(X)antar (X)erais

Imaxe: O Banquete de Pieter Brueghel O Vello

O convite na Pousada de Soutomaior non puido estar mellor aliñado. Agradecín a frescura con que nos acolle e pedra na primeira canícula do ano e o eterno sorriso de Fran. O padal xa debecía por un viño acorde coa solemnidade do acto e a temperatura ambiente, e malia todas as presentacións obrigadas, impúxose a lóxica da hora e sentamos pronto a xantar. Sorprendeume, coma sempre, atopar persoas que aseguran coñecerme por seguirme no bló. Ata que estas felices coincidencias ocorren sempre crin que as entradas que se rexistran nas estatísticas eran en realidade cronopios ou famas que se repartían polo mundo ao chou e dos que nunca sabería nada. Alégrome pois ter coñecido a unha seareira tan real como a profa, e ademais, sen dúbida algunha a raíña da nosa mesa. Ela foi a que nos sacou dunha interesante conversa sobre o tema común que nos enleaba a todxs para levarnos ao descoñecido. Coido que aínda non remataramos aquel exquisito polbo do introito cando a conversa xirou de repente e sen decatármonos cunha manobra que me deixou completamente fóra de xogo. Nestas ocasións adoito ollar disimuladamente ao resto dos comensais para ver se son a única que estou perdida e mesmo na procura dalgún comentario que me permita recuperar o fío. Houbo sorte, a rapaza loira fronte a min confirmoume tamén a súa posición fora do campo e só a gargallada de Manuel ollando o panorama deulle sentido a todo aquilo. De socato aí estabamos, falando de Bisbal, Bustamente e outras estrelas patrias como teloneiros da flamante Orquestra Panorama, aí estaba tamén polo medio da conversa o Holding de Espectáculos Lito e as súas rendibles operacións. E xa sen vergoña pido aclaración a miña compañeira-seareira sobre a existencia real de toda esa macroemporio orquesteiro galega que seica ten clubs de fans que xa quixera algunha peña futbolera. Para a miña tranquilidade, non foi cousa do Alvariño. A ollada discreta de Sonia confirma a existencia deste outro peregrinar alternativo na nosa terra e a importancia destas manifestacións festivo culturais no noso país. A espectacular e exótica ensalada con módena e vieira reclamou logo case toda a nosa atención pero coa tenrura da carne richada volvemos ao rego festivo e deixamos nas mans do boss de todo aquilo a responsabilidade da pitada final de partido.

Bueno, aquela noite que saímos de cea fixen por levalo a casa no meu coche, de camiño díxenlle que me avisara onde tiña que parar, pero para a miña felicidade este momento delongouse ata chegar á miña casa, resultou que eramos case veciños, e de alí a pouco comezamos a vernos, sobre todo nas verbenas do verán, si, claro, fíxoseme raro que sempre tocase os mesmos músicos, tardei en decatarme de que en realidade, o que facíamos era ir en peregrinación detrás da orquestra Panorama...

Un saúdo a César, Paz, Belén, Pilar, Fran, Manuel, Bieito, Celia....

Para S (III)

Hang down your head, non falla. Outra vez, M. My love, acouga, deixa de voar, preferíate cando vestías aqueles traxes grisentos e levabas o maletín a rebentar de solicitudes e contratos. As noites eran tranquilas e pasabas mais tempo comigo. Non había tanta música e o aparello só se prendía para encher complicadas bases de datos pero daba gusto verte traballar, tan concentrada, tan segura de ti mesma, e sempre me facías cóxegas ao chegar a noite. ¿Disfrutabas de verdade diante miña ou era unha especie de catarse para baleirarte de tanta mediocridade que te afundía? Alegrábame aquela nosa intimidade. Agora teño que debuxar esceas obscenas, malia túas solermeiras olladas de complicidade. As súas son de autocomplacencia, claro, ti non podes velas, pero non che gustaría ler nos seus ollos o que eu leo cando prendedes a luz, e total para que, ruliña, só por lle cumplir o gusto a un corpo nun ritual que segundo el nin é paixón sequera, ¿como che dixo?, mera animalidade. Que tranquilo debeu quedar logo de tan rotunda e científica afirmación. So hang down your head for sorrow my love..

Imaxe: China Hamilton

Para S (II)

Gústame ver a M. fronte ao espello, repasando xeometrías sempre inéditas, preparando a súa pel para outra reescritura que tampouco será a definitiva e facendolle chiscadellas a esa muller que conta o espello que...

Cada noite esperta enchoupada na suor, cos cabelos revoltos e coas sabas enguedelladas nas súas pernas, toda a paixón desbotada polo día, rexeitada pola perentoriedade da mera supervivencia, multiplícase nos seus soños. Érguese, olla cara min e xa non me fai acenos graciosos, ten olleiras e a cara descomposta pola anguria. Frega a cara coas mans e debúxolle unha espantosa aparición que rexeita baténdome fortísimo. Quizo esnaquizarme centos de veces pero centos de mañás aloumiño o seu rostro coa promesa dunha nova xeira. Eternamente bela M., bos días meu amor, abre a fiestra e deixate querer polo ar. E M. ofrécese ao tempo e á ausencia. Benquerida ausencia compartida. Sen verbas, baleira, sen promesas e sen adxectivos. Gústame ollala mentres pon as medias agardando a primeira conexión do día. Primeira verbas lixo, muxicas que en segundos serán folerpas cun clic nunha resposta automatizada. E agora paseniño, volve cara min e deixa os seus beizos no meu/seu rostro.

Imaxe: Johan Heinrich Füssli "Pesadelo"

Para S.

Mentres as súas mans hidrataban os cumios e vales da súa pel no diario ritual cosmético, M. deixa que o espello debuxe aquela teimuda muller que cada día lle amosa súa beleza. Hai uns días que lle sobra tanto corpo que atender... Quixera solidificarse, caramelizarse un intre e partirse en anacos de tantos baleiros pasados porque o futuro queda lonxe. M. é quen de agardar, de estirar o comezo que é onde se concentra todo o sabor, e groliño a groliño saborea cada gota deste saboroso xarope, e sente mágoa pola miseria dos que guindan con este precioso líquido pola estúpida razón do seu próximo esgotamento. Coma se eles fosen inmortais. M. destemida, arriscada, feiticeira, sempre á espreita da paixón, amoreas contos de fadas e fantasías, erguendo babeles a cotío, malia esas dovelas que caen ameazando apocalipses. Gústame ver a M. fronte ao espello, repasando xeometrías sempre inéditas, preparando a súa pel para outra reescritura que tampouco será a definitiva e facendolle chiscadellas a esa muller que conta o espello que...

Pegada da imaxe: Paul Gauguin: Manao tupapau (The Spirit of the Dead Keep Watch)

Fantasías eróticas de Susana Moo.

