Pasatempo literario...

Deste maxistral escritor só lin esa obra que tamén tendes que adiviñar. Para axudarvos un pouco só direi que foi a que inspirou a derradeira e para min menor novela do de Aracataca. Agora estou polas primeiras páxinas dun libro que me recomendaron nunha voda (ás veces este tipo de actos serven para falar de literatura ¡quen o diría!) e do que vos falarei nos próximos días. No bar de Hipólito xa hai unhas cantas xerras agardando polo Tío Pepín, por R.R. e como non, polo noso insigne blogueiro sen bló o mestre Apicultor.

Shopping blues.

Hoxe tocou ir de compras. O shopping non é unha das miñas afeccións, entre outras por razóns coma esta. Unha etiqueta que nos amosa desacaradamente a grande mentira que sostén un sistema no que os prezos dos productos son calquera cousa menos o indicador do seu valor. Un vestido que custaba 160 euros pódese mercar agora por 6. ¿cando custa realmente o vestido? ¿pódese concibir unha gañancia dun 2500%?
Nunha mesma etiqueta atopamos ata tres ou catro prezos distintos, mentiras novas que agochan mentiras vellas...
Mellor non botar as contas de todo o que temos na casa e que nos custou os aforros de toda unha vida de traballo.
Achégase unha demoledora tempada de consumismo disimulada nunha festa relixiosa na que cada ano unha horda de desalmados mercaderes veñen para chucharnos o sangue, ollo pois aos petos.

Pasatempo artístico...

Esta miña derradeira teima polos pasatempos artísticos ten moito que ver cun dos blós que máis me entretiñan e que adoitaba visitar a cotío. Gustábame ese convite á participación creativa, esoutro xeito de aprender navegando. A imaxe que vos amoso é unha pintura de Tansey. Esta obra foi empregada por un coñecido estudoso da arte para explicar a teoría do ollo inocente. Veña, a pensar un pouco entón, ¿quen era ese filósofo e de que teoría estamos a falar?

Para E.

Non gosto dos verbos definitivos, e hoxe tócame chorar abondo, porque alguén marchou, fuxiu, aínda que o fixo a modo, devagariño, sen molestar, sen facer ruido, para non espertar nin molestar a ninguén coa súa súbita saída. Gustaríame ter onde cuspir unhas bágoas de vinganza porque a porta non a fechou o vento, eso seino. Só coñezo un deplorable apelido que só ten de bo que non foi quen de perpetuarse nunha descendencia contaxiada por un odio atávico e desmesurado. E lémbrote tan inocente....mágoa con coñecerte cando aínda tiñas os ollos alegres a non che tremían as mans, cando andabas á procura do amor, una arela que rematou contigo, miña reina. Que soe eternamente para ti a canción....


Apertas a todos os que te quixeron especialmente a Tita, Ernesto, Tiora....en canto poida porei aquelas preciosas fotos do antroido cando paseamos pola nosa Auria un descomunal cocido onde o pasaches tan ben.

¡Espiritrompa, ornitorrinco!

Na lingua das bolboretas fíxome chorar a escena na que o neno colle unha pedra para facer o que os demais...por se acaso, porque se te levaban preso sería por algo, poero había unha grande diferenza

nos insultos, o rapaz berrábache ¡espiritrompa! ¡ornitorrinco!...había pouco que aprendera contigo eses deliciosos nomes e agora esas verbas tiradas contra ti son unha grandiosa metáfora do que ocorría no país, do que lles pasaba aos pobriños mestres que ían sendo "retirados" daquela oscura escea. Agora marchas ti, o mestre de verdade, agora que tanto precisabamos da túa afouteza para mandar á merda aínda a tantos coitados que andan disumulando a súa mediocridade e dando a murga todo o día. ¡que enormidade de persoa levabas canda ti! ¡que ollada tan profunda e sinceira! ¡e esa voz que sempre nos escachaba algo por dentro! O tempo amarelo rematou, agora, como a túa avoa Carolina és terra, lume, auga, choiva, e foches tan grande coma ela, tan grande como as oito habitacións daquela túa casa, tan grande como a eternidade da súa lembranza....non podo seguir.

Libros maravillosos. Proxecto Turning the pages 2.0

Enredando polo magnífico bló de María José Aldaz, Archivística.net coñezo o Proxecto da British Library Turning the pages 2.0.Trátase dun vistoso sistema no que podemos visualizar en 3D reproduccións en alta calidade dos textos e debuxos dos libros máis valiosos que garda esta impresionante biblioteca . Paga a pena a visita.
Pódense consultar o Libro de Horas dos Sforza, a Historia de Inglaterra de Jane Austen, o primeiro mapa de Europa de Mercator de 1570, as notas de Blake as notas de Leonardo e outras moitas maravillas.

Na Universidade de Vigo imos a máis.

A idea de festa rachada pensaba que era pasalo ben, coñecer moita xente, escoitar música, bailar, e mil cousas máis, e se cadra, beber, pero esta "festa" na que beber é obrigado, e tamén defecar no medio da rúa, arriscar a vida meténdose nun autobús ateigado de borrachos, ou o que é peor, coller o coche totalmente bébedo e sen medo a ningún control da policía, competir cada ano por incrementar o número de comas etílicos entre os nenos, destrozar mobiliario e edificios e sobre todo ter que presenciar o vengoñento concepto de ocio que vende esta nosa universidade, é algo que nou dou acreditado. Que a nosa universidade se coñeza no you tube porque uns borrachos interrompen as clases sen que ninguén o impida, por conflictos laborais que non se arranxan, por informes do Consello de Contas que acreditan a nefasta xestión desta nosa universidade e por tantas falcatruadas máis que non poño por non abusar, non e xusto. Agardemos que non haxa que esperar unha desgraza como un autobús que perde o control con ducias de mozos dentro para que se tomen medidas. As familias desdes vinte nenos seriamente danados agardan unha explicación.

Alén do blogomillo hai moita vida...

