Nunca se escribirá lo suficiente sobre la destrucción de libros...porque si observáis bien la frase....
Una compañera, también bibliotecaria, me escribe, entre sus perlas:...lo más triste que ocurre en nuestro trabajo es que tenemos recursos muy
fértiles pero aplicamos herbicida y aunque no queramos nos mandan destruir
libros etc... y lo malo es que si no nos damos cuenta a tiempo, ese herbicida también nos matará a nosotros...no tiene gracia ninguna ¿verdad?, pues eso es lo que pasa en mi biblioteca y creo que en todas las de nuestro entorno...los libros que se consideran "obsoletos" -palabra fetiche del capitalismo autoaniquilador del que presumimos-, simplemente se destruyen, eso sí, previo pago a una empresa que lo haga de forma limpia y discreta. Mientras escribo estas palabra pasa por delante de mi mostrador Chambo, un usuario de Mozambique que "abusa" de su condición de investigador para llevarse cada día ¡diez libros!...los devuelve a última hora y pide ¡otros diez!...su expresión es de absoluto asombro ante la riqueza de nuestro fondo...no puedo dejar de preguntarle sobre su tema de trabajo y me dice que es formador de profesores en su país, y que todos los libros que pide son para diseñar programas y alternativas para poder enseñar allí a los niños ¡sin libros!...lo miro asombrada, se ríe, y me lo vuelve a repetir más despacio...si, Ana, es muy muy difícil...los profesores me piden ayuda, que les diga cómo pueden ayudar y enseñar a los niños en los colegios cuando no tienen libros, ¿y hay alguna forma?...claro, siempre hay cosas increíbles que se pueden hacer....no encuentro ahora una palabra más repugnante que "obsoleto"...no se sí me explico....
martes, abril 23, 2013
domingo, abril 07, 2013
O Capital, Costa Gavras.
| fonte |
A derradeira película de Costa Gavras é deliberadamente mala. Deberiamos agradecerllo profundamente porque sacrificar a xenialidade artística en aras dun interese social paréceme un esforzo de xenerosidade admirable. É certo que a mediocridade abafante da realidade pode inspirar exquisitas obras artísticas. Cosmópolis de Cronenberg é esoutra cara da moeda. Ollamos naquel filme un exemplo perfecto de cómo o mesmo tema, a corrupción que move a economía, deu lugar a un relato dunha complexidade estética e dunha riqueza filosófica interesantísimas. As dúas películas amosan unha misma realidade, só cambia a ferramenta e as cores que empregan para recreala, cambia a técnica elixida e a complexidade do código do discurso. A Cronenberg interesalle a sutileza da linguaxe e escolle finísimos pinceis e revirados contrapicados para deconstruir a nosa ollada. Costa Gavras elixe un espray e pinta un grafitti de trazo groso para enchouparnos dunha insuportable vulgaridade cunha evidente intención didáctica na que sacrifica matices que non quere que nos despisten do deserto do real. Non se anda con andrómenas, o que hai é o que vemos. Dunha cor carece de tonos, dun cheiro que carece de esencias, e dun trazo que só ten un obxectivo: a economía mundial é unha cloaca a altura dos intereses máis espúreos. Os cartos, o sexo, o poder, son tres persoas distintas pero un só deus. Tres mercadorías que se intercambian ao ritmo dunha frenética ambición de poder para trocar o ouro en merda nunha revirada interpretación da alquimia que xoga coa mentira como a variña máxica capaz de darlle a volta a todo. Deste xeito demoledor preséntanos o sexo na súa variante máis espúrea, a prostitución. O amor e a familia como un defecto de serie co que só se convive cínicamente. Velaí a escea da visita familiar que fai o personaxe de Gad Elmaleh coma se fose outra das súas aburridas reunións diarias. O traballo como unha relación completamente alienante e illada na que a prescindibilidade é requisito sine qua non. A amizade coma unha folla dun libro de contabilidade. A fidelidade unha tristísima reminiscencia do pasado representado polo vello director do banco que representa os alicerces da descontrolable voráxine da insaciabilidade de poder. A personaxe principal no filme de Gavras é, malia todo, a mesma puta coxuntura da que fala unha voz en off que Cronenberg nunca empregaría, a propósito. Porque o él o quixo foi facelo máis bonito.
lunes, abril 01, 2013
El chino, Henning Mankell
![]() |
| foto |
No me gusta que me atrapen deliberadamente, cuestión de orgullo, imagino. Quizás por eso he desarrollado un prejuicio también deliberado, frente a un género que abusa del poder del la ficción. Al lector de novela negra le queda poco margen para la interpretetación de unos hechos que sabe que han sido cuidadosamente seleccionados de la realidad para ser luego engastados con la precisión de un orfebre para ofrecer una muestra de genialidad literaria. Por eso no leí El Chino de Mankell predispuesta a que me zarandearan policías más o menos perspicaces ni personajes aparentemente secundarios que en un momento de la narración me descubriesen pistas ocultas que me animasen a participar en descubrimientos de culpables o tramas ocultas. El relato de Mankell está plagado de todas las fórmulas imprescindibles para mantener al lector en vilo, para asegurar la eficacia del texto, entendiendo esta, como objetivo en si mismo. Que el lector lea, si es posible, de un tirón, ese es el objetivo. Está bien. Y he de decir que lo consigue. Objetivo cumplido, por tanto. Mankell conoce la fórmula a la perfección. Te atrapa. Y así consigue ser traducido a 40 lenguas y vender millones y millones de ejemplares. Una no puede menos que aplaudir una gesta como esta en tiempos donde la expresión escrita tiene que refugiarse en ciento y pocos caracteres. Pero lo interesante desde mi punto de vista, es leer El Chino como si fuese un ensayo. No le resta nada de valía a la obra. No la hace aburrida, ni mucho menos. No la sitúa a una fuera del escenario cómodamente sentada en una butaca de cine o de salón de lectura. Desde la posición de ciudadana preocupada por la negrura del mundo una atiende a los inesperados cambios de escenario con un valor añadido. El de la responsabilidad del que participa en la función. Ahí me atrapó a mi El Chino. ¿que está pasando realmente con China? ¿que tiene que ver la venganza con la historia? ¿como se explican determinados sucesos que cada día atribuimos a locos o grupos de radicales fundamentalistas? ¿en que legitimidad se fundamentan los regímenes más progresistas? Mankell escribió su novela cuanto ya había presentido hacía tiempo una nueva época de invasiones silenciosas. En 2006 China empezaba rebajar principios maoístas por materias primas en territorio africano. Ahora, en la red, ya hay estadísticas fiables que non muestran claramente nuevas formas de colonización y de saqueo. Los ricos han enseñado al gigante asiático la fórmula. Reacomodar principios e ideologías, incluso religiones al mercado no es sólo una opción, es una obligación para el lobo, el personaje con que abre y cierra Mankell su relato.
viernes, marzo 15, 2013
Retomando a palabra, O funambulista coxo.