Descanso por momentos de lecturas obrigadas para deitarme nas páxinas de Erotómana. Andaba o fodemillo de capa caída de xeito que, Susana, queréndoo ou non, chegaches a tempo para tapar un par de buracos que degoxaban pola túa intrépida língua. ¿como explicar o desinterese dos nosos creadores polo xénero erótico tendo un público potencial tan previsiblemente disposto a gozar desta oferta? ¿persistencia obstinada desas ríxidas prevencións morais que modelan individuos tan perigosamente reprimidos? ¿a que ven este desprezo cara o sexo na escrita? O mesmo pasa co humor, todo un reto seres quen de provocar xa non unha gargallada senón unha leve deformación cara arriba do beizo superior. Pódese dicir que pasei un bo rato coas tribulacións da pobre Jane aprendéndolle ao seu superheroe a domear os seus instintos animais para procurarlle pracer porque Tarzán é precoz, puñeteiramente precor. Xusto cando estou no cume da paixón polo meu esposo, este mete uns gruñidos xordos, como querendo facer o berro do rei pero en xordina. Correuse. Xa se correu (esto...ejem...). Unha lectura lixeira, pracenteira e desmitificadora ideal para escorrentar por un momento o persistente cabreo que nos produce esta escalada alarmante na proporción de estúpidos que dos que fala Carlo M. Cipolla.

¡¡¡ boa fin de semana a todxs !!!

Festiña moi quente!

Acepto gustosa a reprimenda, recuperarei folgos e abandonarei completamente o estilo negra sombra para dar conta das alegrías, que son moitas máis, que das miñas alteracións psicosomáticas por mor dos cambios de quendas, temperaturas e biorritmos. Volto moi a modo ao rego do bló aínda que paseniñamente porque non podo evitar a chamada do diaño que de cando en vez me tenta coas ledicias dun ceo de metacrilato que disimula arrecender a xaropes celestiais. Volverei falar de libros e volverei ás barricadas, seguirei esnaquizando dogmas e seguirei na procura da excomunión liberadora. Mentres tanto, e coa deliciosa resaca do día despois, almorzo aínda cos restos dos sorrisos da esmorga de onte. Rurú retiroume o fannamberguanato cando andaba eu na procura de facerme vitalicia, pero traballarei abondo por recuperar o título. E fareime seareira doutros clubs, apuntareime a unhas clases de tiro e ata pode que me aficione a músicas estranas.

Grazas a todxs pola deliciosa noite de viño e rosas.

P.D. Por soberbia, por perversión, por cartos (que xa vexo que non), polo que sexa, pero segue escribindo Rubén, ségueo facendo con esa frescura túa tan deliciosa.

escuridade...ma non troppo.

Afortunadamente este esgotamento intelectual, agora completamente alleo a unha irrefrenable pulsión cara ao abismo, non vai durar sempre. É noite case, sento nos chanzos do edificio da facultade e compartimos a persistencia desta rutina que sempre leva as dez últimas. Tódolos trunfos para ti, e non é que me deixe gañar, ou si, que non son días para resistir a forza cósmica do Big Rip. O Laguna faime unha chiscadela alá no fondo, devólvolle o aceno, recollo os meus trebellos e atraveso descalza o verde e húmido a xeito de despedida, volto outro día cara a cidade.

Antony and The Johnsons.

Pista da foto CLIC

Do concerto de Antony and the Johnsons onte no Coliseo de Porto non podo engadir unha coma á maxistral e rotunda recensión do amigo Arume, sempre sobrepasando coa súa apaixoante erudición os límites do elástico, que dicía outro dos grandes. Escoitade espidas diante dun espello ou disfrutando dunha fermosa película, ou nesas noites brancas que deitan fermosas verbas nos beizos, pero mellor disfrutade do seu directo, eso si, coa lección aprendida tiraredes moito máis proveito, gosta de falar largo co tendido.

Free at last and thousand kissis for you

Arume, Lula, Legaresa and Carpediem

Historia dunha guitarra con Antonio Vega e Xoan da Cova ao fondo.

É unha historia preciosa, non só pola presenza de Antonio Vega, que aínda te choramos, nin polo insoportable bruido desa porta que semella pecharse para sempre, e tampouco pola presenza de dúas guitarras que ensarillan dúas vidas que se cruzaron diante túa. Dicíalle ao noso amigo M. que a historia que emociona é a que está nos marxes, a historia de seres capaz de deter a ollada e o tempo para gardar coma un tesouro eses fios que che procurou o azar e que xenerosamente gardaches e deixaches voar para contárnolo.

Co permiso do Xan da Cova, roubo das Uvas da Solaina, a historia...

Eu tiña hai anos unha guitarra española, normaliña, das de toda a vida. Xa tiña acumuladas algunhas historias ela mesma, pero non as detallarei. Limitarei a historia a outras que tiven despois, como consecuencia de sucesivos cambios. Estaba tocando con esa guitarra na compaña de un rapaz que tiña nas mans outra, tamén tipo española, de cordas de nylon, pero moito mellor: Electrificada, con entradas de jack e balanceada, con "cutaway", cunha caixa máis grosa do habitual. Compráranlla seus pais, emigrantes en Suiza, quen lle mandaban tamén desde alá cartos cada mes para vivir. Varias persoas xa me dixeran que ese rapaz tiña problemas coas drogas, aínda que o seu aspecto non o daba a entender. Propúxome que as cambiaramos. Que eu quedara coa súa e el coa miña. Cando lle dixen que a súa era moito mellor, contestou que non lle importaba, que o feito de que a miña guitarra fose miña tiña para el moito valor. Aínda hoxe non sei como interpretar ese comentario. O caso é que as cambiamos. Desde logo, saín gañando eu. Existen varias fotos de prensa nas que esa guitarra aparece tocada por diferentes persoas ás que lla emprestei en diferentes actuacións en diversos locais d´Ourense. Un amigo, posuídor de unha tenda de instrumentos, cando ma viu díxo que tiña un cliente que andaba buscando unha coma esa, e que ma cambiaba por outra calquera das que tiña na tenda até unha marxe de precio. Eu non tiña especial interés, mais engadiu que podía seleccionar tamén libros de música até certo prezo, e engadilos coa oferta. O caso é que saín da tenda cunha "Jasmine" de Takamine e con unha chea de libros de partituras. Tamén esa guitarra saiu fotografada en diversas ocasións na prensa ourensá, aínda que case nunca tocada por min. Un día visitoume o pintor ourensán P***, e preguntoume se lle podía prestar unha guitarra a un amigo seu madrileño, que estaba en Ourense por unha tempada e non trouxera ningunha canda el. Ao parecer, era un rapaz ao que lle gustaba moito tocar, e tiña "mono" de guitarra. Eu amoseille tres ou catro que descansaban nos seus respectivos soportes, dicíndolle que escollerse unha. Quedou uns intres mirando para elas e, non sabendo por cal decidirse, dixo que volvería máis tarde con ese amigo para que él mesmo a escollese. Apareceu ás poucas horas co tal. O chaval era máis baixo ca min e agachaba a cabeza como avergoñándose de algo. Non ía moi ben vestido. A súa longa melena ocultáballe o rostro. Naquelo, o meu amigo P*** díxome: - "Preséntoche a Antonio Vega". Eu non estaba moi seguro de estar desperto, observando como Antonio Vega probaba as guitarras unha por unha. abrazándoas como se as amase, como se fosen a táboa á que se aferra un náufrago para non se afogar. Ao final decidiuse pola "Jasmine". P*** xa marchara, non lembro por que causa, e acompañei a Antonio Vega polas xa case solitarias rúas de Ourense até o lugar no que dixo que ía durmir aquela noite, moi pertiño de onde naceu Alexandre Bóveda. Non conto máis cousas de Antonio, porque as protagonistas desta historia son as guitarras. Debeu ser por aquela época cando lin no periódico unha triste noticia. Un rapaz aparecera morto, con todos os indicios de se ter suicidado na sua vivenda, pola zona da estrada vella de Celanova. As iniciais e o enderezo coincidían coas do rapaz que tanto valorara unha guitarra polo simple feito de ter sido miña. Penso agora que vidas internas tan similares poderían ter vivido un músico famoso e un anónimo afeccionado, ambos mortos moito antes do momento que a natureza lles tiña asignado, e como unha historia de guitarras ligou as súas vidas dun xeito que até agora só eu coñecía. A Jasmine seguíu despois a dar tumbos polo mundo. Se non mudou de dono, anda agora por Madrid nas mans dun músico de orixe colombiana. Pero esa é xa outra historia. Como tiveramos algunha charla interesante, Antonio Vega deixárame o seu número de telemóbel. Apunteino coidadosamente nunha axenda e non acordei del durante un tempo. Un día, ao abrir esa axenda, vin o seu número, loxicamente escrito na páxina da letra "A", a primeira. Decidín chamalo para lle preguntar como lle ía a vida. Non debía lembrar que lle tivese dado o número a ninguén e, ao ver na pantalla o prefixo 988 de Ourense, debeu de pensar que era a súa moza quen o chamaba. Descolgou susurrándome fermosas palabras de amor, sen me dar tempo a que eu lle dixese nada. Cando, totalmente azorado, lle dixen que non era quen pensaba, quedou tan cortado que, improvisando unha desculpa, colgou. Loxicamente, nunca máis o volvín chamar.

