jueves, mayo 15, 2008

Espejos, una historia universal, Eduardo Galeano.


En tempos de Aspasia, Pericles foi o home máis famoso do seu tempo. Con frases tan aparentemente sinxelas coma esta é moito o que se pode facer dende a literatura para arranxar o mundo. E Galeano é unha desas voces imprescindibles que emprega a escrita para denunciar a inxustiza. A súa obra é esoutra cara da moeda dunha historia que non recolleron os libros de texto, outra versión dos mesmos feitos que contan os xornais máis prestixiosos. É unha escrita activista, que toma partido e que denuncia con afouteza a programada perversión dun sistema que rexeita a procura da felicidade. As veas abertas de América Latina máis que un libro, foi unha revolución. Foi o primeiro grande espello de Galeano, un enorme espello no que todo o mundo puido ver os horrores do pasado e do presente de América Latina e mesmo entendelo. As veas é un fresco grandioso ao modo do muralistas mexicanos. Galeano, do mesmo xeito que Siqueiros, Ribera ou Orozco, tamén liga os seus materiais primeiro, as súas verbas no seu caso, para inmediatamente fixalas na argamasa aínda húmida, nas feridas aínda abertas, para que a cor, a dor, os feitos, penetren e, ao secarse, se fixen. Galeano é un creador, un artista que traballa coa palabra e a súa finalidade máis que estética, é ética. Por iso non lle pode afectar que o rexeiten como historiador porque sinxelamente, non o é, o di expresamente. A súa intención non é a obxectividade, pola contra, decide claramente tomar partido. Coa nobleza e claridade que o caracterizan sempre dixo que a súa obra non prentende ser historia, entre outras cousas porque non quixo nunca illarse da realidade, dos feitos, con esa coiraza dunha suposta obxetividade, unha ferramente sobrevalorada ou, cando menos, malentendida moitas veces, nunha historia ao servizo do poder. Un xogo sucio, un engano e unha pretendida posición de neutralidade que se nega a desequilibrar unha balanza que emprega unidades de medida diferentes segundo conveña e no que as víctimas valen tanto coma o peso das súas ánimas. Unha obxectividade que, para moitos aspirantes a historiadores son como aqueles depósitos de formigón onde a mafia facía desaparecer o corpo do delito. Asi quedaron acochados para sempre moitas mulleres e homes que removeron a terra para deixar a semente que agroma hoxe a xeito de grandes verbas que nos protexen da escravitude, da violación, dos xenocidos, e que nos lexitiman para elixir opcións sexuais, relixiosas ou políticas. Espellos, unha historia casi universal, é outra historia universal da infamia. Poucos libros levan un título tan acaído porque espellos son os invisibles que nos ven, os esquecidos que nos lembran. Son eses seres esquecidos que tamén loitaron malia non ter monumentos, rúas ou monografías que os lembren. Son, por exemplo, Micaela Bastidas, Bartolina Sisa, Gregoria Apaza, que tamén morreron descuatizadas con Túpac Amaru. Son Esther Balestrino, María Ponce e Azuzena Vilaflor, as fundadoras das Nais da Praza de Maio, ás que o asanino Ángel Rubio bicou sinalándoas como pasaxeiras preferentes dequeles malditos avións que as botarían vivas ao Pacífico, xunto con outros tantos disidentes, ou non, da dictadura. Son Ada Byron, a filla do poeta e inventora da primeira linguaxe de programación. Son tamén heroes esquecidos como os campeóns olímpicos de México Tommie Schmith e John Carlos que foron quen de subir ao podio cos puños negros en alto para denunciar a humillación racial nos Estados Unidos. E son tamén, pais, paisaxes, artistas, inventos, fotografías, momentos, sinfonías, poetas, lendas, cidades, guerras, xogos, deportes, dictaduras, manifestos, e moitas máis cousas que mudan de significado porque se pintan con outras cores e se miran baixo outras luces. Nos espellos, ademais, as verbas lénse ao revés. E esto é o que fai o autor, invertir os termos, o da dereita para a esquerda, o de arriba para abaixo, do ceo ao inferno, de home a muller....e o espello nos devolve unhas imaxes máis axeitadas nas que nos sentimos moito máis cómodos, coma se nos decatásemos de socato dunha doenza por ter levado durante moito tempo os zapatos do revés.
[Para Uxío, grazas pola visita]

VERSIÓN CASTELÁN: En tiempos de Aspasia, Pericles fue el hombre más famoso de su tiempo". Con frases tan aparentemente sencillas es mucho lo que se puode hacer desde la literatura para arreglar el mundo. Galeano es una de esas voces imprescindibles que emplea la escritura para denunciar la injusticia. Su obra es la otra cara de la moneda de una historia que no recogieron los libros de texto, otra versión de los mismos hechos que cuentan los medios más prestigiosos. Es una escritura activista, que toma partido y que denuncia con valentía la programada perversión de un sistema que rechala la búsqueda de la felicidad. Las venas abiertas de de América Latina más que un libro, fue una revolución. Fue el primer gran espejo de Galeano, un enorme espejo en el que todo el mundo pudo ver los horrores del pasado e del presente de América Latina e incluso entenderlo. Las venas es un fresco grandioso al modo de los muralistas mexicanos. Galeano, igual que Siqueiros, Ribera u Orozco, también liga sus materiales primero, sus palabras, para inmediatamente fijarlas en la argamasa todavía húmeda, de las heridas aún abiertas, para que el color, el dolor, los hechos, penetren y, al secarse, se fijen para siempre. Galeano es un creador, un artista que trabaja con la palabra con una finalidade máis que estética, ética. Por eso no le puede afectar que o rechazen como historiador porque sencillamente non lo és, lo dijo siempre. Su intención no es la objetividad, al contrario, decide claramente tomar partido. Con la nobleza y claridad que lo caracterizan, siempre dijo que su obra no prentende ser historia, entre otras cousas porque non quiso nunca aislarse de la realidad de los hechos con esa coraza de una obxetividade, una herramienta sobrevalorada o, cuando menos, malentendida tantas veces, que hace una historia al servicio del poder. Un juego sucio, un engaño y una pretendida posición de neutralidad que se niega a desequilibrar una balanza que emplea unidades de medida diferentes segund convenga y en el que las víctimas valen tanto como el peso de sus almas. Una objectividad que, para muchos aspirantes a historiadores, funciona como aquellos depósitos de hormigón donde la mafia hacía desaparecer el cuerpo do delito. Asi quedaron ocultos, para siempre cientos, miles de mujeres y hombres que removieron la tierra para dejar la semilla que hoy brota en forma de grandes principios que nos protegen de la esclavitud, de la violación, de los genocidos, y que nos legitiman para elegir opciones sexuales, religiosas o políticas. Espejos, una historia casi universal, es otra historia universal de la infamia. Pocos libros llevan un título tan acorde, porque espejos son los invisibles que nos ven, los olvidades que nos recuerdan. Esos que también lucharon pese a no tener monumentos, calles o monografías que los recuerden. Son, por ejemplo, Micaela Bastidas, Bartolina Sisa, Gregoria Apaza, que también murieron descuatizadas como Túpac Amaru. Son Esther Balestrino, María Ponce e Azuzena Vilaflor, las fundadoras de las Madres de la Plaza de Mayo, a quienes el asesino Ángel Rubio besó para señalarlas como pasajeiras preferentes de los maltidos aviones que las arrojarían vivas al Pacífico, junto con otros tantos disidentes, o no, de la dictadura. Son Ada Byron, hija del poeta, inventora del primer lenguaje de programación. Son también héroes olvidados como los campeones olímpicos de México Tommie Schmith y John Carlos que subieron al podio con sus puños negros en alto para denunciar la humillación racial en los Estados Unidos. Y son también, padres, paisajes, artistas, inventos, fotografías, momentos, sinfonías, poetas, leyendas, ciudades, guerras, juegos, deportes, dictaduras, manifiestos, e muchas más cosas que cambian de significado porque se pintan co outros colores y se miran bajo otras luces. En los espejos, además, las palabras se leen al revés. Y esto es o que hace Galeano, invertir los términos, lo de la derecha para la izquierda, lo de arriba para abajo, del cielo al infierno, de hombre a mujer...para que el espejo nos devuelva unas imágenes más acordes, en las que nos sentimos mucho más cómodos cómodos, como si de repente nos diésemos cuenta de un viejo dolor a cusa de haber llevado siempre los zapatos del revés.

