Orquesta Clasica de Vigo, orgullo para a cidade.

Onte, a Orquestra Clásica de Vigo agasalloun axs viguesxs cun concerto espectacular na que xa e una cita obrigada de cada Nadal con esta proxecto musical e pedagóxico de luxo con que contamos en Vigo.

Hai cen anos, tal e como lembra Stefan Zweig nas suas memorias "El mundo de ayer. Memorias de un europeo", xs cidadáns de centroeuropa abrían os xornais pola páxina de espectáculos antes de comezar a xornada de traballo. Zweig lembra a teima diaria coa que o persoal de servizo da súa casa consultaba as críiticas de óperas e teatro cunha paixón por manterse ao día das estreas e da cultura que hoxe resulta inédita. Logo do maxistral concerto de onte no Teatro García Barbón quixen imaxinar que o noso xornal tomaría nota e adicaría unhas cantas liñas á altura dun concerto que acadou o cheo total. De ilusions din que tamén se vive. O Faro Divino non deu artellado máis que un pobre parágrafo que non paga a pena ler porque nin informa nin convida a apuntarse a extraordinaria aventura que supón seguir as pegadas que esta fabulosa experiencia musical e pedagoxica significan para a nosa cidade.

Afortunadamente no progra de man Manuel Torres compuxo un extraordinario texto explicativo da función que é o correlato literario á altura da calidade musical do concerto. Seguro que non lle importa que o reproduza aquí, pois é a mellor información coa que podemos quedar xs que queremos manter na memoria as dúas deliciosas horas de onte. Velaí vai o texto:

   

Os clásicos son importantes e perviven no tempo non porque aparezan nun libro de historia ou porque alguén estea moi convencido da importancia dun autor ou outro. Seguen sendo lidos e estudados porque son atemporais, mostran historias que trascenden ao seu tempo e son capaces de conmover a persoas de distintas épocas. Seguen sendo vixentes. Este é o caso de Star Wars, unha saga fundamental que non só marca a tres xeracións distintas senón que, ademais, serviu para reformular o cine de ciencia ficción nos anos sesenta [...] Temas eternos como a loita entre o ben e o mal, xiros dramáticos propios das traxedias clásicas como a incapacidade para loitar contra o destino ou aspectos nos que se adaptan elementos do budismo e outras relixións. Recursos todos eles presentes nas grandes historias de dimensións épicas. Así comeza a historia de Anakin Skywalker e da súa condenación. Un heroe, segundo se recolle na cinta, chamado a devolver o equilibrio a forza que e tentado polo lado escuro. O reverso tenebroso que lle chaman, non é máis que outra forma de referirse ao acto poético de vender a alma. Traizoar a esencia e as conviccións construidas para alcanzar algo vetado. 

   Este é o tema que serve de fío conductor para este concerto, unha historia que se encarna coa obra de Fausto de Goethe...unha obra recollida por numerosos compositores do momento pola súa importancia para a configuración do idealismo romántico. Autores entre os que se atopan Richard Wagner e Héctor Berlioz, que poñemos en relación coa música de John Williams, no só pola temática e a épica das obras que tratan, senon pola estética da música sinfónica que compoñen.

   Fausto e Anakin Skywalker son dúas figuras semellantes que representan o espirito incansable do ser humano. Aquel ideal que busca a superación constante ante as limitacións do destino, neste caso co afan de abarcalo todo. Dous estudosos incansables que venderan as suas almas ao diaño para alcanzar o poder supremo. Nos dous casos veremos como se cruzara nas súas vidas a tentación dun lado escuro, algo en resumo prohibido. Mefistófeles no caso de Fausto e o emperador Palpatine -ou Darth Sidious- no caso de Anakin Skywalker, será os encargados de poñer sobre a mesa unha resposta que estes non daban acadado a través dos canais habituais. Dúas figuras que encarnan a tentación do camiño fácil para as mentes impacientes.

   Pero o desencadenante de todo non sera a posibilidade de explorar camiños prohibidos ou cuestionar o poder da "forza", especie de crenza na que se basea a relixión. que practican os personaxes da saga. Será a acción externa do medo ao inexorable da morte da muller amada o que inicie todo. Son eles os que intentan evitalo mediante o emprego das artes escuras, e a través delas caerán na súa propia trampa. Eles mesmos son os desencadenantes do destino terrible que tentan evitar. E aquí onde reside a traxedia e remata o tránsito ao lado escuro, condenando a Fausto a un mundo de maxia e viaxes no tempo e o espazo, e a Anakin tras a máscara dun malvado e implacable Darth Vader. Será a intervencion da amada de Fausto dende o ceo ou a acción de Luke Skywalker, quen redima a seu pai Anakin, liberándoo así do seu encerro interior e permitíndolle ver cos seus propios ollos. Unha acción que devolve o equilibrio a forza e otórgalle a salvación.