Imaxe: Braque, Home con guitarra, 1911

¡follad, follad, malditas!

Con este fabuloso achado xa non podo aprazar máis este post eternamente adiado por unha morea de causas que tamén veñen a conto. Xa sabedes. O feisbú, que nos ten e nos entretén moito máis do que estamos dispostos a recoñecer. Un fenómeno do que aínda queda case todo por dicir e discutir. Novos conceptos que implicarán cambios cicais demasiado drásticos e a moi curto prazo que van mudar completamente o panorama. Novos conceptos, Identidade colectiva, redes sociais, sofware social, a teoría dos seis grao de separación? memes, douspuntocero, trespuntocero, web semántica, fenda dixital, etc. Estamos ollando directamente ao infinito, ao incomprensible, ao máximun do contradictorio: realidade virtual. Infinitas cuestións. Pero hoxe vin falar de sexo. Digamos que pacemos cómodamente nun deliberadísimo conformismo no que damos por boas as falacias máis absurdas. As mulleres temos que engulir páxinas de historia, literatura, arte, ciencia que falan da nosa absoluta incapacidade e o facemos seica con gusto, e vivimos o día a día disimulando ter tamén algún órgano que outro. Algunha acada que se lle recoñeza o cerebro e iso polo tema da cota, pero o do sexo seica é máis complexo, abofé que sí. Dende o poder sempre se botou man dos argumentos máis revirados para agochar a existencia do feminino e nestes tempos xa 3.0 o tema experimenta un grao de retroceso que me fai saltar á area aínda que só sexa como un exercicio de catarse que moi pouco ten que ber coa proposta polo estaxirita. Mais non abonda con cuspir sobre Hegel. Si, as mulleres temos uns organos sexuais deliciosamente desenvolvidos como amosan estas fermosísimas venus prehistóricas. Aínda se amosan nas aulas como símbolos da fecundidade e como tributos á natureza. Os falos non, os falos da Idade de Pedra xa nolos presentaron como órganos sexuais en plena procura da voluptuosidade. O home, comeza a distanciarse dos animais porque consciente da súa morte, comeza a fabricar utensilios e a fornicar por pracer. Pois a muller tamén. E esas venus esteatopíxicas (literalmente de culo gordo) son representacións dunha sexualidade feminina plenamente consciente. O virtual mundo feisbukeano co seu culto total á indivudualidade é un privilexiado observatorio do noso comportamento sexual. Os homes continúan a ser machos en competición pola femia, e nós seguimos agardando a chamada do "mellor dotado". A convivencia, ou mellor dito, a pervivencia do (ana)lóxico co dixital está amosando un estado da cuestión moi preocupante para a muller. De repende venme á cabeza unha Madame Bovary masturbándose con aquelas perigosas "novelas". Creo que F. tivo problemas para evitar a cadea por esto. Hoxe, as mulleres asomámonos á rede cos mesmos medos, seica temos que gardar as aparencias cos amigos virtuais, se cadra un cento de descoñecidxs que nos poden levar outra vez á fogueira. ¿e para eso tanto conto?. Pois digo eu, se temos que disimular un pouco máis, adiánte...ao titulo do post me remito!

Highway to Outeiros....

Tremenda churrascada Dustin. Deliciosa esa sombra da túa carballeira no Outeiro de Paderne. Un samedi après-midi à L´Outeiros, digno do Seurat. Non vou dicir nada do viño de Toro, tampouco dos chupitos variados nin dos fumes que trazaron ese sorrisos frouxos e solidarios que adoitan adobiarse con promesas que veremos logo. M&M deleitáron a sobremesa coa sua paixón polas artes marciais e aprendemos que hai un estilo "borracho". Eu miraba ó nesgo os acenos de admiración de Lucía mentres as súas mestras debuxaban puñadas e bloqueos no ar baixo a atenta ollada dun Bruce Lee case invisible que voaba entre as pólas dos carballos. E houbo ración de iconoclastia, vaia oh...a eso viñemos Paco, coma sempre...

Por mais que miro e asexo / por esta masa informe e lerda / outra cousa non vexo / sinon moreas de merda

(Celso Emilio Ferreiro)

Grande grande Lou, beleza absoluta a do teu sorriso aberto e xeneroso, simpar Lou de ollos húmidos de outono, tronante Lou, granmamamala, leoa do Serengeti de portas sempre abertas e sempre ao asexo, protectora e anfitriona cálida e de dozura infinita. Ollade se non é certo o que digo...

Merda adequerida ou herda / merda de diante i en pos / grandes palleiros de merda / acugulada en montós...

