xefe (Peter Maxwell), á executiva agresiva e sen escrúpulos que só vive para acadar un ascenso e gañar máis (Mary), o científico iluso que acaba crendo en andrómenas e carece de vontade para tomar decisións (Alfred, o seu home), o xeque tolo, etc. Haberá que seguirlle a pista a este orixinal escritor e enxeneiro.

Versión en castellano

A.T. me recomendó esta lectura en un día de paseo por las calles de Giza. De non ser así creo que este título no llamaría nunca mi atención porque la pesca en general y la del salmón en particular nunca fueron temas objeto de mi curiosidad. La pesca delo salmón en Iemen es el extravagante proyecto de un jeque que desea introducir en su país su reciente afición. Guiado por el poder del dinero y la fe non ve obstáculo alguno para la introducción de esta especie en los wadis yemeníes a pesar de las condiciones naturais totalmente adversas en esas desérticas latitudes. La historia comienza con la puosta en marcha de esta quijotesca tarea en la que participan organismos estatales, reconocidos centros científicos y por supuesto ambiciosas empresas intermediarias. El histrionismo de la historia alcanza sus cotas más elevadas cuando actúan los políticos, invirtiendo ingentes cantidades de dinero en ridículos proyectos que solo intentan ocultar las miserentas consecuencias de desnortadas políticas como la guerra de Irak. En cuanto a los personajes, todos cumplen los requisitos de la esperpéntica historia y a medida que esta avanza se van perdiendo contrastes y acaban por convertirse en simples caricaturas. Tenemos al político necio que muere por contentar al jefe (Peter Maxwell), a la ejecutiva agresiva y sin escrúpulos que sóloe para conseguir un ascenso e ganar más (Mary), al científico iluso que acaba creyendo en ilusiones y carece de voluntad para tomar decisións (Alfred, su marido), el jeque loco, etc. Habrá que seguir la pista a este original ingeniero escritor.

Lembrando a Mazen.

- HEATER out of service (too much electricity cuts)

- CENTRAL HEATING out of service (fuel too expensive)

- BURNING TIRES out of service (too far)- GAS HEATERout of service (too dangerous)

"i only see one solution left: writing a petition to oblige the industrialized countries to accelerate the planet heating."

NON DEIXEDES DE VISITAR O BLÓ DE MAZEN KERBAJ

Non penses nun elefante, George Lakoff

Hai quen asegura que ZP aprendeu de memoria este manual de estilo para progresistas. Agora que saíron as notas non teño dúbida. Aprendeuno e asimilouno perfectamente. Trátase das conclusións dun reputado lingüista norteamericano sobre a superioridade persuasiva do discurso conservador. Aínda que se fale da política dos U.S.A., o texto é perfectamente extrapolable a nosa lonxitude (a latitude ven ser a mesma). A grandeza do pensamento conservador (xa saben o que gosto dos oxímorons) non está tanto na profundidade intelectual do seu relato senón nas inxente cantidades de sanguedólares investidos nos famosos think tanks que fabrican intelectuais just in time para arranxar tódalas viraxes progresistas tan molestas e persistentes coma eses tornados que desmelenan cada pouco as anquilosadas conciencias dos americanos con segunda hipoteca. Lakoff insiste na teoría do marco para explicar as eivas do discurso progresista. Segundo él, a esquerda non convence porque constrúe o seu discurso coa mesma materia prima que os conservadores. Cando fala a esquerda non poden evitar "pensar no elefante" (o símbolo da dereita) de xeito que non só non convencen, senón que contribúen a reforzar as ideas do "inimigo". Lakoff fai unha análise do discurso político ben sinxelo e acertado, ademáis de optimista. Os progres levamos moito retraso, aínda non temos tomadas as universidades, non temos aínda montada unha infraestructura intelectual proactiva que nos teña preparado o argumento xusto no momento oportuno, é máis, Lakoff mesmo desconfía de que os progres teñan claro o seu propio sistema de valores. Son bos consellos para loitar nesta area, pero se non nos gusta o escenario do xogo, o libro e máis do mesmo. A arte de convencer aínda que non se teña razón. E aí veñen os lingüístas reconvertidos en técnicos de marketing para axudar aos que teñen que convencernos da xustiza da suba dos prezos, da necesidade das guerras e dos danos colaterais e da pertinencia dos novos pecados capitais. [Fonte da foto]

VERSIÓN EN CASTELLANO

Hay quien asegura que Zapatero se aprendió de memoria eu de memoria este manual de estilo para progresistas. Ahora que salieron las notas no tengo duda. Lo aprendión y lo asimiló perfectamente. Se trata de las conclusiones de un reputado lingüista norteamericano sobre la superioridad persuasiva del discurso conservador. Aunque trate de la política de los U.S.A., el texto es perfectamente extrapolable a nuestra longitud (la latitud es la misma). La grandeza del pensamiento conservador (ya saben de mi afición al oxímoron) non está tanto en la profundidad intelectual de su relato sinó en la ingente cantidade de sangredólares invertidos en los famosos think tanks que fabrican intelectuales just in time para corregir esos giros progresistas tan molestos y persistentes como los tornados que desmelenan cada poco las anquilosadas conciencias de los americanos con segunda hipoteca. Lakoff insiste en teoría del marco para explicar los fallos del discurso progresista. Segú él, la izquierda no convence porque construye su discurso con la misma materia prima que los conservadores. Cuando hala la izquierda no puede evitar "pensar en el elefante" (símbolo de la derecha) de modo que no solo no convence, sinó que contribuye a reforzar las ideas del "enemigo". Lakoff hace un análisis del discurso político sencillo y acertado, además de optimista. Los progres llevamos mucho retraso, aún hemos tomado las universidades, carecemos de unha infraestructura intelectual proactiva que nos anticipe el argumento justo en el momento oportuno, es más, Lakoff incluso desconfía de que los progres tengan claro su propio sistema de valores. Son buenos consejos para luchar en esta arena, pero si no nos gusta el escenario del juego, el libro es máis de lo mismo: otro libro de autoayuda para políticos en apuros. El arte de convencer aunque sepamos que no no asiste la razón. Y aquí entran los lingüístas reconvertidos en técnicos de marketing para ayudar a los que tienen que convencernos de la justicia de la subida de los precios, de la necesidad de las guerras con sus daños colaterales y hasta de la pertinencia de los nuevos pecados capitalis. [Fuente de la foto]

El padre de Blancanieves, de Belén Gopegui.

