el primer surco del día...

...es mi cuerpo

unha le versos coma este e quere guindar ao lixo toda a homeopatía que foi amoreando sen querer, todos os bos consellos que falan nesa neolingua descoñecida ata hai escasas semanas de verbas absurdas que rematan en terapia. Auriculoterapia, aromaterapia, vacumterapia, oligoterapia e un imposible etcétera que se me presenta como a versión laica -pero tan acientífica- dos métodos de curación que teñen á santos e mártires do cristianismo como principio activo infalible. Se ademais das doenzas impropias se sofre de escepticismo agudo a curación xa se albisca coma algo totalmente fóra do noso alcance. Vémonos expulsados das consultas alternativas e verdes coa mesma forza que empregaría o cura da misa de doce no momento de erguer a man para reclamarlle unha garantía de que encomendarme a San Marculfo é a mellor solución para o bocio.

Verso de Claudio Rodríguez

Recomendo ver as ilustracións do Compendio de saúde de Johannes de Ketham

Se por min fose...

Eu, se por min fose, só escribiría cousas sen sentido, pero é imposible. Sempre acabaría por entenderme. Será por iso que todo o que vou anotando son refugallos sen interés. Explicar por que o fago sería máis empalagoso que os vinte primeiros posts. Metablogueo nin para coller folgos.

Para A., pola crudérrima sinceridade.

P.D. E recoñecido esto, irmán, ben podías adicarme unha das túas poesías para alegrar o día. Foto: Costa militarizada. O Grove.

desfalecemento súbito

Pegada da imaxe

Marion Ménard, atravesaba a escea para desfalecer teatralmente nos brazos do seu magnífico amante Beaumarchais mentres alguén suplicaba no patio de butacas pola presencia dun médico. As olladas por uns intres ían da luz á escuridade tratando de non perder o fío de dúas realidades tan paradoxalmente idénticas e sincronizadas. Podía tratarse do típico truco teatral no que se quere implicar ao público no desenvolvemento da trama. Non era o caso. Dende o palco do terceiro andar e coa escasa luz que sobraba do escenario albiscabamos o sufrimento real dun espectador anónimo. A., visiblemente afectada falaba da necesidade de paralizar a actuación, xuraba que de ser eu a afectada por unha doenza repentina berraría ata que prenderan as luces e viñera un médico a auxiliarme. Eu faría o mesmo. Paralizaría a ficción. E matinei en seguida na confusión que de cotío nos paraliza, a tranquilidade coa que deixamos fuxir o que queremos mentres erguemos castelos no ar. O señor Flotats estivo grandioso en escea, certo, aplaudín a gusto a súa xenial interpretación de Beaumarchais, mais....

Tempo suspenso

Jane and Wilson Tempo suspenso

...xa, xa sei que isto non é o twitter nin o feisbú pero é que teño que sairme da personaxe [si, o horario de nadal e de nove a sete] porque a mañá foi de forges colegas [si, si, ininterrumpido..de nove a sete, só pechamos os festivos] xa dende primeira hora. Primeiro foi a musaraña que non era tal a que alegrou un chisco esta cinsenta mañá fría e de choiva continua [biblioteca bos dias, non, non vou poder, estou soa esta mañá, grazas de todos xeitos]. Pensamos que podía ser o tal Firmín pero o becho, moi ben informado dos seus dereitos e sabedor do perigo de extinción que ameaza á súa liñaxe renunciou a amosar a súa carta de identificación, [¿Zhan Peilin? ok, e cal é o nome, Peilin como a Sara Peilin? do you understand me...ben, si, de acordo Zanpeilin entón] aínda que nos amosou gustosamente un fermoso expediente de limpeza de sangue que confirmaba a súa pertenza á noble caste das ratas de biblioteca Falou do compromiso da universidade coa sociedade en xeral e cos roedores en particular e cuspía de carraxe por mor da desa moda estúpida da tinta electrónica que ía rematar por dexenerar a súa especie. [oes que non me prestaches o libro ese de Eça de Queiroz, cal, O Mandarin, xuraría que si, a ver, ahhh, perdoa, presteillo a outra persoa que acaba de vir hai un pouco, cruce de fíos, síntoo, xa está arranxado, nada oh, veña, feliz nadal] Ata abriu a boca para amosarnos unhas deformidades na súa dentamia que presentaba un aspecto como de porto uesebé que os tiña moi moi mosqueados a todos. En fin, non me resignei a cumprir o procedemento de calidade relativo a este tipo de incidencias e no canto de poñer unha mensaxe na intranet fixen o de toda a vida, chamar polo conserxe. Non sei como rematou a cousa, pero para tranquilidade do respetable direivos que aquí non houbo sangue nin berros e ninguén subido nas mesas. Podo dar fe de que o atípico usuario non sufriu maltrato físico. Agora ben, do psicolóxico non podo falar, a saber o tempo que levaba xa papando todorovs e barthes o pobriño [¿de Emerson? ¿que Emerson? ¿Lake and Palmer? xa, que non lembras o apelido, vale, procura entón por "palabra clave" a ver].