Ao funambulista coxo, sígoo dende o xurásico blogueiro, por iso lle teño un especial cariño, bueno, por iso e por que non o coñezo, condición, para min, xa case indispensable para conservar o mínimo de capacidade de admiración que preciso para vivir. Poucas veces prendín a súa ligazón na miña páxina porque hai sitios aos que non vou coa rutina do quen abre un xornal sabendo que cicais a única sorpresa que lle depara é o resultado dun partido que non lle interesa o máis mínimo. Ao funambulista visítoo pouco e con certo reparo. A austeridade do seu caderno e dos seus textos obrigan a unha lectura atenta e ás veces fastidiosa nesa medida xusta que eu preciso para decatarme de que hai que ir a modo coas inxestións textuais. Non sei se as reflexións que fai sobre as infinitas lecturas que anota son acaídas ou non, se se deixa guiar por un teima incoscientemente revolucionaria que o fai derivar por unha beira determinada da filosofía ou non, pero tampouco me interesa. O que atopo verdadeiramente atraente é a súa capacidade para establecer ligazóns entre ideas diversas artellando en cada post unha especie de arañeira conceptual que sacrifica deliberadamente, eso sí que o aprecio, a interesada levedade do que procura un lector, en aras dunha peza que veña para quedar chantada no tecido da súa escrita. Se agora as súas reflexións acadan a gracia do perduráble mellor que mellor. En Estaleiro Editora atopo, tamén, moita lectura interesante da que dar conta.
jueves, marzo 14, 2013
Elixe ou deseña o teu papanatismo...
| Fotografía tirada no Bar O Trampitán de Castel Gandolfo |
El papa pagó la cuenta del hotel para dar ejemplo. Diario Clarín
¡Se llama Francisco y no Francisco I. Francisco y basta!. (Jefe de prensa del Vaticano. Diario Clarín)
"Mirá, decí que no hay papisa, si no te estoy disputando algún lugar" (Cristina F. Kirchner. Diario La Nación. 15.3.2013)
El presidente Hugo Chávez se encuentra ahora frente a Cristo y alguna cosa influyó para que se convoque a un papa suramericano. (lostiempos.com)
Matrimonio entre homosexuales, identidad de género, eutanasia y uso de preservativos, so nalgunos de los temas a los cuales se opone el nuevo papa. (elespectador.com)
La cuenta papal de twitter vuelve a la actividad.(elespectador.com)
Que Dios os perdone por lo que habéis hecho. (Papa Francisco a los cardenales que le eligieron.Diario Los Tiempos, Bolivia).
Mientras los miles de fieles católicos aguardaban el muy esperado resultado del cónclave una gaviota sin explicación se postró sobre la chimenea de la capilla Sixtina donde los 115 cardenales realizaban la elección papal después de los dos intentos emprendidos durante la reunión (prensalibre.cr)
El papa Francisco I es un jesuita con una sólida formación académica, considerado un hombre dialogante y moderado, amante del tango e hincha del equipo de fútbol de San Lorenzo. (Diario El Nacional Caracas)
La misma mano de Dios que ayudó a meter un gol contra el equipo inglés en 1986 fue la que trajo el papa argentino (Maradona. Diario Excelsior)
to be continued....
y algunas verdades incómodas...
Sobre la herencia de Bergoglio: "Ignazio Ingrao, vaticanista del semanario italiano Panorama, revela algunos secretos de la investigación que Benedicto XVI no se atrevió a difundir: en la investigación se describe una iglesia llena de intereses, relaciones "inconfesables", ambiciones, lobbies económicos y la existencia de un grupo "gay" (el Nacional-Caracas)
Hay una hipocresía que tiene que ver con toda la conducta de la iglesia; y Bergoglio en particular". Dijo Estela de la Cuadra, hija de una cofundadora de las Abuelas de la Plaza de Mayo.
Las propias declaraciones de Bergoglio demostraron que los funiconarios de la iglesia sabían desde casi el inicio que la junta estaba matando y torturando a sus ciudadanos aún cuando la iglesia apoyaba públicamente a los dictadores. [Miriam Bregman, abogada por los derechos humanos a The Associated Press (El Observador, Uruguay)]
miércoles, marzo 06, 2013
Mi tristeza me da muchas alegrías
| William Blake |
Mi tristeza me da muchas alegrías, es por puro egoísmo que no quiero compartirla, la necesito toda para mí. Como mucho me brindo a aconsejar a algún despistado defensor del optimismo a ultranza de las ventajas del sufrimiento. Cada uno ha de trabajarse su desesperación si quiere rentabilizar los sinsabores de su prescindibilidad. No es fácil enfrentarse con absoluta cobardía al fracaso, al desprecio, y mucho menos a los engaños de un éxito fugaz. Mi tristeza me cuesta lo mío. La pago cada día en divisas cuyo valor de referencia es un patrón intangible. Para entendernos, es un producto de altísimo riesgo que sólo interesa a espíritus aventureros, extremadamente inseguros y por ello dispuestos a asumir las consecuencias de derrotas estratégicamente programadas. Mi tristeza me pertenece en exclusiva, es el caldo en el que cultivo mis infinitos proyectos imposibles, los que dan sentido a mi existencia. Cuando se juega con un límite tan absurdamente insignificante en sus coordenadas espacio-temporales hay que extraer el máximo partido a lo efímero. Digamos que hay que encontrar el equilibrio entre la valentía para emprender lo imposible y la cobardía para abandonar la seguridad de una meta. Con la tristeza me construyo una habitación propia poblada por personajes tan irreales como todos los seres imprescindibles para mi afanándose por diseñar escenarios oníricos que se desvanecen en cuanto suenan las campanas de la irrefrenable realidad. Llorar, desesperarme, encontrarme de repente con el final del bucle me hace crecer a un ritmo inhumano, por eso aliento el absurdo, la contradicción y busco desesperadamente una bifurcación en que perderme. Todo con tal de no ver sucumbir al efecto óptico de ver las cosas con la vulgar nitidez de la racionalidad impostada. No es fácil, lo reconozco, no ver en ello una actitud autoflagelante o incluso masoquista. Pero la cosa no va por ahí. Los que escudriñaron en el inconsciente durante décadas acabaron diseñando teorías que pueden consolar a unos pocos atrevidos que se arriesgan a inmersiones terapéuticas que como mucho les liberan de unos cuantos interrogantes a costa de vaciarles el bolsillo. La cuestión es otra. Mucho más simple. Podría servir la palabra reconciliación, si por supuesto la liberamos de todos los sesgos religiosos. ¿pero quien puede a estas alturas del progreso liberar a las palabras de todos los aditivos acumulados tras tantas cincunvoluciones culturales? Puede ayudar mucho, si no se quiere sucumbir en una lucha absurda, liberarse de las palabras. Que no es fácil, incluso que es imposible ya lo demuestra este miserable intento de materializar con signos lo imposible. Pero ¿veis? es precisamente uno de esos proyectos imposibles pero imprescindibles de los que os hablé. Pero afronto con cobardía la seguridad de una meta: no ser comprendida en absoluto.
martes, marzo 05, 2013
Yo voy de Bárcenas...