Versos de Celso Emilio adicados a tódolos mediocres, especialmente a eses cantantes de coros e danzas que pululan pola poeirenta e mefítica miseria dos xestores da cousa pública na procura dun agocho quentiño para fermentar a gusto, aspirantes a cesante e persoaxes casposos, enxeñosos Bartlebys que tanto enriquecen a nosa idiosincrasia...

falamos

falamos de atravesar fronteiras e quebrantar arrogancias milenarias que enferruxaron sentidos con sentenzas de viño acedo, porfiamos polo colapso dun tempo antolladizo que non entende de necesidades básicas, procuramos escusas para disimular esa nosa teima de espreitar na vida, arrincamos rigorosamente tódalas letras que nos tatuaron coa violencia dos rituais, saímos ao centro do campo de batalla coa afouteza dos nihilistas máis puros e devecemos polo recoñecemento da nosa covardía, rexeitamos a loita porque xa o dixen, somos covardes e non renunciamos ao lecer do cotián, e trabucámonos decote en cada promesa que sela unha renuncia, seguimos sen aturar os espellos malia o que aforraríamos en fármacos e diletantes especialistas do baleiro, e somos tan deliciosamente inocentes...

Espertares...

É un auténtico e delicioso roubado con zoom completamente ilegal este que comparto con vós. Delicioso espertar dunha longa sesta reparadora onde os haxa. Pouco me faltou para aplaudir a estes dous dende o meu balcón, a lavadora pode agardar, eternamente, mentres na rúa se detecten estas fermosísimas expresións de xenerosidade. Preguntémonos alomenos se non deberiamos avaliar ese exceso de corrección e autocensura que practicamos ata en soños, e agora vou vixiar que non pase ningún tribuno da plebe que os amole...

Botóns...

Cando o vello tarro de nocilla se encheu totalmente de botóns Milena espallounos sobre a mesa lembrando cantas veces fixera o mesmo de nena con aquel tesouro co que se entretiña mentras a nai cosía eternamente naqueles uniformes, mais agora era o seu propio tarro e as pezas que se amorearon en todos estes anos eran parágrafos da súa vida que podían axudala a reconstruir episodios esquecidos, velaí está o máis atrevido, o botón do estrano vestido co que casara, agora ben mais falangueiro e lixeiro, ou esoutros forrados de interminables xornadas de Debilidades, Ameazas, Fortalezas e Oportunidades, si, destes hai moitos, descosíanse decote porque Milena daquela non se espía, arrancaba a roupa do seu corpo cada noite para desfacerse dunha pel allea que lle proía, e velaí están tamén os minúsculos botóns que nunca coseu e que lle falan de horas que non existiron, de baleiros que un anxo enchía e adobiaba cada día para ela, para que ao acordar fuxiran os pesadelos e só puidese ollar o sorriso mais xeneroso do mundo...

Estranho animal...

Estranho animal é este bicho homem, tão capaz de tremendas insónias por causa de uma insignificancia como de dormir à perna solta na véspera da batalha.
(A viagem do elefante, J. Saramago.)

A crise.

Pois si, velaí está, en todo seu esplendor, que dixo o mestre. Interiorizada completamente na cerna da nosa Galicia máis interior e auténtica. Mozxs e vellxs fregaron convenientemente na virxe das cabezas cos seus modernos clínes (¿durará o mesmo a bendición?) e estampiñas. Asistimos a unha lección maxistral sobre o funcionamento do mercado en xeral e dos exvotos en particular, seguíndolle a pegada ás cerúleas cabeciñas dende os postos de venta a carón do pulpo á feira, ata os pés da virxe milagreira de onde os recollían cantareiros rapaciños convenientemente catequizados para amorealas nas sacas para ser a materia prima da que cicais sairán bandullos, pernas, fígados e corazóns para outros santos especialistas en doenzas múltiples. Os callos tamén no seu punto, garabanzo con garabanzo saíndo por fóra do prato, como debe ser, e o viño malo de ocasión e a 9 euracos a botella. Vaia oh...! imos quedar sen romaría por culpa da crise. O pobo é sabio de máis ¿que mellor esconxuro para afastar este diaño que convertila en nome do bar. A virxe que se encargue das escrófulas que nós xa damos conta da desaceleración.

Negación

Borrar a memoria. Limpar as pegadas dun crime. Queimar arquivos e bibliotecas. Eliminar aos testigos. Negar o holocausto é delito. Non é delito só o homicidio, senón tamén a negación da súa existencia cando hai probas evidentísimas do contrario. Os asasinatos de mulleres non só quedan impunes moitas veces, senón que se anima esta práctica pola vía da negación. Ás veces xa non sabe un se escribir dun feito cando non se foi testemuña directa porque en canto sacas os tema maldito, muller, igrexa, memoria histórica,, achégasete o sabio sentado de turno con toda a súa fachendosa sabedoria de profesor universitario e, esquecendo completamente os progresos da razón e os milleiros de páxinas sobre a construcción do discurso científico, reclama a túa atención nunha especie de maxisterio esotéricoerotohinopticolóxico para simplemente dicirche NON.

xenuflexións literarias un...

Adoito ler unha morea de libros a un tempo, de xeito totalmente desordenado e mesmo compulsivo. Deixo Rayuela en calquera páxina, esgotoume o concerto de Berthe Trépat, metínme demasiado na pel de Oliveira e adícolle demasiado tempo á metafísica. Deito o volume no chan e boto man das ocorrencias de Nancy, que traduce para nin don Ramón. Reflexiono o pouco que teñen mudado algunhas cousas por estas latitudes e imaxino a H. explicarlle aos seus alumnos de Göttingen as súas dificultades para entender certas supersticións que aínda campan pola Gallaecia. Solución transitoria. Mudar de idioma e participar nunha viaxe. O cornaca faime un sitio na caravana que acompaña a Salomão e déixome levar polo río Saramago, serpe Saramago, Que é um acto poético, preguntou o rei, Não se sabe, meu senhor, só damos por ele quando aconceceu, Mas eu, por enquanto, só tinha anunciado a intenção de visitar o salomão, Sendo palavra de rei, suponho que terá sido o bastante, Creio ter ouvido dizer que, em retórica, chamam a isso ironia, Peço perdão a vossa alteza, Está perdoado, senhor secretário, se todos os seus pecados forem dessa gravidade, tem o céu garantido, Não sei, meu senhor, se este será o melhor tempo de ir para o céu, Que quer isso dizer, Vem aí a inquisição, meu senhor, acabaram-se os salvo-conductos de confissão e absolvição, A inquisição manterá a unidade entre os cristãos, esse é o seu objectivo, teño que parar sequera para respirar porque a Saramago hai que declamalo, como a Horacio Oliveira alias Julio Cortázar, hai que dramatizalos para achegarnos á partitura orixinal. E reflexiono sobre a ironía e os seus excesos, o filósofo adicoulle un tratado exclusivo, mais o sabio decepcióname por momentos, ...entramos así en el reino del ingenio. La ausencia de gravedad hace que el hombre sea una "vaina" y que la mujer caiga en la "liviandad", que es una excesiva ligereza de cascos, páxina vinte e ata aquí chegamos de momento, amolada por non ser quen de prender o lume que reclama Forcadela, Alguén dispoña incendios, solemnes lumieiras, / nos cruces dos camiños, nas pontes das estradas, / Que sirvan como aviso, sinal para o percurso / Daqueles que sen luces errantes ambulamos / Dun lado para outro, de aquí para acolá, / Seguindo algunha estrela....