O outro día tomando un café na Praza da Constitución o camareiro tivo a mala sorte de esvarar e ciscou tódalas consumicións polo chan. Bueno, todo non o ciscou porque para non ensuciar e queimar aos clientes virou a bandexa cara o seu peito que sufriu unha boa queimadura. A miña primeira reacción foi protestar polas manchas de café na prenda do meu compañeiro pero afortunadamente tiven presente a derradeira historia de Belén Gopegui. ¿Que tería pasado se o dono do establecemento despedise ao camareiro? ¿presentaríase na miña casa culpabilizándome da perda do seu traballo? ¿Sería eu quen vivir con esa culpa? ou ¿esquecería o asunto nun par de días como moito e a sorte do camareiro? Unha simple anécdota pode virar o rumbo da túa vida e de súpeto os piares que a sustentan poden tremer dun xeito ben desacougante. A novela da Gopegui acada boas e malas críticas pero o certo é que para aqueles que procuramos na literatura reflexións intelixentes aos problemas cotidianos acadamos nestas páxinas atinadísimos e sutís parágrafos que nos achegan ao xeito de pensar dos progresistas, dos conformistas, dos liotadores, dos ecoloxistas, dos que queren mudar as cousas, dos seres individuais e dos colectivos, dos mozos, dos empresarios, dos estudantes, dos namorados, dos pais, dos amigos. Algúns critican nesta obra unha eiva na caracterización dos personaxes aos que non acaban de coñecer, pero ¿e que acaso nos coñecemos a nós mesmos? ¿Actuamos sempre de acordo co riguroso perfil psicolóxico da persoa que pensamos que somos? Gústame a novela pola cuestionamento continuo que fai dos "seres normales", que para min son os conformistas, os irresponsables, os que deixan que todo vaia a peor porque queren quedar ben con todos e teñen medo ao ostracismo dun sistema que rexeita sempre aos disidentes, dos que non fala R.F. Retamar no fermoso poema que introduce Belén na súa obra e que podedes ler aquí.

Algúns tamén se preguntan logo de ler a novela quen é o dichoso pai de Blancanieves, pois amigos, eu penso que o mesmo que quedou cos cartos en No Country For Old Man.

Versión en castellano

El otro día tomando un café en la Plaza de la Constitución el camareiro tuvo la mala suerte de resbalar y tiró todas las consumiciones por el suelo. Bueno, todo no porque para no ensuciar y quemar a los clientes giró la bandeja hacia su pecho que sufrió una buena quemadura. Mi primera reacción fue protestar por las manchas de café en la prenda de mi compañero pero afortunadamente tuve presente la última historia de Belén Gopegui. ¿Que pasaría si el dueño del establecimiento despediese al camarero? ¿Se presentaría en mi casa culpabilizándome de la pérdida de su trabajo? ¿Sería yo capaz de vivir con esa culpa? o ¿olvidaría todo el asunto en un par de días como mucho y la suerte del camarero? Una simple anécdota puede cambiar el rumbo da tu vida e de repente los pilares que la sustentan pueden temblar de forma preocupante. La novela de la Gopegui tiene buenas y malas críticas pero lo cierto es que para aquellos que buscamos en la literatura reflexiones inteligentes a problemas cotidianos encontramos en estas páinas acertadísimos y sutiles párrafos que nos acercan al modo de pensar de los progresistas, de los conformistas, de los luchadores, de los ecologistas, de los que quieren cambiar las cosas, de los seres individuales y de los colectivos, de los jóvenes, de los empresarios, de los estudiantes, de los enamorados, de los padres, de los amigos. Algunos critican en esta obra una falta en la caracterización de los personajes a los que no terminas por reconocer, pero ¿es que acaso nos conocemos a nosotros mismos? ¿Actuamos siempre de acuordo con el riguroso perfil psicológico de la persoa que pensamos que somos? Me gusta la novela por el cuestionamento continuo que hace de los "seres normales", que para mi son los conformistas, los irresponsables, los que dejan que todo vaya a peor porque quieren quedar bien con todos e tienen miedo al ostracismo de un sistema que rechaza siempre a los disidentes, de los que no habla R.F. Retamar en el hermoso poema que introduce Belén en su obra e que podeis leer aquí.Algunos también se preguntan despues de leer la novela quién es el dichoso padre de Blancanieves, pues amigos, el mesmo que se quedó con el dinero en No Country For Old Man.

Crónica da visita do mestre Rubén Ruibal a Vigo.

Xa podían tomar nota tantos aprendices de sabios da mestría do noso Rubén Ruibal porque non é doado divertirse tanto nestes actos, máis ben é casi imposible. Limpeza de Sangue aínda gaña máis cando o autor nos descubre os deliciosos segredos do proceso creativo, en quen se inspiran os personaxes, a orixe dos seus nomes, as deliciosas "trampas" que nos tende. Rubén mantivo a nosa atención mediante un xeneroso e rico discurso adobiado cunha exquisita dose de metáforas fermosísimas que nos abriron ese cofre tan celosamente gardado polos escritores e que tanto agradecimos todos, especialmente, imaxino, os alumnos da Escola de Arte Dramático. Agasallounos tamén con acaidísimas citas que nos lembrarán un tempo algunhas lecturas que teremos que facer, como Chantal Maillard, porque Rubén tamén escribe "para que a auga envelenada poida beberse", que é dicir moito, moito, moito, en poucas e fermosas verbas. Mover conciencias, nada menos, amigo RR. Falarei dentro duns días doutro fermoso intento dende a literatura por mudar o mundo, "El padre de Blancanieves", de Belén Gopegui. Unha aperta a todos os que fixeron de onte un día tan especial e divertido, especialmente a Arume, Inma, Lula, Occam, futuro Cronopio y por supuesto a RR. Aquí vos deixo un retrato dalgúns que coñecedes ben. [a foto é malísima pero é a única na que estamos casi todos. Adiviña adiviñanza].