martes, mayo 13, 2008

Galeano en Santiago.

Un erro nun xornal dixital fixo que estiveramos alí con unha hora de antelación. De ter chegado con puntualidade estaríamos no poleiro ou nos ateigados pasillos do Auditorio. Dende agora acreditarei máis na prensa, xúroo. De Galeano xa coñecía casi todo porque levo tempo literalmente abducida por este home que albisca moito máis que dous océanos a un tempo e escoita aos milleiros de mortos que xa van cansos de morrer. A voz de E.G. desfai o nudo que fomos pouquiño a pouco complicando co tempo para amosarnos non a verdade, esa que, como di D.M. remata por entolecer aos que matan no seu nome, senón a palabra espida ou a alma, que en guaraní é a mesma cousa. Emocionaba a emoción das tercas bágoas de Manuel Rivas que non eran quen de respetar o protocolo celosamente vixiado pola responsable "ad hoc", e emocionaba tamén a fermosa ollada deses inmensamente pequenos ollos azuis de Eduardo que convidan a achegarse á fechadura pola que se lle aparecen os espellos.
Afortunadamente Manolo Gago andaba por alí e fixo unha boa reportaxe e Sole, unhas fotos de luxo....non coma outras. Grazas Sonia, fixeches máis do que eu pensaba cunha cámara case sen batería e sen memoria.
To be continue....
VERSIÓN EN CASTELÁN: Un error en un periódico digital hizo que estuviéramos allí con una hora de antelación. De haber llegado con puntualidad estaríamos en el "gallinero" o en los congestionados pasillos del Auditorio. Desde ahora me fiaré mucho más de la prensa, lo juro. De Galeano ya coñecía casi todo porque llevo tiempo literalmente abducida por este hombr que ve mucho máis que dos océanos a un tiempo y escucha a los miles de muertos tan cansados de morir. La voz de E.G. deshace el nudo que poco a poco vamos complicando con el tiempo, para mostrarnos no la verdad, esa que, como dice D.M. acaba por enloquecer a los que matan en su nombre, sino la palabra desnuda o el alma, que en guaraní es la misma cosa. Emocionaba la emoción de las pertinaces lágrimas de Manuel Rivas que no eran capaces de respetar el protocolo celosamente vigilado por el responsable "ad hoc", y emocionaba también la hermosísima mirada de esos inmensamente pequeños ojos azules de Eduardo que invitan a acercarse al ojo de la cerradura por la que se le aparecen los espejos.
Afortunadamente
Manolo Gago andaba por alí e fixo unha boa reportaxe e Sole, unhas fotos de luxo....non coma outras. Grazas Sonia, fixeches máis do que eu pensaba cunha cámara case sen batería e sen memoria.
To be continue....
Blogs: Capítulo 0,

domingo, mayo 11, 2008

Agudeza visual, que diría Forges e pasatempos ad hoc.

Esta fin de semana tocou ir recoller conchas á praia. Averiguar en menos de cinco minutos cal das seguintes especies aparece na foto: erosaria guttata, pecten maximus, Turbinella pyrum, Charonia tritonis ou a espectacular Conus gloriamaris.
E xa que estamos, un pequeno pasatempo ¿lembrades que famoso poeta tiña unha impresionante de conchas mariñas? Segundo fontes mal informadas esta colección foi doada polo dono á universidade do seu país. Segundo Maruja Mallo, o estado apropiouse das pezas sen moito permiso de por medio.

VERSIÓN EN CASTELÁN:
Este fin de semana tocó ir a recoger conchas a la playa. Averiguar en menos de cinco minutos cual de las seguintes especies aparece en la foto: erosaria guttata, pecten maximus, Turbinella pyrum, Charonia tritonis o la espectacular Conus gloriamaris.
E ya que estamos, un pequeño pasatiempo ¿recordais que famoso poeta tenía una impresionante colección de conchas marinas? Según fuentes mal informadas, esta colección fue donada por su dueño a la universidad de su país. Según Maruja Mallo, el estado se apropió de las piezas sin mucho permiso de por medio.

sábado, mayo 10, 2008

¿por que lle chaman desastres naturais cando o que queren dicir é xenocidio?

Ecos de un grito. D.A.Siqueiros.

"Nun mundo que adoita condear ás víctimas, a natureza ten a culpa dos crimes que contra ela se cometen" (Galeano)

lunes, mayo 05, 2008

Vigo, six feet under.


Foto: A seis metros do Concello de Vigo

Hai un par de meses fun dar unha volta por esoutro Vigo que moitos veñen de coñecer grazas ao famoso programa. O que non sale na tele non existe, pero o que non queremos ver, tampouco. O paseo polos arredores do que queda do Castelo de San Sebastián obriga a ollar o chan para non picarse as zapatillas, malia todo erguín a cabeza porque me chamou a atención un turista que dende a muralla escudriñaba a paisaxe cos anteollos. Mágoa que non sexamos quen de ver o que temos máis preto. Mágoa que os que cobran por ver e arranxar este noso Vigo sexan cegos e xordos de solemnidade. Santiago Domínguez di que o programa presenta unha visión sesgada da realidade. A prensa local tamén semella muda, cega e xorda. E nas nosas fermosas rúas seguirán in illo tempore malvivindo e peormorrendo os nosos veciños. Non abondaron aqueles tempos nos que o cabalo engulía xeracións enteiras, temos que seguir agochando aos perdedores e aos que se trabucaron nunha mala tarde de domingo na que colleron o pico para pagar a primeira entrada dunha hipoteca eterna. E a Fernanda Tabarés dígolle que o xornal no é o lugar para facer teoría periodística, e aos Atlántico que saian dos rotativos a facer a rúa. E a Santiago Domínguez...só se me ocorre a famosa frase...¡lisque señor Domínguez! ¡lisque xa!...

Graffiti no Casco Vello

E no espello virtual máis grande do mundo quedan as imaxes da infamia, en cinco entregas, completiño.