Véñense de coñecer os premios BOBs aos mellores blós. Fun visitar algúns dos premiados e outros candidatos que tamén o merecerían e pareceume boa idea deixar aquí unha lembranza deste percorrido por se vos apetece saír un pouco do blogomillos....

No bló de Tas atopei esta deliciosa imaxe que nos fala do paso do tempo....


O bló de Cédric Kalonji, un periodista do Congo, é unha fiestra que vos recomendo moi intensamente para coñecer esoutras realidades que agochasn os medios, por favor non deixedes de visitalo, paga moito a pena. Vos deixo un post completo deste bló co seu texto.

Les opérateurs de téléphonie mobile donnent maintenant la possibilité de faire créditer son téléphone portable par un riche tonton vivant en Europe. Peut-on encore se poser la question de savoir pourquoi bon nombre de jeunes africains caressent le rêve de partir en occident au vu d’un panneau publicitaire comme celui-ci ? Pourquoi attendre que riche tonton crédite son mobile quand on peut soi-même voyager, devenir riche et créditer à son tour les téléphones des cousins et neveux restés au pays ? Les tontons vivant en Europe sont-ils tous riches ? Majorité de ceux qui ne sont jamais sortis de leur bled africain le croient et pas la peine d’essayer de leur faire avaler qu’il y en a qui ne sont pas du tout riche et qu’il leur arrive même de vivre de graves galères. Il faut quand même admettre que la vie de jeune africain n’est pas toujours simple. Entre les guerres et les dictateurs, difficile de sortir la tête de l’eau. Quand on habite un pauvre quartier populaire et qu’on voit que tous les « blancs » occupent les villas des quartiers huppés et traînent dans la ville à bord de leurs 4x4 climatisés, quand on travaille dans le même bureau qu’un jeune « blanc » du même âge avec les mêmes compétences et que son salaire est dix fois supérieur, il y a de quoi se poser des questions. Les tontons ne disent pas toujours la vérité sur leurs conditions de vie en occident. Ils travaillent comme des malades pendant des années et le jour où ils reviennent au pays, ils crânent et brûlent toutes leurs économies pour prouver qu’ils ont réussis, de quoi faire rêver...

Esta preciosa muller, galega para o noso orgullo, e que xa coñecedes abondo, é María Amelia, que co seu bló, a mis95, ven de gañar o premio ao mellor bló en español. Un delicioso espazo que nos lembra que deberiamos recuperar a admiración polos maiores.

Pasatempos literarios...

Non eran tempos para posar de frente, estes tampouco, malia o que che diga algún amigo que aínda segue a escribirche cartas. Certo que hai leis de igualdade de xénero (segue sen gustarme esta expresión) e bodorrios homosexuais que saen nas portadas das revistas, pero dubido que haxa unha maioría capaz de ver e aceptar a beleza desta fotografía, a natureza coa que debuxas unha postura tan feminina, como na foto aquela da praia, coa minisaia e as sandalias. Cústanos desbotar ese estrano costume de presumir das nosas perversións e acochar as cousas que realmente nos fan felices, como a beleza. Poetas, homes-muller coma ti xa non deben quedar moitos nin sequera no paraíso, Gauguin choraba pola súa extinción e deixounos marabillosos debuxos das derradeiras xeracións.

¿sabes quen é o da fotografía?

Mazen Kerbaj, agora traducido.

Veño de recibir este delicioso agasallo de Sabela, unha traductora, escritora, debuxante, blogueira e bloguera, vamos unha muller2.o como Reilly manda, e que como tantas rapazas estudiadas de máis, anda na procura dun traballo no que desenvolver tantas inquedanzas como ten. Xa vos teño falado abondo de Mazen e o seu diario gráfico, os debuxos que ía facenco ao tempo que chovían bombas sobre Beirut. Mazen tamén fixo un poema musical empregando como fondo o arrepiante son do bombardeo. A traducción de Sabela acheganos aínda máis a este artista que vive no medio e medio do furacán do Líbano, un lugar que semella predestinado a ser cada pouco unha especie de altar onde sacrificar milleiros de homes, mulleres e nenos para satisfacer a fame de tanto deus como anda solto por aí.

Estratexia do verme.

A publicidade é o buque insignia do noso sistema. O motor do sistema. O grande irmán que inocula no noso obradoiro neuronal o irrefrenable desexo de mercar e consumir as delicias cada vez máis inútiles coas que que a nosa portentosa imaxinación enche os centros comercials nos que vivimos (e morremos, lembrade a Samarago). A publicidade incorporou como ferramenta xa hai tempo a estratexia do verme que consiste nun truco tan sinxelo como efectivo: que sexa o propio receptor o que se encargue de propagar a campaña. Que lle chamen marketing, publicidade viral ou como queiran, pero sabemos que o sistema xa leva anos inventado. É unha perversión que baixo o lema de "fágao vostede mesmo" consegue que o cliente faga o traballo e aínda ademáis pague gustoso polo "servizo" recibido. Somos así de bos e xenerosos, e de acríticos, e de obedientes coas multinacionais, ás que non lle pedimos que muden máquinas por persoas, porque nós non somos parados, nin inmigrantes...e así deixamos gustosos que os vermes entren nas nosas casas, nos nosos blogs, nos nosos discursos...

Sexamos un pouco rebeldes e deixemos de recoller as mesas doa SelfServices, rexeitemos pagar o aparcadoiro nunha desas máquinas que non queren os nosos billetes usados e nos cuspen toda a calderilla que lles sobra, merquemos nas prazas de abastos (¡aínda existen!, -é unha das miñas rutinas máis queridas, será que xa me esquecín dos piropos hai tempo e gústame eso de "¡haber guapa, llévate una palometa!"). Non son accións puramente simbólicas nin ridículas, representan unha toma de conciencia sobre esas pequenas modificacións de conducta imprescindible para non mudar traumáticamente en avatares desta xa aburrida SecondLife.

Aquí vos deixo información sobre a estratexia do verme a algúns exemplos: blog esviral.com
Springfield woman vivamos como galegos Wikipedia

E que conste que a min a publidade gústame, e moito; hoxendía acolle a tódolos que noutros tempos morrían de fame pintando nos cotrosos faiados de París. O anuncio máis caro da historia, co que Guiness celebra o seu 80 aniversario amosa a saúde do sector.