semana de paixón...ou as intermitencias da igrexa

Os pasos da semana santa, coma a totalidade da iconografía que inspirou excelsas obras de arte, eran o xeito de ensinar a biblia a un pobo que non podía ler o libro sagrado. E seguimos co mesmo ritual. A igrexa segue pastoreando a gusto ao seu rabaño de fieis, mais hai unha sutil diferencia. O actual analfabetismo é un way of life deliberadamente cultivado que baixo unha apariencia de correción política agocha os xermes dunha volta de ciclo certamente arrepiante. Volto estes días sobre os meus propios pasos, chanzos placebo nos que reafirmo a miña fe nas verbas máis profanas e a miña inclinación definitiva cara o pecado, ou o que é o mesmo, ser feliz a conciencia.

Imaxe: Detalle do retablo da Catedral de Ourense. Cornielles de Holanda, s. XVI.

Noli me tangere Necrosia cultural Eu tamén son atea Os cartos da igrexa (III) (II) (I) Nosa Señora da Ascención....a motor A única igrexa que ilumina é a igrexa que arde, ¡aVe mArÍA pURÍsima ! (sic) ¡00001101100111! ¡dremialamorhermoso!, Exposición Arte e Omosessualità...

The Reader.

Decateime dende o comezo que a presenta absoluta da Winslet ía esixir un esforzo especial cara aspectos nada secundarios do relato mesmo e de matices a nivel de interpetación que farían obrigada unha segunda visión do filme. Da Winslet está todo dito, e aínda coido que son poucas as louvanzas que merece esa especial complicidade coa cámara que non cansa do seu corpo e a súa ollada. David Kross, o mociño Michael Berg, o lector, vaise escribindo a modo, e dende a páxina en branco da virxinidade inicial vanse sucedendo esceas de intensa paixón que deixarán pegada nun home bo, pero tamén covarde, no que albiscamos a posibilidade dese mal absoluto que xa tiña que estar redimido. Hanna representa o incomprensible, o propio xenocidio, e dende unha personalidade rica pero doada e ata diríamos estandar, podemos entender ata o máis horrible. Só con Primo Levi xa temos a chave para entender ese porque que se magnifica como símbolo dunha hipocresía universal tan revirada coma a propia solución final. Mais Michel Berg somos nós, os que temos que atopar o xeito de vivir coa banalidade do mal, que explicara Arendt, o sabérmonos incapaces de distinguilo do ben, e polo tanto de sentir culpa ou remordemento nengún. Bruno Ganz, Rohl, é un profesor universitario que carga co peso da derrota perante unha explicación tan científica coma infame. A xustiza, a lei, os supostos principios organizadores da polis en cuxo sacrificio se ofrecen agora os seus cidadáns. E hai moito máis e bo nesta adaptación do relato de Schlink...

I cried for you.

Temazo de Katie Melua e impresionante video que me descobre A.

¡boa fin de semana!

Grazas por lembrarme que nunca vas loitar por min.
(Su Li-zhen)

69.997 visitas?....ei...grazas e o que faga as 70.000 que avise que sempre hai premio.
Bicazo a tódxs

verbas...verbas...verbas....

Lidas, susurradas, cravadas, debuxadas, escritas, ensarilladas, gravadas, pintadas, penduradas, soñadas, rexeitadas, escritas, tatuadas, inéditas, molladas, cuspidas, adicadas, illadas, inspiradas, excomungadas, deitadas, encriptadas, agochadas, confiscadas, aguilloadas, segredas, premiadas, reservadas, pensadas, rescatadas, esculpidas, cantadas, as irremediablemente perdidas...

Adicado a Lucía T.F. a preciosa rapaza que fixo a foto e que tivo a amabilidade de lembrarme que lla roubei sen permiso.

Gran Torino.

A pésima dobraxe case consigue outra vez estragar o filme. Foi preciso un duro exercicio de reconfiguración da percepción auditiva para degustar medianamente a historia. Agardaba máis música sendo o director un grande experto e amante do jazz e soupo a pouco o delicioso tema central da B.S.O. na voz de Jamie Cullum cando os títulos de crédito, ese momento de incompresible fuxida dos espectadores que dan por rematada a película no mesmo segundo que a música ocupa o espacio da sala. O Eastwood constrúe unha historia aparentemente sinxela pero cicais sexa esa deliberada vontade de caricaturización de roles, psicoloxías, e fenómenos sociais o que nos fai mergullarnos nas cuestións de fondo, que son variadas e intesantes. Velai está o complexo mundo da vida na vellez, a dificultade de compaxinar liberdade, dignidade e autosuficiencia coas limitacións que impoñen os achaques da propia saúde, os repentinos cambios nun entorno dunha violencia de novo cuño e sobre todo as diferencias cos fillos que non saben que facer cun pai cunha personalidad forxada en valores totalmente descoñedidos para eles. A cuase indiferencia destes fillos tórnase nunha frialdade arrepiante nos netos que só devecen polo sofá retro ou o propio Grande Torino, unha metáfora dun pasado glorioso e ao tempo un lastre insoportable que condena a Kowalski a unha desesperada loita entre o sentimento de orgullo de ser americano (velaí tódolos simbolos desa paixón que alimentan aínda a xeracións de excombatentes) e o daimon interior que lembra cada día o altísimo sacrificio que se tivo que pagar por ese dereito a sentirse parte do país das liberdades. A asunción da culpabilidade de ter matado mozos inocentes en Corea non deixa moito marxe a Kowalski cando asume o seu eterno papel de tipo duro ao máis puro estilo Harry el Sucio e velaquí ven o punto máis débil do relato, a claudicación fronte á igrexa na asunción dun papel de redentor en toda regra, cos seus estigmas e a súa crucifixión. O director, actor, productor enche a pantalla de principio a fin e nun alarde de narcisismo moi de agradecer, C.E. recupera a ollada durísima e o seu emblemático xeito de cuspir ao tempo que se amosa espido sen pudor nunha escea de baño ou permite un achegamento insual da cámara nuns primeirísimos planos que amplían e dignifican enrugas e cicatrices.

I´m all right

de súpeto estourou a primaveira

acordaron músculos e tecidos

saíron verbas agochadas nas cavidades fechadas dende o comezo da estación escura

moi a modo o corpo afíxose á caloriña e deixouse facer...