Por bruxerías

entran catro músicos mentres soa unha música intemporal e colócanse dous a dous nos extremos do escenario. Dende a primeira fila disfrutarei dun plano en contrapicado que favorecerá a catarse desta sesión de bruxería á que veño coa fe da máis crédula. Non teño un punto de vista óptimo e non distingo o debuxo do mapa por onde pasea o exégeta, xoglar, bruxo, alquimista e actor. O foco central ilumina á unica figura que vai ocupar espazo e tempo. O actor tuse. Carraspea. Traga. Comeza cos seus movementos ensaiados coma se quecese a musculatura e fala con certa dificultade. Ou parécemo a min. Cando se achega ao bordo do escenario eu afúndome un pouco na butaca. Aínda non entrei en acción e non levo ben que me ollen dende arriba. Comeza o espectáculo do verbo. De vagar vou entrando en calor a medida que desboto preocupacións externas á función. O bruxo sáese do personaxe do evanxelista misterioso ao comprobar os efectos do verbo nun público xa entregado sen remisión. Todos somos agora eivados, mortos dispostos a resucitar, samaritanas exuberantes, cegos, profetas, xudíos, fariseos, soldados e sacerdotes. O poder e a maxia da verba que engaiola e engana. E entón o bruxo, de cando en vez, para, non para coller folgos, senon para facerche unha chiscadela que non está ensaiada. Gustoume participar nesta romaría.

Lecer moche.

Vaso representando un preso, cerámica modelada e pintada.

Ethnologisches Museum, Staatliche Museeen zu Berlin. (300-600)

E moi curioso como se constrúe a historia. O de reconstruir sempre foi unha figura literaria, moi exitosa, iso si, aplicada a esta ingrata tarefa de querer saber o que pasou. Non se poden reconstruir feitos pasados coma se fosen acueductos. Independientemente de escolas e metodoloxías, as ferramentas das que botaron man os creadores do pasado case sempre foron materiais textuais. O que "está escrito" sempre gozou dun privilexio excesivo. O manido "deamo por escrito" dá conta da actualidade desta idolatría. Pero por escrito mentimos máis que do falamos e mentimos con toda a rigorosidade e autoridade que otorgan as máis fermosas fórmulas de validación documental. As lecturas e ópticas dende as que se poden ler as crónicas son tantas coma se queira pero do que ninguén debería dudar e da súa impertinencia na hora de empregalas para esa (re) creación. Non é o mesmo dicir que morreron nove que vinte millóns de indios por mor da crueldade dos conquistadores. Por exemplo. Como tampouco e o mesmo dicir que tal feito tivo lugar na segunda metade de ou contra mediados do dígase tercio, século ou milenio. Un recoñecido profesor que lembramos onte non permitía cronoloxías cun índice de erro de máis de dous anos. Así que cando leo tantas e deliciosas crónicas, que son tan boas para o lecer do espíritu sinto unha profunda desazón ao velas nos pes de páxina de tantos tratados como hai de historias universais. Desas precisamente das que gosta tanto don Rafael. Pero eu ía falar desta peza fermosísima que vos presento. Canta máis información hai no deliberado ¿no si? quen dubida do medo ollando a sinxeleza desta representación. A perfección da obra de arte, se existe, atópase nestas singulares pezas onde non se quixo máis que deixar constancia da irrefrenable propensión ao castigo. Emocióname esta peza, moito máis que as terroríficas máscaras de deuses antropófagos que fixerons mans da mesma tribo, do mesmo pobo. A fraxilidade do material contrasta cun acabado perfecto no equilibrio de formas, simetrias e volumes. Cando canso de tanto conto de Gamboas, Acostas, Freis Toribios, de las Casas, Sahagunes, Oviedos, Alvarado...ollo esta peza e sinto unha profunda sensación de ¿benestar?