Ya podían tomar nota tantos aprendices de sabios del buen hacer de nuestro R.R. porque non es fácil divertirse tanto e n estos actos, máis bien es casi imposible. Limpeza de Sangre aún gana más cuando el autor nos descubre los deliciosos secretos del proceso creativo, en quien se inspiran los personaxes, el origen de sus nombres, las deliciosas "trampas" que nos tiende. Rubén mantuvo nuestra atención mediante un generoso y rico discurso aderezado ccon una exquisita dósis de metáforas hermosísimas que nos abrieron ese cofre tan celosamente guardado por los escritores y que tanto agradecimos todos, especialmente, imagino, los alumnos de la Escuela de Arte Dramático de Vigo. Nos regaló también acertadísimas citas que nos recordarán durante un tiempo algunas lecturas que tendremos que abordar, como Chantal Maillard, porque Rubén tambén escribe "para que el agua envenenada pueda beberse", que es decir muchu, mucho, mucho, en pocas y hermosas palabras. Mover conciencias, nada menos, amigo RR. Hablaré pronto de otro hermoso intento desde la literatura para cambiar el mundo, "El padre de Blancanieves", de Belén Gopegui. Un abrazo a todos los que hicieron de ayer un día tan especial e divertido, especialmente a Arume, Inma, Lula, Occam, Cronopio y por supuesto a RR. Aquí os dejo un retrato de algunos que conoceis bien los asiduos a este burladero. [la foto es malísima pero es la única en la que estamos casi todos. Adivina adivinanza].

Rubén R. en Vigo.

Rubén R. estará hoxe na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo para falar da súa Limpeza de Sangue. Un día de ledicia para moitos que imos disfrutar da compañía deste escritor, blogueiro, amo de casa, nonseicantascousas máis pero sobre todo, amigo. Como fannámberguán vos animo a achegarvos ata Marcosende pola mañá ou pola tarde na sede da ESAD e por suposto a ler a súa obra premiada que xa se atopa traducida ao castelán. Aquí tendes a estupenda crítica que fai da obra o benquerido Arumes.

Rubén R. estará hoy en la Facultad de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo para hablar da su Limpieza de Sangre. Un día de alegría para muchos, vamos a disfrutar de la compañía de este escritor, bloguero, amo de casa, nonsecuantascosas más pero sobre todo, amigo. Como fannámberguán os animo a acercaros hasta Marcosende por la mañana o por la tarde a la sede de la ESAD y por suposto a leer a su obra premiada que ya se encuentra traducida al castellano. Aquí tenéis la estupenda crítica que hace Arumes.

Simone vs. Beauvoir

Supoño que coñecedes a estúpida polémica sobre a foto. Semella que a muller retratada, por moito que aportase ao pensamento e ao feminismo (guste ou non guste) non tiña que ter un corpo de muller, nin beber os ventos por ningún home, e por suposto non tiña que ollarse no espello con esa complacencia. O de sempre. O caso e non ceibar á muller dunha gaiola mental construida durante séculos polos máis louvados individuos da nosa especie. De puta a estreita de cero a cen. A instrumentalización do corpo da muller sempre é rexeitable, pero que o fagan dende estes medios tan relevantes e supostamente críticos amosa o lonxe que estamos de acada niveis de igualdade medianamente aceptables.

Máis inf.: Simone la scandaleuse, Relación entre sartre y Simone (El País)

Estes días increméntanse para nosa vergoña, os asasinatos de mulleres. De momento non son nen sequera instrumentalizadas polos partidos políticos porque estas mortas aínda non teñen o mesmo valor que os mortos de ETA, pero a todo chegaremos....

Se escribimos...mátannos...Se denunciamos....mátannos....Se falamos...mátannos...Se calamos..mátannos....Se (completa co que queiras)...mátannos....

Supong que conoceis la estúpida polémica sobre la foto. Parece que la mujer retratada, por mucho que aportase al pensamento e al feminismo (nos guste o no) non tenía que haber tenido cuerpo de mujer, ni beber los vientos por ningún hombre, y por supuesto no tenía que mirarse al con esa complacencia. Lo de siempre. El caso es no liberar a la mujer de la jaula mental construida durante siglos por los más admirados individuos de nuestra especie. De puta a estrecha, de cero a cien. La instrumentalización del corpo femenino siempre es despreciable, pero que lo hagan desde estos medios tan relevantes e supuestamente críticos muestra lo lejos que estamos de conseguir niveles de igualdade medianamente aceptables.
Máis inf.: Simone la scandaleuse, Relación entre sartre y Simone (El País)
Estos días se incrementan vergonzosamente los asesinatos de mujeres. De momento estas víctimas non son ni siquiera instrumentalizadas por los partidos políticos porque estos muertos aún no gozan del mismo valor que los de ETA, pero a todo llegaremos....
Si escribimos...nos matan...Si denunciamos....nos matan ...Si hablamos...nos matan...Si callamos... nos matan....Si (completa con lo que quieras)...nos matan....

Dádelle á lingua...

Vieiros proponnos "darlle á lingua" dun xeito moito máis creativo que o deses foros pola intolerancia que medran coma fungos. Aquí vos deixo a miña particular contribución para "ferve a rede". E non deixede de votarme, por favor, que morro por ir a Venecia.

Lembro os teus ollos azuis no retrovisor. Non me importaban as mesquitas nin o Museo de Antigüidades. Só debecía por acariñar o teu sexo. Ao teu carón, mentres todos sacaban fotos eu cumprín o meu desexo, e o retrovisor devolveume unha ollada azul e suplicante. Eles percorrían o barrio copto e eu daba conta do teu zume sagrado. As verbas non podían axudarnos e tampouco había tempo abondo. A rixidez do teu corpo lembrábame a solemnidade dos relevos dos teus antepasados. Ao poñer as túas mans e a túa boca no meu peito os deuses falaron.

________________

Para que tódalas mulleres musulmanas se liberen da tiranía de alás, mahomas, mohameds, mustafás, etc., etc., etc., e disfruten do sexo. Aqui vos deixo o documental polo que perdeu a vida Theo Van Gogh ¿alguén se lembra? (Grazas A.)

