miércoles, abril 23, 2008
Contra la pared, de Fatih Akin
martes, abril 22, 2008
Día do libro, aniversario e Sexo Solitario, un placer con libros....
No máis xenuino estilo Vailima, estrela que me guía cando ando na procura de pracer e beleza e para celebrar tamén o DDL corréndonos cara a libraría máis próxima (e o meu aniversario, por certo) aquí vos achego unha lectura que pode resultar ben acaída nestes tempos de represión e infelicidade. Deixemos a risoterapia e os cursos chorras contra o estrés e masturbémonos moito máis, colegas, sós, en parella ou "in company". Déixovos cunhas ilustracións curiosas do libro. 


jueves, abril 17, 2008
Unhas fotos do O Volter para lembrar aquela República.
Roteiro O Voltaire en Orense, nas Uvas da Solaina. Galicianonosolecer. Ourensanía. Arquivo fotográfico virtual de Marcos Valcárcel.
¡Grazas LULA!

VERSIÓN EN CASTELAN: No solo de lamentaciones vive el blog, así que celebro hoy este premio graciosamente concedido por su magestad virtual LuLa ForTune. Con este premio tengo mucho que celebrar, a saber: haberte conocido y disfrutar de tu compañía, haber "orillado" tan cerca de tanto HarveyKeiteliano que anda suelto, tener máis de cuarenta mil visitas, haberme reencontrado con amigos y coñecidos a los que ya perdiera de vista hace décadas y haberlo pasado de miedo enredada en este espacio virtual. Y como hay que pasar la bola, así de repende, echo mano de mis imprescindibles últimamente: CanSenDono, Apicultor, Fragmentos da Galaxia y el recientemente inaugurado archivo fotográfico orensano de M.Valcárcel Ourensanía.
lunes, abril 14, 2008
Las venas abiertas de América Latina, de Eduardo Galeano.
(Non me resisto e copiar/pegar os primeiros parágrafos do libro)
INTRODUCCIÓN: CIENTO VEINTE MILLONES DE NIÑOS EN EL CENTRO DE LA TORMENTA La división internacional del trabajo consiste en que unos países se especializan en ganar y otros en perder. Nuestra comarca del mundo, que hoy llamamos América Latina, fue precoz: se especializó en perder desde los remotos tiempos en que los europeos del Renacimiento se abalanzaron a través del mar v le hundieron los dientes en la garganta. Pasaron los siglos y América Latina perfeccionó sus funciones Este va no es el reino de las maravillas donde la realidad derrotaba a la fábula y la imaginación era humillada por los trofeos de la conquista, los yacimientos de oro y las montañas de plata. Pero la región sigue trabajando de sirvienta. Continúa existiendo al servicio de las necesidades ajenas, como fuente y reserva del petróleo y el hierro, el cobre y la carne, las frutas y el café, las materias primas y los alimentos con destino a los países ricos que ganan consumiéndolos, mucho más de lo que América Latina gana produciéndolos. Son mucho más altos los impuestos que cobran los compradores que los precios que reciben los vendedores; y al fin y al cabo, como declaró en julio de 1968 Covey T. Oliver, coordinador de la Alianza para el Progreso, «hablar de precios justos en la actualidad es un concepto medieval. Estamos en plena época de la libre comercialización...» Cuanta más libertad se otorga a los negocios, más cárceles se hace necesario construir para quienes padecen los negocios. Nuestros sistemas de inquisidores y verdugos no sólo funcionan para el mercado externo dominante; proporcionan también caudalosos manantiales de ganancias que fluyen de los empréstitos y las inversiones extranjeras en los mercados internos dominados. «Se ha oído hablar de concesiones hechas por América Latina al capital extranjero, pero no de concesiones hechas por los Estados Unidos al capital de otros países... Es que nosotros no damos concesiones», advertía, allá por 1913, el presidente norteamericano Woodrow Wilson. Él estaba seguro: «Un país --decía- es poseído y dominado por el capital que en él se haya invertido». Y tenía razón. Por el camino hasta perdimos el derecho de llamarnos americanos, aunque los haitianos y los cubanos ya habían asomado a la historia, como pueblos nuevos, un siglo antes de que los peregrinos del Mayflower se establecieran en las costas de Plymouth. Ahora América es, para el mundo, nada más que los Estados Unidos: nosotros