Deixádevos contaxiar pola ledicia da marabillosa Madeleine Peyroux

Boa fin de semana!!!

Esperanza Spalding...deliciosa!

Para Alma

Estas deliciosas achegas musicais teño que agradecerllas a Gabriel, unha promesa en moitos eidos da nosa cultura da que teño a sorte de disfrutar a cotío, en pouco tempo será grande, moi grande. Sei o que digo. De momento non deixedes de seguir un dos seus espazos. Que fale Gabriel...

Esta rapaza contrabaixista, cantante e compositora é a "esperanza" para moita xente que estuda un instrumento relegado a un curruncho da orquestra clásica ou a formar parte da base rítmica dalgúns ostinato jazzístico, agás honrosas excepcións (clic e clic). É unha mostra de que os límites están nos instrumentistas non nos instrumentos. Se unha cousa non se fixo ata o de agora, non significa que non se poida facer. O límite é a creatividade e facer unha música honesta con un mesmo, certamente algo complicado hoxe en día.

Slumdog Millionaire

Perro millonario de tugurio. Válido filme como recurso didáctico mais totalmente prescindible como experiencia cinéfila. A estructura narrativa seguindo o ritmo de preguntas do famoso programa concurso resulta pesada, aportando ademais unha carga suplementaria de inverosimilitude á historia. O ritmo moi dinámico, que xa é marca de Danny Boyle, impónse xa dende a persecución inicial con movementos de cámara bruscos e tomas cenitais que serven para situarnos no labirinto multicolor da miseria de Bombay. Nestes momentos aparecen as imaxes da tortura de Jamal, que, dito sexa de paso, resulta gratuita e ata diriamos que non ven moito a conto. Dende aquí o filme perde forza e as expectativas iniciais redúcense. A magnífica transición técnica entre as imaxes de cine e televisión teñen o seu lado perigoso polo excesivo interese do tema concurso en detrimento da historia. Tampouco resulta convincente o carácter supostamente reveindicativo da mensaxe. O emprego da violencia infantil pódese converter con facilidade nun mero recurso para atrapar ao espectador en detrimento dun aspecto reveindicativo que en teoría é o que anima o filme. Os episodios das arrepiantes prácticas de mutilación de nenos para convertilos en exércitos de mendigos mercenarios-esclavos das mafias non están tratados coa rigorosidade que esixe este triste panorama. Non se disimula unha falsa pose de humanitarismo e concienciación coa pobreza que teñen moito máis que ver co marketing da película que cunha verdadeira toma de conciencia co tema da pobreza. E se non é así, só me queda pensar nun tremendo erro de comunicación que non sería moi propio dun director xa consagrado. Sen embargo como recurso didáctico, o filme non ten desperdicio. Pódense suscitar ao seu abeiro interesantes reflexións sobre a percepción da miseria e a pobreza por occidente, por exemplo, o concurso de televisión como a grande ilusión, como porta de saída da miseria nos países pobres pero tamén como vía de escape ou referencia nos países ricos (estou a lembrar O Concursante, do xovencísimo ourensán Rodrigo Cortés). En Slumdog Millionaire non hai pescudas interesantes ao marxe do tópico e a polifonía cromática que envolve a historia debuxa mesmo un edén ao que nos gustaría fuxir. A excesiva presenza do real pode perturbar doadamente a multitudes famentas que para sobrevivir cada día inventan ilusións ou as mercan ao prezo de saldo que lles preparan os sus dirixentes políticos para tallar de raíz calquera intento de sublevación contra a condea da miseria. Slumdog millionaire, "perro millonario de tugurio", non vai moito máis alá dunha bonita historia de amor coa miseria como música de fondo. Non ao revés, como semella que debe ser vista. Que na marxinalidade hai máis dignidade que na quinta avenida non é un descubrimento novo. No filme trabállanse e depúranse os elementos susceptibles de provocar reaccións nun espectador nada propenso a ir a sufrir a unha sala de cine. Velaí entón a excelencia da fotografía e o xogo coa beleza duns personaxes de rasgos exóticos e cativadores. Se engadimos a pegadiza e atractiva música bollywodiense e a romántica loita de Jamal pola belísima Latika temos os ingredientes básicos para unha deliciosa historia para adolescentes.

Foto: Establecemento bancario na Illa de Esna, Exipto.

Vertixe

Para A.

Vertixe, verbas, fabulación, confabulación, apnea, punto e coma, paréntese, silencio, insomnio, alcume, polisemia, catarse, consoante, consoante, vertixe verbal, verbas virtuais, vertixe virtual, conexión, desconexión, rexeitamento, desfalecemento, autofabulación, insomnio, puntos suspensivos, consoante, consoante, consoante, consoante...

Música: BSO do filme Desexando amar de Wong Kar Wai

Fotografía de María Jesús Fariña Busto: "A destrucción de Afrodita"

¡boa fin de semana!

Un bo día

Hoxe foi outro bo día...un puxo música, outro letra e outros máis as verbas e agarimos que desexariamos repartir entre uns cantos...

Ben altos eses altofalantes!!! Grazas a G. pola música e a A. pola letra.

...nas medias horas dunha longa noite debuxou co seu corpo mil formas que non duraban nin un segundo...pola mañá ollando o lenzo recuperou a visión dunha obra que mesturaba formas e cores de modiglianis e moores. En días coma aquel todos se lle achegaban atraídos por unha irresistible forza que os baleiraba de prexuizos e M. sentía case vergonza pola súa felicidade...

PD. E outra alegría...¡¡¡hai actividade na interprais de Rubén Ruibal!!!

Escherpolitic

Os resultados da pasada xornada electoral xerarán unha enxurrada de discursos onde sesudos politólogos e analistas verquerán o xarope resultante da destilación/deconstrucción das causas do que nin os máis optimismas conservadores se atreveron a pensar. DoUs pasos atrás, imos facer as maletas, involucionismo, o de sempre....as eternas ladaíñas. Un final de liga no que ninguén cuestiona a saúde xeral dun corpo enfermo ao que se pensa curar coa simple expulsión do míster. A miseria da política, a mesma que fai fregar as mans das moscas alternativamente gañadoras é doada de analizar para os tamén altamente cualificados casemileuristas que non teñen tempo de ollar editoriais de marcas blancas. Votamos moitos e votamos maioritariamente pouca ideoloxía, segundo presumen algúns. Votamos involución seica porque preferimos males coñecidos, baltares de toda a vida cos que xa case almorzamos a gusto. Atopámonos cómodos nesta cinta de moebius na que nos saudamos centos de veces ao día. Para rachar coa complacencia de ser perdedores dun xogo archicoñecido non abonda con repintar o taboeiro ou repartir outra vez cartas. Teríades que ter a afouteza de rachar coa baralla amosando ben as súas marcas e reescribir en limpo as normas do xogo, pero sobre todo non descansar ata comprobar a súa asimilación por tódolos xogadores. Pero Eolo campou a gusto mudando a paixase e a banca deixou en pelota picada a todos os que apostaron un patacón de máis. Algunhas formigas precipitáronse máis as outras disimularon e seguiron avanzando cara a....