fossilize

Entre a terra e o corpo hai moreas de extrañísimos seres vivos que combaten por unha fenda que lles permita abrollar e continuar o seu inconsciente ciclo autófago. Non sabe se foi algunha vez consciente da gozosa anmesia coa que sufre esta metabolización deliberada. Tampouco sabe se é a vontade ou un sentimento deficientemente fosilizado o que a obriga a transcribir para ninguén un lapso no que se volve sedimento. Se houbera algúen para preguntar non sabería dicirlle se é especie, xénero ou materia. Cre mais ben que forma parte da inconmensurabilidade, pero cicais esas formigas que entran e saen non o entendan. Diralles entón que é linguaxe, ou soño, para que poidan sintetizar a súa antimateria nos livinglabs ultrasegredos dun futuro proxecto participativo a tope no que deixarán as mesmas pegadas no baleiro que os seus ancestros.

Imaxe Ana Mendieta

Un bico Flo

Carlos Alonso, escenógrafo

Coñecimos a Carlos Alonso hai dous días, foron J.Luis e Loli os que nos presentaron, Hipólito mediante of course. Aquela tarde de folga chovía a cachón e non se nos ocorrería deixar manta e sofá por nada no mundo, agás unha chamada dos amigos para ir ver a Hipólito. Carlos, pódese dicir, ocupou case todo o espazo daquela tarde, o físico e o imaxinario. Denque que arribou á nosa mesa non houbo tregua. Unha certa prudencia e educación mantiñan as miñas gargalladas a raia pero as chiscadelas constantes de J.L. e L. franquearon o paso e as horas seguintes foron pura rexouba. Pedinlle a Carlos que me falase da súa profesión. Nunca coñecera eu un escenógrafo e rabiaba por coñecer un pouco do seu oficio. E entón foi coma o comezo dun terceiro acto dunha obra que fala da posta en marcha dunha obra de teatro. E alí estaba Carlos Alonso facendo de si mesmo para nos os catro. Tiña a paixón e a pulsión dramática dun actor que fai de actor, ou sexa, tiña o xenio duplicado. Prendeu en nós o botón de avance a toda máquina e imaxinámolo cosendo, pegando, inventando, mercando, suando, rompendo, pintando, recortando, e ata durmindo á velocidade do raio. Falounos entusiasmado dunha exposición que estaba preparando na Escola de Arte Dramático e convidounos a visitala. Onte fomos alí e aquela explosión de cores, agullas, teas, maquetas, cortinas, tixeiras, papeis, vestidos e escenarios que nos fixera imaxinar estaban alí convidándonos a meternos noutras peles e a falar por outras bocas. Eu lembrei a outro artesán. Un que coñecín hai ben anos paseando a súa cruz pola rúa Lepanto. Lembro túnicas, lustrosos traxes de almirantes de la mar océana, táboas da lei, enormes liras baixo o brazo de curiosos e inestabeis bardos gregos, e unha procesión de majorettes barbadas que movían milagrosamente a súa variña por aquelas estreitas calellas de Auria. Puro teatro. Menos mal que conservei o orixinal de todo aquilo. Pois iso, ide á ESAD (Polígono de San Paio de Navia) a ver as cousas que fai Carlos. É unha preciosidade.