habitamos, a lo sumo, una sub -América, una América de segunda clase, de nebulosa identificación. Es América Latina, la región de las venas abiertas. Desde el descubrimiento hasta nuestros días, todo se ha trasmutado siempre en capital europeo o, más tarde, norteamericano, y como tal se ha acumulado y se acumula en los lejanos centros de poder. Todo: la tierra, sus frutos y sus profundidades ricas en minerales, los hombres y su capacidad de trabajo y de consumo, los recursos naturales y los recursos humanos. El modo de producción y la estructura de clases de cada lugar han sido sucesivamente determinados, desde fuera, por su incorporación al engranaje universal del capitalismo. A cada cual se le ha asignado una función, siempre en beneficio del desarrollo de la metrópoli extranjera de turno, y se ha hecho infinita la cadena de las dependencias sucesivas, que tiene mucho más de dos eslabones, y que por cierto también comprende, dentro de América Latina, la opresión de los países pequeños por sus vecinos mayores y, fronteras adentro de cada país, la explotación que las grandes ciudades y los puertos ejercen sobre sus fuentes internas de víveres y mano de obra (Hace cuatro siglos, ya habían nacido dieciséis de las veinte ciudades latinoamericanas más pobladas de la actualidad.) Para quienes conciben la historia como una competencia, el atraso y la miseria de América Latina no son otra cosa que el resultado de su fracaso. Perdimos; otros ganaron. Pero ocurre que quienes ganaron, ganaron gracias a que nosotros perdimos: la historia del subdesarrollo de América Latina integra, como se ha dicho, la historia del desarrollo del capitalismo mundial. Nuestra derrota estuvo siempre implícita en la victoria ajena; nuestra riqueza ha generado siempre nuestra pobreza para alimentar la prosperidad de otros: los imperios y sus caporales nativos. En la alquimia colonial y neo-colonial, el oro se transfigura en chatarra, y los alimentos se con vierten en veneno. Potosí, Zacatecas y Ouro Preto cayeron en picada desde la cumbre de los esplendores de los metales preciosos al profundo agujero de los socavones vacíos, y la ruina fue el destino de la pampa chilena del salitre y de la selva amazónica del caucho; el nordeste azucarero de Brasil, los bosques argentinos del quebracho o ciertos pueblos petroleros del lago de Maracaibo tienen dolorosas razones para creer en la mortalidad de las fortunas que la naturaleza otorga y el imperialismo usurpa. La lluvia que irriga a los centros del poder imperialista ahoga los vastos suburbios del sistema. Del mismo modo, y simétricamente, el bienestar de nuestras clases dominantes -dominantes hacia dentro, dominadas desde fuera- es la maldición de nuestras multitudes condenadas a una vida de bestias de carga.
Máis información: Wikipedia, libro a texto completo, nodo50, Eduardo Galeano en la Wikipedia, web no oficial de Eduardo Galeano, sigloXXI editores, Espejos, una historia casi universal, Obras de Eduardo Galeano da Biblioteca da Universidade de Vigo, Mariátegui.
No me resisto a copiar/pegar los primeiros párrafos del libro.
domingo, abril 13, 2008
Xerais Blog

Como lectora, blogueira e traballadora no sector do libro (nesa orde) non podo menos que brincar (e brindar) pola aposta de xerais polo bló como ferramenta de comunicación. O señor das Brétemas é unha referencia obrigada para todos os que nos interesa este mundo. A súa bitácora é unha ligazón obrigada que sempre da cumprida conta dos nosos anceios literarios e agora "ameaza" con ternos todavía máis ligados ás súas andainas coa posta en marcha desta rede. Así da gusto.
VERSIÓN EN CASTELÁN: Como lectora, blogeira y trabajadora en el sector del libro (en este orden) no puedo menos que brincar (y brindar) por la apuesta de Xerais por el blog como herramienta de comunicación. El señor de las Brétemas es una referencia obligada para todos a los que nos interesa este mundo. Su bitácora es un enlace obligado que siempre responde a nuestras demandas literarias y ahora "amenaza" con tenernos todavía más ligados a sus trabajos con la puesta en marcha de esta red. Así da gusto.
miércoles, abril 09, 2008
XIX Encontros James Joyce en Vigo.