Recuerdo tus ojos azules en el retrovisor. No me importaban las mezquitas ni el Museo de Antigüedades. Sólo deseaba acariciar tu sexo. A tu lado, mientras todos sacaban fotos yo cumplí mi deseo y el retrovisor me devolvió una mirada azul y suplicante. Ellos recorrían el barrio copto y yo daba cuenta de tu jugo sagrado. Las palabras non podían ayudarnos e tampoco había tempo suficiente.La rigidez de tu cuerpo me recordaba la solemnidad de los relieves de tus antepasados. Al poner tus manos y tu boca en mi pecho los dioses hablaron.

Vieiros nos propone "darle a la lengua" de una forma mucho más creativa que la de esos foros por la intolerancia que creces como setas. Aquí os dejo mi particular contribución para "ferve a rede". Y no dejeis de votar, por favor, que me muero por ir a Venecia.

Para que las mujeres musulmanas se liberen de la tiranía de alás, mahomas, mohameds, mustafás, etc., etc., etc., y disfruten del sexo. Aqui os deixo el documental que costó la vida a Theo Van Gogh ¿alguien e acuerda? (Gracias A.)

Antídoto contra o consumismo.

Os vigueses corremos estes días cara o novo moloch do consumismo ateigando as rúas da nosa cidade cegados polo resplandor amarelo/ vermellón (¡que poder máxico a desta mestura de colores!) dunha publicidade chusca que arrepía a calquera persoa medianamente intelixente. Contra este narcotizante poder do consumismo salvaxe recomendo a Etica do Consumo de Adela Cortina. Ir de compras non ten nada que ver con ir á compra, é moi doado de comprender a diferenza, malia todo, nese comportamento tan primitivo de confundir o medio coa finalidade atópase a explicación de grande cantidade de erros e estupideces que cometemos a cotío.

Los vigueses corremos estos días hacia el nuevo moloch do consumismo abarrotando las calles de nuestra ciudad cegados por el resplandor amarillo/bermellón (¡que poder mágico el de esta combinacion de colores!) de una publicidad chusca que asquea a cualquier persoa medianamente inteligente. Contra este narcotizante poder del consumismo salvaje recomiendo la Etica del Consumo de Adela Cortina. Ir de compras no tiene nada que ver con ir a la compra, es muy fácil comprender la diferencia, pese a todo, en este comportamiento tan primitivo de confundir el medio con el fin se encuentra una buena explicación de la gran cantidad de errores y estupideces que cometemos a diario.

¿cada quen ocupa o lugar que lle corresponde?

O fermoso bló da Pícara de Allegue lémbrame esta foto que tomei un día dende o traballo. Contando con que sabedes o lugar onde se fixo a foto poderíamos falar de cousas ben variadas. Poderíamos falar do surrealismo, da flexibilidade no uso dos espazos naturais, do importancia do gando autóctono na universidade, do abraiante descenso no número de alumnos, do empoderamento dos borregos, da contribución da arquitectura de autor á socialización e por suposto deberíamos preguntarnos se cada quen ocupa o lugar que lle corresponde...pero non imos falar de nada disto, imos ver só unha imaxen sorprendente e reflexionar un pouco...

El hermoso blog de la Pícara de Allegue me recuerta esta foto que hice un día en mi lugar de trabajo. Contando con que sabeis el donde se hizo la foto podríamos hablar de cosas muy variadas. Podríamos hablar de surrealismo, de la flexibilidade en el uso de los espacios naturales, de la importancia del ganado autóctono en la universidad, do increíble descenso del número de alumnos, del empoderamento de los borregos, de la contribución de la arquitectura de autor a la socialización y por suposto deberíamos preguntarnos se cada uno ocupa el lugar que le corresponde...pero no vamos a hablar de nada de esto, veamos tan sólo una imagen sorprendente y reflexionemos un puco...

Pasatempos ecolóxico-cultural...

Foto: Gabriel Tizón

Que vala este post como lembranza daqueles días no que o monstro regurxitou a súa fartura.

Malia a aparente similitude entre estas dúas imaxes que vos amoso eu atopo moitas contradiccións. Diso se trata, de que atopedes contradiccións. Comezarei eu...

A muller da foto de enriba, por exemplo,fálame de tempos dunha natureza xenerosa e con todo moi miserentos. E logo está o futuro do que nos fala a foto de abaixo. ¿recoñeces o tema que se representa?

Son imaxes duras, fanche doer as costas. A min lémbranme aquelas obras de Millet que tamén reflectían esta dor na relación coa Terra. Hay un precioso documental de Agnés Varda, Los espigadores y la espigadora, que podes atopar na Biblioteca da Universidade de Vigo.

E se sabedes dicirme o nome do fotógrafo que corresponde á primeira imaxe xa levades premio.

Agradezo a todol@s amig@s que animan este espazo. Para el@s que malia descoñecer esta nosa lingua fan intentos por seguirme, vai este proxecto que hoxe comezo de facer a tradución dos post para o castelán.

Versión en castellano

Que sirva este post como recuerdo de aquellos días en que el monstruo vomitó su hartazgo. A pesar de la aparente semejanza de estas dos imágenes que os propongo, yo encuentro muchas contradicciones. De eso se trata, de que encontreis contradicciones. Comenzaré yo...y sin embargo muy miserables. Y luego está el futuro que representa la fotografía inferior ¿reconoces el suceso que representa? Son imágenes dura, provocan dolor de espalda. A mi me recuerdan aquellas obras Millet que también reflejaban esta dolorosa relación con la Tierra. Hay un precioso documental de Agnés Varda, Los espigadores y la espigadora, que podeis encontrar en la Biblioteca da Universidade de Vigo. Y si sabeis decirme el nombre del fotógrafo que hizo la primera foto, premio.

[Besos a Asia, Lluis y Sandra]

De pollas y de arte...

[Foto:Gárgola do mosterio de San Martiño Pinario.Aser A. Fdez.