P.D. Como catarse para este día de paixón propoño reflexionar ao abeiro da proposta do señor das lándoas. CLIC.

sonoambulando por aí....

Quedei totalmente baleira,a miña pel de porcelana finísima escachaba cando me abanabas. Unha maza de ferro batendo por dentro ata escacharme. Espertei. Agora era unha mestura de fariña e auga entre as túas mans. Afundíasme co teu corpo e o meu encollía a estiraba ao teu gusto. Procuraba versos para escorrentar a dor. Humidade. Fun dous enormes beizos que se chuchaban e se ferían ao pronunciarte. Bico, Vulva. E as contraccións de milenios de evolución concentráronse nun segundo de dor tan intenso que me fixo espertar. Fun texto no borrador dunha conta de gmail, un vertedoiro de paixóns no que se amoreaban verbas que querian morrer co brazo en alto e fun logo un albornoz esfiañado e imprudente que deu conta dunha fidelidade.

Imaxe: Esther Ferrer

Calendario romano

Para P.
Un tal señor Barragán, nonseiqué autoridade de nonseiqué teocracia mediterránea e, por certo, home de singular apelido que non casa moito coas súas castísimas maldicións, di que a revolución sexual, a trivialización do sexo e a separación da procreación do acto sexual, entendido como mero pasatempo, están na orixe da reforma da lei do aborto que nos vai levar a tódolos españoles ao inferno. Creo que preciso confesión urxente porque onde hai incienso eu cheiro xofre, na inocente expresión deste espectacular acólito do noso señor que ilustra o marzo do calendario romano eu só vexo un suxerente aceno que me convida a axeonllarme para suplicar o perdón ao ritmo dunha ladaíña tan eterna como as contas da sotana. Cando as animalias pontifican sobre sexo estouran crucifixos, derrámanse as augas malditas e o balbordo dos milleiros de órganos desafinados espertan meigas e axusticiados de tódolos tempos. E aínda menos mal que probablemente non hai deus...porque se lles ven pedir contas....

I Scream, You Scream, We All Scream for Ice Cream

Para Lorena

Down by Law de Jarmusch. Imposible esquecer calquera escea. O trío Benigni, Lurie e Waits, atrapoume dende o comezo...¿como non entrar en trance nese percorrido pola Nova Orleáns en b/n baixo a melodía de Jockey full of Bourbon? ¿que me dis princesa? Tres tipos das marxes que coinciden na cadea. Jack, Zack e Roberto. Os tipos duros contra ese exemplar que hoxe quedaría atrapado baixo o omnívoro frikismo. Roberto Benigni, lembroume a aqueles que o apuntaban todo nunha libretiña que sacaban do peto, unha frase, un debuxo, un pensamento, dos que fuxíamos coma do demo. Velaquí esta miña homenaxe a todos eles. Querida L., non sei como Jarmusch non te chamou a tí para Laurette no canto da Ellen Barkin. En canto veñas polos estados do Sul conxugamos ese complicado scream que case provoca unha revolución. ¡¡¡bicazo e feliz aniversario!!!

ABB Photo Prize

Foto: Manuel Ángel García Yanes "Picho"

O bo oficio do fotógrafo non consiste só nunha axeitada sabia combinación de velocidades e aperturas, nen sequera conta, ás veces encuadre, profundidade de campo, enfoque ou a hora do día ou da noite. É cuestión de estar aí nese nano/pico/fempto/atto/zepto/iocto segundo que non se vai repetir nunca, pero no que se van escribir verbas definitivas. Gústanme todas as fotos do antroido pero esta é a raíña do álbum. Como non está miñas mans o Pulitzer velaí queda concedido o ABB Photo Prize para tí, Picho, porque con esta imaxe imposible asinaches dous, tres futuros.

Visita de Francisco de Goya y Lucientes á Universidade

Desta guisa apareceu o de Fuendetodos esta mañá na biblioteca de Peritos. Malia o seu atuendo de rapeira un pouco bravú, recoñecemos perfectamente a Doña Adelina de Alba, quen, logo duns cantos groliños nos desvelou o misterio da súa lonxevidade (¡ten exactamente 194 anos!). O mestre viña tamén acompañado polo seu famosísimo can, que respondía polo curioso nome de Bayeu, o que explicaría por fin tanto misterio. Don Francisco fixo gala do seu mal carácter, que segundo el mesmo, é producto da persistente incultura dun pobo que continúa a cultivar as festas e tradicións máis rancias. Ameazou con vir a redecorar a Quinta dos Xordos na nosa cidade se continúa celebrándose esa ridícula festa da Reconquista na que algúns despistados veñen disfrazados de Boabdil. O can tamén asegurou aos medios que se achegaron á biblioteca, que non se explicaba aínda esta celebración porque coa derrota do francés perdeuse a derradeira oportunidade de entrar na modernidade para o noso país. Os cans, xa se sabe...O mestre asegurou que logo de tomar apuntes para próximo caderno de disparates, o que lle levará varios días, voltará a Burdeos para seguir traballando.

¿Faro de Vigo? Non, grazas.

Coa viñeta do señor Quesada do Faro Divino (que diría a amiga R.A.) marco definitivamente este xornal como absolutamente prescindible. É precisamente esa complacencia cos tópicos máis rancios, señores do Faro de Vigo, unha das causas da perpetuación de aptitudes xenófogas, discriminatorias e humillantes para os destinatarios dos seus "chistes". Como muller, agradézolle que de forma tan palmeria amosen os seus prexuizos e falta de sensibilidade. Pura falta de intelixencia, por outra parte, que é tan precisa, para evitar males maiores.
PD. Pero como ninguén do FdV vai ler este bló podedes facerlle chega a vosa opinión directamente aqui: redaccion@farodevigo.es

Pero....non, este non vai ser o post que o venres de carnaval merece.

Take it easy

Non...non vos vou deixar con tan mal sabor de boca...esquecede curas violadores, delincuentes high tech e toda a corrupción e mediocridade que nos abafa...¿quen non ten unha copiña de viño e un camisón branco para dar conta de toda a paixón agochada logo dunha semana de traballo? co máis sinxelo constrúense as mensaxes máis excitantes e os momentos inesquecibles ¿probamos?

¡¡¡FELIZ FIN DE SEMANA!!!

Foto: Chema Madoz

Título do post: Grazas a T.C. foi a mellor recomendación do día.

E a ti...¿que é o que che fai vomitar?

Foto: Graffiti nas rúas de Pontevedra

Non atopo unha imaxe máis acaída para explicar o sentimento de absoluto desprezo que me provocan os insultantes rostros de satisfacción do señor Botín ou do portavoz da Conferencia Episcopal cando nos cuspen á cara o ritmo de crecemento das súas contas....e como en tempos de crise aínda hai menos tempo para ser crítico, contan ademais cunha sociedade totalmente apática e indolente que non protesta aínda que lle veña o papa disfrazado de Drácula a fincarlle os dentes no pescozo.