Teresa Caneda e Martín Urdiales Shaw son os organizadores dos XIX Encontros James Joyce organizados pola Asociación Española James Joyce que se celebrarán en Vigo os vindeiros 11 e 12 de abril. Unha excelente ocasión para reflexionar sobre a musica, o cine, a tradución e a identidade de xénero desde a perspectiva joyceana. O programa dos encontros promete mergullarnos durante dous días no sempre seductor mundo de Joyce. VERSIÓN EN CASTELÁN: Teresa Caneda y Martín Urdiales Shaw son los organizadores de los XIX Encontros James Joyce organizados por la Asociación Española James Joyce que se celebrarán en Vigo los próximos 11 e 12 de abril. Una excelente ocasión para reflexionar sobre la musica, el cine, la tradución y la identidad de género desde la perspectiva joyceana. El programa de los encontros promete sumergirnos durante dos días en el siempre seductor mundo de Joyce. A lista de participantes inclúe ao traductor do Ulises (Cátedra 1999) e ao recoñecido estudoso de James Joyce en España Francisco García Tortosa, Presidente da Asociación. .Más información: Noticia no Duvi. Graduada na University of Southern California, Caneda dedico a Joyce la mayor parte de sus publicaciones de los últimos 15 anos. Desde su entrada en elo departamento de Filología Inglesa, Francesa y Alemana, la Facultad de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo acogió a destacados estudiosos de Joyce como Joaquim Mallafré, Emer Nola o John McCourt. Puedes encontrar las obras de Teresa Caneda y Martín Urdiales en la Biblioteca de la Universidad de Vigo.
Inma López Silva, Premio Blanco Amor de novela
Concubinas ou New York, New York.
lunes, abril 07, 2008
viernes, marzo 28, 2008
Tendais
Arquivos ¿desastres naturais?
e hoxe vemos esta
Os arquivos abandónanse, uns caen por instalacións totalmente inadecuadas e outros arden tamén por abandono, por non falar das destruccións planificadas. A estas alturas é non só lamentable, senón incrible que cos medios técnoloxicos que existen, deixemos que se perda a memoria. E xa se sabe, pobo que non lembra ....claro, que a investigación histórica non está de moda, moitos chámanlle "remexer no pasado, ¿ou non lembrades a Rajoy no segundo asalto cando referíndose a Lei da Memoria Histórica dicia "esa ley que no le interesa a nadie"? ou cando dixo algo así como "yo no ando por ahí investigando". Sentín tanta vergonza coma cando saíra o seu mentor falando tejano.
Os dereitos dos cidadáns cada vez están menos garantidos cunha administración que perde os papeis (en tódolos sentidos, ademais). Pérdense historias clínicas, quéimanse expedientes xudiciais, acumúlanse en barracóns inaccesibles moreas de documentos soterrando os nosos dereitos para toda a eternidade. A situación é alarmante. Ningunha consellería do goberno autonómico ten o seu arquivo organizado e os "papeis" dos cidadáns púdrense nun galpón do polígono do Tambre. Que tempos, amigos. ¿quen endente nada? A Cidade da Cultura segue sendo un monstro que medra chuchando todo canto euro ingresamos nas contas públicas e os documentos e materiais que deberían conservarse alí podrecendo nos escuros e sinistros sotos das sacrosantas administracións.
La caída del archivo impide el acceso a 500.000 historias clínicas de Vigo. El hundimiento de las estanterías privará a los médicos de los datos de 5.000 pacientes cada día. Los hospitales gallegos mueven cada día 20.000 historias clínicas
Valiosa información sobre archivos en el magnífico blog de María José Aldaz archivística.net
VERSIÓN EN CASTELÁN: Los archivos se abandonan, unos caen por instalaciones totalmente inadecuadas y otros arden también por abandono. A estas alturas es no sólo lamentable, sinó increible que con los medios tecnolgicos que existen, dejemos que se pierda la memoria. Y ya se sabe, pueblo que non recuerda ....claro, que la investigación histórica no está de moda, muchos le llaman "remover en el pasado, ¿o no os acordais de Rajoy en segundo asalto cuando refiriéndose a la Ley de la Memoria Histórica decía "esa ley que no le interesa a nadie"? ou cando dijo aquello de "yo no ando por ahí investigando". Sentí tanta verguenza como cuando saliera su mentor hablando tejano. Los derechos de los ciudadanos cada vez están menos garantizados con una administración que pierde los papeles (en todos los sentidos, además). Se pierden historias clínicas, se queman expedientes judiciales, se acumulan en barracones inaccesibles montañas de documentos enterrando nuestros derechos para toda la eternidad. La situación es alarmante. Ninguna Consejería del gobierno autonómico tiene su archivo organizado y los "papeles" de los cidadanos se pudren en un galpón del polígono del Tambre. Que tiempos, amigos. ¿quien entiende nada? La Cidade da Cultura sigue siendo un monstruo que crece engulliendo todo cuanto euro ingresamos en las cuontas públicas y los documentos y materiales que deberían conservarse allí pudriéndose en los oscuros y siniestros sótanos de las sacrosantas administraciones.
martes, marzo 25, 2008
Canis Interruptus
VERSIÓN EN CASTELLANO.
jueves, marzo 20, 2008
La doctrina del Shock, de Naomi Klein...e seguimos avanzando....