Derradeiro pesadelo...

[Louise Bourgeois]













O demiurgo non ten presa, o tempo tamén desapareceu misteriosamente.
Vin aos constructores engulidos por entolecidas forzas longo tempo desprezadas.
Académicos envelenados cos sintagmas violados polos reis.
Centos de mozos que acadaron definitivamente a virtualidade.
Nais que se fundían coa viscosidade que se derramaba dos vasos de cristal.
Só quedamos un vello cego que vive nun labirinto máis eu, que quedei entre as follas dun libro sobre o xenocidio escoitando o terrible encargo dunha nai que marchaba cara o forno.
O mostro trata de amañar o seu trebello pero ten arruinada a memoria, ás veces pareceme que chora. Non ten sete días nin mundos que poboar, só lle quedan un par de sons que non é quen de identificar, un obxecto luminoso polo que devece o cego e uns centos de bits.

Pura danza...Sunflower Moon, de Momix.

Foto El País

Estes días puidemos deleitarnos en Vigo con este espectáculo de Momix. Pura danza nunha maxestuosa posta en escea combinando movemento, luz, son, imaxes e ciencia. Mágoa que para ver estas maravillas teñamos que reservar as entradas con catro meses de antelación, e iso con sorte. Xa perdín toda esperanza de que esta cidade se tome en serio o tema do Auditorio e non podamos @s vigues@es ter a oferta cultural que merecemos.

Persépolis, de Marjane Satrapi.

Non deixedes de ver esta película, ou de ler o cómic de Marjane Satrapi. A historia recente do Irán é moito máis doada de entender, non deixa de ser a mesma arrepiante fórmula do exterminio dos que non pensan coma nós. Lembro outra vez a Mazen Kerbaj e a súa bitácora/libro sobre a invasión do Líbano hai ben pouco. Ogallá a poidesemos ver tamén nunha película.
Nesta páxina atoparedes moita información sobre a autora e a súa obra.
Aquí podedes atopar as obras de M. Satrapi.

Menos Boris e máis Ruibal...

Señores da Casa do Libro:
Paréceme ben que empapelen as súas librerías co premio Planeta, e co finalista do premio Planeta, pero por deus santo (e só mento aos deuses en casos moi serios)
¡¡¡¡ nin un libro do PREMIO NACIONAL DE LITERATURA DRAMÁTICA, do noso Rubén Ruibal!!!
Cero patatero para vostedes, ou premio limón, ou premio ignobel, en fin que moi mal.

Madrid ben merece un meme

Este derradeiro meme das oito cousas que anda polo blogomillo xa non deixa moito espazo para a orixinalidade logo das vosas magníficas contribucións, pero non quero por nada do mundo rexeitar o convite do prezado Arume, así que aproveito aínda máis a miña visita madrileña para contarvos as ¿oito? cousas que me fixeron reflexionar...

1. A arte na rúa. Deliciosa manifestación artística, estes homes/mulleres estatua que desafían o noso caótico senso da percepción. Dalgún xeito fan que o acelerado cidadán sinta o irreflenable desexo de pararse de socato e enfocar axeitadamente a vista, o oído e ata o tacto.

2. Violencia na rúa. Esta é a outra cara da moeda. Non hai foto. non era momento. Na rúa máis concurrida de Madrid, un home comeza a bater nunha moza que demorou de máis os seus saloucos. As imaxes das arrepiantes esceas de Barcelona semellaron acordar simultáneamente a moitos pacíficos cidadáns que nun momento daban conta do agresor e o entregaban ás autoridades. Moitas testimuñas coincidían en que miraran a agresión, outros semellaban non ficar seguros da veracidade dos feitos. Velaquí unha consecuencia quizais da confusión na que nos somerxe este xogo continuo de ficción/realidade.

3. Paula Rego. Hai que vela, non hai na lingua verbas para describir a forza que transmite unha pincelada que debuxa un aceno de odio, de desexo, de solidariedade, de insubmisión, de orgullo, de humillación, de amor.



4. Imponente cola para entrar no Museo do Prado. Somos cidadáns ben mandados, non hai dúbida. Unha boa campaña publicitaria e aguantamos estoicamente as horas que fagan falta para lexitimar coa nosa presenza a importancia dunha actuación que ten moito máis de política que de artística. Eso sí, se temos en conta outros fenómenos masivos como o fútbol, unha ledicia ver tanta xente famenta de cultura.



5. Starbucks conquista España. ¡atención! as colas interminables na capital non están só no Prado. O derradeiro fenómeno de invasión ¿cultural? é o Starbucks. Debe ser o máis cool afacerse a cafeína e deitarse un tempiño nos agarimosos "chaise longues" deste McDonals do café. Barato non é, pero como te chaman polo teu nome para servirte unha exótica variedade de café nun vaso de deseño que conserva o líquido quentiño para que poidas ficar lixeiro, pois aí estamos, facendo cola nun café, iso si, en facenda xa non hai que agardar nadiña, aténdente rapidísimo.


6. Bruno Schulz. Exposición no Círculo de Belas Artes. Este é un deses "raros" que non acougaron nunca porque a súa ollada traspasaba a realidade, son eses seres que ven máis alá, miran a morte directamente aos ollos e como tamén son extraordinariamente bos e xenerosos, non queren arruinar a nosa felicidade e calan, ou escriben sempre como xogando ás agachadas, e case sempre morren cedo, por propia iniciativa ou coma valentes, poñéndose diante do xenocida para que lle fure esa maldita cabeza que non lle para de doer.