VERSIÓN EN CASTELÁN:
Hace un par de meses fui a merodear por ese otro Vigo que muchos acaban de conocer gracias al famoso programa. Lo que no sale en la tele no existe, pero lo que no queremos ver, tampoco. El paseo por los arrededores de lo que queda del Castillo de San Sebastián obliga a mirar constantemente al suelo para no picarse las zapatillas, a pesar de todo erguí la cabeza porque me llamo la atención un turista que desde la muralla escudriñaba el paisaje co los prismáticos. Lástima que no seamos capaces de ver lo que tenemos más cerca. Lástima que los que cobran por ver e arreglar los problemas de nuestro Vigo sean ciegos y sordos de solemnidad. Santiago Domínguez dice que el programa presenta una visión sesgada de la realidad. La prensa local también parece muda, ciega e sorda. Y en nuestras hermosas calles seguirán in illo tempore malviviendo y peormuriendo nuestros vecinos. No bastaron aquellos tiempos en que el caballo devoraba generacones enteras, tenemos que seguir escondiento a los perdedores y a los que se equivocaron una mala tarde de domingo en la que cogieron el pico para pagar la primeira entrada de una hipoteca eterna. Y a Fernanda Tabarés le digo que el periódico no es el lugar para hacer teoría periodística, y a los del Atlántico que salgan de los rotativos a hacer la calle. Y a Santiago Domínguez...sólo se me ocurre la famosa frase...¡márchese señor Domínguez! ¡márchese!...

viernes, mayo 02, 2008

Oculto, a la vista de todos.

Grazas a M. por achegarme este interesantísimo documento. Só tendes que dispoñer de 50 minutos para visualizalo, eu veño de facelo e podo dicirvos que paga ben a pena. Non querer saber é, dalgún xeito, ser tamén cómplices.

Oculto, a la vista de todos. Trátase dun documental sobre a Escola das Américas, unha de tantas fábricas de asasinos en serie condecorados pola maior democracia do mundo e que co sinistro nome de Instituto para a Cooperación da Seguridade do Hemisferio (a única palabra certa creo que é o de Instituto) segue a vixiar aos que son incapaces de gobernarse por sí mesmos, que para eles, somos case todos.
(algo lin onte nun xornal sobre unha xira do seu dirixente por Bolivia...aí están outra vez)

Dan mal tempo para a fin de semana...¿que se pode facer? Acepto suxestións.



VERSIÓN EN CASTELÁN: Gracias a M. por enseñarme este interesantísimo documento. Sólo tenéis que dispoñer de 50 minutos para visualizarlo; yo acabo de hacerlo y os puedo asegurar que merece la pena. No querer saber es, de alguna forma, ser cómplices.

Oculto, a la vista de todos. Se trata de un documental sobre la Escuela de las Américas, una de tantas fábricas de asesinos en serie condecorados por la mayor democracia del mundo y que con el siniestro nombre de Instituto para la Cooperación de la Seguridade del Hemisferio (¡que precioso nombre!) sigue vigilando a los que son incapaces de gobernarse por sí mismos, que para ellos, somos casi todos.

Dan mal tiempo para el fin de semana...¿que se puede hacer? Acepto sugerencias.

Lembranza de Peralejos.

Amigo Peralejos, grazas outra vez ao noso guía espiritual lembreime de ti. Xa sei que che teño un pouco abandonado nese adosado virtual que aínda non hai moito proxectei para ti. Pero xa sabes como anda o sector inmobiliario, o ladrillo virtual estase poñendo polas nubes e teño que ir pouco a pouco. Un poverpoin de segunda man por aquí, unha viñeta por alá....¡que lle queres! Tanta ponte, ponte tanta que non hai tempo para descansar, anda un estresadiño de tanto sendering e mecagocaravaning.

lunes, abril 28, 2008

Ousmane Sembène

Moolaadé, significa protección. Ven ser algo así como o deber de asilo ou asistencia nas nosas sociedades. Neste relato, o mooladé é recurso de Colle Ardo, unha muller do poboado para evitar que corten ás nenas. Malia ter lido moito sobre esta cruel práctica de tallar o clítoris das mulleres en determinadas "culturas" (o termo "ablación" non semella moi acaído, non estamos a falar de prácticas cirúrxicas mais sí de procedementos cutres e rudimentarios de tortura que rematan milleiros de veces coa morte das nenas) non acabamos de comprender. Para moitos, este fenómeno é una proba máis do atraso e subdesenvolvemento dos pobos e unha excusa magnífica para consolidar outra vez máis o mito da necesidade de impoñer o noso sistema. Ao mellor é que temos esquecido de máis e non queremos lembrar esoutras prácticas tan curiosas que aínda poden contar moitas nais, como a de furar o camisón para facilitar unha penetración que non era en ningún caso un acto de amor, senón de posesión e absoluto dominio do home, da tradición, das falsas crenzas, dos escapularios, das cruces e en resumen, de tódalas institucións ao servizo do poder, sempre do seu xénero e sempre violento. A película de Sembène non ten que recurrir a ningún tipo de efectismo, a súa cámara pasea sen facer ruido por un poboado no que hai unha muller disposta a mudar o mundo. Colle Ardo decide protexer ás nenas contra o sinistro exército de "purificadoras" que veñen buscarlas para cortalas. A rebeldía desta muller desencadena unha revolución no poboado na que aparecen tamen esoutras prohibicións que sempre van parellas ao asoballamento. Esa pila de radios que os homes mandan queimar na praza é o simbolo desoutar extirpación tan efectiva, a do coñecemento. Magnífica película.

Do mesmo Sembène, a nosa editorial preferida ven de publicar a súa obra O xiro postal.



VERSIÓN EN CASTELÁN: Moolaadé, significa protección. Algo así como el deber de asilo o asistencia en nuestras sociedades. En este relato, el mooladé es el recurso de Colle Ardo, una mujer del poblado, para evitar que corten a las niñas. A pesar de haber leído mucho sobre esta cruel práctica de cortar el clítoris de las mujeres en determinadas "culturas" (el término "ablación" no parece muy acertado pues no estamos hablando de prácticas quirúrgicas sino de procedimentos cutres y rudimentarios de tortura que acaban miles de veces con la muerte de las niñas) no acabamos de comprender. Para muchos, este fenómeno es una prueba más del atraso y subdesarrollo de los pueblos que lo practicas y una excusa magnífica para consolidar otra vez más el mito de la necesidad de imponer nuestro sistema. Quizás hemos olvidado esas prácticas tan curiosas que aún pueden contar muchas madres, como la de agujerear el camisón para facilitar una penetración que no era en ningún caso un acto de amor, sinó de posesión y absoluto dominio del hombre, de la tradición, de las falsas creencias, de los escapularios, cruces y en resumen de todas las instituciones al servicio del poder, siempre de su género y siempre violento. La película de Sembène no tiene que recurrir a ningún tipo de efectismo, su cámara pasea sin hacer ruido por un poblado en el que hay una mujer dispuesta a cambiar el mundo. Colle Ardo decide proteger a las niñas contra el siniestro ejército de las "purificadoras" que vienen a buscarlas para cortalas. La rebeldía de esta mujer desencadena una revolución en el poblado en la que aparecen también otras prohibiciones que siempre van unidas a la opresión. Esa pila de radios que los hombres mandan quemar en la plaza es todo un simbolo de otra extirpación, la del conocimiento, tan efectiva.