Non imos desprezar as fermosísimas e mal chamadas gárgolas de Notre Dame que tanto sorprederon e gostaron a Castelao segundo el mesmo recoñece no seu diario. Recomendo moito ese libro, por certo, no que deixou ducias de debuxos deses monstros hoxendía famosos grazas máis as películas de disney que aos contidos dos programas de estudos. Temos aquí en Galicia exemplos ben sobranceiros da portentosa imaxinación daqueles anónimos mestres imaxineiros que eran quen facer extraordinarios programas escultóricos que movían ás xentiñas cara a igrexa aínda que logo e como terapia contra tanta bobada e polo mesmo prezo deixaron fermosas pegadas como esta que vos poño aquí.

E falando de pollas e de arte, que era o tema do post, aquí vos deixo un artigo tan interesante como o seu título: La polla de Cervantes. Consideraciones sobre cómo la remetería y que pajillas echaría, de Fernando Iwasaki, ao que chego, como moitas veces pola vía do interesantísimo traballo do repositorio InfoEditexto.

¿censura vs.democracia?

Hoxe chégame unha nova moi sinistra. O Corte Inglés seica ven de retirar dos seus andeis tódolos exemplares do libro "Zaplana, el brazo incorrupto del PP", de Alfredo Grimaldos. Contrastei a información directamente tentando reservalo pero inexplicablemente no Corte Inglés non teñen noticia desta publicación malia terlle facilitado tódolos datos do libro. Na rede atopoaredes información valiosa sobre este caso de flagrante censura na nosa exquisita democracia. Javier Ortiz, o editor da colección Foca que edita o libro o explica todo detalladamente no seu bló. Non sei se me cabrea máis que se publiquen as burdas mentiras de personaxes coma este (menos mal que temos historiadores como o xenial Espinosa que se molestan en deconstruilo) ou que se censuren traballos que son consecuencia de investigación seria que procuran un achegamento á verdade para que sexamos quen de recoñecer os feitos históricos e lembremos que o que temos agora témosllo que agradecer a milleros de cidadáns anónimos que morreron sen saber por qué, e non a encumbradas figuras políticas herdeiras do máis rancio do noso pasado. Eu, mentras non atope este libro botarei ollo destoutro do mesmo autor que tivo un pouco máis de sorte coas súa distribución, e xa vos contarei. A propósito, este venres Grimaldos virá a falar a Ponteareas. Saúde e boas lecturas.
Máis información: mundogaliza rebelión.org.

Benvida a Galería Chroma en Vigo.

Ana Legido.

Logo da fantástica sorpresa da apertura da Galería Chroma na Avenida Florida, a unha carreiriña da miña casa, celebro hoxe a chegada ao fantástico mundo do virtual do seu bló. Deséxolle a Mari Luz e Álvaro tanto éxito como xenerosidade amosan abrindo este precioso espazo para disfrute da cidadanía. Ogallá estén aquí moitos anos. Ata o 31 de xaneiro podemos ver obras de Antón Pulido, Ana Legido, Antonia Payero, Xosé Luis de Dios e Antonio Quesada. Podedes aproveitar a tarde para tomar unha tortilla no Carballo, unhas croquetas non Tapeo, ou mesmo unha brocheta de canguro na cervexería Bremen. Para rematar por suposto, un cafeciño no Hipólito.

Os crimes de Oxford...

Pois que queres que che diga Alex, non che saiu unha boa película. Semella que o obxectivo e facer cine que non pareza español. Mal plantexamento este. Moi malo. Fixeches unha escolla de marketing, unha mestura estrafalaria que non entendo para nada. Elijah Wood do peorciño, deixando aparte que non se pode deixar de ver a Frodo magreando nunha Watling que se queda relegada a un papel de mero obxecto sexual porque ademáis caíches no topicazo de reservar a first position ao lado masculino. A escea da cociña na que aparece a moza vestida co mandil... no comment, do peorciño. Iso si, John Hurt sempre nos lembra o savoir faire do que é un bo actor, el tampouco cría nada do que acontecía ao seu carón...creo que máis que centrado no seu papel de intelectual canalla estaba abraiado pola mediocridade do producto. Terei que ir ver Mortadelo e Filemón para esquecer esto.

Pasatempo vangardista....

Esta fermosísima pintura pertence a unh@ artista contemporáne@ e galeg@, a obra pertence á súa etapa máis naif. Hoxendía gosta máis do expresionismo abstracto aínda que conserva o gusto pola súa marcada tendencia fauve dos primeiros anos...¿atrevédesvos?

Arquivos, bibliotecas, museos....

Foto: Biblioteca Central da Universidade de Vigo

Este post adícollo a tódolos que falan por non estar calados. Vostede xa me entende. Hai pouco debatía eu cun convencido nacionalista sobre a situación e desleixo desta nosa cidade pero non hai nada que facer cando non se quere ver a realidade. Asegurábame este meu interlocutor que Vigo non tiña eiva algunha no tocante á infrarestrutura bibliotecaria. Lémbrame a un vello coñecido que, cando o do Prestige, e coas pernas totalmente enchoupadas no chapapote me dicía aquelo de "Petróleo, petróleo, yo no veo petróleo por ninguna parte, manía que le tienen a Rajoy". Semella unha viñeta do mestre ¿non si?
Que Vigo é unha cidade marxinada tamén no tocante a dotación bibliotecaria o saben ben tódolos estudantes que fan cola nas escasas salas de lectura de que dispoñen.
Méndez Ferrín o conta aquí con esa súa fantástica prosa coa que nos agasalla a diario. Pola contra, no Campus da Universidade hai espazo de sobra e as bibliotecas universitarias están moi ben dotadas de todo tipo de recursos (revistas, bases de datos, libros, etc.) e moitas veces infrautilizadas por mor da caída no número de alumnos.

P.D. Tardei tanto en publicar este post que xa saiu a segunda entrega do artigo de Méndez Ferrín mais o comentario sempre atinado de Brétemas. Boa fin de semana a todos.

Os curas protestan.