   Este concerto fía os conceptos das dúas historias e a estética das obras de Wagner e Berlioz coa música cinematográfica de John Williams para conseguir unha unidade baseada na diversidade. Estéticas musicais pensadas para o cinema que beben directamente da música sinfónica do século XIX, cuxo máximo referente e Richard Wagner. Componse asi mediante distintas obras un todo entorno, neste caso, ao tema do lado escuro e a condenación e redención dunha personaxe coma é Dart Vader. Porque detrás dun grande vilán hai unha grande historia.

   

Programa

Primera Parte

• Main Title. A New Hope. John Williams (1977)
• Anakin’s theme. The phantom menace. John Williams (1999)
• Faust overture. Richard Wagner (1840)
• Across the stars. Attack of the clones. John Williams (2002)
• Light of the force. The return of the Jedi. John Williams (1983)

Segunda Parte

• Here they come! John Williams (1990)
• Faust. Marcha Rakuczy. Hector Berlioz (1846)
• Imperial March. The Empire strikes back. John Williams (1980)
• Duel of the fates. The phantom menace. John Williams (1999)
• Battle of the heroes. Revenge of the Sith. John Williams (2005)
• The throne room & Finale. John Williams

Contra a política espectáculo

Viron bailar un día a Obama e tiráronse todos ao monte, coma se se poidese facer un setemil só por poñer o mellor traxe de montaña. O cheiro a vulgaridade inunda un xa mefítico ambiente no que votar ben sendo unha escatoloxía obrigada por prescripción democrática. Os que non queren bailar con Pablo Motos ou facer o ridículo a carón do pseudo star Bertín Osborne quedan fóra de xogo. Así, lles pasa aos que adoecen dese concepto tan pervertido do sentido do humor co que hoxe se engalanan os homes bos da poítica. Quedan fóra por real decreto das empresas de estatística (que son os que mandan, sen ter que disimular un chisquiño) os partidos que chegaron ao parlamento polo pecado de ter acadado algún que outro voto...UPyD, Esquerda Unida...desaparecidos, porque si, porque o din os executivos do merchandasing político e non sei que outras andrómenas que andan a artellar o chasis da postpolítica. E a xentiña toda tragando con gusto os bocadiños de lixo que fabrican dous listos, que son os que teñen todos os andraxosos medios de comunicación que enchen o baleiro intelectual dunha meseta cultural que aspira á beleza da liña infinita que representa todo estado crítico...

Pero eso sí, sorrían, por favor....

Gracias Lidia Falcón, por persistir nesta loita

7D,¡zas! En toda la boca!

Lamentablemente constátase que a violencia machista non e nada que importe nin á nova nin á vella política, non é relevante o feminicidio nin para a esquerda nin para a dereita, a loita  contra os asasinatos de mulleres non da votos...e sinxelamente vergoñento, pero cicais o peor é que non nos decatemos de que votar entre as opcións que se presentan neste debate (non todas, non esquezamos que aquí só están as que interesan aos avarentos de audiencias) é un aldraxe e un insulto a todas as mulleres, así que acabo de decidir o meu voto, creo que será para algún dos que faltan neste circo, porque non dan ben en cámara. 

...

As verbas de atrás escribinas logo de case dúas horas dun debate aburrido e totalmente previsible no que os candidatos e non candidata ao poder pelexan polos refugallos do baleiro....ahhhh...paraaaaa....que van a falar de violencia machista e vas ter que merendar as túas verbas anabande...pois non....non, todavía é mais lamentable o bochornoso discurso que o desacougante silencio que viña de criticar. As cousas que importan de verdade suscitan discusión, mais cuando se menciona a violencia machista todos poñen cara de funeral e compiten en tópicos e estupideces nada máis rematar a vicepresidenta cunha arenga ás mulleres ollandoas fixamente a cámara "non vos deixedes controlar polo móbil"....é todo e que se lle ocorre, pois nada, a seguir morrendo! 