...grazas polas flores....



...esta xoia é só para ti "mon amour"...

viernes, abril 25, 2008

Flores

Dan bo tempo para a fin de semana así que imos de campo recoller flores exóticas. Disfrutade do tempo de lecer e da caloriña.


Juan Higalgo. La Barroca triste y la Barroca alegre. 1969.



Robert Mapplethorpe. Jack in the Pulpit, 1988

miércoles, abril 23, 2008

Contra la pared, de Fatih Akin

Contra a parede é unha historia desgarradora sobre as tráxicas consecuencias da vida nas comunidades pechadas e ultraconservadoras. A procura desesperada da liberdade son para Cahit e Sibel o camiño máis directo á morte mais a insoportable necesidade de amor fai que a escolla da autodestrucción sexa a máis placenteira. A historia desenlvólvese no contexto da sociedade turco-alemá, envelenada polo peso das máis crueis tradicións. A omnipresenza da familia e o desprezo cara a muller fan insoportable a vida dos membros destas tribos nas que só se pode vivir rexeitando de contino as cada vez máis escasas oportunidades de fuxida que se presentan. Aquí está a forza de Cait e Sibel, eles non viven de costas á vida, pola contra, mantéñenlle a ollada sabendo que a vida vai rematar con eles. Birol Ünel e Sibel Kekilli, teñen ademais a forza dos actores que non interpretan, simplemente semellan os elixidos pola cámara de Fatih Akin para amosar sen pudor as súas vidas. Que a disfrutedes polo menos tanto coma min.
Máis información: Artigo El País Del amor, el mal y la muerte

VERSIÓN EN CASTELÁN: Contra la pared es una historia desgarradora sobre las trágicas consecuencias de la vida en las comunidades cerradas y ultraconservadoras. La búsqueda desesperada de la libertade son para Cahit e Sibel el camino más directo hacia la muerte pero la insoportable necesidad de amor hace que su elección por la autodestrucción sea la más placentera. La historia se desarrolla en el contexto de sociedade turco-alemana, envenenada por el peso de las tradiciones más crueles. La omnipresencia de la familia y el desprecio hacia la mujer hacen insoportable la vida de miembros de estas tribus en las que sólo es posible vivir rechazando continuamente las cada vez más escasas oportunidades de huida que se presentan. Aquí está la fuerza de Cait e Sibel. En que no viven de espaldas a la, al contrario, le sostienen la mirada sabiendo que la vida va a acabar con ellos. Birol Ünel y Sibel Kekilli, tienen ademas la fueza de los actores que non interpretan, simplemente parecen escogidos por la cámara de Fatih Akin para mostrarnos sen pudor súas vidas.

martes, abril 22, 2008

Día do libro, aniversario e Sexo Solitario, un placer con libros....

No máis xenuino estilo Vailima, estrela que me guía cando ando na procura de pracer e beleza e para celebrar tamén o DDL corréndonos cara a libraría máis próxima (e o meu aniversario, por certo) aquí vos achego unha lectura que pode resultar ben acaída nestes tempos de represión e infelicidade. Deixemos a risoterapia e os cursos chorras contra o estrés e masturbémonos moito máis, colegas, sós, en parella ou "in company". Déixovos cunhas ilustracións curiosas do libro.











jueves, abril 17, 2008

Unhas fotos do O Volter para lembrar aquela República.

1. Fixen esta foto cando xa presentía a desaparición deste recuncho. A seguinte vez que vin o letreiro estaba decorando un bar, hoxendía descoñezo o seu destino.

2. Interior do bar do Tucho "O Volter". Foto publicada co permiso do su autor Manuel-Ángel García Yanes, "Picho".

3. Foto de "O Tucho". [Foto publicada co permiso do su autor Miguel Ánguel R.Yánez "Picho".]
4. Artigo de Alfonso Vázquez-Monxardín publicado na Región do 19 de abril de 1989. Paga a pena premer para ampliar e ler de novo este texto desgraciadamente tan "actual".
"Efectivamente, os tempos cambian. Xa non hai progres. Volveron os piratas
"Eu reclamo hoxe e como último favor para o Volter unha eutanasia activa.
Non podemos permitir que as termitas e os vermes acaben con aquel local
cheo de sentimentos e historia. Piqueta ou dinamita."
[Grazas a Aser por conservar os recortes de prensa e deixarmos publicar]
5. Foto de "O Tucho" pubilcado o 4 de setembro de 1988 no suplemento Domingo de O Faro [De novo grazas a Aser].

Roteiro O Voltaire en Orense, nas Uvas da Solaina. Galicianonosolecer. Ourensanía. Arquivo fotográfico virtual de Marcos Valcárcel.

¡Grazas LULA!


Non só de lamentacións vive o bló, así que celebro hoxe este premio graciosamente concedido pola súa maxestade irreal LuLa ForTune. Con este premio teño moito que celebrar, a saber: ter coñecido e disfrutado da túa compañía, ter "orillado" tan preto de tanto HarveyKeiteliano que anda solto, ter máis de corenta mil visitas, terme reencontrado con amigos e coñecidos aos que xa perdera de vista hai décadas e telo pasado de medo enredada nesta leira virtual. E como hai que pasar a bola, así de socato boto man dos meus imprescindibles últimamente no blogomillo: CanSenDono, Apicultor, Fragmentos da Galaxia e o recén aberto arquivo fotográfico de M.Valcárcel Ourensanía.

VERSIÓN EN CASTELAN:
No solo de lamentaciones vive el blog, así que celebro hoy este premio graciosamente concedido por su magestad virtual LuLa ForTune. Con este premio tengo mucho que celebrar, a saber: haberte conocido y disfrutar de tu compañía, haber "orillado" tan cerca de tanto HarveyKeiteliano que anda suelto, tener máis de cuarenta mil visitas, haberme reencontrado con amigos y coñecidos a los que ya perdiera de vista hace décadas y haberlo pasado de miedo enredada en este espacio virtual. Y como hay que pasar la bola, así de repende, echo mano de mis imprescindibles últimamente: CanSenDono, Apicultor, Fragmentos da Galaxia y el recientemente inaugurado archivo fotográfico orensano de M.Valcárcel Ourensanía.

lunes, abril 14, 2008

Las venas abiertas de América Latina, de Eduardo Galeano.