Es que la actualidad está muy cutre, Iago. Corrupución, pederastia, lobbies gays vaticanos, extorsiones, mafias rusas y rosas elegidas democráticamente u onerosa genuflexión (sic) mediante, desgobiernos de tecnócratas y/o antipolíticos por sufragio universal....la realidad está de mata, y aunque nos sabemos parte de ella, unas pocas palabras que le dediquemos pueden ser una dosis letal para los alérgicos a lo feo. La vergüenza que sentimos de ser una pieza, aunque involuntaria, de este cochambroso puzzle conlleva, en democracia, un sentimiento de culpa tan asquerosamente pegajoso como el religioso... No te puedes quitar de encima el pecado original ni tampoco la responsabilidad de haber votado, o no, a los canallas que nos gobienan o aspiran a ello. Pues vamos entonces, ya que me lo pides, I. a tomar partido. No tengo que pensarlo mucho, además me lo pide el cuerpo: yo voy de Bárcenas. Decidme si le falta algo para ser el villano irresistible ¿verdad que no? Si lo llevásemos a la gran pantalla, creo incluso, que sería el único que podría hacer de sí mismo con la misma solvencia con la que abre una cuenta en Suíza. Y no estoy frivolizando en absoluto, que diría María Antonia Iglesias o cualquier recién descongelado tertuliano para el Bárcenas Full Time TV. Porque si se trata de buenos y malos yo tengo clarísimo que B. es de los primeros y con certificado de buena conducta, si me apuran. En apariencia no es así, lo sé, pero analicen un poco. En toda sociedad bien organizada están los tramposos, por un lado, y los que ejercen el control social, como dicen los psicólogos, por otro. Aparentemente B. sería de los primeros, un malo clarísimo y nuestros representantes a nuestro pesar, serían los buenérrimos de guión. Pero resulta que B. ha sido coherente con su oficio de malo, y esa coherencia, que mantiene a capa y peineta, esa fidelidad a su programa, es lo que le hace digno, dignísimo. Si se hubiese hecho bueno en algún momento, si le hubiera tentado, por ejemplo la política honrada, nos habría engañado a todos, tendría alguna mancha en su expediente, pero se ha esforzado en retorcer, forzar y convencer con tal arte las entretelas de las leyes de los buenos que les ha endilgado a ellos todo lo que tenga que ver con extorsión, prevaricación, engaño, fraude, robo, etc. Han sido lo que fueron contratados (¿o elegidos?) para buenos, los que pactaron con el diablo, no al revés. Han sido los chicos más listos y obedientes de la clase los que nos vendieron por dos canicas. El malo sólo tomó nota en unos papeles muy cutres, vale, pero que pueden tener más valor que todos los discursos pasado, presente y futuros de M.R. Pobre B.. Me lo imagino repantingado en su sofá de cuero viendo el telediario de la uno. Pero bueno, ¿como que no tengo ya despacho? ¿como que ya no trabajo ahí? ¿pero qué hacen con mis ordenadores?. Yo también iría a la comisaría más próxima a denunciar al lerdo de mi jefe si mi despido tuviera una transcendencia mediática que me asegurara una entrada de dos páginas en el Diccionario de la Real Academia de la Historia. Pobre B. ¿cuántas sorpresas más le deparará la prensa diaria? ¿con qué desayunará mañana? ¿le acusarán de ser un amante despechado de D.de C.? ¿le aplicarán un finiquito simuladamente diferido? Que B. es bueno, que siiiiiiiiii, pero si con sólo levantar un dedo deja en cueros a todo el gobierno de un país y sacude las alfombras de media España, vamos que no....yo pido una iniciativa popular para recoger firmas en su apoyo...ahora que claro, es más fácil engañar a la gente que convencerlos de que han sido engañados, y con tanto lío quién sabe ya quien es la gente....
viernes, marzo 01, 2013
Leed, a pesar de los reglamentos...
| Rachel Whiteread |
Henry Thoreau es un desconocido excepto para lectores omnívoros y cíclicos buscadores de textos terapéuritos contra la alienación y otros síntomas de las injusticias sociales que amenazan con matar lo intangible. Lo traigo hoy aquí para dedicárselo a todos los amantes de los reglamentos. Especialmente de los más absurdos, que suelen ser también, afortunadamente, los menos respetados, como los de bibliotecas, archivos y otros lugares sólo rentables para los incondiconales de la literatura del género de moda, que suele ser de lo peor y lo más leído. Lo traigo aquí para calmar las conciencias de los que se saltan unas estúpidas cláusulas inventadas por gestores ociosos y atribulados. Los respetuosos con los reglamentos, excepto románticos supervivientes de los buenos oficios en extinción, sueles ser fáciles de detectar, porque son casi todos, son los que no arriesgan absolutamente nada, los que han conseguido, generalmente por la vía de la suerte siempre tan injusta, o las malas artes, siempre tan de moda en nuestro solar patrio, un puesto que les permite justificar su existencia profesional diaria gracias al no, a la apatía como valor añadido, al obstáculo al placer por la lectura, por el saber, por una incurable atrofia del órgano o aparato o área cerebral encargada de cosas como la curiosidad, la empatía, la generosidad, la creatividad y, en general, de todo lo positivo que constituye el combustible para hacer que los pueblos sean comunidades preocupadas por el progreso y el bienestar de la comunidad. A todos los que respetais el reglamento, que sois mayoría, me gustaría que probáseis un día, poco a poco a mirar a los ojos de vuestros usuarios, a vuestros lectores, a los que gustais llamar también clientes. Atreveos a observarlos atentamente. Puede que entre ellos reconozcais a algún futuro H.Thoreau, y sintáis una necesitad superior al mecánico gesto de aplicar una cláusula y poner un sello en la primera hoja del libro que se lleve en préstamo. Probad. Non queman. No huelen. Son personas. Respiran. Leen. No son enemigos. Si. Han hecho que os levantéis de vuestros asientos y os han preguntado cosas obvias para vosotros. Pero no tenéis que decidir qué dosis ni qué sustancias inyectarles para que sobrevivan. No tenéis que decidir si son culpables o inocentes. No tenéis que convencerlos de las ventajas de un viaje con vuestro operador. No tenéis que tomarle medidas ni acercaros a ellos para comprobar que no llevan objetos cortantes. Sólo tenéis que alargar el brazo, darle el libro y despedirlos con una sonrisa de reglamento. Lo mejor que Harvard le ofreció a Thoreau fue su biblioteca. La visitó incluso ya graduado, y, sólo pudo seguir sacando libros después de una batalla burocrático-administrativa, pues las normas no lo permitían. Igual que hoy no dejáis más de tres libros al único usuario que os visita en una jornada y que sabéis y sabe que no os necesita. Sólo pasaba por allí y le llamó la atención tanto despliegue de luces y estanterías llenas a rebosar de libros. O a aquel que vino de lejos para consultar una tesis que guardáis celosamente en el arcano de vuestros depósitos para comprobar unos datos que harían quizás avanzar en un par de años la investigación sobre la incidencia de la alienación profesional en la decadencia de la sociedad. Sois solidarios con las sanciones en una interpretación ciertamente democrática del concepto de disciplina. Estáis rodeados de sabiduría y os empeñáis en ser heraldos de la estupidez. No pensáis en Borges, os marea imaginar siquiera bifurcaciones, porque son encrucijadas. Son alarmas de un diagrama de flujo que obviais con sólo ojear el delicioso efecto sedante de una cláusaula de vuestro reglamento. Es curioso el efecto artístico de vuestro trabajo.