O post debate está a ser case tan desolador como o propio partido. Podía arbitrar o presentador de "jugones" e o espectáculo non desmerecería o mais mínimo. Eso si, boto en falta os foguetes e a festa rachada e mollada de fin de liga. A post política e puro espectáculo, so contan criterios de gañador/perdedor nun xogo no que só participan periodistas e candidatos. Son case as dúas da mañá e os candidatos e a non candidata aparecen abrazándose aos seareiros de camiño as súas sedes de partido como se tivesen gañado xa as eleccións. 

Desaparecen nos comentarios postdebate todas as referencias á violencia machista confirmando que aquela pose adusta e seria era só eso, unha pose, e que o tema das mortes de mulleres só foi un recreo para tomar folgos neste desacougante deserto do irreal. 

Felicidades AnaPastor and family, estivestes a altura do que se aguardaba no voso mundo.

Mais a min e a moitxs cidadánxs estannos a secuestrar o voto.

O Estado Islámico. Estado da Cuestión ou Cuestión de Estado.

Zizek, Slavoj. Islam y modernidad. Reflexiones y blasfemias

Os atentados de París foron cousa dun grupo terrorista chamado Estado Islámico. François Hollande, dende o primeiro instante evitou usar ese nome, referíndose e eles como Daesh, din que para acentuar o seu desprezo coa axuda da fonética (daesh soa en francés como déche, tache: miseria, mancha, respectivamente). Creo, mais ben, que o que o presidente francés quere realmente é evitar calquera relación da palabra "estado" coas repulsivas accións terroristas do ISIS. Nos baleiros e omisións, deliberadas, ou non, agóchanse decote as claves para entender situacións complexas. Do que non se fala, porque non se poida ou non se queira, pódense tirar conclusións relevantes, tanto a nivel individual (eivas emocionais relacionadas con traumas, tabúes ou complexos) como colectivo (déficits de liberdade de expresión, existencia de censura ou autocensura que delatan rexímenes autoritarios, etc.). 

   Do que non hai dúbida é de que Hollande non se permite (e indirectamente está mandando unha mensaxe de prohibición ao pobo tamén) o uso da verba "estado" para referirse aos terroristas responsables dos atentados de París. O "estado" é seu, é cousa dos franceses, mellor dito, dos xefes do Estado francés ("el estado soy yo", lembran?). Como moito o concepto Estado é dos europeos, pero nunca, en ningún caso cousa de terroristas. 

   É certo que o concepto de Estado (moderno) foi o resultado dunha morea de procesos moi complexos en Europa. De feito, a súa perfección significa no noso contexto cultural o fin da Idade Media, a grandes rasgos, e a conformación dun xeito de organización política que ten no Estado a súa razón de ser. 

   A revolución francesa sería só, e nin máis nin menos, o punto culminante e exitoso dun proceso de perfeccionamento que se desenvolveu ao longo da toda idade moderna e que só precisaba desfacerse dos refugallos do Antigo Réxime. Francia foi o país que coroou ese proceso, así que todos temos que entender, segundo semella dar por feito Hollande, que lle temos que estar case eternamente agradecidos aos franceses, posto que vivimos dos réditos que heredamos dos que loitaron por nós. Grazas e eles disfrutamos deses valores que son a nosa forma de estar no mundo: libertade, igualdade, fraternidade (sic?). Ata aquí a teoría. Pero imos ao "deserto do real", como diría o noso filósofo de hoxe. 

En primeiro lugar o concepto de Estado ten forzosamente que ser algo moito máis complexo que o que ten o presidente francés na cabeza. Cando Platón, Weber ou Marx falan de estado, non están falando do mesmo. Iso por non saír das fronteiras coas que se pretende pechar o noso contexto cultural, occidental, democrático e liberal. O que para uns é unha comunidade de dereito que se somete voluntariamente -ou non- a unhas leis, para outros é unha institución que representa a instituicionalización da violencia sobre o pobo (Weber). En todo caso, se pensamos no Estado do xeito máis neutral e obxectivo para a maioría, falamos dun modelo de organización política. Falamos de política ¿non?

Voltemos a Hollande. ¿por qué nega Hollande a existencia ou posibilidade de organización política no ámbito do islam? ¿E logo? preguntámonos, ¿non hai política no islam? ¿é só relixión?

No fragor dos acontecementos, que é diario dende o día dos atentados porque todos os días hai novas sobre accións terroristas, escoitamos das mesmas voces autorizadas de onte contradiccións tan flagrantes que nos avergonzan e nos violentan.