7. Reclamacións no Metro e en Iberia. Que en Madrid tes que ir coa billeteira entre os dentes todo o día o sabedes todos, pero o do timo da T4 xa puido comigo. Xa sabedes de que vai, ti pagas o teu euriño para entrar no metro pero cando chegas á famosa termiñal, non podes entrar sen pagar suplemento. Pois que o digan claramente, "tarifa para costear las obras de reparación de la T4 a causa del atentato de Eta". E logo os de Iberia, estes comen aparte. Logo de pagar ben caro o teu high cost e de sufrir, como non, outra longa cola para facturar , mándanche a unha máquina. Máquinas no metro, máquinas no aeroporto, máquinas expendedoras absolutamente de todo. Por favor merquen xa a máquina de autopréstamo para a biblioteca tamén, así non teño que soportar o desagradable contacto con eses estúpidos seres humanos....medo me da todo esto.

8. Música na rúa. O contrabaixo sempre é precioso, pero así, na rúa, deitado á sombra, a carón dun compañeiro de fatigas que xa ten remendos de máis ¿nos vos parece uhna imaxe moi romántica?

P.D.:¡APICULTOR!, gustaríame moito que fose vostede quen de recoller o testigo deste meme. Devezo saber máis de vostede, pero non moito para que non remate a maxia de súpeto e poida seguir imaxinándoo. Veña, anímese e cóntenos esas cousas que o emocionan e lle fan esquecer a razón. Poño a miña casa ao seu dispor, ata lle facilitaría o contrasinal con tal de ver unhas verbas súas noutro lugar que non foses os comentarios de tantos blogs que vostede visita e enriquece coa súa ollada crítica.
VAILIMA, ya lo sabes, eres mi ídolo en la web artística, te paso también el testigo, aunque no quiero darte trabajo para no quitarte ni un minuto de tiempo y nos sigas regalando con tus sorprendentes artículos.
Señor R.R. ¿pero é que vostede aínda non participou nesta rolda? Veña, esqueza por uns segundos que é vostede o noso admiradísimo PNLD e escriba esas oito cousas polas que estaría disposto a perder a cabeza.

Dedicatorias....

O derradeiro post de Marcos Valcárcel, cuxo bló é xa unha referencia obrigada para os estudosos da cultura en xeral e da galega en particular, lembroume este libro adicado de Claudio Guillén a Francisco Ayala que vin nesta exposición en Granada. Era o ano 47, terían que pasar case trinta anos para que se cumprise o desexo de Guillén.

Núñez Feijóo en Bussines Class...

Xa, xa, vos estades a preguntar ¿que ten que ver Núñez Feijóo con esta ilustración? ¿será que Mariano xa non lle pon e e marcha con zetapeta? ¿será que voltaron os aduaneiros a facer das súas? Ogallá, pero non amigos, simplemente foi cousa do google images, metín "Nuñez Feijóo" para ilustrar o meu post e saiu esto, ¡cousas da tecnoloxía!. Non me gusta nada a política, bueno, minto, o que non me gusta son os políticos, por iso non lles dou espazo no meu recuncho virtual, pero e que esoutro día no avión que me trouxo de Madrid, xúrovos que pasei un pouco de vengonza allea vendo a este noso politico el soíño en clase bussines fuchicando no seu móbil coma os nosos teenagers, mentres o resto do pasaxe desfilaba ao seu carón, na procura dos seus asentos. N.F. estaba alí sentadiño no recuncho reservado ao máis requintado da sociedade, marcando diferencias. Malia todo, a súa ollada reflectía un pouco de vergonza, e ata diría que era unha combinación de unha mala interpretación da fachenda que debe amosar un político de pedigree cunha miga de pesar por ter que ser así de chulo. ¡que falta de ignorancia!, diría Manquiña. Señor Feijóo, de verdade, sente canda nós, non teña medo, non lle imos cuspir nin pegarlle ningunha doenza, ademáis queda mellor, de verdade, aínda que sexa por quedar ben, métase no medio da xente e fale con ela. Unha viaxe de avión conversando cun viaxeiro seguramente lle daría máis información sobre o mundo que tódalas consultas que facía ou que facía que facía no seu celular.

Grazas con Dylan, pedide o que queirades

O bo de Madrid....Javier Ruibal en Clamores.

Preciosa e longa fin de semana que aproveitamos os da Triple A para refrescar as nosas provincianas neuronas respirando ese ar condenadamente multicultural e moderno da metrópoli madrileña. Desta vez non deixamos pasar a oportunidade de visitar a emblemática Sala Clamores, referencia obrigada para todo amante do Jazz e música en xeral. Como non somos moi amigos da planificación deixamos que funcionase o efecto sorpresa, e aparecimos por alí unha noite calquera na hora que nos petou. O castigo foi ter que pagar o prezo completo dun concerto ao que só iamos asistir escasa media hora. O agasallo, coñecer a música de Javier Ruibal -¿que terán os Ruibal para namorarme deste xeito?- un cantautor que cun recetario ben completo a base do bo flamento, a música árabe, o rock e outros ritmos nos conta historias preciosas cunha poesía que nos transporta á corte do rei Schahriar.


Web Javier Ruibal
Para descargar

Franz Xaver Messerschmidt ¡para volverse tolo!

Grazas a Aser coñezo a Franz Xaver Messerschmidt, un escultor alemán do século XVIII. Se non o vexo nunha revista de arte que consultei na librería do Marco, xamais acreditaría que non fose un artista dos nosos días. A xulgar pola pouca información que podo acadar vía google e outras ferramentas algo máis científicas pero menos efectivas, FXM tivo que ser un deses artistas "malditos" de verdade. Neste bló leo que xa na súa época lle negaron a cátedra de profesor da Academia de Viena porque primeiro ministro desconfiaba da súa saúde mental. Canto teríamos gañado se fosen os artistas "enaxenados" os que non deixasen gobernar ós "animais políticos", que, curiosamente, tamén están a conquistar dicionarios.

Heroes do medio ambiente...heroínas poucas e invisibles na rede, pero habelas, hailas.