jueves, febrero 07, 2013
o que ten que vir...
| Thomas Schütte |
Paco E. non ve o día en que todo estoure dunha vez, di que o que ten que vir que sexa xa, que non podemos aguantar moito máis esta agonía. Verbas inquietantes, sen dúbida, e interesantísimas, por canto me fan plantexarme moreas de cuestións...¿que é exactamente o "que ten que vir"?, ou mellor dito ¿existe na rúa, na conciencia cidadá, unha sensibilidade real de que o sistema ten que escachar?, ¿hai algún significado agochado baixo as conversas políticas de bar que poidan querer ir máis alá de botar ao árbitro?, ¿que están facendo, que están pensando todos os cidadáns que disfrutan de tempo para reflexionar sobre este deserto do real que diría o amigo esloveno?, ¿pódese pensar dignamente e con eficacia en compromisos de cambio dende un despacho dun departamento universitario onde se están a deseñar estratexias para acadar sexenios e xustificar sabáticos?, ¿pódese agardar algunha pinga de sensatez nas moreas de clientes que agardan por un postiño dunha deputación?, ¿dun brillante profesor de enxeñería de sistemas que agarda unha dimisión dun concelleiro para pasar os últimos anos da súa carreira profesional tomando notas para unha novela que publicará cos cartos que se aforraron ao pechar servicios de urxencia e atención primaria? ¿que podemos agardar de técnicos, directivos, asesores, auditores, presidentes, e adxuntos que pasan o día coloreando powerpoints (de calidade, sobre todo) cos que xustificar soldos e sobresoldos detraídos do peto do cidadán? ¿pódese confiar nun xuíz que amorea expedientes inspirado nas xeometrías inestables dun postartista de moda?, ¿que tipo de cambio están a imaxinar os senadores do periodismo cando analizan feitos coma se fosen formas inéditas da superficie lunar?, ¿quen desconecta aos millerios de rapaces e rapazas que pasan unha media de seis horas diarias apapostiados con trebellos que lles deforma o ego ata afogalos na súa asfixiante autocomplacencia?...cando as pozas son cumios...¿quen non está disposto a guindarse para chegar ao máis alto?...non sei o que ten que vir, pero eu case apostaba por que no lo traiga alguén, por exemplo, sentiría unha enormísima tranquilidade se mañá mismo nos invadisen os franceses...a revolución loce case máis se é de segunda man, por aquí adoitamos deixalo todo perdido cando nos tiramos ao monte...
P.D. (1) O que ten que vir...creo que estamos nun revirado período manierista no que custa moito diferenciar a xenialidade de artefactos novos que converteron en tradición o que apenas ten décadas de antigüidade. A vertixe á que nos empurran as présas dunha velocidade que xa non depende da física senón dunha escura ciencia oculta que non ten moitos visos de respetar paradigmas clásicos de coñecemento, confúndenos globalmente ata reducirnos a neutrinos moi atractivos para un científico tolo mais pouco preparados para acadar o único que paga a pena que é atopar fórmulas para facer do noso paso por este mundo unha experiencia feliz e divertida. O que ten que vir...¿quen o sabe Paco E.? Ninguén que loitou seriamente por un cambio tivo a oportunidade de comprobalo. Históricamente foi así, ben o sabes, pero e que nos episodios históricos revolucionarios as xeracións que se botaron rúa ou á gorxa dos xestores da cousa -pública, poucas veces- que se trocaran en verdugos, eran xeracións moito máis xenerosas e desprendidas das actuais. ¿quen pensa hoxe acometer accións que non reporten unha satisfacción inmediata? ¿quen se comprace hoxendía en adiar o goce ou a promesa que se albisca tras un clic? ¿son as manis destes tempos accións verdadeiramente reivindicativas ou posados colectivos estipulados nas cláusulas do presunto contrato social para facelo parecer tal? ¿que sentido ten berrar consignas e autoflaxelarse con chapiñas de todas as cores se o compromiso termina xusto sequera de que na praza alguén comece a debullar un pregón indescifrable por un altofalante tolo?...seguimos
P.D. (1) O que ten que vir...creo que estamos nun revirado período manierista no que custa moito diferenciar a xenialidade de artefactos novos que converteron en tradición o que apenas ten décadas de antigüidade. A vertixe á que nos empurran as présas dunha velocidade que xa non depende da física senón dunha escura ciencia oculta que non ten moitos visos de respetar paradigmas clásicos de coñecemento, confúndenos globalmente ata reducirnos a neutrinos moi atractivos para un científico tolo mais pouco preparados para acadar o único que paga a pena que é atopar fórmulas para facer do noso paso por este mundo unha experiencia feliz e divertida. O que ten que vir...¿quen o sabe Paco E.? Ninguén que loitou seriamente por un cambio tivo a oportunidade de comprobalo. Históricamente foi así, ben o sabes, pero e que nos episodios históricos revolucionarios as xeracións que se botaron rúa ou á gorxa dos xestores da cousa -pública, poucas veces- que se trocaran en verdugos, eran xeracións moito máis xenerosas e desprendidas das actuais. ¿quen pensa hoxe acometer accións que non reporten unha satisfacción inmediata? ¿quen se comprace hoxendía en adiar o goce ou a promesa que se albisca tras un clic? ¿son as manis destes tempos accións verdadeiramente reivindicativas ou posados colectivos estipulados nas cláusulas do presunto contrato social para facelo parecer tal? ¿que sentido ten berrar consignas e autoflaxelarse con chapiñas de todas as cores se o compromiso termina xusto sequera de que na praza alguén comece a debullar un pregón indescifrable por un altofalante tolo?...seguimos
domingo, febrero 03, 2013
Li ñaaw na = esto es sucio
![]() |
| Fajaditos de Pablo Serrano |
viernes, enero 11, 2013
Libros sobre a crise...ando por aquí
Convídovos a compartir estas lecturas no blog da mostra de libros sobre a crise que hoxe inauguramos na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo...