Protocolariamente los obispos reciben el tratamiento de ministros y aunque su salario es de 126.000 pesetas mensuales y pueden jactarse de cobrar menos que un obrero de la construcción, no obstante, disponen de media anual de 7,5 millones de pesetas y bajo la supervisión del vaticano administran en sus diócesis cientos de millones y en algunos casos miles de millones, como ocurre en la Archidiócesis de Madrid. (Fuente: Sánches Soler, Mariano. Las sotanas del PP: El pacto entre la iglesia en la derecha española. Temas de Hoy, 2002, p. 33)

Milena deconstruida

Picasso: Muller deconstruida

Para V. ou C.

Fíxoseme raro que o seu nome non coincidise co que figuraba na súa tarxeta de lectora, é que nunca me atopei cómoda nunha Isabel, claro, Milena é moito máis bonito, imaxino que non o elixiches ao chou, non, claro, foi unha elección difícil que me levou anos, ata que por fin atopei o rastro desa muller nun libro de... ¿Muñoz Molina?, poder ser, en Sefarad fala dalgunhas mulleres que sufriron a violencia dos campos de concentración, Margaret Bauer-Newman e Milena Jesenska, si, pode ser, da gusto falar contigo, semella que tes lido todos os libros da biblioteca, que máis quixera, non, nin moito menos, da sección de cogomelos e peixes de Galicia non teño nin idea. Os seus ollos pequechos deitáronse suavemente nun sorriso tan doce que axiña a imaxinei cando aínda era feliz, se cadra, había vintecinco ou trinta anos. ¿cantas cousas máis terías cambiado ademáis do nome? Eu tamén quixen cambiar o meu nome cando nena, mais os cambios que me permitía non ían máis aló de lixeiras variantes, gustábame sobre todo anuska, e mira que porfiei durante anos en presentarme así, non houbo xeito, tiven que seguir aturando aquel anamaría que sempre me lembrara unha situación de dependencia, unha minoría de edade permanente da que non sería doado saír se non se tiña afouteza abondo para rachar unha porta de aceiro. Afouteza, precisamente, era o que eu non tiña, unha choromicas que adoitaba durmir coas orellas tapadas por... Mudar o teu propio nome ¡que marabilloso acto de rebeldía contra todo! Unha verdadeira toma de conciencia, coller con decisión as rendas da túa propia vida desfacéndose de engadidos alleos. Se unha nena sente na súa infancia esa urxencia de ser ela mesma hai moitas posibilidades de que chegue a ser unha muller segura de si mesma e polo tanto razoadamente feliz. Os ollos de Milena non falaban de ledicia. Agochaban unha tristura engulida nunha soidade demasiado longa. As bágoas compartidas adoitan convivir con sorrisos reparadores mais fora moito tempo amoreando humidade e cumpriría que en adiante os anos só tivesen unha estación para que a caloriña dun aloumiño lentísimo desifixese as bágoas xeadas que lle fincaran cravadas na pel.

Ao xeito de Vailima....

Cun nó nas costas que deixaría en ridículo ao propio Gorgias e logo dunha noite de insomnio sádico atópome tan mallada que non teño máis remedio que adiar tódalas citas, promesas e soños pendentes. A imaxe aretina pretende encher un clamoroso baleiro que á forza fai deste post unha pobre imitación da mestra do xénero erótico da sexta feira. Gozade con vicio e fortuna mais...ide con coidado...que tampouco hai que ir por aí cortando cabezas.

Foto: Feria Puro Arte, Vigo 2006

Mellor con música de VETUSTA MORLA....

Bendito el que viene en nombre del señor!

O secretario de Estado da teocracia vaticana veu poñer orde na parroquia ibérica. Seica lle veu explicar ao señor Rouco Varela o que significa realmente ser máis papista que o papa. A Mafia Santa non deixa pasar unha nin dentro nin fora do serrallo (sic) confesionario. Que o fundador dos Lexionario de Cristo abusara dalgún/ha inocente non lles impide vir directemente a confesar aos nosos políticos erectos (sic). De la Vega e Jose Luis axeonlláronse outra vez e con gusto ante os enviados de deus e falaron outra vez por todos nós. Confesaron ter proxectado reformar a lei do aborto, confesaron querer mudar a Lei Orgánica de Liberdade Relixiosa e prometeron non tocar os acordos coa sede santa. Algúns laicos alporizámonos por este anacrónico cesaropapismo que nos fai devecer por antigos imperios mais se pensamos no paripé da confesión católica ¿a quen lle importan os pecados? sabemos que o que realmente importa esta posta en escea continua e avasalladora de cruces, sotanas e ringleiras imposibles de botóns que piden a berros rachar dunha vez por todas con tanta hipocresía.

Imaxe: Feria Puro Arte Vigo 2009

De cando en vez convén revisar a hemeroteca....OLLO! ESTA INFORMACIÓN PODE FERIR A PERSOAS SENSIBLES! (grazas P.)

A ola

Tódolxs profesorxs van empregar este filme nas súas clases. Semella un material extraordinario para explicar o perigoso e doado da manipulación ideológica dun grupo. E un filme salientable non tanto pola súa calidade estética como pola oportunidade do seu contido. Logo da IIGM e dos totalitarismos o cine xa se ocupou abondo de procurar explicacións para achegarse á comprensión de fenómenos tan aterradores coma o holocausto. Sen dúbida hai material abondo para profundar no estudo de dictaduras, corrupcións, xenocidios e en definitiva o angazo da banalidade do mal que extermina e mata sen entender de culturas e/ou desenvolvemento. Desde este ángulo, a autocracia que se examina no filme, é un máis dos modelos dentro du panorama moi variado no que ideoloxías, crenzas, nacionalidades, riqueza só proporcionan matices a un cadro casi idéntico onde se poden recoñecer os mesmos elementos nos que a intransixencia, fruto da incultura máis degradante como da máis sublime das civilizacións, da pé a actuacións que levan sempre ao exterminio do outro. Así pois, semellan casi idénticos cazas de bruxas, autos de fe, inquisicións, holocaustos, o xenocidio armenio, o congoleño, o paraguayo e o actual exterminio que estamos a presenciar en Gaza. As explicacións do terror no pasado goza de moito máis interese que o estudo e análise e ata diría a sensibilización con fenómenos semellantes que ocorren hoxe mesmo. O filme é un material didáctico interesante, sen dúbida, e os docentes que o van destripar nas súas aulas decataránse, para ben, do enorme poder que teñen dende o seu papel de docentes e polo tanto de líderes. Neste punto paréceme máis interesante o debate, nesta toma de conciencia da importancia do seu papel na "dirección da obra".

PD. banda sonora