[Para Noemí. Non é doado ter unha amiga así. Coñecímonos nun curso de alemán e quedei rendida aos seus pés, é unha desas poucas persoas das que che gusta presumir que coñeces, unha enxeñeira cunha intelixencia só comparable ao seu colosal corazón, unha desas mulleres ás que che gustaría ver dirixindo o país...o mundo, en fin, que te quero un montón]

O semanario Time ven de publicar no seu derradeiro número unha extensa reportaxe sobre personalidades que destacan pola súa defensa do medio ambiente. Na lista de "heroes do medio ambiente" figuran personaxes ben coñecidas como Mikhail Gorbachev, Angela Merkel, ¡Robert Redford!, Charles (The Prince), David Attenborough, James Lovelock, e por suposto Al Gore. Cando quixen saber máis datos sobre os resto dos "heroes" - Tim Flannery, Benjamin Kahn, Karl Ammann, Hammer Simwinga, Amory B.Lovins, Shi Zhengrong, Lee Myung Bak, Tommy Remengesau Jr., José Goldemberg, David Suzuki, Barnabas Suebu, Frederic Hauge, Wang Canfa, Von Hernandez- a rede foi moi xenerosa, non así no caso das "heroinas", Christine Loh, Olga Tsepilova, Janine Benyus, agás que sexan premio nobel como Wangari Maathai.

Grazas á Revista Texturas pola inclusión do meu bló na súa recopilación. Volvo recomendar a visita a esta listaxe sobre blós relacionados co mundo do libro.

Artfutura 2007. Documental 8 BIT

No MARCO de Vigo puiden onte visualizar o documental 8BIT. Trátase dunha proxección sobre o mundo dos videoxogos e a súa importancia na cultura. Coñecín un a música Chiptune, e quedei certamente sorprendida con esta modalidade de composición musical a base de 8 bits e que a xulgar polo documental, ten moitos seguidores en todo o mundo. Dende logo hai que estar abertos ás novas tendencias pero non deberiamos sacrificar tan doadamente as nosas esixencias estéticas, ao contrario, neste tempo de escasez de arte (tanto tanto con maiúscula como con minúscula, e de profusión da estética) temos que cuestionarnos cousas tan básicas como a pertinencia dun museo para amosar traballos coma este. Mentres o público se deixaba engaiolar con estes novos GJ´s (Gameboy Jocqueys), eu sentinme un pouco enganada unha vez máis porque de saber que ía ver un documental sobre novas tecnoloxías, aínda que sexa aplicadas á creación, ao mellor non viña ata o centro desta cidade, o que por certo, cada día custa máis cartos.
Por outra parte, 8 BITS, queréndoo ou non, exemplifica moi ben este momento de confusión e mestura, neste caso moi premeditada, entre arte e publicidade. O producto está tan ben feito que é imposible rexeitalo por puramente publicitario sen risco de ser acusado de virar as costas ás novas deusas (i.e. novas tecnoloxías) da post-post modernidade. Pero o certo é que a maior parte do tempo se está a falar de "marcas", iso si, con moito humor: Gameboy (e girls), Commodore, Atari, Play Station, etc. Velaquí un síntoma ben claro do estado actual de cousas no mundo da arte. Os artistas están en todas partes, son deseñeadores de campañas electorais, creativos de empresas de tódolos sectores, publicistas, escaparatistas...non é de estrañar logo que haxa tanta "obra" e que precisemos cada vez máis museos para acoller tal inflación de traballo artístico.
Fóra destes aspectos negativos algunhas propostas parecéronme moi interesantes, como o traballo de John Klima.
Aquí vos deixo as ligazóns dos protagonistas do documental para ver de que vai esto do netart.
Cory Arcangel, Bit Shifter, Bodenstandig 2000, bubblyfish, Mary Flanagan, Alex Galloway, Glomag, Paul Johnson, John Klima, Johan Kotlinski, nullsleep, Joe Mickay, Tom Moody, Akiko Sakaizumi, Eddo Stern, Teamtendo, Treewave, Carlo Zanni.

Cultura vs. Consellería de

Señoras e señores da Consellería de Cultura e técnicos inculturales varios:

Xa non é que incumpran vostedes descaradamente as bases do Premio Cunqueiro que lles obrigaban a sacar a concurso a posta en escea de Limpeza de sangue.

Xan non é que anden vostedes a arrombar tódolos pandeiros preto do monte Gaiás....

Xa non é que perdan vostedes bibliotecas enteiriñas sen que se escoite falar de dimisión algunha, (por certo era bo ir por Australia non vaia ser que eses 40.000 libros os roubara tamén o ladrón da Biblioteca Nacional)....

Pero Conselleira, ¡¡¡NIN UNHA CHAMADA AO NOSO FLAMANTE PREMIO NACIONAL DE LITERATURA DRAMÁTICA 2007!!!, como di R.R. aínda que fose só por protocolo. ¿e que acaso Rubén non será galego?