Velaquí unha obra que non foi lida no seu tempo. Inexplicable que na materia de Historia de América Latina na licenciatura de Historia non se nos dera a coñener este libro considerado como a Biblia de América Latina. Ao mellor non eran tempos, a transición agachou esta e moitas outras lecturas que lembraban tempos atroces demasiado próximos. Non sei. Pero máis inexplicables son as ausencia de hoxendía. Non aparece ningunha obra de Galeano como bibliografía nin básica nin complementaria nos actuais programas da licenciatura de historia. E seguimos esquecendo. Cando non preguntan por un dictador semella que só existiron Hitler, Franco ou Mussolini. Algúns lembran a Stalin, Jaruselski ou a algún antropógafo africán. Pero case ninguén lembra a Porfirio Díaz, J.C. Duvalier, Castillo Armas, etc. Cando falan de xenocidios pensamos no holocausto xudeo, nos hutus e tutsis, o nos armenios, pero ¿quen lembra o exterminio paraguayo? Imposible lembrar algo do que nunca se tivo noticia. O Reino Unido vendeu moi ben o velenoso sistema de "deixar facer, deixar pasar" (en realidade "deixar vender") pero cando un cidadán inglés morría non podía ser enterrado sen que o párroco certificara que o sudario era de fabricación propia.
(Non me resisto e copiar/pegar os primeiros parágrafos do libro)

INTRODUCCIÓN: CIENTO VEINTE MILLONES DE NIÑOS EN EL CENTRO DE LA TORMENTA La división internacional del trabajo consiste en que unos países se especializan en ganar y otros en perder. Nuestra comarca del mundo, que hoy llamamos América Latina, fue precoz: se especializó en perder desde los remotos tiempos en que los europeos del Renacimiento se abalanzaron a través del mar v le hundieron los dientes en la garganta. Pasaron los siglos y América Latina perfeccionó sus funciones Este va no es el reino de las maravillas donde la realidad derrotaba a la fábula y la imaginación era humillada por los trofeos de la conquista, los yacimientos de oro y las montañas de plata. Pero la región sigue trabajando de sirvienta. Continúa existiendo al servicio de las necesidades ajenas, como fuente y reserva del petróleo y el hierro, el cobre y la carne, las frutas y el café, las materias primas y los alimentos con destino a los países ricos que ganan consumiéndolos, mucho más de lo que América Latina gana produciéndolos. Son mucho más altos los impuestos que cobran los compradores que los precios que reciben los vendedores; y al fin y al cabo, como declaró en julio de 1968 Covey T. Oliver, coordinador de la Alianza para el Progreso, «hablar de precios justos en la actualidad es un concepto medieval. Estamos en plena época de la libre comercialización...» Cuanta más libertad se otorga a los negocios, más cárceles se hace necesario construir para quienes padecen los negocios. Nuestros sistemas de inquisidores y verdugos no sólo funcionan para el mercado externo dominante; proporcionan también caudalosos manantiales de ganancias que fluyen de los empréstitos y las inversiones extranjeras en los mercados internos dominados. «Se ha oído hablar de concesiones hechas por América Latina al capital extranjero, pero no de concesiones hechas por los Estados Unidos al capital de otros países... Es que nosotros no damos concesiones», advertía, allá por 1913, el presidente norteamericano Woodrow Wilson. Él estaba seguro: «Un país --decía- es poseído y dominado por el capital que en él se haya invertido». Y tenía razón. Por el camino hasta perdimos el derecho de llamarnos americanos, aunque los haitianos y los cubanos ya habían asomado a la historia, como pueblos nuevos, un siglo antes de que los peregrinos del Mayflower se establecieran en las costas de Plymouth. Ahora América es, para el mundo, nada más que los Estados Unidos: nosotros habitamos, a lo sumo, una sub -América, una América de segunda clase, de nebulosa identificación. Es América Latina, la región de las venas abiertas. Desde el descubrimiento hasta nuestros días, todo se ha trasmutado siempre en capital europeo o, más tarde, norteamericano, y como tal se ha acumulado y se acumula en los lejanos centros de poder. Todo: la tierra, sus frutos y sus profundidades ricas en minerales, los hombres y su capacidad de trabajo y de consumo, los recursos naturales y los recursos humanos. El modo de producción y la estructura de clases de cada lugar han sido sucesivamente determinados, desde fuera, por su incorporación al engranaje universal del capitalismo. A cada cual se le ha asignado una función, siempre en beneficio del desarrollo de la metrópoli extranjera de turno, y se ha hecho infinita la cadena de las dependencias sucesivas, que tiene mucho más de dos eslabones, y que por cierto también comprende, dentro de América Latina, la opresión de los países pequeños por sus vecinos mayores y, fronteras adentro de cada país, la explotación que las grandes ciudades y los puertos ejercen sobre sus fuentes internas de víveres y mano de obra (Hace cuatro siglos, ya habían nacido dieciséis de las veinte ciudades latinoamericanas más pobladas de la actualidad.) Para quienes conciben la historia como una competencia, el atraso y la miseria de América Latina no son otra cosa que el resultado de su fracaso. Perdimos; otros ganaron. Pero ocurre que quienes ganaron, ganaron gracias a que nosotros perdimos: la historia del subdesarrollo de América Latina integra, como se ha dicho, la historia del desarrollo del capitalismo mundial. Nuestra derrota estuvo siempre implícita en la victoria ajena; nuestra riqueza ha generado siempre nuestra pobreza para alimentar la prosperidad de otros: los imperios y sus caporales nativos. En la alquimia colonial y neo-colonial, el oro se transfigura en chatarra, y los alimentos se con vierten en veneno. Potosí, Zacatecas y Ouro Preto cayeron en picada desde la cumbre de los esplendores de los metales preciosos al profundo agujero de los socavones vacíos, y la ruina fue el destino de la pampa chilena del salitre y de la selva amazónica del caucho; el nordeste azucarero de Brasil, los bosques argentinos del quebracho o ciertos pueblos petroleros del lago de Maracaibo tienen dolorosas razones para creer en la mortalidad de las fortunas que la naturaleza otorga y el imperialismo usurpa. La lluvia que irriga a los centros del poder imperialista ahoga los vastos suburbios del sistema. Del mismo modo, y simétricamente, el bienestar de nuestras clases dominantes -dominantes hacia dentro, dominadas desde fuera- es la maldición de nuestras multitudes condenadas a una vida de bestias de carga.

Máis información: Wikipedia, libro a texto completo, nodo50, Eduardo Galeano en la Wikipedia, web no oficial de Eduardo Galeano, sigloXXI editores, Espejos, una historia casi universal, Obras de Eduardo Galeano da Biblioteca da Universidade de Vigo, Mariátegui.


VERSIÓN EN CASTELÁN: Esta es una obra que no fue leída en su tiempo. Inexplicable que en la materia de Historia de América Latina de la licenciatura de Historia no se nos diera a conocer este libro considerado como la Biblia de América Latina. A lo mejor no eran tiempos, la transición escondió esta y muchas otras lecturas que recordaban tiempos atroces demasiado próximos. No sé. Pero más inexplicables son las ausencia actuales. No aparece ninguna obra de Galeano como bibliografía ni básica ni complementaria en los actuales programas de la licenciatura de historia. Y seguimos olvidando. Cuando nos preguntan por un dictador parece que sólo existieron Hitler, Franco ou Mussolini. Algunos recuerdan a Stalin, Jaruselski o a algún antropógafo africano. Pero casi no sabemos nada de Porfirio Díaz, J.C. Duvalier, Castillo Armas, etc. Cuando hablan de genocidios pensamos en Holocausto judío, en los hutus y los tutsis, o en los armenios, pero ¿quien sabe algo del exterminio paraguayo? Imposible recordar algo de lo que nunca se tuvo noticia. El Reino Unido vendio muy bien su venenoso sistema de "dejar hacer, dejar pasar" (en realidade"deixar vender") pero cuando un ciudadano inglés moría no podía ser enterrado sin que el párroco certificara que el sudario era de fabricación propia.
No me resisto a copiar/pegar los primeiros párrafos del libro.

domingo, abril 13, 2008

Xerais Blog


Como lectora, blogueira e traballadora no sector do libro (nesa orde) non podo menos que brincar (e brindar) pola aposta de xerais polo bló como ferramenta de comunicación. O señor das Brétemas é unha referencia obrigada para todos os que nos interesa este mundo. A súa bitácora é unha ligazón obrigada que sempre da cumprida conta dos nosos anceios literarios e agora "ameaza" con ternos todavía máis ligados ás súas andainas coa posta en marcha desta rede. Así da gusto.