Esoutro día tiven a ledicia de voltar á miña Auria. Andiven polas rúas e recunchos do meu barrio do Couto lembrando o meu particular paraíso perdido. Perante esta imaxe, de súpeto quedei paralizada no medio da rúa. ¿pero que é esto? A igrexa dos Salesianos aparece tuneada cunha enorme pancarta ¿reveindicativa? Os curas séntense afogados...esa si que é boa, afogados, eles os representantes dunha institución que leva milenios chuchando dos máis pobres, eles, os máis perniciosos axentes de subdesenvolvemento, os que sobreviviron vendendo indulxencias, avasallando ao pobo. Semella que lle están a ver as orellas ao lobo, seica cada vez somos máis os que rexeitamos o fanatismo dunha clase que quere seguir vivindo do aire...en fin. Como antídoto aquí tendes unha boa lectura. Neste precioso libro B.Russel atina coas respostas ás cuestións máis sinxelas que adoitan ser tamén as máis problemáticas. As persoas máis escépticas nesto da relixión adoitan ser tamén as que amosan más coñecemento. ¿coñecedes a moitos cristiáns que lean os textos sagrados e se molesten en cotexar datos e plantexarse preguntas?

O curruncho do CanSenDono

Xa vos teño falado deste blogueiro insular, e agora volvo recomendar unha visita á súa morada virtual. Deste Can Sen Dono, gústame o nome, a súa ollada crítica e aceda da realidade, a súa paixón pola terra, o súa escrita irónica e intelixente, as súas ligazóns, a frescura dos seus post, e agora gústame tamén a seu agochado autorretrato, as súas zapatillas e o recuncho dende onde fai as súas marabillosas deposicións...Achégame esta foto por correo-e e penso que teño permiso para publicala, por seguir co meme aquel. Bicos e apertas canciño, que sigas aí por moito tempo.

Egipto II: As xentes

Na súa visita a Exipto en 1869, Eugène Fromentin anotou con certa condescendencia: "Estas xentes son agradables, submisas, de humor doado, sinxelas de governar, incriblemente ledas malia o eu nivel de miseria e explotación. Ríen por todo. Non se alporizan endexamais. Poden berrar, acenar coma se estivesen anoxados, pero están a rir. As súas facianas dinámicas, seus ollos nesgados, os seus conmovedores narices, súas bocas sempre entreabertas, grandes, seus magníficos dentes, todo semella feito para amosar os diferentes matices da ledicia"


[Solé, Robert. Diccionario del amante de Egipto. Barcelona: Paidós, 2003]


Poderíamos matizar un pouco esas verbas, pero a impresión que me causaron as xentes de Exipto concorda moi ben coa cita de Fromentin. Unha das cousas máis apaixoantes da viaxe foi atopar eses marabillosos sorrisos dos nenos que nos cinguían e bicaban polas rúas, sobre todo, como vedes na foto, toleaban de ledicia cos nosos compañeiros máis novos. Se ides a Exipto non fagades caso dos guías e paseade tranquilos polas rúas, deixádevos querer por estas xentes que non coñecen de muros nin de política. Mozos e vellos, homes e mulleres cuns ollos negrísimos e profundos que vos mirarán dun xeito novo que non ides esquecer e que no medio da pobreza nos sorprenden cunha xenerosidade que nada teñen que ver coas ridículas prevencións coas que nos queren enredar as axencias e os explotadores do sector turístico.
A foto foi tomada á saída da mesquita de alabastro. Podedes ver unha desas ocasións en que os cativos abranguían aos nosos fillos. Foron momentos inesquecibles.

Exipto I: Giza

Aínda non estou para moitas lerias, pero quero facer esa crónica que me pedides. Non é a típica foto das pirámides, pero é que para típico xa abondou coa maldición de ImageTours. Quedades avisados, engadide este turopereitor na vosa "black list" se non vos queredes arriscar a perder os cartos e a saúde nas vosas próximas viaxes. Logo dunha intoxicación, ou infección (Occam dixit), masiva -enfermamos o 100%- os guías e os corresponsais das axencias fixeron mutis polo morro deixándonos literalmente co cu ao jamasin, iso os máis afortunados, que a maioría non fomos quen de de afastarnos do w.c. por moito tempo. Malia todo, e grazas a Ahmed, un providencial compañeiro de viaxe, conseguimos poñer denuncias, mercar medicamentos, amotinarnos na porta do ruinoso hotel no que nos querían aloxar no Cairo e aforrar unha media de 300 euros por cápita nesas excursións-timo que argallan para nós todos esas serpes da cousa turística que tan ben describía o meu admirado Houellebecq.
Pois ben, para empezar, Giza e as Pirámides. Da espectacularidade destas construccións non vou dicir máis do que xa sabedes, pero, como dixo Kapuscinski falando da Grande Muralla chinesa, ¡canto tempo, vidas e recursos soterrados! Cando mellor tería sido adicar todo este esforzo no desenvolvemento e alimentación deses pobos. Tiven a sorte de quedar máis tempo na meseta de Giza porque tiña mercada a entrada á pirámide de Kefrén e Hamada, o meu guía, aínda que un pouco a disgusto (ás veces amosaban unha certa preocupación por nós) deixounos quedar alí pola nosa conta. Grazas a esta "escapada" puidemos ver o outro lado das pirámides, afogadas por batallóns de autobuses turísticos que chegan case ata a mesma entrada. Tamén me deixou abraiada ver tantas persoas escalando estes monumentos, práctica que eu daba por desaparecida dende o século XIX, na que seguro teñen moito que ver todos eses policías turísticos totalmente analfabetos encargados de roubar, oficialmente, eso si, aos distraídos turistas que se lles poñen a tiro (hai milleiros de anécdotas curiosas sobre estes tipos e o seu modus operandi). Pois así de lamentable atopamos o entorno de las pirámides. Outra cousa ben curiosa, e esta teima por erguer muros coma este de Giza. Barreiras para agochar unha pobreza que non se pode ocultar, malia o capriño dun goberno que só quere amosar unha parte do seu espléndido país. Porque a beleza non está só no patrimonio material, tamén está no sorriso e e xentileza desta xente esaxeradamente pobre, sumisa e incomprensiblemente feliz. Pero disto falarei outro día.
Recoméndovos ler estes post co fondo musical da mágnífica voz de Umm Kolthoum, a María Callas de Oriente:

Tras las pirámides, pobreza

Ata pronto amigos...