Transcribo o texto completo do artigo de hoxe no País.
"No estoy en paro", insiste Rubén Ruibal. El autor de Limpeza de sangue, texto ganador del último Premio Nacional de Literatura Dramática, matiza las biografías apresuradas que se han podido leer los últimos días. "Otra cosa es que pueda escribir teatro porque mi mujer sacó unas oposiciones, y así de paso cuido a mis dos gemelos", dice, "que ése sí que es un trabajo". En el palmarés del premio estatal, Ruibal (Ribadeo, 1970) figura ya como el dramaturgo más joven después del catalán Sergi Belbel, ganador en 1996, un año antes que Manuel Lourenzo, el único gallego desde 1992.
"Ahora mismo hay herederos de Vázquez Portomeñe haciendo política teatral"
Ruibal desmiente las biografías de estos últimos días: "No estoy en paro"
Antes de Limpeza de sangue, editada por Xerais y el Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais en 2006, tras haber ganado un año antes el Premio Cunqueiro, Ruibal escribió Nunca durmo, publicada por entregas en la Revista Galega de Teatro. Nunca durmo y su debú en 2000, Fume, éste todavía inédito, fueron representados por la compañía Teatro do Cachuzo, en proyecto compartido con Carlos Losada. Con Patatín e Patatán Súper Productions también consiguió representar el proyecto personal Arroz mubi.
La que no se montó todavía es Limpeza de sangue, pese a que en las bases del Premio Cunqueiro se recogía sacar a concurso la puesta en escena del texto. "Estoy un poco quemado de insistir", dice Ruibal sobre este punto, "perdí el tiempo yendo a ver al director de Creación y Difusión Cultural". "Aparte de esto, un cierto cabreo sí tengo, porque supongo que desde el punto de vista protocolario habría estado bien una llamada telefónica de la Consellería de Cultura". "Digo yo", ironiza, "porque hay silencios atronadores, pero yo con la llamada del ministro me conformo". "También es cierto", sigue, "que a mí me está costando mucho amueblar mi casa en Oza dos Ríos, así que me puedo imaginar lo que puede ser llenar de cosas la Cidade da Cultura".
Tras una década en el teatro aficionado en Santiago y a Coruña, Ruibal acabó de aprender en la compañía de Roberto Vidal Bolaño, Teatro do Aquí, desde 1994 hasta la muerte en 2002 de Roberto, personaje cardinal del teatro gallego contemporáneo. "Mi deuda con él es absoluta", reconoce Ruibal, que pensó Limpeza de sangue, la historia de un arquitecto y un toxicómano que entablan amistad en una sala de diálisis, como un homenaje "a alguien que amaba discutir". "En este país somos injustos con él", lamenta Ruibal. "Hace cinco años que murió y no hemos vuelto a ver un texto suyo en escena. Y eso que recomendaba algún viejo manual de dirección: mejor hacer autores muertos, porque los vivos igual protestan".
Ruibal, entablillado con Roberto Salgueiro entre una generación joven (Xan Carlos Mejuto o Vanesa Soutelo) y nombres clásicos como Manuel Lourenzo, Xesús Pisón o Gustavo Pernas, rescata la vieja cuita de Vidal Bolaño a respecto de las dificultades de los autores jóvenes en Galicia. "Siendo autor gallego, la única solución para llevar tus textos a escena es tener compañía propia", resume. "Somos un país pequeño con un mercado pequeño y demasiadas empresas de teatro, y no nos estamos preocupando de crear público". Aquí identifica rémoras "del pasado". "Ahora mismo hay herederos de Vázquez Portomeñe haciendo política teatral", afirma. "Yo siempre digo una animalada: si un año se les ocurriese ponernos a hacer dinamización teatral en parroquias, ayuntamientos, escuelas e institutos, posiblemente todo iría mejor para el teatro del país". Citando como ejemplo la generación Abrente, que inauguró a comienzos de los 70 el teatro profesional gallego, Ruibal habla de "buscar nuevos modos gallegos de teatralizar la vida". "A mí", dice, "no se me ocurren más cosas que hablar de nosotros".
Sobre la visibilidad de la cultura gallega, dice no confiar en los "milagros". "Las posibilidades pasarían por un cambio radical en la posición de la prensa y las televisiones con respecto a la cultura y el idioma. ¿Alguien cree que si la mitad de las horas que dedica nuestra televisión a orquestas y fiestas gastronómicas las dedicase al teatro, al cine por inventar o a la literatura propias, la visibilidad de la cultura gallega sería la misma?", se pregunta.
Ruibal alterna ahora la escritura de Drama A3 para el Centro Dramático Galego, a tres manos con Vanesa Soutelo y Jacobo Paz bajo dirección de Dani Salgado, con una novela cómica y una obra para títeres. Para el día a día mantiene el blog Alicia Crece.

Hai cincocentos anos un só home, coma este, tamén baixo a enorme presión dunha descomunal folla en blanco. Os medos debían de ser os mesmos. Mentres subían as estadas cismaban no comportamento dos pigmentos. Volverán a subir moitas veces para tocar a superficie misteriosamente acromática deste deserto artificial e volverán desconfiar das materias primas. ¿cantas horas deitados no chan imaxinando composicións e formas de contino rexeitadas por ser atrevidas de máis ou descaradamente hipócritas?
Dous artistas xeniais que precisamente por ser quen de facer obras grandiosas coñecen e loitan contra as limitacións do home.

-¿aínda no hai tecnoloxías para fixar a grandiosidade destas imaxes que constrúe a miña mente?

-¡que tremenda ignorancia a miña ao porme á disposición destes príncipes que pretenden dirixir o pensamento dos homes durante centos de xeracións!

Que el mundo fue y será una porquería ya lo se...

Cando vos cabreedes co mundo cantade este tango...Todo un canto á "globalización"

Que el mundo fue y será una porquería ya lo sé...
(¡En el quinientos seis y en el dos mil también!).
Que siempre ha habido chorros, maquiavelos y estafaos, contentos y amargaos, valores y dublé...
Pero que el siglo veinte es un despliegue de maldá insolente, ya no hay quien lo niegue. Vivimos revolcaos en un merengue y en un mismo lodo todos manoseaos...
¡Hoy resulta que es lo mismo ser derecho que traidor!...
¡Ignorante, sabio o chorro, generoso o estafador!
¡Todo es igual!
¡Nada es mejor!
¡Lo mismo un burro que un gran profesor!
No hay aplazaos ni escalafón, los inmorales nos han igualao.
Si uno vive en la impostura y otro roba en su ambición,
¡da lo mismo que sea cura, colchonero, rey de bastos, caradura o polizón!...
¡Qué falta de respeto, qué atropello a la razón!
¡Cualquiera es un señor! ¡Cualquiera es un ladrón!
Mezclao con Stavisky va Don Bosco y "La Mignón",
Don Chicho y Napoleón,
Carnera y San Martín...
Igual que en la vidriera irrespetuosa de los cambalaches se ha mezclao la vida, y herida por un sable sin remaches ves llorar la Biblia contra un calefón...
¡Siglo veinte, cambalache problemático y febril!...
El que no llora no mama y el que no afana es un gil!
¡Dale nomás! ¡Dale que va! ¡Que allá en el horno nos vamo a encontrar!
¡No pienses más, sentate a un lao, que a nadie importa si naciste honrao!
Es lo mismo el que labura noche y día como un buey,
que el que vive de los otros, que el que mata, que el que cura o está fuera de la ley...

