Ya no quedan piratones....

Gustoulle velo alí na escalinata da facultade tranquilamente lendo o xornal mentra ela se afacía á cidade na que quería vivir, pensou que era unha ocasión de poñerse ao día co seu tempo e que cicais ata podía ser boa cousa namorarse dun home tranquilo que a faría esquecer algún erro prolongado, el non repararía nela en moito tempo, xusto o preciso para que cada un debuxase camiños de seu que certo día celebrarían con pouquísimas verbas e un par de acenos. Ela debecía por fuchicar neses petos esgazados que degoiraban larpeiradas tan saborosas como inútiles. Cando atopou aquel sinxelo papeliño coas verbas do poeta atopou a clave da felicidade.