Os políticos máis relevantes -por ser a diana dos terroristas- negan ao inimigo a súa existencia como Estado, pero intelectuais tamén provistos de altofalantes dende hai tempo na prensa máis exitosa falan da existencia do Estado Islámico nunha simplificación teórica que só pode ser consecuencia dunha teima por meterlle ao cidadán dúas ideas simples na cabeza porque cicais non o consideran capacitado para máis. Antoino Elorza no diario El País, acredita no Estado Islamico como tal, así o di, porque existen os ingredientes básicos, a saber, poboación, leis e organización. O ISIS ten todo iso, así que é lexítimo chamarlle Estado. O que está a dicir, é que é lexítimo consideralo como real, como perigo real, así que hai que bombardealo.

...

   Certamente, si que é difícil pensar e moverse máis alá non só do pathos de solidariedade universal (é broma, claro), senón na lodazal de confusión e arbitrariedade no que nos movemos. O de ser ou non ser estado non é unha cuestión secundaria, porque ademáis de servir ou non para xustificar un ataque, persoalmente lévame a pensar no que sei, no que sabemos realmente da organización política no ámbito do islam.  Todos estes días tamén asistimos a unha exhibición de de clixés que tamén nos da pistas para investigar se os tomamos como o que son: veos textuais que agochan medos e belaleiros enormísimos, segundo o repita un imán dunha capital occidental ou un tertulián aborrecido de sí mesmo. "Non se trata dun problema rexilioso", din todos eles. Non, claro, cando falamos de Islam, estamos pensando en organismos unicelulares e as súas dificultades reproductivas. Claro que falamos de relixión. O que pasa é que se pensamos en termos relixiosos o territorio a combatir e os obxectivos a bombardear son inabordables. 

   Tiña a man a Zizek, sempre me saca de algún apuro intelectual cando a realidade interrompe de socato a rutina diaria. E como o asunto é o mesmo, tirei do andel o ensaio urxente que artellou nos momentos inmediatamente posteriores ao asunto de Charlie Hebdo. Lembrei que alí daba algunhas pistas importantes.

   Efectivamente, hai un concepto de estado no ISIS, radical e fanáticamente diferente ao occidental, e o cerne que o explica case todo. O que realmente importa ao grupo terrorista non é un estado regulador do benestar social, o que lle importa é a vida relixiosa, que toda a vida se atinxa as leis da relixiosas. Nesa enorme fenda que separa ambos os dous conceptos é onde temos que pescudar. Revolución francesa e EI aparecen no texto dun dos ideólogos máis relevantes do islam, precisamente o que inventou o conflictivo nome que Hollande on quere pronunciar, o Estado Islámico:  Abul Alá Maududi. 

to be continued.....

Atentados de París. Xornalistas bébedos?

Os atentados de París están deixando ao descuberto demasiados baleiros. Os discursos simplifícanse ata o embrutecemento nunha indisimulada competición por gañar audiencia. Levo xa varios días lendo e escoitando titulares estarrecedores neste senso. O último foi nantronte. O titular no diaro El País dicía literalmente "Hasna, la yijadista que bebía y a la que le gustaba la juerga". É completamente insoportable. A cada hora que pasa o nivel de esixencia no relativo á rigurosidade da información cae ata niveis descoñecidos. Non preciso ler nada sobre Hasna para decatarme do desprezo que nesta noticia se fai da muller en particular, do público en xeral e dende logo de calquera código deontolóxico de mínimos no que á prensa se refire. Agora mesmo, no intre es escribir este post, consulto a páxina e o titular xa non é o mesmo, alguén na redacción debeu decatarse do exceso de perversión e mandou parar...porque agora o que pon é "Hasna, la juerguesta que murió como una yihadista". Non daríamos feito estes días se nos adicásemos a análise aínda que fose superficialmente do que se está a dicir. Estas son as cousas que nos amedrentan a unx poucxs, que eu quixera que fosemos moitxs. O nivel do discurso constrúese á medida do que se imaxina que é capaz de dixerir o cidadán, Lamentablemente a cidadanía, o pobo, é moi manipulable. Tanto, que se lle dis que para conservar a liberdade ten que deixar de opinar, de saír á rúa e de desconfiar do seu líder, pois así o fará. De feito, xa o estamos facendo. Uns quedando na casa, outros crendo o que din os xornais, eu calando, ti.... Igualiño que os cidadáns europeos dos anos 20. O que querían era orden, así que déronlle licencia para matar aos seus xefes e comezou a trifulca. Todo xa demasiado visto como para que non dé noxo. Stefan Zweig o relatou maravillosamente nas súas memorias....

...seguiremos falando disto...é unha obriga, agora máis que nunca...pensar, falar, escribir...