Voltarei en canto apaguen os altofalantes e volvan os adornos navideños aos faiados. Api, R.R., Arume, coidádeme a casa que nestas datas hai moito "ladronicio" como dicía a avoa de A. Aínda estades a tempo de pedir algún agasallo, xa sabedes que son ben mandadiña. Area do deserto non penso traer, que coido que xa a teñen no Corte Inglés, máis un pouco dese limo milagreiro das beiras no Grande Nilo ao mellor....Apertas a todos!

Educación, deseducación...

Foto: diariodelviajero

Cada vez que temos os resultados do informe famoso, poñemos a misma cara de parvos fronte a coñecidísima desfeita producida pola atrofia dos diferentes gobernos en materia de educación. E non estou falando do tema do día. Aínda que rexeito as xeralizacións, confeso que me costa moitísimo quitarme de dúas. A primeira, e que emprego cada vez máis nunha procura desesperada de ideas que me fagan reflexionar sobre a posibilidade de que poida ser falsa e esa de "semella tan ignorante como un concelleiro do bloque". A outra refírese aos pedagogos, os mestres da deseducación. E non vos incomodedes comigo, non tendes máis que lembras o tempo do C.A.P. e xa me contaredes (os que non o fixérades, aproveitade pare ler o artigo de Moncha Fuentes sobre o vergoñento sistema de oposición a mestres de secundaria). Non sería mala idea abrir un debate sobre as bobadas que nos dixeron/fixeron un par de idiotas con título universitario durante seis meses (eu fun afortunada, fixen a versión reducida). E logo está a versión híbrida, o cumio da excelencia, que dirían os técnicos de calidade, esoutros "desfacedores de entuertos": o concelleiro do bloque titulado en pedagoxía ou ramas afíns. Antonio Muñoz Molina no seu artigo El libro ilimitado fai unha severa e certeira análise. Recomendo a súa lectura.

Meme. O curruncho do....¡apicultor!

Hoxe alugueille un anaco da miña morada virtual ao noso amigo Apicultor, este é o seu recuncho de traballo...¡agora todo encaixa! que diría Colombo. Grazas Api por saciar o noso voyeurismo, o zoom dos nosos pecés vai botar fume.

Meme

Convídame Occam a seguir este meme para deixar testemuña dos nosos recunchos de traballo. Alá no fondo está Jara, foi imposible facer que acougara para saír ben na foto, gústalle máis fuchicar e tirar con todo. E como hai que seguir coa cadea, por pedir que non quede. Gustaríame ver o recuncho do insigne apicultor ( se quere alúgolle unha parcela para publicar a foto). Tamén convido aos meus admirados CanSenDono, Toxomar, Beluka e Suroeste.

Lo bello y lo triste, de Yasunari Kawabata.

Lo bello y lo triste é a derradeira obra de Kawabata. Un deses tesouros literarios que non aparecían, e coido que aínda segue a ser así, en ningún dos centos de libros de texto de literatura que obrigatoriamente todos tivemos que seguir como o catecismo. E con estas ausencias non só se nos ocultaba a literatura dun pobo, senón a cultura de civilizacións enteiras, contribuíndo a este fachendoso etnocentrismo dos occidentais que fai que nos creamos os representantes da máis elevada e desenvolvida das civilizacións urbi et orbi.

Lembro ter debatido un poco sobre este tema nun post titulado "antídoto contra eurocentristas convencidos" cando vos recomendaba "Los orígenes orientales de la civilización de occidente" de Hobson, e así aproveito para lembrar de novo esta grande e desmitificadora obra.

Nesta obra, Kawabata agasállanos cunha historia de amor, e polo tanto de traxedia, que é tamén unha preciosa fiestra que nos achega o arrecendo e a frescura da Literatura e a Cultura japonesa. Unha ocasión para redescubrir a riqueza desas artes cuxos nomes xa nos falan doutros xeitos de ollar o mundo, o ukiyo-e, ou pinturas do mundo flotante, as geishas, a ceremonia do té, a historia de Genji, O templo do Musgo, o budismo zen, o kabuki, a poesía, o xeito de facer o amor e de estar na casa ...

E falando de teatro, Sr. RR. transcribo para vostede unha parte da novela que sei que lle gustará:

Un pasaje de la obra Vidas ilustradas de la capital habla de la gente que disfrutaba de las noches de verano a orillas del rio Kamo: "La vasta playa está flanqueada por bancos y sobre ambas orillas se suceden los balcones de las casas de placer, cuyos faroles se reflejan en el agua como si fueran estrellas. Los pañuelos purpúreos de los jóvenes actores kabuki flamean en la brisa nocturna...Esos bellísimos adolescentes se muestran recatados a la luz de la luna y con gesto seductor ocultan el rostro tras abanicos. Sus movimientos son tan graciosos que quienes los ven quedan prendados y no pueden apartar la mirada. Las cortesanas se lucen en toda su exquixitez muentras se pasean arriba y abajo; más adorables que la flor del hibisco, esparcen la fragancia de sus caros permumes..."
Además estaban los narradores de historias cómicas, los mimos y demás entretenimientos... "Monos, perros de riña, caballos amaestrados, malabaristas y equilibristas que hacen sus cabriolas como criaturas de fábula. Se oye el penetrante sonido de las flautas de los vendedores, el chorro refrigerante de un local para venta de jalea, el tintineo de los colgantes de cristal que se agitan suavemente en la mansa brisa. Se exponen los pájaros más exóticos de China y Japón, y animales salvajes de la montaña. Gente de todas clases se congrega para divertirse y beber a orilla del río."
En 1690 el poeta Basho, que visitó la ciudad, escribía: "Lo que llaman disfrutar la noche de verano a orillas del río comienza al atardecer y se prolonga hasta la última claridad de la luna, antes del amanecer. A lo largo de ambas orillas se suceden los balcones donde se bebe y se disfruta. Las mujeres sujetan sus obis con espléndidos lazos, los hombres llegan envueltos en largas capas; los sacerdotes y caballeros ancianos se confunden con la multitud, hasta los aprendices de toneleros y de herreros cantas y se divierten con completa despreocupación. ¡verdaderamente una escena de la capital!"