VERSIÓN EN CASTELÁN: Como lectora, blogeira y trabajadora en el sector del libro (en este orden) no puedo menos que brincar (y brindar) por la apuesta de Xerais por el blog como herramienta de comunicación. El señor de las Brétemas es una referencia obligada para todos a los que nos interesa este mundo. Su bitácora es un enlace obligado que siempre responde a nuestras demandas literarias y ahora "amenaza" con tenernos todavía más ligados a sus trabajos con la puesta en marcha de esta red. Así da gusto.

miércoles, abril 09, 2008

XIX Encontros James Joyce en Vigo.

Teresa Caneda e Martín Urdiales Shaw son os organizadores dos XIX Encontros James Joyce organizados pola Asociación Española James Joyce que se celebrarán en Vigo os vindeiros 11 e 12 de abril. Unha excelente ocasión para reflexionar sobre a musica, o cine, a tradución e a identidade de xénero desde a perspectiva joyceana. O programa dos encontros promete mergullarnos durante dous días no sempre seductor mundo de Joyce. A lista de participantes inclúe ao traductor do Ulises (Cátedra 1999) e ao recoñecido estudoso de James Joyce en España Francisco García Tortosa, Presidente da Asociación.
Máis información: Noticia no Duvi. Graduada na University of Southern California, Caneda dedicou a Joyce a meirande parte das súas publicacións dos últimos 15 anos. Desde a súa entrada no departamento de Filoloxía Inglesa, Francesa e Alemá, a Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo acolleu a destacados estudosos de Joyce como Joaquim Mallafré, Emer Nolan no John McCourt.


Podes atopar as obras de Teresa Caneda e Martín Urdiales na Biblioteca da Universidade de Vigo.

VERSIÓN EN CASTELÁN: Teresa Caneda y Martín Urdiales Shaw son los organizadores de los XIX Encontros James Joyce organizados por la Asociación Española James Joyce que se celebrarán en Vigo los próximos 11 e 12 de abril. Una excelente ocasión para reflexionar sobre la musica, el cine, la tradución y la identidad de género desde la perspectiva joyceana. El programa de los encontros promete sumergirnos durante dos días en el siempre seductor mundo de Joyce. A lista de participantes inclúe ao traductor do Ulises (Cátedra 1999) e ao recoñecido estudoso de James Joyce en España Francisco García Tortosa, Presidente da Asociación. .Más información: Noticia no Duvi. Graduada na University of Southern California, Caneda dedico a Joyce la mayor parte de sus publicaciones de los últimos 15 anos. Desde su entrada en elo departamento de Filología Inglesa, Francesa y Alemana, la Facultad de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo acogió a destacados estudiosos de Joyce como Joaquim Mallafré, Emer Nola o John McCourt.
Puedes encontrar las obras de Teresa Caneda y Martín Urdiales en la Biblioteca de la Universidad de Vigo.

Inma López Silva, Premio Blanco Amor de novela

Esta preciosidade que vos presento e Inma López Silva, unha das nosas xóvenes promesas que ven de ser recoñecida unha vez máis, esta vez co premio Blanco Amor de novela. Hoxe tiven a enorme ledicia de degustar unha fermosa tarde na súa compañía adobiada ademais coa dozura da simpar Lula, o verbo inesgotable do espelido Arume, a futura blogueira e aspirante a cronopio, Virxinia e Elisabete. Mágoa as distancias e axendas que impediron a presencia de outros ingredientes imprescindibles nestes manxares. Occam, Rubén, vémonos na próxima. E como esto, entre outras cousas vai de libros, mentres a "ollomeneada" non nos agasalle co libro premiado teremos que abrir boca con Rosas, corvos e cancións, Neve en abril
Concubinas ou New York, New York.

VERSIÓN EN CASTELÁN: Esta preciosidad que os presento es Inma López Silva, una de nuestras jóvenes promesas que acaba de ser reconocida una vez más, esta vez con el premio Blanco Amor de novela. Hoy tuve la enorme alegría de degustar una hermosa tarde en su compañía, adodrnada ademas con la dulzura de la simpar Lula, el verbo inagotable del ocurrente Arume, la futura bloguera y aspirante a cronopio, Virxinia y Elisabete. Lástima las distancias y agendas que impidieron la presencia de otros ingredientes imprescindibles para estos manjares. Occam, Rubén, nos vemos en la próxima. Y como esto, entre otras cosas va de libros, mientras la "ojomeneada" no nos regale el libro premiado tedremos que abrir boca con Rosas, corvos e cancións, Neve en abril
Concubinas ou New York, New York.

viernes, marzo 28, 2008

Tendais

Foto: Ana B.B. O Cairo, decembro 2007.

Non sei se vos ten pasado, pero esto da rede semella un bucle, ás veces pensas que navegas nun océano infinito de bits e de súpeto tocas a parede, como no Show de Truman. Algo parecido me pasou con esta foto. Estaba a piques de colgala cando atopo que o o Rabudo ven de organizar unha especie de concurso de fotografías de tendais. Pois nada, paso de post e vos deixo coa ROUPA TENDIDA de Nacho M.Fole. A de cousas que poden contar as tendedeiras.

CASTELÁN. No se si os habrá pasado, pero esto de la red parece un bucle, a veces piensas que navegas en un océano infinito de bits e de repente tocas la parede, como en el Show de Truman. Algo parecido me pasó con esta foto. Estaba a punto de colgarla cuando me encuentro con que o Rabudo acaba de poner en marcha una especie de concurso de fotografías de tendales. Pues nada, paso de post y os dejo con ROUPA TENDIDA de Nacho M.Fole. La de cosas que poden contar los tendales.

Arquivos ¿desastres naturais?

Hai poucos días viamos na prensa esta foto:

e hoxe vemos esta

Os arquivos abandónanse, uns caen por instalacións totalmente inadecuadas e outros arden tamén por abandono, por non falar das destruccións planificadas. A estas alturas é non só lamentable, senón incrible que cos medios técnoloxicos que existen, deixemos que se perda a memoria. E xa se sabe, pobo que non lembra ....claro, que a investigación histórica non está de moda, moitos chámanlle "remexer no pasado, ¿ou non lembrades a Rajoy no segundo asalto cando referíndose a Lei da Memoria Histórica dicia "esa ley que no le interesa a nadie"? ou cando dixo algo así como "yo no ando por ahí investigando". Sentín tanta vergonza coma cando saíra o seu mentor falando tejano.