Próximamente: O EI é un Estado. Estado da cuestión. Cuestión de Estado.

Café literario (Centro de Documentación e Recursos Feministas de Vigo) : Memorias de Leticia Valle, de Rosa Chacel.

O meu máis "inaudito" agradecemento ás magníficas que o pasado día 30 de outubro asistiron ao debate spbre a novela "Memorias de Leticia Valle". A Rosa Chacel -perdoade amigas- en primeiro lugar por ter existido -un acto deliberado seu, por suposto-, e pola súa audacia e incluso diría eu, temeridade. Voltar a esta inconmensurable escritora acalmou parte da miña consubstancial rabia vital, e ata diría que me reconcilíou un chisco con este país, malia non acreditar eu na xustificación de fronteira ningunha. Grazas Teresa, Alma, Silvie, Corona, Ana, Ángeles, Chis, Victoria, María Jesús e ás outras cuxos nomes non puiden reter de tan concentradas na nosa angueira de destecedoras artesanais, penélopes invertidas e teimosas na procura dun achegamento mínimamente aceptábel perante a ollada dunha mestra que nos fai chiscadelas dende o outro lado. O inaudito segue aí, amigas, agochado entre puntos suspensivos e silencios enxordecedores que nos obrigan a seguir destecendo e rachando veos.  Aquí artellei un pequeno espazo para compartir interpretacións e ideas onde agardo quedemos conectadas. Grazas. Foi moi emocionante. ¡por Rosa Chacel!

A busca da orixe perdida das especies, Cristina Pavón

Dende que tiven o privilexio de ler o manuscrito da súa primeira e grandísima novela, Limiar de Conciencia, e malia a mala conciencia (neste caso a miña) de non ser quen de defender a capa e espada aquel texto para que fora o xusto gañador do Premio Xerais daquel ano, síntome en débeda con Cristina. Pero o meu desacougo durou o pouco tempo que pasou dende que a autora comezou a ser premiada.  Ao Premio "Modesto Rodríguez Figueiredo" pola súa obra "Cara a Tiananmen Square", engádese agora o recente Premio Carvalho Calero de Narración por este conxunto de relatos de título tan fermosamente evocador. Eu, de Cristina destacaría o seu degoiro polo coñecemento. A súa curiosidade por atopar a cerna das cuestións fundamentais. As que atinxen ás dúbidas máis transcendentes, que son tamén as que nos plantexamos na máis tenra infancia e que a pesar de todo o que levamos lido e reflexionado non damos resolto con toda a madurez que se supón que unha acada coa idade adulta. Cicais o máis precioso que atopo na súa escrita é precisamente a imposibilidade de acadar certezas nunha idade adulta que inxustificadamente privilexiamos fronte a aquela inocencia involuntaria coa que albiscabamos o mundo na infancia. Por iso a recuperación daquel paradiso perdido é a angueira á que se sacrifica a poesía, esa arqueoloxía sentimental na que procuramos reter, non un tempo pasado que polo simple feito de selo tivese que ser mellor, senón as primeiras impresións que o mundo exterior estampara na nosa conciencia. Aquel bruído, caloriña, insatisfacción ou incertidume sen adobiar por negociación ningunha con unha mesma, porque non tiñamos todavía a sensación de ter que defendérmonos de un mundo exterior nocivo e malvado que logo aprendemos que está aí para conspirar contra nós. O devezo de Cristina por reencontrarse con aquel eu inocente e puro materialízase en textos profundos e sinceiros que debuxan paisaxes das que tamén nós formamos parte. Recoñecerémonos nos intres recuperados por Cristina, fomos a súa irmá afouta, fomos a súa compañeira de cuarto curso da EXB, tamén fomos a meniña que sentou no valado, afastada dos compañeiro de colexio, porque quería facerse preguntas ela soíña. E somos tamén eses adultos despistados que procuramos respostas en máquinas do tempo de feiras e tamén en pílulas que prometen un pouco de calma neste caos de incertidume. Confiamos na ciencia e nos achados de xentes que pasaron a vida resolvendo unha fórmula matemática, pero prestamos tamén toda a atención ás estratexias coas que resolven a vida o común dos mortais, porque a sabedoría pode que sexa unha especie de equilibrio entre o desexo e a necesidade de insatisfacción. A Cristina preocúpalle a memoria, diríase que mesmo a obsesiona o perigo a perder esa especie de aleph que temos ao noso dispor para turrar de solucións xa probadas. É o medo á perder seguridade, esa que non precisabamos na infancia, cando a improvisación era a felicidade. Cicais non tiñamos que porfiar tantísimo en dominar o tempo, deterse fronte ao cabalo e abrazalo coma fixo aquel tolo marabilloso ¿non si?