Foto: Detalle da exposición "Carlos Alonso escenógrafo".

Sacrificio mexica

Imaxe: representación dun sacrificio humano (Códice Laud)

A maldición obsesiónase doadamente e adoita ensañarse co máis infeliz e inxenuo, co que malia coñecer o sabor do seu propio sangue expón a vida miserable que conserva para que lla volvan arrebatar unha e otra vez. A maldición obsesionouse dende hai séculos con México onde os homes disimularon a súa irrefrenable pulsión asesina con rituais de sacrificios humanos que tiñan a función de saciar aos seus deuses. Pero estas prácticas non son orixinarias da rexión. Están documentadas en todas as civilizacións, son o berce da nosa propia cultur. Pero semella que os deuses mexicas non se sacian nunca e os antigos Tláloc, Huitzilopochtli e Quétzalcoatl disfrázanse agora de policías, narcotraficantes, políticos, funcionarios, empresarios, mafiosos, procuradores e presidentes asasinos. Imaxine vivir nun país onde a súa filla non volve un día a casa e pasados dous meses ten que recoñecela nun corpo ao que lle arrincaron un peito ou o corazón. Imaxine que seu fillo de trece anos sae un día para ensaiar cos seus colegas de instituto e aparecen tiroteados no garaxe, entre os seus intrumentos musicaes e coas primeiras partituras que debuxaban na súa vida metidas nas súas bocas ensanguentadas. E malia todo os mexicas son un dos pobos máis alegres e apaixoados. Cicais esa curiosa complicidade coa morte lles fai tan valerosos e dignos. Non sei. De momento eu estou coma bloqueada co que pasa alí e procurando respostas atopo esceas como esta que vos deixo. Trátase dunha película que vos recomendo, O Violín, de Francisco Vargas, non a perdades.

Deica!

Foto: Hórreo en Aldán

Facede o favor, se se me enche o buzón gardádeme as cartas, volvo pronto.

O pesadelo de Morini.

A&A Inacabado homenaxe a R.Bolaño.

to be ou non

Foto: Claude Cahun

Non me pasara nunca, o que, iso, o de non existir, non te entendo, pois iso, cando pasas unha tarde cunha xente para a que es totalmente invisible ¿decátaste?, non, non me ten pasado, normal, ti sempre dis cousas interesantes, todo o mundo che presta a atención, e logo que foi, pois iso, que fun invisible durante unhas horas, ao comezo non entendía, pensei que era un problema de volume, que non se me escoitaba ben, pero decateime de que en canto tomaba a palabra eles/elas, interrompían brevísimamente o seu discurso para ollarme por uns segundos, eran olladas ao ar, coma se de socato alguén os pasase rozando e xs amolase, eu seguía falando, pero nada, nin caso, non existía, ninguén me atendía, bueno, non sería para tanto, mira que ti tes días moi raros, si, certo, teño días raros e días rarísimos, pero ese era un día normal, unha tarde de verán e eu estaba dun humor excelente, pero non existín, polo menos para ela, pero non creas, non me sentín nada mal, ao revés, acomodeime a gusto, podía estar sen estar, perder o fío da conversa cada dous por tres ¿ti sabes o gusto que é non ter que escoitar ás veces? é comodísimo, en serio, ao comezo unha labazada para a túa autoestima pero cando lle pillas o truco é como unha sesión de psicoterapia inversa, ¿entendes?, non, non moito a verdade...

iso antes...