Os dereitos dos cidadáns cada vez están menos garantidos cunha administración que perde os papeis (en tódolos sentidos, ademais). Pérdense historias clínicas, quéimanse expedientes xudiciais, acumúlanse en barracóns inaccesibles moreas de documentos soterrando os nosos dereitos para toda a eternidade. A situación é alarmante. Ningunha consellería do goberno autonómico ten o seu arquivo organizado e os "papeis" dos cidadáns púdrense nun galpón do polígono do Tambre. Que tempos, amigos. ¿quen endente nada? A Cidade da Cultura segue sendo un monstro que medra chuchando todo canto euro ingresamos nas contas públicas e os documentos e materiais que deberían conservarse alí podrecendo nos escuros e sinistros sotos das sacrosantas administracións.

El fuego calcinó casi dos años de archivos de un juzgado de Ferrol. Las llamas afectaron a textos de 1998 y del 2002 de la segunda sala de lo social.

Custodia documental. Los papeles clasificados de la Armada permanecieron abandonados 10 años. Entre los documentos figuran referencias personales de militares e instrucciones para operaciones y seguridad. El saqueo del antiguo campo de tiro de Doniños saca a la luz archivos confidenciales y reservados de la Marina

La caída del archivo impide el acceso a 500.000 historias clínicas de Vigo. El hundimiento de las estanterías privará a los médicos de los datos de 5.000 pacientes cada día. Los hospitales gallegos mueven cada día 20.000 historias clínicas

Valiosa información sobre archivos en el magnífico blog de María José Aldaz archivística.net

VERSIÓN EN CASTELÁN: Los archivos se abandonan, unos caen por instalaciones totalmente inadecuadas y otros arden también por abandono. A estas alturas es no sólo lamentable, sinó increible que con los medios tecnolgicos que existen, dejemos que se pierda la memoria. Y ya se sabe, pueblo que non recuerda ....claro, que la investigación histórica no está de moda, muchos le llaman "remover en el pasado, ¿o no os acordais de Rajoy en segundo asalto cuando refiriéndose a la Ley de la Memoria Histórica decía "esa ley que no le interesa a nadie"? ou cando dijo aquello de "yo no ando por ahí investigando". Sentí tanta verguenza como cuando saliera su mentor hablando tejano. Los derechos de los ciudadanos cada vez están menos garantizados con una administración que pierde los papeles (en todos los sentidos, además). Se pierden historias clínicas, se queman expedientes judiciales, se acumulan en barracones inaccesibles montañas de documentos enterrando nuestros derechos para toda la eternidad. La situación es alarmante. Ninguna Consejería del gobierno autonómico tiene su archivo organizado y los "papeles" de los cidadanos se pudren en un galpón del polígono del Tambre. Que tiempos, amigos. ¿quien entiende nada? La Cidade da Cultura sigue siendo un monstruo que crece engulliendo todo cuanto euro ingresamos en las cuontas públicas y los documentos y materiales que deberían conservarse allí pudriéndose en los oscuros y siniestros sótanos de las sacrosantas administraciones.

martes, marzo 25, 2008

Canis Interruptus

O da foto é Nico, un pouco tuneado pero que está onde ten que estar, na casa, e facendo o que ten que facer, babearse, tirar con todo, facernos moita compañía e quitarlle os bocatas aos nenos.
Xa moitos sabedes que estes días o presunto caso do can que alguén deixou morrer nunha exposición de ¿arte?. Circula pola rede provocando afortunadamente un rexeitamento unánime. Moitos de vós ata estades a manifestar a vosa repulsa asinando cando volo solicita un amigo ou un anónimo nas vosas caixas de correo. Levo visto debates nos blós dende moitos puntos de vista. Uns falan da defensa dos dereitos dos animais, outros, cinguíndose ao berce da cuestión (o can ao que se deixa morrer de fame como obra de arte) céntranse máis en cuestións estéticas, museísticas e incluso teóricas. Ao fío deste caso plantexanse grandes cuestións como “que é a arte”, “os límites da arte”, “o fraude na arte contemporánea”, etc. Todo moi interesante. Semella que, como moitos imaxinábamos, este feito é una verdade a medias que pronto se transformou nunha desas “lendas urbanas” tan de moda. O resto xa é sabido. As mentiras afástanse do útero materno ao pouco de nacer para espallarse á velocidade do raio polo medio que teñan máis a man. E ogallá que sexa así. Resulta curioso. O presunto autor da “obra” din que que non desminte a noticia porque malia procurarlle una enorme condena, contribúe a difundir o seu nome. O que verdadeiramente lle importa a este “artista” é darse a coñecer e o feito de que sexa por ser un psicópta asesino de animaies, para el é secundario. Esta posibilidade resúltame moi desacougante porque supón un claro rexeitamento dos valores máis precisos e que no deberiamos esquecer se queremos manter as febles bases que sosteñen o sistema de liberdades que aparentamos gozar. Por outra parte, esta actitude lémbrame tamén a de moitos líderes do noso tempo que pasean fachendosos os seus ridículos sorrisos de satisfacción logo de ter causado tanta norte e sufrimento. Pero sigamos analizando reaccións. Moitos comentaristas do “caso do can” sorpréndense polo feito de que ninguén soltase ao pobre animal. Partindo da dúbida sobre a certeza do suceso, podo imaxinar doadamente a situación. Os visitantes de los museos, cada vez con máis medo ao ridículo de non saber interpretar unha pieza ¿como se van atrever a intervir nela?. Lembren vostedes tantos casos divertidos e curiosos ao respecto. Unha vez máis, o preferible é manter as apariencias, mellor pasar desapercibido que quedar como un imbécil e ignorante só por culpa dun infame can eivado e cheo de pulgas. Esta reacción, na que todos nos recoñecemos algunha vez paréceme moi, moi perigosa. E faríamos ben en reflexionar sobre a nosa responsabilidade nas vidas e tamén nas mortes dos demáis. Hay pouco vin no servizo de urxencias de Vigo (xa fixen a reclamación oportuna) a moitas persoas en estado gravísimo que levaban máis de 10 horas agardando ser examinadas. Nesa noite de verdadeiro terror vin como un destes pacientes, nun lamentable estado, afectado do corazón, diabético, coas constantes vitais totalmente alteradas, desistía e quería marchar para súa casa. Cando lle cortei o paso para devolverlo ao hospital e reclamar a berros que o atendesen, desesperado, me dicía “polo menos na casa teño as pastillas”. A súa muller ollábame coma se eu fose realmente a Virxe de Lourdes e eu, que nin virxe nin francesa, que tardara cinco horas en botarlle una man, avergoábabame no meu nome e no de todos aqueles espectadores petrificados do que semellaba ser una alucinación colectiva. Xa sei que é de mal gusto falar das enfermidades e da morte, pero este caso do que fun testemuña confírmame que perante situacións como a do caso do can, actuamos cunha indiferencia que poder ser asaniña. Estou correndo un serio perigo de non ser lida por extenderme demasiado, para evitar este risco deixo aquí estas divagacións que só pretendían ser una labazada logo do letargo e resacas post vacacionais. Benvidos ao deserto do real. Outra vez.