P.D. Grazas a Alma polo seu desinteresado traballo de deseño de carteis e material de apoio, grazas á subdirección da biblioteca polo seu entusiasmo coa idea, a Ludivina e Geles polas súas achegas, a Gabriel polas súas suxestións e a tod@s os que abran o espazo e o enchan de ideas e pensamentos.
viernes, enero 04, 2013
De monjas, bandurrias e ingrávidas pasiones.
P.D. Todo puede ser un juego o totalmente lo contrario, depende del nivel de lectura, de ahí la importancias de manejarse bien en muchos registros. Esta mañana en una conversación aparentemente trivial, una persona que se reconocía afin al opus dei confesaba sentirse afortunada por el reciente fallecimiento de su hijo con estas palabras: "...por fin he colocado a uno". Confieso, totalmente confundida, que intelectualmente aún no he conseguido dar curso una reflexión desapasionada de esta frase. Y dejo de confesarme, porque ya me está picando todo.
martes, enero 01, 2013
Holy Motors, Leos Carax
![]() |
| Foto |
En la ciudad de Viseu, en el teatro Viriato, en el mes de octubre representaban una performance teatral titulada Atlas, en la que participaron 100 personas de la villa. En cada rostro, en cada palabra se reivindicaba al individuo dentro de un colectivo humano, cada uno de ellos adoptaba el papel de aquel gigante que sostenía en sus hombros la bóveda celeste.
En ese Atlas humano se mostraba el arte como fuerza que otorga un valor creativo y esencial a cada uno de aquellos que conforman una colectividad. En un intento por demostrar que ahí reside la fuerza y el carácter de cualquier cambio social. “Se a presenza de cada um incomoda moita gente, todos juntos incomodam muito mais”. Cada uno defendía y emprendía una pequeña batalla solapada entre tantas otras batallas.
En ese atlas de organización social, que mostraba, a través de la propia reivindicación individual, a cada uno de ellos como importante por ser único. Cada hombre es un artista, una revolución. El arte debe promocionar y desempeñar un papel activo en la sociedad y por tanto, se debe unir indisolublemente a la vida.
De forma distinta, aunque no opuesta, Holy Motors, el motor sagrado que mueve los cuerpos a la acción, despierta una contemplación, una observación casi violenta de aquello que se oculta tras el movimiento. Una historia que arranca del sueño de un público que se adormece en una sala oscura ante el movimiento de un cuerpo desnudo. Una vieja imagen desapegada de una narración, que establece la distancia justa que nos separa de la idea de lo que fue ese gran invento, el cine. El cine nació como movimiento, gracias a la dinamización de la imagen fotográfica, a través de procesos mecánicos, para captar la esencia de la nueva y flamante industrialización y la de las nuevas diosas, las máquinas. Esas mismas que acompañaron al hombre en el sueño del progreso. Pero las máquinas perdieron sus motores y con ello su sentido primario. El hombre que se sentía parte de ese ideario de progreso avanzaba hacia un mundo que modificó el sentido y el uso de sus propias creaciones.
En las ruinas del Samaritaine, otro gran almacén abandonado en el corazón de la herida Europa, se escenifica ese trágico cambio de la sociedad occidental, presidido por el vacío y la destrucción, en el que la construcción de una humanidad sin humanos parece cada vez más factible.
En 2001, una odisea en el espacio era la máquina Hall, un ente sin motor, la inteligencia artificial, la que se revelaba. En Holy motors, entre los maniquíes descabezados, desmembrados, se escenifica el fin de algo o su crepúsculo, a través de una canción, que refuerza el reencuentro de dos amantes, en la que la gran pregunta no es otra que -¿Quiénes somos? ¿Quiénes éramos?, ¿Quiénes seríamos si hubiésemos actuado de otro modo entonces? No hay comienzos nuevos, unos mueren y otros siguen viviendo. Pero, aunque el tiempo degrada el estado de las criaturas que conforman la historia, entre toda esta devastación hay un acto que recoge todas las posibilidades, a través de la construcción de miles de historias, de miles de posibles historias que nos inspiran, nos repugnan, nos violentan, nos acaparan, nos destruyen y que no buscan responder a los grandes enigmas, en un mundo cada vez más complejo, sino que profundizan en preguntas a las que no siempre es fácil, ni siquiera, posible responder.
¿Qué significado tienen los trabajos que realiza diariamente Óscar, cada uno de esos trabajos que lo llevan a desdoblar su yo, a sufrir, a recordar, a matar o a morir?
Es estimulante en su concepción porque en cada una de sus imágenes se profundiza en el movimiento en la acción hasta la extenuación, en giros sobre un eje invisible que trasforma los objetos y a sus artífices, y es la suma del esfuerzo humano por caracterizarse cada día en aquello que es, a la vez, construcción y destrucción y que se define en cada uno de los fragmentos que genera y que ensamblados son episodios de una narración que no rehuye la cara más profunda y oscura, a través de un seductor discurso capaz de ver, transgredir y violar todas las imposturas represoras que nos impone lo “real”.
Grazas a Dolores Miloro por achegarnos a súa reseña.
domingo, diciembre 23, 2012
moreas de merda...
Podemos elixir a forma, en prosa...
...y las informaciones sobre el nivel educativo de los españoles, que no son recientes sino que se prodigan desde hace muchos años, abarcando a varias generaciones de estudiantes, nos indican que nuestra ciudadanía, poco menos que analfabeta, no posee instrumentos críticos y, por tanto, es incapaz de sostener una democracia...(ler máis)[Rafael Argullol]
...y las informaciones sobre el nivel educativo de los españoles, que no son recientes sino que se prodigan desde hace muchos años, abarcando a varias generaciones de estudiantes, nos indican que nuestra ciudadanía, poco menos que analfabeta, no posee instrumentos críticos y, por tanto, es incapaz de sostener una democracia...(ler máis)[Rafael Argullol]
ou en verso...