Timbuktú

A violencia sempre é noxenta, pero fáiseme moito máis insoportable cando hai que tragar con ela por ser unha parte seica conxénita do ser humano. A imposibilidade de arredarse dunha mesma para analizar obxectivamente as demoledoras consecuencias do noso ser cicais sexa menos difícil cando temos ocasión de enfrontarnos a documentais como Timbuktú. Custa pouco empatizar con vítimas de alieníxenas que veñen a acabar con nós, pero entender as razóns da autodestrucción do xénero humano resúltame case imposible. Deberiamos desconfiar, cando menos de calquera relixión ou ideoloxía que nos dé seguridade. Porque a seguridade é o berce da disputa. Os que non comparten as nosas ideas pasan a ser enimigos irreconciliables. A partires de aí pouco camiño queda para coller pedras ou deseñar sofisticadas armas de destrucción. Por iso penso que o mellor é instalarse na dúbida permanente. Na incómoda pero inocua salubridade da inseguridade eterna. Se hai un deus que nos xulgue que o faga no máis aló, onde cicais non haxa sangue nin odio. Timbuktú resulta demoledora para o espíritu porque preséntanos unha paisaxe dunha beleza inaudita como contexto dunha estarrecedora realidade de vulgar violencia. A historia amósanos exemplos de que as maiores atrocidades contra nós mesmos ocorren en xeografías e tempos de desenvolvemento cultural. Non temos escusas. Occidente, o fachendoso niño das máis fermosas conquistas é quen de exportar telefonía móbil aos países menos desenvolvidos, mais non é quen de contaxiar unha miga de principio ningún de organización social pacífica. A talibanización non é cousa do outro, é a consecuencia da apatía na que durme o que ten as súas necesidades vitais ben resoltas. O fundamentalismo non é un xeito de pensar, é tan só un xeito de aniquilar ao que non pensa coma min. Unha das esceas máis belas de Timbuktú amosa unha moza interpretando unha fermosísima canción do seu país. Noutra unha peixeira local arríscase a unha pena maior por rexeitar unhas luvas para cubrir as mans. A afouteza das mulleres que se resisten á ignonimia é a única esperanza para unha comunidade ameazada de morte pola brutalidade dunha tradición roubada e traizoada. Timbuktú fíxome ben malia todas as bágoas coas que non disimulei a miña impotente empatía coa razón. 

La sonrisa de Pablo Iglesias

¡que fenómeno P.I.! Todxs quieren hablar con él, no, medirse con él, en entrevistas que son puro acto de seducción. No son preguntas políticas las que le plantean, sino requiebros amorosos que buscan el placer que unx experimenta cuando es rechazado de plano con una sonrisa. Hoy fue Ana Pastor, la de los ojos-puñales, la sirena que no consiguió hacerse oír por Ulises.¡que divertido resulta todo, al margen de la seriedad plomiza que pueda imprimir un programa político! Resulta todo tan novedoso, ¿verdad?, de repente los políticos, periodistas, tertulianos, parecen momias chachapoyas del viejo Perú. ¿nos lo creemos? no, por supuesto que no, ya no confiamos en los líderes, porque todxs somos líderes en el enjambre virtual que describe el filósofo coreano. Todxs somos politólogxs por lo menos en potencia. Y sin embargo todxs, todxs, buscamos cómo desacreditarlo porque nos parece tan imposible que sea cierto....Que así, de la noche a la mañana haya aparecido alguien que dijese justito, justito, lo que nosotros querríamos decir. Ahhhh el populismo, ¡que manera de destrozar el placer!¡tener que compartir toda una visión del mundo! ¡estar de acuerdo en todo! ...y no poder admitirlo. ¡que emocionante está España! primero nos reunimos en las calles, tomamos las plazas, nos arrimamos a un micrófono y gritamos consignas postmodernas! Nos oyeron hasta en Wall Street y nos copiaron incluso, pero no valía, no teníamos líderes. Ahora tenemos un superlíder, pero tan completamente indiscutible que no puede ser cierto ¡que horror! ¿que hacemos? ¿como no emocionarnos con los puños en alto y no escuchar que se puede asaltar el cielo? Pues bien, yo voy a escuchar, voy a arriesgarme a creer desde la desconfianza absoluta, voy a ver la película hasta el final desde la confortable barrera que me proporciona mi estatus de ciudadana sin voz y sin voto, o no, o voy a traicionarles, porque quizás no todo es tan nuevo y todo estaba ya escrito otros programas sin tanto sex-apeal...ya veremos. De momento leo su tesis doctoral, a sus mentores y sobre todo escudriño su sonrisa, tratando de interpretar la sonrisa de P.I.