VERSIÓN EN CASTELLANO.
Como muchos ya sabréis, estos días el presunto caso del perro al que se dejó morir en una exposición de arte, circula por la red provocando afortunadamente un rechazo unánime por parte de una gran mayoría. Muchos incluso estáis manifestando vuestra repulsa firmando cuando os lo pide un amigo o un anónimo en vuestro buzón de correo. He visto debates en los blogs en torno a este tema desde muchos puntos de vista. Unos entorno a la defensa de los derechos de los animales, otros, ciñéndose al origen de la polémica (el que el caso del perro fuera considerado como obra de arte)se centraron más en cuestiónes estéticas, museísticas e incluso teóricas. Al hilo de este caso se plantean grandes cuestiones como “que es el arte”, “los límites del arte”, “el fraude en el arte contemporáneo”, etc. Todo muy interesante. El caso es que por lo que parece, el caso del perro, como muchos imaginábamos, parece que es una verdad a medias que pronto se transformó en una de esas “leyendas urbanas” tan de moda. El resto ya lo conocemos. Ya se sabe la rapidez con que las mentiras se independizan del útero materno para correr a la velocidad del rayo por el medio que tengan más a mano. Y ojalá que sea así. De todas formas es curioso. El presunto autor de la “obra” parece que no desmiente la noticia porque esta, a pesar de granjearle una enorme repulsa, contribuye a difundir su nombre. Lo que le importa es que se le conozca, el hecho de que el motivo sea por ser un psicópta asesino de animales, para él es secundario. Esta posibilidad me deja muy intrigada porque supone un enorme desprecio de los valores más imprescindibles que no deberíamos perder si queremos mantaner las frágiles bases que sostienen el sistema de libertades que aparentamos disfrutar. Por otra parte, esta actitud me recuerda también la de muchos líderes de nuestro tiempo que también pasean orgullosos sus ridículas sonrisas de satisfacción después de haber causado tanta muerte y desolación. Continuemos analizando reacciones. Muchos comentaristas del “caso del perro” se sorprenden por el hecho de que nadie desatase al pobre animal. Esto me parece extraordinariamente interesante. Partiendo de la duda sobre la certeza del suceso puedo imaginar perfectamente la situación. Los visitantes de los museos, reales y potenciales, están demasiado atemorizados ante el ridículo de no saber interpretar una pieza como para intervenir en ella. Recuerden tantos casos divertidos y curiosos al respecto. Una vez más, lo importante es la imagen, prefiero pasar desapercibido a quedar como un imbécil e ignorante sólo por culpa de un infame perro callejero que además está enfermo y lleno de pulgas. Esta reacción en la que todos nos reconocemos alguna vez me parece muy, muy peligrosa. Y hace reflexionar sobre lo importantes que somos en las vidas y sobre todo en las muertes de los demás. Hace poco he visto en la sala de Urgencias de Vigo (ya he dejado la hoja de reclamación correspondiente) muchas personas en estado gravísimo que llevaban más de 10 horas esperando ser examinadas. En esa noche de terror pude ver como uno de estos pacientes, en un lamentable estado, afectado del corazón, diabético, con las constantes totalmente alteradas, tiraba la toalla e intentaba marcharse para casa. Cuando le corté el paso para devolverle al hospital y reclamar a gritos que le atendiesen, desesperado, me decía “por lo menos en casa tengo pastillas”. Su mujer me miraba como si yo fuese realmente la Virgen de Lourdes y yo, que ni virgen ni religiosa sólo había tardado cinco horas en echarle un cable, me avergonzaba en mi nombre y en nombre de todos aquellos espectadores petrificados de lo que parecía ser una alucinación colectiva. Ya sé que es muy de mal gusto hablar de las enfermedades y de la muerte, pero este caso que yo sí presencié me confirma que ante situaciones como el supuesto caso del perro, todos actuamos con una indiferencia que puede ser asesina. Estoy corriendo un serio peligro de no ser leída por extenderme demasiado, y como no quiero correr este riesgo dejo aquí estas divagaciones que sólo pretendían ser una bofetada luego del letargo que seguramente les aqueja en estos días de resacas procesionales. Bienvenidos al desierto de lo real de nuevo.

jueves, marzo 20, 2008

La doctrina del Shock, de Naomi Klein...e seguimos avanzando....

O mellor xeito de lembrar o quinto aniversario da vergoñenta invasión do Iraq é seguir na procura dalgunha explicación para tanta ignonimia. Resultou que as ADM (armas de destrucción masiva) existían, o que pasa e que as tiñamos tan preto de nós como as imaxes desas terapias que tanto veñen ao caso, e claro, millóns de cidadáns non as recoñeceron en moito tempo. Outros non as recoñecerán nunca porque porque eles mesmos son esas ADM. Pouco importan os milleiros de mortos, dun e doutro lado, as torturas, a destrucción da economía e menos aínda a eliminación do patrominio cultural da humanidade, o que importa e manter o susto, o shock, o medo ou como lle quieran chamar á situación artificiosamente creada para que a vergoñenta liberdade reinventada polos enxeneiros da economía moderna tipo Milton Friedman (logo da lectura de N.K. a súa biografía produce náuseas) poida seguir con este macroxenocidio contemporáneo que debece por eliminar civilizacións enteiras e ecosistemas pouco propicios. Atópome na metade desta lectura porque non é moi saudable facela de corrido. É un auténtico ensaio sobre a maldade que levou e leva aos gobernos máis poderosos a exercer o terror nas poboacións propias e alleas. Non hai outro antídoto contra estas perigosas infeccións que ameazan o noso aparello racional que a INFORMACIÓN. En canto remate prometo facervos unha recención como merecedes. Para ir facendo boca aquí vos deixo un dos mellores resumes do libro no documental de Alfonso Cuarón e a propia Naomi Klein.





El gusanillo de los libros; Sincrono ; Web de Naomi Klein (magnífica) ; otromundoesposible; (a propósito, o artigo de M.Rivas, malísimo, vamos, que non leu o libro, seguro)

VERSIÓN EN CASTELLANO
La mejor forma de recordar el quinto quinto aniversario de la vergonzosa invasión de Irak es seguir buscando una explicación para tanta ignonimia. Resultó que as ADM (armas de destrucción masiva) existían, lo que pasa es que las teníamos tan cerca como las imágenes de esas terapias que tanto bienen al caso, y claro, millones de ciudadanos no las reconocieron en mucho tiempo. Otros no las recoñecerán nunca porque ellos mismos son esas ADM. Poco importan los millares de muertos, de uno u otro lado, las torturas, la destrucción de la economía y menos aún la eliminación del patrominio cultural da humanidade, lo que importa es mantener el susto, el shock, el medo o como le quieran llamar a lal situación artificiosamente creada para que a vergonzosa libertad reinventada por los ingenieros de la economía moderna tipo Milton Friedman (después de la lectura de N.K. esta biografía produce náuseas) pueda seguir con este macrogenocidio contemporáneo que sólo desea eliminar civilizacións enteras y ecosistemas poco propicios. Me encuentro en la mitad del libro porque no es muy saludable hacer una lectura de corrido. Es un auténtico ensayo sobre la maldad que llevó y lleva a los gobiernos más poderosos a ejercer el terror en poblaciones propias y ajenas. No hay otro antídoto contra estas peligosas infecciones que amenazan nuestro aparato racional que la INFORMACIÓN. En cuanto acabe prometo hacer una recención como merecéis. Uno de los mejores resúmenes dek libro lo podedes ver en este documental de Alfonso Cuarón y la propia Naomi Klein.