Por mais que miro e asexo
pra esta masa informe e lerda
eu outra cousa non vexo
sinon moreas de merda.
Merda adequerida ou herda,
merda dediante i en pos,
grandes palleiros de merda
acugulada en montós.
Merda disposta en estiba,
merda debaixo e por riba,
merda a dereita i a esquerda.
Por iso penso que a perda
da espulsión foi positiva
pois liberoume da merda
Por mais que miro e asexo
pra esta masa informe e lerda
eu outra cousa non vexo
sinon moreas de merda.
Merda adequerida ou herda,
merda dediante i en pos,
grandes palleiros de merda
acugulada en montós.
Merda disposta en estiba,
merda debaixo e por riba,
merda a dereita i a esquerda.
Por iso penso que a perda
da espulsión foi positiva
pois liberoume da merda
[Celso Emilio Ferreiro]
viernes, diciembre 14, 2012
miércoles, diciembre 05, 2012
A oposición, o parlamento galego e as boas maneiras, Xenaro García Suárez
| Antony Gormley. The Brick Man (1987) |
Grazas a Xenaro pola achega deste documento
A OPOSICIÓN, O
Xenaro
García Suárez
Eran
Sei que
estaba presente Camilo Nogueira
e que se falara da impostura
dos que estiveran de vacacións durante os anos
duros e que ,
agora baixo
aquelas siglas , procuraban recuperar o tempo na nova andaina protodemocrática. A maioría dos asistentes
sentenciara: non teñen nada que facer.
A
reconstrución das lembranzas son traizoeiras, e a respecto disto teño asumido desde hai moito tempo
que o iso xa o dixera eu debe ficar á marxe de calquera relato, sobre
todo se é en primeira
persoa. O que si
lembro e que o Camilo mais eu defenderamos
posturas antagónicas, un -ao mellor até era eu , aínda que agora pense que
defendín o contrario- mantiña que como ían a UGT e o PSOE lograr
unha rápida
implantación se a súa existencia era nula , apenas un
par de militantes
e sen ningunha presenza nas fábricas , no
ensino ou
na sanidade . Os que
existían eran o PC e Comisións, por dicilo así, desde
sempre , e nos
últimos anos
a ANPG, o SOG, a UTEG o sindicato da sanidade , as comisións labregas e a rede de asociacións culturais que
acreditaban a implantación de todo o que orbitaba arredor
da UPG. Eran demasiados anos de traballo e de sacrificio para
que en pouco
tempo uns adventicios acadasen o noso
nivel de implantación. Mais o Camilo -ou
eu- tirando da literatura clásica ao efecto e, en definitiva , da historia, explicou que
estaba moi claro cal
era o papel
da social democracia ,
e que naqueles momentos
non sei cantas organizacións, desde a CIA até o
Bundesbank, estaban a traballar arreo e con urxencia para
facer do PSOE un partido de goberno e garantir así unha
transición gatopardesca.
E pasou o que
pasou. E entre unha
chea de franquistas por omisión –boa
xente, mais con certa
facilidade para
mirar cara outra parte e que , sobre todo , tiña claro
que se non se metía en leas podía vivir
tan tranquila-, e outros que si
militaran na clandestinidade, desde a
LCR até o PC, dispostos
a sacar rápido
rendemento ao seu curriculum, foise
organizando un exército fundamentalmente acomodaticio, cuxas ringleiras
nutriron desde antiabortistas e xentes
máis preocupadas pola súa carteira que por outra cousa, até
algúns cidadáns de boa fe que unha vez iniciada a andaina democrática
se apuntaban a aquel partido co mesmo acriticismo que
se se houbesen dado de alta
como socios dun clube
de fútbol. A fervenza continua de marcos ,
e a confluencia de todos os poderes fácticos, fixo
que o invento
funcionase á perfección e, en definitiva ,
o PSOE foi a peza fundamental para que se dese a
transición tan peculiar do fascismo á democracia
que , malia o empeño de Vicenç Navarro e uns cantos máis, segue a ser
presentada como exemplar
por quen posúe o monopolio da
información. No PSOE,
dende aquela até hoxe apenas houbo disensións – que
eu lembre Gómez Llorente, Alonso Puerta
e poucos máis-, e ninguén se desmandou
da disciplina de voto
nin do catecismo conxuntural, mesmo
cando se abriron as portas para atacar os dereitos máis
elementais.
O día que
redacto estas notas é o seguinte da homenaxe do PSOE ao conselleiro independente , de Gas Natural
Fenosa, Felipe González, so a consigna Democracia , libertad, derechos. Gracias Felipe.
Supoño que a liberdade
se referirá á de mercado , os dereitos
aos dos consumidores sometidos ao réxime
de oligopolio das eléctricas, e a democracia
a poder escoller entre
a ENDESA de Aznar, e o Gas Natural de
Felipe. Semella que tamén nisto hai que
incentivar o bipartidismo. Unha
cousa non ten que ver
coa outra e como
era de esperar
a convocatoria para recrearse nas pretéritas glorias
foi un éxito.
En definitiva ,
a vista do que
está a ocorrer , da súa indefinición, da corrupción
que parece que
si pero non, o PSOE abanéase. E é isto
o que en verdade
preocupa aos poderes fácticos, aos
medios e poida que tamén ao PP.
O PSOE non ofrece unha
alternativa críbel para
saír da crise . Os seus
retoques apenas diferirían nos prazos e
nas formas das groseiras medidas que sen
ningún tipo de pudor
–¿hai algunha sociedade inmobiliaria ou de xestión sanitaria á que
non pertenza o home da Cospedal?- implanta o PP, e non debemos esquecer
tampouco que
quen empezou a poñerse aos pés dos mercados cedendo a todas as extorsións foi un goberno
do PSOE.
É
completamente insultante
que se siga a desprazar o centro de atención do que
está a acontecer cara ás acusacións dunha das franquías maioritarias á outra , sobre
pasadas culpas , sobre
que calote
foi máis importante ou
sobre se na lista
de agraciados multimillonarios no expolio das caixas
pesaba máis a lista do PP ou
a do PSOE. Ocórreseme: ¿tan difícil é presentar unha
moción para declarar
persoas non gratas –ou cidadáns sen
escrúpulos-, desde De la Merced a Acebes e non sei cantos familiares
de cargos do PP, pasando por Moltó e Serra ,
e por Gayoso, Pego ,
Rato , Méndez,..., e mesmo
por todos
os estómagos agradecidos que gozaron de
viaxes, créditos ao 0% e múltiples
prebendas só por
ser submisos e levantar
a man cando compría?