La brisa del rió...
Visitamos un fino quimono bermeno
en la noche estival.

Después del período Meijí se dragó el lecho del río y sobre la orilla oriental se tendieron las vías del ferrocarril a Osaka. Ése fue el final de las veladas junto al río "en una playa salpicada de quioscos dedicados a diversos entretenimientos, rarezas y curiosidades, todos iluminados por faroles, lámparas y fuegos de artificio que brindaban una luz tan clara como la del día..."

Bueno, ni más ni menos que como acaban todos los períodos de felicidad a lo largo de la historia ¿no?

Aquelas terroríficas clases de latín..."romanos go home"

Un comentario do post anterior lémbrame a desternillante escea da Vida de Brian que nos transporta aos tempos das dura clases de latín. Tendes aquí a versión en castelán (de moita menos calidade). Aproveitade para ver o bló do profesor Carlos Cabanillas, todo un exemplo da eficacia das novas tecnoloxías da Web 2.0 aplicadas á docencia.

Deus ex machina

É ben certo que abusus non tollet usum, malia todo, ese horror vacui que caracteriza a moitos textos de insignes homo sapiens, sapiens provoca que o público lector, xa de por sí, escaso se vexa reducido a un numerus clausus certamente desalentador. Ao mellor vos axuda este buscador de latinismos que veño e atopar vía Addenda et Corrigenda, un dos mellores blós sobre cultura escrita, lingua e edición que coñezo.

Dixit.

Los negros del traductor, Claude Bleton.

Non apta para francófobos. Unha desternillante historia dun traductor francés de literatura española no que ironiza sobre os aspectos máis problemáticos da profesión.

Aaron Janvier, o protatonista, é un afamado traductor francés do español que farto de esperarar polos orixinais dos preguizeiros escritores ibéricos (os portugueses non se libran da crítica) que pasan o día nas tascas no canto de escribir, resolve o problema facendo el mesmo as novelas coa intención de que sean as traduccions duns orixinais que logo encargará aos autores. Pero Claude Breton non só quixo ironizar sobre a profesión, senón interesar ao grande público e esto acadouno perfectamente coa aplicación do método da novela negra. Cando os escritores que participan na farsa tentan abandonar o xogo, o protagonista comeza a eliminalos producíndose entonces un sospeitoso incremento na mortalidade dos nosos literatos....E non sigo contando porque o argumento é precisamente a gracia da obra.

Das ironías do libro quédome con esta "un autor es un señor que sabe devolver una traducción al texto original, un señor que exige una buena traducción para escribirla luego como Dios manda, un impostor que copia el modelo".

Pasatempo artístico...

Logo da lectura de Kawabata penso que vou pasar unha boa tempada "abducida" pola cultura nipona. O de hoxe é para subir nota. Trátase dun dos mellores mestres da arte da xilografía xaponesa da que tanto gostaron os impresionistas. ¿lembras o seu nome? Ben, pois xa tes o P.A. de rigor. Agora tes que saber tamén que se está a celebrar unha exposición dun/dunha grandísim@ artist@ que ten unha obra directamente inspirada nesta extraordinaria representación da violencia da natureza, contra a que non pode nada a forza do home. No medio das olas pódese ver a figura do Fuji e tamén unhas pequenas embarcacións ¡que preciosidade! ¿non si?

Lembrando a E. e aos bos tempos do antroido auriense.

Cumprindo o prometido, aquí vos deixo unha fermosa lembranza dun dos nosos mellores antroidos aurienses. Aquel ano paseamos un monumental cocido polos viños. A enormidade da ola non foi atranco ningún para pasalo ben e como xa saímos "cocidos" da casa non gastamos moito tampouco. Por aí están Ernesto, o gaiteiro, e entre os grelos, garabanzos, chourizos e cachucha andan Tita, Tiora, Ana, Elsa, Aser, Conchi, Ribao a algúns cociñeiros dos que xa non lembro o nome. Lembro tamén como quedou pampo o insigne Victorino que non noi quen de respostar á irónica chamada (¡oink! ¡oink!) do porco da pandilla. Xa se sabe que os políticos non falan moi ben a lingua do pobo.

.......................................................

Foto: Aser

Entrevistas TV. Grandes personajes. A Fondo.

Houbo alá polo ano 1976 un programa de TV, A Fondo, chamábase, no que Joaquín Soler Serrano entrevistaba aos "grandes" das letras, das artes e das ciencias. Eran outros tempos, políticamente aínda moi sinistros e escuros malia as bondades que hoxendía se cantan da sacrosanta transición. Malia todo, eu boto de menos aquela TV con moita menos tecnoloxía pero moitísima máis humanidade. As entrevistas de A Fondo, son unha delicia xa non só pola altura dos personaxes entrevistados, senón simplemente porque mentres uns falan outros escoitan, e esto xa no é pouco pedir. Os presentadores non eran os showmans afectados de hoxe, e deixaban falar ao verdadeiro protagonista, que son os que teñen tanto que dicir. A serie está editada en DVD, consta de 35 entrevistas entre as que se contan Borger, Antonio Saura, Carpentier, Octavio Paz, Torrente Ballester, Cunqueiro, etc. Eu comecei coa entrevista de Maruja Mallo, a nosa pintora máis vangardista. Estaría escoitándoa durante horas e días enteiros. Podedes atopar este material aquí.

O noso Premio Nacional de literatura ademáis é ben guapo...

Ademáis de Premio Nacional de Literatura Dramática o noso R.R. tamén debería estar no ranking dos máis guapos dos nosos escritores. Non me digades que non está furiosamente arrebatador nesta foto (premer para ampliar), nada que envidiar ao Orlando Bloom ¿non si?

Mestre Ruibal, se me acepta un consello, sería bo que nos seus libros figurasen fotos coma esta, moitas veces o índice de vendas está máis relacionado coa foto do autor que con moitas sesudas e aburridas críticas literarias. Mire vostede para esoutro autor de obra homónima á súa o ben que posa, este sí que sabe de marketing. Tome nota.