Post scriptum 18.11.14

Precisabamos abanear íntegramente a actualidade e Podemos prende cada día unha charamusca que deixa en evidencia a mediocridade da castísima clase política de aquí e acola, vexamos....unha perla:

Ánxel Vence: "Galicia necesita, hoy más que nunca, estrategias y alternativas pensadas desde aquí que, desde luego, no nos va a dar ningún gabinete de la Universidad Complutense de Madrid"

Vaia, faltaba esta visión no xa amplo espectro do contrapodemos, a denteira académica adobiada coa sacrosanta e amedrentada política do terruño, que graciosísimo está sendo todo, e que evidente está sendo a importancia económica duha papeleta, ¿alguén se anima a votar esta conta? ¿canto custa un voto? porque mira que se amoucan con estes afoutos madrileños que tamén queren o seu...

Los enamoramientos, Javier Marías

Non sei por qué leo cousas que sei que non teñen que ver coas miñas preferencias literarias. A min gústanme as literaturas abisais, arriscadas, deliberadamente imperfectas, manieristas a tope. Gústanme os textos que se revelen contra o formato e empurren as páxinas con forza ata que as capas e as costuras rebenten e teñas que te erguer de súpeto para que o libro acougue. Gústanme os libros que no canto de liñas conteñan cabalos desbocados. Que as historias sexan tan incribelmente verdadeiras ou tan admisíbelmente falsas como para poñer en risco o equilibrio emocional dun lector medianamente empático. E se o risco non está na historia, xa digo, que os parágrafos se constrúan con materiais inéditos, ou con sintaxis e ortografías desaxustadas ata o límite que esixe a pretensión de conquistar unha vontade ou unha razón dunha lectora medianamente esixente. Podía ser este o caso, porque a historia non deixa de ser interesante, mais unha acaba por descubrir que só é unha disculpa para que o autor faga unha exhibición da súa capacidade discursiva. Non atopo moita emoción na autopsia psicanalítica dos personaxes. Parécenme rebuscados de máis. Rebuscadas. Para meterse na pel dunha muller fai falta ser algo muller, e Marías non o é moito. A narradora non logra convencernos. O autor, a xeito de demiurgo, quere construir unha muller moderna e intelixente, pero María Dolz é unha muller entregada que se rende ao amor e á xustiza, unha muller que renuncia. Eles tecen a trama e elas asisten e agardan. Supón o autor que a sabedoría e iso, ser quen de albiscar os peixes baixo a superficie pero non montar a caña, agardar que sexan eles, os outros os que se mollen e coman. Esa, para min, é a gran eiva da obra, ese non estar no mundo cando o que se pretende é, precisamente, mediante moreas de páxinas de reflexións interminables, achegarse ao cerne das grandes cuestións. 

Acompáñote no sentimento.

          
      
          a                               
        c   n         o                     
     o        e                          
   m           s      s e n t e m e n t o M.R.
   p            o  
    á          n                      
      ñ      e
         o t

Deus emprega todos os camiños

Non digo que teñan que ser todos escrutabeis, acabariamos co misterio, e por ende, co único sostén que explica a existencia das relixións no mundo. Se non tivesemos sufrimento abondo que intercambiar por hostias consagradas (ou non), non habería curas que  vixiar, monxas que protexer nen criaturas que agochar no berce ata a idade en que poidan levar pistola. O derradeiro caso de aberracións da débil carne o temos ao noso carón, nunha nada sospeitosa edificación na estrada de Baiona. Que era sabido da tanta vergoña dicilo coma noxo velo na prensa con tantos anos de retraso. Hai tempo que me contaron dunha amiga dunha amiga que desaparecera sen máis logo de xubilarse. Chegábanlle cartas ao choio e non había xeito de dar con ela. Ata que un día unha amiga doutra amiga cicais, dixo que marchara para unha especie de residencia. Que lle entregara a pensión ao propietario do choio a cambio, supoño eu, de coidados e compañía. O que máis me alarmara da cousa fora que tamén o fillo, enxeneiro dicían, tamén abandonara todo para meterse nesa casa. Non podía crelo e comenteino con moita xente. Teño esa estúpida necesidade cando me atopo imbécil de máis cando algo me sorpende. E así coñecín máis datos. Seica o tipiño que dirixía a orde tiña unhas cantas redes de herboristerías en Vigo onde se supón que captou aos futuros penitentes. Contáronme os típicos casos de xente que entrara por valeriana e saíra con cen euros meno