Vía todotango

Se tés dúbidas aquí hai un dicionario de lunfardo

Vigo is different...Celebramos o día Internacional da Biblitoteca coa desaparición dun fermoso centro

Foto: Arume dos Piñeiros

Amigo Arume:

As túas súplicas....

Paga a pena a visita e, sobre todo, resulta recomendable que todo o mundo vaia alí a pedir libros para que vexan a necesidade imperiosa de que a Biblioteca sexa algo máis ca un bo reclamo para as eleccións, algo máis ca un lugar de estudo: que se convirta nun espazo de referencia lectora e investigadora no medio medio da cidade.

non foron escoitadas, e hoxe, o Día Internacional da Biblioteca, na nosa cidade pechan a Biblioteca da Escola de Artes e Oficios. Tiña vostede razón, só era un raclamo electoral, nin lugar de estudo, nin preocupación pola cultura, nin "farrapos de gaitas" como dirían eles, que tanto gostan do refraneiro. De verdade, aparte dalgúns exemplos illados ¿a algúen lle preocupa o raquitismo bibliotecario de Vigo? Conto, o que hai e moito conto...

Rubén Ruibal, entrevista en GZnación

Vía GZnación

Amig@ tod@: como fan namberguán do señor R.R. incorporo neste meu arquivobló esta entrevista que veño de coñecer polo fan namberchú, o señor Arume (molesten as disculpas os rubenianos de toda a vida encabezados polo insigne señordelajaiguai que rendeu a homenaxe máis emocionante a R.R. adicándolle a cabeceira do seu bló)

¿Que e esa cousa que chaman Web Semántica?

Foto Mapa visual de la Web 2.0

¿non entendes nada cando che falan de 'post', 'tag', 'mashup', 'webtop', 'wiki', 'folcsonomía', 'atom', 'ajax', 'widgets'. 'open source', 'datagrid', etc? Como di o amigo F. J. "no sé si hemos llegado a la Web 2.0, lo que sí tengo claro es que hemos caído en la trampa de la tecnojerga 2.0 (y las que vendrán)". Aproveito que me len algúns da facultade de Tradución para ver se alguén se anima a traballar na procura de verbas nas nosas linguas maternas (galego e castelán) para frear un pouco esta invasión de tecnoanglicismos que vai acabar mudándonos en "furbys"

Algunhas lizazóns interesantes sobre o mundo DousPuntoCero:
Libro para descargar en liña, 100 aplicaciones de la web 2.0 Wiki web 2.0 Bibliotecarios 2.0 blogs sobre biblioteca 2.0

R U B E N R U I B A L PREMIO NACIONAL DE LITERATURA DRAMÁTICA 2007

RUBÉN RUIBAL

PREMIO NACIONAL DE

LITERATURA DRAMÁTICA 2007

¡¡¡¡¡ P A R A B É N S !!!!

¡¡¡¡¡¡¡¡O BLOGOMILLO ESTÁ DE FESTA!!!!!!

"Os políticos non cren na cultura"

Imaxe: Xaquín Marín. Trinta anos de humor gráfico en Culturagalega.org

[Aproveito este post para reveindicar que os debuxos de Xaquín Marín pasen ás primeiras páxinas da Voz de Galicia]

"Os políticos non cren na cultura", afirma José Carlos Bermejo, hoxe na Voz de Galicia.

Unha voz crítica sobre a consideración da cultura únicamente como sector productivo e a utilización da mesma simplemente con fins electoralistas. O profesor afirma que neste tema tódolos partidos e opcións políticas, dende Fraga ata hoxendía, non hai diferencias, "todo venden aire...". Unha crítica ben atinada a este modus operandi que nin distingue entre o pemento de Padrón e unha obra literaria.

-A moitos políticos traizóalles o deseodorante, o inconsciente. Son xente que non cre na cultura, per considera que esas ideas nas que non cren son boas en función de que teñan rendibilidade económica. ¡Noutros países ou noutras épocas é impensable dicir que a cultura é importante porque produce beneficios económicos! E esa xente cae na trampa seguinte: a cultura só é importante se a transformo en cartos, pero a cultura é unha mercadoría que non se consume dentro de Galicia, que se ofrece fóra...

-Como se foran patacas ou pementos...

-¡Claro! Pero iso o di unha xente profundamente inculta, profundamente ignorante e que entende que con iso está satisfacendo ao público. ¿E entón quen é o consumidor básico desta cultura?

-¿Os xaponeses?

-¡O turista!...

-¿Que faría vostede coa Cidade da Cultura?

-Eu que sei! Propuxen nun artigo vendela, pero non a podes vender porque ninguén a quere comprar...

"Un sector aínda desartellado". Esta fin de semana Compostela acollía o I Foro Profesional da Acción Cultural.

Temarios de bibliotecas para oposicións.

Dado que moitos amigos e coñecidos andades a preparar oposicións para bibliotecas e me estades a pedir axuda, aquí vos deixo algunhas ligazóns onde podedes atopar material publicado na rede.

Zaguan 2000. Rosario López de Prado. É un directorio de recursos para aspirantes a bibliotecas e documentaicón. Non está moi actualidado xa que é do 2001.
BibliOpos. Mi oposición a bibliotecas.
Temario de oposicones. Biblioteca de Traducción y Documentación da Universidade de Salamanca.
Temario de Biblioteconomía de José Antonio Gómez Hernández.
Recursos en Absynet.com
Temario da Oposición a arquivos e bibliotecas de Eugenio Tardón (1998)
Teka-Teka. Apuntes da Diplomatura de Biblioteconomía e Licenciatura de Documentación da Universidade Complutense.
Universidade Carlos III. Apuntes, traballos e exames (2005).
Universidade de Salamanca. Apuntes da Diplomatura de Biblioteconomía e Documentación.
Universidade de Valencia. Apuntes de Biblioteconomía.

A Universidade de Santiago publicou no seu día un temario para o acceso ás prazas de Auxiliar de Biblioteca, agora non o atopo na súa páxina pero seguro que o teñen publicado na súa intranet.
A Universidade da Coruña tamén ten un temario de Axudantes de biblioteca. Tamén había na rede hai tempo un temario moi completo nunha páxina que se chamaba Bradomín, pero creo que xa non está dispoñible.