El gusanillo de los libros; Sincrono ; Web de Naomi Klein (magnífica) ; otromundoesposible; (a propósito, o artigo de M.Rivas, malísimo, vamos, que non leu o libro, seguro)
lunes, marzo 17, 2008
La pesca del salmón en Yemen, Paul Torday

A.T. recomendoume esta lectura nun día de paseo polas rúas de Giza. De non ser así creo que este título non chamaría nunca a miña atención porque a pesca en xeral e a do salmón en particular nunca foron temas obxecto da miña curiosidade. A pesca do salmón no Iemen no Iemen é o extravagante proxecto dun xeque que debeze por introducir no seu país a súa recente afección. Guiado polo poder dos cartos e a fe non albisca atranco algún para a introducción desta especie nos wadis iemeníes malia as condicións naturais totalmente adversas nesas desérticas latitudes. A historia comeza coa posta en marcha desta quixotesca angueira na que participan organismos estatais, sobranceiros centros científicos e por suposto cobizosas empresas intermediarias. O histrionismo da historia acada as súas cotas máis elevadas cando actúan os políticos, invistindo inxentes cantidades de diñeiro en ridículos proxectos que só tentan ocultar as miserentas consecuencias dos desnortados proxectos como a guerra de Irak. En cuanto aos personaxes, todos cumpren os requisitos da esperpéntica historia e a medida que esta avanza vanse perdendo contrastes e acaban por trocarse en simples caricaturas. Temos ao político necio que morre por contentar ao xefe (Peter Maxwell), á executiva agresiva e sen escrúpulos que só vive para acadar un ascenso e gañar máis (Mary), o científico iluso que acaba crendo en andrómenas e carece de vontade para tomar decisións (Alfred, o seu home), o xeque tolo, etc. Haberá que seguirlle a pista a este orixinal escritor e enxeneiro.
sábado, marzo 15, 2008
Lembrando a Mazen.

miércoles, marzo 12, 2008
Non penses nun elefante, George Lakoff

Hai quen asegura que ZP aprendeu de memoria este manual de estilo para progresistas. Agora que saíron as notas non teño dúbida. Aprendeuno e asimilouno perfectamente. Trátase das conclusións dun reputado lingüista norteamericano sobre a superioridade persuasiva do discurso conservador. Aínda que se fale da política dos U.S.A., o texto é perfectamente extrapolable a nosa lonxitude (a latitude ven ser a mesma). A grandeza do pensamento conservador (xa saben o que gosto dos oxímorons) non está tanto na profundidade intelectual do seu relato senón nas inxente cantidades de sanguedólares investidos nos famosos think tanks que fabrican intelectuais just in time para arranxar tódalas viraxes progresistas tan molestas e persistentes coma eses tornados que desmelenan cada pouco as anquilosadas conciencias dos americanos con segunda hipoteca. Lakoff insiste na teoría do marco para explicar as eivas do discurso progresista. Segundo él, a esquerda non convence porque constrúe o seu discurso coa mesma materia prima que os conservadores. Cando fala a esquerda non poden evitar "pensar no elefante" (o símbolo da dereita) de xeito que non só non convencen, senón que contribúen a reforzar as ideas do "inimigo". Lakoff fai unha análise do discurso político ben sinxelo e acertado, ademáis de optimista. Os progres levamos moito retraso, aínda non temos tomadas as universidades, non temos aínda montada unha infraestructura intelectual proactiva que nos teña preparado o argumento xusto no momento oportuno, é máis, Lakoff mesmo desconfía de que os progres teñan claro o seu propio sistema de valores. Son bos consellos para loitar nesta area, pero se non nos gusta o escenario do xogo, o libro e máis do mesmo. A arte de convencer aínda que non se teña razón. E aí veñen os lingüístas reconvertidos en técnicos de marketing para axudar aos que teñen que convencernos da xustiza da suba dos prezos, da necesidade das guerras e dos danos colaterais e da pertinencia dos novos pecados capitais. [Fonte da foto]
domingo, marzo 09, 2008
El padre de Blancanieves, de Belén Gopegui.