ás veces o silencio metíaselle no corpo e sentía como pouco a pouco cada membro ía quedando ás escuras, íanse apagando as luces a medida que entraba esa nada viscosa que se lle pegaba por dentro, ao final, se puisede ollarse a un espello vería un reloxo brando colgado dunha pola agardando un solpor, e ás veces, era un líquido brillante e viscoso, ou un fígado que pasaba de man en man, de membro en membro, de páxina en páxina e que podía ata ser cociñado, chuchado, aberto en canal e distraído con soños que o facían dudar ata de ser un fígado, e ás veces era area agradecida polas dozura desas mans que a remexían con tanta suavidade, iso antes de volverse rocha e provocarse unha fenda profundísima onde viñesen fincar as bandeiras que desprezaba, iso antes...

Imaxe. Alfred Kubin

Lume

Imaxe: Cacharela en Labañou co faro ao fondo

queimaría naves se as tivese, cos pesadelos dentro
e coas primeiras páxinas de todo os xornais do mundo de hoxe mesmo
queimaría as segundas edicións de todos los libros e
queimaría arsenais de desexos que aínda non naceron de todo, para evitar mortes,
queimaría séculos de frades e súcubos de uniforme
e creo que tamén queimaría todo o monte que non me deixara verte alá no fondo, ergueito, hospitalario coa piratería e aloumiñado polas ondas do teu mar.

Pasatempo erótico-literario de case verán

Só compre un pouco de francés...
un pouco de vicio...
ser un pouco desordenadx na lectura....
para descubrir o interesante segredo que agocha esta inocente carta que Aurore Dupin, mais coñecida como Georges Sand lle enviou ao escritor Alfred de Musset en 1835...cando non se falaba do que non se debía...e cando había que asinar con nome de macho varón para que che publicasen uns versiños, vamos...un pouco coma hoxe...veña...atrévanse que ¡a lectura e sexy! ¿non era? (parabéns para a nova ollomeneada, somos moitxs xs que devecemos por unha nova narrativa galega, fresca, divertida, intelixente, que segundo leo ven de mans femininas...velaí veñen cristinaspavones, iolandaszúñigas, et.al.et.al.et.al.et.al.¡¡¡alegríaaaaaa!!!.

Pista importante....ler seguindo o ritmo da álxebra de Boole...(Solución próximamente AQUI)

Cita postmoderna

-Ti non serás desas mulleres "con regulamento"...
-Amigo, vivimos na sociedade de risco, terás que turrar do teu ego.
-Xa, si, pero é que teño os meus traumas, non penses.
-Eu non estou aquí para psicanalizarte ¿sabes? aquí estáse para gozar.
-Ando un pouco perdido ¿nótaseme? mira...¿imos tomar algo? creo que me estou mareando, vai moita calor aqui
-¿perdido? iso non é problema. Ti non estás no tema neno, sabemos vivir coa incerteza, de feito houbo un físico que fixo un principio sobre o tema, pero non cho vou explicar agora. Eectivamente, vai moita calor. Veña, imos tomar algo.
-Véxote moi segura de ti mesma, lémbrasme á miña nai, era así coma ti, moi botada para adiante.
-Ostia neno, en apenas catro frases fálasme de traumas e da túa nai. Es un deses individuos histéricos que se autoanalizan, un síntoma permanente no seu gozo idiota.
-Non te entendo, perdoa, estaba contestanto unha mensaxe da miña nai, convídame a xantar o domingo, creo que vou coñecer ao seu mozo ¿apeteceríache acompañarme?
-¿coa túa nai? oes... ti o da morte dos grandes relatos sóache a conto celta ¿non si?
-(...)
-Perdoa, non quería ofenderte...mira, síntoo, teño que deixarche, teño cita co endocrino e non podo faltar. Verémonos outro día se tal.
-Xa, si, seguro....esto debe ser o que chaman amor líquido...

Promesa cumprida de Cristina Pavón

Velaquí vos deixo os fermosos textos de Cristina Pavón que cumpriu sobradamente a súa promesa.