¡SORTE A TODOS!

¿Para cando un doutoramento (sic) posgrao en elaboración do polbo á feira?

¿ aínda non tes o teu diploma de experto en elaboración de pan biolóxico ?

A Vicerreitoría de Extensión Cultural da UNIVERSIDADE de VIGO ven de programar o Obradoiro de elaboración de pan biolóxico.

Ventaxas de ser corista

Pandeireta e conto tradicional galego

A DICTADURA DOS IDIOTAS

Esto é o que estamos a presenciar, amigos, nin máis nin menos. Os programadores culturales desta nosa universidade, disfrázanse un pouco de nacionalistas para disimular a súa abstinencia cultural e veñen de presentar unha oferta de cursos que non ten desperdicio. E ollo con criticar nada, que todo o que cheire a aldea, aínda que sexa ao estrume do que non son quen de saír, é sagrado. Pero non amigos, os novos caciques, por moito disfraz de gaiteiro que vistan, non enganan a ninguén. Non teñen nin idea do que significa galeguismo. Non son quen de imaxinar nada máis que un vello con boina cando lle falan de Castelao. Esoutro día, por exemplo, un profesor universitario, especialista en filoloxía galega para máis inri me dicía todo todo fachendoso él, que especialidades coma Belas Artes non teñen categoría para ser estudos universitarios. Quedei pampa. De súpeto imaxinei a cara que se lle quedaría a Seoane, Díaz Pardo a ao mesmo Castelao ao escoitar a esta nova xeración encargada de estudar e investigar sobre Galicia. Eso sí, a elaboración do pan caseiro e a pandeireta pódense estudar xa nesta nosa universidade.

Pois claro que si. ¿que ten de malo a pandeireta? E por suposto, a elaboración do pan caseiro (hmmm!!! que delicia o pan de Cea!!!) sempre debeu formar parte do plan de estudos universitarios, unha materia transversal, si señor, calquera llo vai discutir. E as aulas cheas que para eso agasallan cun crédito aos alumnos. ¿para cando un curso de extensión sobre polbo á feira ou a complexa elaboración e estudo do cocido galego?


Eso si, bibliografía axeitada e da casa xa a teñen..."Olores e sabores do saber" ¿lembrades?

¿e o Coro Universitario? Un trampolín para a fama, colegas. Deixádevos de operacións triunfo (¿quen se lembra agora de Enrique de OT?). Cantar no coro desta nosa universidade, non é cousa de risa. Se tés antecedentes mesmo podes facerte técnico de cultura en dúas horas, e se non comeza canto antes. ¡DOUS CRÉDITOS POR CANTAR!

Ventaxas de ser corista

Pandeireta e conto tradicional galego

Feria Puro Arte, 2007

Foto: Dead Dad de Ron Mueck Via Nocturno Vulgar

Hoxe inaugúrase en Vigo a Feria Puro Arte. Logo da boa experiencia da pasada edición, recoméndovos a visita a este evento artístico no que se pode disfrutar simultáneamente dun conxunto de máis de dúas mil obras de arte dos máis variados estilos e artistas, para tódolos gustos. Na imaxe poño unha obra do hiperrealista Ron Mueck. Este estilo, nada novedoso por certo, é dos máis admirados hoxe en exposicións de arte. Da que pensar esta volta ao demasiado explícito. ¿que é o que atrae destas obras a tanta xente? Moitos espectadores séntense aliviados porque son quen de recoñecer a mensaxe nunha obra de arte contemporánea, o que non é pouca cousa. Outros, ven confirmadas a súas ideas fixas sobre o que en realidade sempre foi a arte, un reflexo da realidade "tal e como é". A perfección, a beleza, a finalidade de toda obra é o parecido coa realidade, "como a fotografía". Máis nalgúns hiperrealismos hai algo de morboso, ou de mórbido, que ten a mesma etimoloxía, que coido que é o que atrae aos turistas (termo mellor acaído que espectador, neste caso), hai un xogo no que as estratexias do mercado entran no obradoiro... Unha feira como esta tamén vos permite observar moitos aspectos colaterais do mundo da creación artística.

Moito cantante solto anda por aí.

Foto: Viñeta de Forges publicada no diario El País (10.03.98)

Téñolle especial cariño a esta viñeta porque amosaba exactamente a farsa dunhas oposicións á Deputación de Ourense nesas datas. E seguimos igual, por exemplo se mudamos Deputación de Ourense por Universidade de Vigo (é un dicir) e parentes por cantantes (é outro dicir...) a película segue sendo a mesma. Forges asinoume este debuxo con ocasión dunha conferencia en Santiago. Foi unha experiencia ver a todo o público partíndose de risa, poucas veces teño asistido a conferencias tan divertidas, bueno, en realidade, nunca. Logo de ver (Forges ía debuxaba ao tempo que ía falando) e escoitar ao mestre tiven que aturar unha aburridísima intervención dun destes "novos valores" da nosa cultura (non vou dicir nomes non sexa que me pechen tamén o bló) que ademáis e non aportar absolutamente nada aínda se permitiu criticar e ata desprezar ao debuxante, comezou a súa intervención dicindo algo así como "...Bueno, xa sabemos que o mundo é algo máis complexo que esas mulleres con rulos que debuxa Forges...", a ignorancia hai que ver que atrevida é.

¿censura no blogomillo por unha mariquita de Iolanda Castaño?

¿aduaneiros fechado por censura? Pois a min que me expliquen onde está a ofensa...agora, si é por darlle pulo ao blogomillo ¡adiante!

A favor de ADUANEIROS: Galicia ConfidencialChuzaVieirosMeneameCódigo CeroGZNación
Plataforma Ártabra 21A porta de prismosArredemoApocalipse do porcoAs túas balasBeliscos pequenosO mundo desde un chimpínDiario dum suevoO cartafol de silenciosModestowebNeorama dos quadrinhosO quilomboTravesías arcanasMovemento polos dereitos civísChantos na chairaGalpón de BreogánZero vacas