Xa sei a contestación: todo
foi legal . E todas as falcatruadas que deron na sobreexposición ao tixolo, tamén. E que a banca
alemá quixera beneficiarse do suculento negocio montado
sobre un lameiro ,
ídem de ídem.
Entón,
por qué non se deixan de lado cuestións menores
-non polas súas consecuencias dramáticas senón porque
non van ao mal
de raíz- e centrase a batalla no fundamental ?
A estupidez do déficit cero e os recortes, xa
comprobados os danos irreversíveis que
causaron e seguirán a causar , son tan eficaces como as preferentes con vencimento
en 9999. Pura verborrea disfrazada de técnica orzamentaria para que siga a gañar a banca
e Alemaña cobre .
Xa
abonda de reviravoltas e de contos podres . Que os especuladores
e trileiros, Alemaña incluída, vaian cobrar ,
disimulen a expresión, a casa de Deus –quizais o Vaticano
e os representantes doutros deuses teñan
cartos a esgalla. A
débeda ilexítima non se paga e xa está. ¿Que as consecuencias son tremendas? ¿que nos botan
do euro ? ¿que
o FMI, a OCDE e o banco Mundial se
cabrean? De acordo , xa veremos como nos
amañamos, agás o da saída
do euro non sería o primeiro
caso na historia.
Calquera alternativa política
realista, cualificada de tal por encarar a realidade sen someterse ao relato da ideoloxía dominante , debe facer fincapé en que
unha débeda inmoral, inxusta e ilegal non se paga
e, xa que logo ,
non se debe colaborar na prescrición das doses de vaselina
necesaria para facer menos
dolorosa a aplicación dos obuses camuflados en supositorios. O outro
piar , o fundamental ,
é a equidistribución. Insisto, hai moitos cartos, moitísmos, e é indispensábel unha continua mobilización esixindo outra distribución deles. Asumido isto tamén é certo
que quen debe mirar
para que as
cousas así se fagan, quizais teña que renunciar a certas
prebendas, situándose nos seus hábitos
máis ao lado dos cidadáns do común que , poñamos por
caso , dos empoleirados presidentes de consellos de administración, dos banqueiros ou
dos ociosos membros
das casas reais ,
reinantes ou
destronadas. É unha mágoa
que Olof Palme e Sandro Pertini –ou mesmo Eisenhower- xa morreran, a máis de un poderían darlle un curso acelerado de que ocupar
o máximo grao do poder
político non está rifado coa discreción
e a austeridade .
Despois do discurso
de investidura de Feijóo, o voceiro de
AGE, Xose Manuel Beiras , na súa segunda intervención falou de ética ;
algo extemporáneo moi fora de lugar , segundo concordaron ao día seguinte
os cronistas dunha prensa que ás veces editorializa
pedindo transparencia, recortes na administración e optimización do gasto , mentres se nutre de suculentas subvencións. Desde o palco
algúns que todos
coñecemos, dos que sabemos o que acumularon desde
que se dedican profesionalmente á política , nin se inmutaron.
Na
primeira intervención falou Beiras do franquismo actual; estou de acordo cos que
din que se trabucou. Aparentemente agora
hai liberdade de prensa ,
a prensa é libre de publicar
o que lle pete, e visualizar
a evidencia resulta bastante máis
díficil que naqueles tempos . A información ao servizo das clases dominantes , chámense bancos
ou petroleiras, nunha poboación cada vez menos crítica -é
así, que lle imos facer- é moito máis difícil de desenmascarar. Sirva de exemplo como
influíron nos resultados
electorais o asunto das eólicas, o dos Audi
e o paseo de Quintana en barco ; aqueles días non había outro
tema . Porén, nas visperas das últimas
eleccións, por moito que se empeñou o grupo
La Región en falar da acaparación de contratos
da Xunta por parte
da irmá de Feijóo, o resto da prensa galega
nin se fixo eco ,
a mesma prensa
que hoxe –3.12.2012- exhibe catro páxinas
enteiras pagadas pola Xunta e a Deputación de Pontevedra.
Na primeira
intervención, tampouco quixo Beiras saber nada dos supositorios de Feijóo. Deixando de lado as citas cultas, que
supoño non lle virían nada mal a algúns dos que
acenaban cun sorriso tipo kuru durante
o seu parlamento ,
fixo fincapé no principio innegociábel sobre o que se
debe basear calquera estratexia liberadora: hai máis cartos que
nunca , coa correspondente
posta en escena de enfrentamento
con quen nestes momentos defende outra cousa, ou
sexa , o reparto actual da riqueza
e, polo tanto , os intereses do capital financeiro
predador . Débese recoñecer tamén a
corrección do discurso do BNG,
desenmascarando os malabarismos de Feijóo
e a súa verborrea baleira con cifras nesgadas para ocultar a penosa realidade . Contundente , no contido nacional
e de clase (xa sei que tamén este termo esta
prohibido pola modernidade).
Ocórreseme
que na tesitura actual o papel
que se lle quere adxudicar ao PSOE é
semellante ao que no seu momento
xogou cando o da Transición exemplar . A situación é suficientemente grave
para comprender que
xa non é hora de parches. E moito me extraña que
quen ve diariamente os seus dereitos
coutados, quen queda sen vivenda
ou quen pasa fame, canalice a súa
desesperación através dunha oposición construtiva , se o único
que pode construír é arranxando os
cascallos da demolición.
Dicir que a actual maioría parlamentaria e o partido que a
sostén merece todo o respecto, porque gañou en boa lide
as eleccións, é unha media verdade . A outra
media é que non deixa
de ser xestora dos verdadeiros causantes da crise , e para quen así o
ten asumido non merece nin o máis mínimo respecto.
As
chamadas á sensatez
ao PSOE para que
sexa educado, colabore cos executores da demolición e se afaste da maléfica compaña de AGE e BNG, forma
parte da mensaxe común de todos os cronistas da prensa
subvencionada.
Un
di que os discursos
de AGE e BNG son de tempos pasados, outro que hai
un señor que vai ao parlamento
a insultar , outro
que como
se lle ocorre vir a estas alturas
coa “alienación” e con todas esas parvadas marxistas .
Tamén algún argumento ad hominem que
nin se lles pasa pola cabeza aplicarse a si
mesmos e ás
súas cabeceiras , que
só xogan a ser
minimamente críticas cando ven perigar a fervenza de euros
que , baixo
as máis variadas modalidades , o goberno
verte sobre elas .
Ao
decatarse de que a desfeita
non ten fin e de que a situación se pode
converter en explosiva ,
o capital financeiro
necesita un policía bo que encamiñe a protesta polas civilizadas canles parlamentarias, e é
aquí onde o PSOE está chamado a xogar un
papel semellante ao que
tan ben soubo xogar cando o da transición exemplar .