Ela aloumíñalle o queixo.
- E logo?
El acaríñalle a barriga cuasi esférica
- Por min xa o sabes.
Ela mírao desconfiada. Está a falar en serio. É que non se decata? E que vai ter que dicirllo?
- Non me gusta porlle un nome de flor.
- Por que? Múrchanse?
- Algunhas si, ben o sabes ti.
Un refacho tristeiro crúzalle o rostro ao pensar na amiga que xa non o é. A Margarida á que lle foi quitando os pétalos ata chegar a un número par. Non me quere.
El bícalle o ventre cúpula con agarimo, para afastar ese pensamento.
- En xeral, non me gustan nada eses nomes “tan de muller”.
El acena incomprensión.
- Si, desas series que só se empregan para mulleres: nomes de flor, nomes de virtude, nomes de dores e problemas... Cos de home non pasa eso ... non sei de ninguén que se chame Xeranio, Papoulo ...
- ... Xacinto.
- Vale, un. Pero non hai ningún Abeiro, Amparo, ou Remorso, anque o mundo está inzado de Esperanzas e Remedios, por non falar de Dores e Angustias.
- ... Tes razón. Pero cas flores é distinto.
Ela fítao xa preocupada.
- Será. Pero a cousa é outra.
Realmente vai ter que dicirllo. Aperta a man del sobre a barriga, que sinta ben quen está aí dentro.
- É que non ves que se van rir dela con ese nome? Cala! Cala, Cala! Cala, non fales tanto! Cala, non tes nada que dicir?
El queda pampo no intre. E axiña, avergoñado. Como non se decatou?
- Muller, xogos pódense facer con tódolos nomes, ti tamén...
Ela respira aliviada. A cara de susto del devólvelle a confianza. Foi un despiste, máis nada.
- Ti sabes porque escollín ese nome. Porque foi a tarde que a fixemos cando descubrimos aquel camiño cheo de calas, que tanto che gustaron...
- Xa, pero o primeiro que se lle ven a un á mente ao escoitar Cala, é pechar a boca, non unha flor.
Como puido estar tan torpe? Ten que amañalo. O sorriso burlón dela anímao.
- Pois logo, en vez de Cala, Fala.
- Fala!
Pénsao só un intre.
- Pois é bonito!
El, fachendoso.
- Mesmo necesario.
- Sabes que me gusta? Fala!
- A que si?
- E logo que sexa tímida... Ou muda.
El, sen saber se amolarse ou non.
- Estás dificil hoxe ti, eh.
_______
Para entendela precisei tanto do que amosa como do que esconde.
A textura case téxtil dese branco.
Cala
A lámina que aflora do verde e da sombra silandeira
Cala.
Ese envoltorio de simpleza nipona que agocha a outra parte esencial.
Falo.
O berro amarelo inconfundible.
Falo.
O espárrago erecto sen o cal, en vez dunha flor rotunda,
Cala,
Tomeina por unha toca de monxa desas que, por caridade, parece que van saír voando como fadas.

agradecemento, celebration and challenge

Agradecemento a María Jesús, a súa sensibilidade atrae á beleza, por iso constrúe fermosísimos versos e fai fotos coma esta. Celebration porque vin por uns intres que o meu marcador de visitas marcaba o fermoso número 100.000, gústame ter xente na casa ¡grazas! e á Cristina Pavón a nosa próxima diva literaria o reto que hai tempo lle propuxen, ela xa sabe....agora voume agasallar coa mellor compañía que podo desexar degustando un saboroso pulpiño no espectáculo da Ría de Vigo.

Orgullo

Non vou deixar liscar este precioso son, quedóuseme a vivir adentro, alma,
como teus ollos, ese mar, marexada meiga
coma túas mans percorrendo dourados solpores de preciosos metais
como teu sorriso ¡promesa cumplida!

¡good monday and good luck!

Dear friends, ía falar dun libro precioso sobre arte pero en canto vin o post de Paul M. (¡take a bow!) non me puiden resistir a esta irreverencia artística, good monday and good luck!)