Versión en castellano
jueves, marzo 06, 2008
Crónica da visita do mestre Rubén Ruibal a Vigo.
Ya podían tomar nota tantos aprendices de sabios del buen hacer de nuestro R.R. porque non es fácil divertirse tanto e n estos actos, máis bien es casi imposible. Limpeza de Sangre aún gana más cuando el autor nos descubre los deliciosos secretos del proceso creativo, en quien se inspiran los personaxes, el origen de sus nombres, las deliciosas "trampas" que nos tiende. Rubén mantuvo nuestra atención mediante un generoso y rico discurso aderezado ccon una exquisita dósis de metáforas hermosísimas que nos abrieron ese cofre tan celosamente guardado por los escritores y que tanto agradecimos todos, especialmente, imagino, los alumnos de la Escuela de Arte Dramático de Vigo. Nos regaló también acertadísimas citas que nos recordarán durante un tiempo algunas lecturas que tendremos que abordar, como Chantal Maillard, porque Rubén tambén escribe "para que el agua envenenada pueda beberse", que es decir muchu, mucho, mucho, en pocas y hermosas palabras. Mover conciencias, nada menos, amigo RR. Hablaré pronto de otro hermoso intento desde la literatura para cambiar el mundo, "El padre de Blancanieves", de Belén Gopegui. Un abrazo a todos los que hicieron de ayer un día tan especial e divertido, especialmente a Arume, Inma, Lula, Occam, Cronopio y por supuesto a RR. Aquí os dejo un retrato de algunos que conoceis bien los asiduos a este burladero. [la foto es malísima pero es la única en la que estamos casi todos. Adivina adivinanza].
miércoles, marzo 05, 2008
Rubén R. en Vigo.
Rubén R. estará hoxe na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo para falar da súa Limpeza de Sangue. Un día de ledicia para moitos que imos disfrutar da compañía deste escritor, blogueiro, amo de casa, nonseicantascousas máis pero sobre todo, amigo. Como fannámberguán vos animo a achegarvos ata Marcosende pola mañá ou pola tarde na sede da ESAD e por suposto a ler a súa obra premiada que xa se atopa traducida ao castelán. Aquí tendes a estupenda crítica que fai da obra o benquerido Arumes. lunes, marzo 03, 2008
Simone vs. Beauvoir
Estes días increméntanse para nosa vergoña, os asasinatos de mulleres. De momento non son nen sequera instrumentalizadas polos partidos políticos porque estas mortas aínda non teñen o mesmo valor que os mortos de ETA, pero a todo chegaremos....
Se escribimos...mátannos...Se denunciamos....mátannos....Se falamos...mátannos...Se calamos..mátannos....Se (completa co que queiras)...mátannos....Supong que conoceis la estúpida polémica sobre la foto. Parece que la mujer retratada, por mucho que aportase al pensamento e al feminismo (nos guste o no) non tenía que haber tenido cuerpo de mujer, ni beber los vientos por ningún hombre, y por supuesto no tenía que mirarse al con esa complacencia. Lo de siempre. El caso es no liberar a la mujer de la jaula mental construida durante siglos por los más admirados individuos de nuestra especie. De puta a estrecha, de cero a cien. La instrumentalización del corpo femenino siempre es despreciable, pero que lo hagan desde estos medios tan relevantes e supuestamente críticos muestra lo lejos que estamos de conseguir niveles de igualdade medianamente aceptables.
Máis inf.: Simone la scandaleuse, Relación entre sartre y Simone (El País)
Estos días se incrementan vergonzosamente los asesinatos de mujeres. De momento estas víctimas non son ni siquiera instrumentalizadas por los partidos políticos porque estos muertos aún no gozan del mismo valor que los de ETA, pero a todo llegaremos....
Si escribimos...nos matan...Si denunciamos....nos matan ...Si hablamos...nos matan...Si callamos... nos matan....Si (completa con lo que quieras)...nos matan....
lunes, febrero 25, 2008
Dádelle á lingua...
Para que las mujeres musulmanas se liberen de la tiranía de alás, mahomas, mohameds, mustafás, etc., etc., etc., y disfruten del sexo. Aqui os deixo el documental que costó la vida a Theo Van Gogh ¿alguien e acuerda? (Gracias A.)