Mais , por
outra banda ,
corre o perigo de se esfarelar .
Primeiro , por
non ter nada
que ofrecer para
alén dunha faciana un pouco máis amábel que o ultraliberalismo esmagador .
E segundo , porque cando tivo ocasión de facer algo , aínda hai pouco ,
votou en contra dos cambios da lei hipotecaria, poñamos por
caso , e lexislou exclusivamente
de acordo cos intereses do capital financeiro ,
mesmo acordando co seu
pretendido adversario mudar a Constitución a toda velocidade . Hai culpábeis, e en política é indispensábel entoar
o mea culpa , reparar
o mal se é posíbel, e en todo caso saber retirarse a tempo .
Se a socialdemocracia non ve a necesidade de rexenerarse máis aló duns lixeiros retoques cosméticos
coa intención de recuperar o poder
canto antes ,
para facer calquera cousa, non creo que siga a enganar a
ninguén. E ante o perigo
de que os seus
votantes se muden cara a posturas
máis radicais , incluídas as chamadas soberanistas, toda
a preocupación é pouca . De aí que
opinadores e xente de orde insistan na necesidade dun PSOE forte
que aínda se dereitice un pouco máis, colaborando nos
asuntos de estado para
salvar o país ,
garantindo que unha
chea de mangantes e especuladores poñan
a salvo a súa escandalosa
riqueza , condición sine qua non.
Non hai que
ser un lince ,
nin estar moi posto
na historia da economía para decatarse de que o sometemento da vida
cotiá ao capital xamais foi tan brutal . Non se trata
de comparar en termos
absolutos a situación actual coa
Inglaterra da revolución industrial , mais se atendemos á taxa de
variación da perda de dereitos sociais e económicos o declive
non tivo parangón ao longo da historia.
Algúns dereitos custaron suor e sangue , e se se lexislou a prol
das clases populares foi en base a algúns feitos
traumáticos. Durante intervalos temporais
nos que
a ameaza velada baixo diversas formas -o movemento obreiro
organizado e, despois, a división do mundo
en bloques- aconsellaba ir facendo algunha concesión
balsámica. Agora os privilexios de clase
deféndense cunha fachenda inimaxinábel:
desafiuzamentos con débeda eterna , despido practicamente libre, que
o FMI recomenda liberalizar máis, e lexións de parados que
non espertan a mínima solidariedade , e nin sequera a piedade
da relixión na que
din inspirarse as bancadas do PP. O que se jodan, e que
quen o pronuncio siga tranquilamente a ocupar o seu escano é todo un indicativo .
E volvo ao parlamento
galego e, por
se acaso , fago profesión de fe: malia a
xogar cunha baralla marcada, e de que a marxe de manobra
de quen non ten o poder económico e moi pouca , o intento
de lograr impoñer unha
maioría social acorde
cos intereses das clases populares debe deixar á marxe a
violencia, mais non a intransixencia.
Non sei que
pensa facer o PSOE, non me consta que se
estea a debater nas súas bases
o papel fronte
aos desmáns do capitalismo nesta nova fase , e se decidirá
enfrentarse a eles , tamén no parlamento . Mais as posturas
de AGE e o BNG están claras . A diferenza
co grupo parlamentario que mantén ao goberno é esencial. Calquera símil,
calquera metáfora ou
calquera comparación con outra situación
histórica semellante poderían ser interpretadas na súa literalidade
–de feito xa o foron, mais fronte a un
discurso preñado de cinismo ,
de que se o paro teu era máis, se
o Bipartito non sei que , que se PEMEX non sei canto ,
que se defendemos a liberdade
de idioma , e toda
a enxeñería propagandística dirixida a ocultar as
miserias dun país que
se desfai -tamén demograficamente; non nace ninguén, e a mocidade
máis preparada emigra-, o que pide o corpo ,
incluído o electoral, non é precisamente
compadreo e adulacións; ¿por que a oposición vai ter que parabenear
ao presidente electo?
O
goberno apoiado polo 24% de votantes ten que
entender que
a política non remata aí , e que a súa
colaboración administrando as medidas
amputadoras do estado de benestar, em contra das
clases populares , non é inocente . Xa que logo , a oposición entre
PP e AGE e o BNG é obxectivamente frontal .
Non son adversarios, son inimigos –de
clase, sen que por
iso teñan que se insultar
demasiado , mais
tampouco deben ocultar
a verdade ; sería necidade unha
vez o fel ,
como dicía o poeta ,
toca a alma .
Con toda
contundencia e sen contemplacións, AGE e BNG, facendo propostas
rupturistas en coincidencia con outros
movementos, talvez cheguen a configurar unha
maioría social ampla
que no seu
día poida ter o seu
reflexo nas urnas .
E coa velocidade con que se están desenvolvendo os acontecementos, ¿quen nos garante que
haxa que agardar até
dentro de catro anos ?
E remato
con outro encontro
co Camilo, desta vez fugaz ,
hai algo menos
dun mes . Apenas
cinco minutos
xuntos cando casualmente nos atopamos de camiño a unha
homenaxe ao profesor Rufo Pérez.
Preguntoume que pensaba de AGE, do raro
que fora
que de darlle apenas
un deputado nas sondaxes aos poucos días pasaran a darlle cinco ,
e que se a Voz
de Galicia non sei que . Desta si que me lembro do que
lle respondín, mesmo botando man do “xa
o dixera eu ” que
me teño prohibido. Segundo
o meu punto de vista
o electorado visualizou aos deputados do
BNG, malia teren defendido posicións correctas, como
a uns máis, que non renunciaran a certos “privilexios”, que
en condicións de normalidade non chamarían a atención, e sen velos amosárense nas formas
coa contundencia que estes tempos
requeren. A xente – continuei- estaba agardando por
algo distinto
e, ou ben non identificaba como tal a AGE,
ou se o facía o éxito electoral estaba
garantido.
Creo que desta vez tanto AGE como
o BNG souberon asumir o seu papel , e ás veces non lles ficará
outro remedio que
denunciar a hipocresía con toda
a dureza que
cómpre, e os medios –como xa dixen,
subvencionados- arremeterán contra eles . Os seus
voceiros só nos
lembrarán en cada ocasión que na historia da humanidade
nada se conseguiu coas boas maneiras , un invento
da burguesía que ben é certo fai moi agradábeis as relacións persoais; mais a política
é outra cousa.
¿E o PSOE? De seguir así
debería preguntarse se non sería este o momento idóneo para volver empezar de
novo , mais
desta vez sen contar
coa axuda alemá.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