s no peto e algunha consolación que podía materializarse a futuros cun simple acto de xenuflexión perante a cruz. Coñecín tamén o asunto do coro co que este delicioso rabaño amenizaba os actos relixiosos da comarca. Busqueinos na rede. Cada vez me sentía máis imbécil por incrédula. ¿como podía ser que esta pandilla de enaxenados disfrazados con hábitos que semellaban feitos cos refugallos do traxe de supermán fosen tomados en serio? A igrexa católica está perdendo a vergoña dende o que picou o primeiro pardillo cos costos daquela tribo asiática, pero unha non deixa de esgazar os vestidos para asegurarse da existencia do demo, que nos arrede da necesidade de purificación. Aí o tiña ben coidado e mantido a igrexa católica a este elixido do noso señor, que seica violaba en arameo dicindo que era o arcanxo o que falaba e facía por el. De todo o cotarro o que me interesa máis non é a doada e morbosa escatoloxía que se desprende do asunto. Interésame saber por que non se entra a saco dunha vez por todas nos conventos, seminarios, internados e sedes de congregacións coma se fosen caixas de aforros ou entidades recentemente nacionalizadas sospeitosas de tráfico de tarxetas con hábito ou curas blackcard sen límite de vicio. Confío en que a amiga da amiga non perdese a pensión nin a cabeza, e confío tamén en que a valeriana só se poida vender no Eroski. 

Un bo antídoto contra a febleza mental. "Por qué creemos en cosas raras", Michael Shermer.

¿Dónde está mi tribu?, Carolina del Olmo

Por fin atopo un libro que me reconcilia coas neonais. Atopo felizmente un texto que me axuda a entender mínimamente o que se me presenta como unha incomprensible vaga de neorromanticismo maternal adobiado de argumentacións pseudocientíficas que agocha unha clara estratexia do sistema para facernos voltar ao rego. Carolina del Olmo métenos, cicais moi xustificadamente, ás que fomos nais nos noventa, no saco das feministas que inxenuamente pensabamos que eramos máis iguais ca eles por renunciar aos roles que a deusa natura deseñara para nós. Non foi así. Discutiríallo se tivese ocasión e convenceríaa de que para chegar á súa posición foi preciso pasar por esa etapa de renuncia que foi tan complicada para a xeración non sei se da súa nai, pero sí das súas irmáns maiores. Pero ten que ser así. Forma parte do progreso a crítica do pasado e por suposto a afouteza para tentar modificalo. A deriva da maternidade preséntaseme moi complexa porque ao meu redor vexo unha onda monocorde de comportamentos que non podo interpretar senón como unha volta atrás no que á consideración da muller e o seu protagonismo social se refire. O tema da maternidade é o centro no que fagocitan camiños que aínda que cheo de follas secas e lamacentos, servían para afacernos a unha nova idea de nós(outras). Resístome á nostalxia porque sei que o pasado non foi mellor, pero non podo disimular que esta enxurrada de novas teorías sobre a maternidade (apego, aleitamento a demanda, coleito, fusión nai-fillo) son máis do mesmo: operacións de marketing para inhibir supostos sentimentos de culpa que traumatizan sempre ao mesmo. Á mesma. Na biblioteca na que traballo circulan máis manuais de autoaxuda e instruccións de uso de meniños que estudos serios sobre a incidencia, por exemplo, da educación e a alimentación no grao de desenvolvemento dos pobos. É de tolos. Non de tolas. Pero ler este texto de Carolina del Olmo é gratamente esclarecedor. Dende a súa posición de neonai albisca con claridade as eivas de case todas as posicións que están no mercado. E iso e bo. É unha visión crítica de case todo o que hai escrito sobre o tema, e penso que ese é o camiño, porque o fai dende a absoluta capacidade para albiscar no fondo das cuestións. A aportación máis importante de Carolina del Olmo é a súa reflexión sobre a necesidade de cuestionar o contexto e non os comportamentos das que temos ¿o privilexio? de poder parir (de momento). 

Ruina montium

Consulto as estatísticas deste blog e sorpréndeme que aínda alguén pase por aquí; premo nas ligazóns que petaron nesta porta coa curiosidade coa que albisco polo axexadoiro da porta cando soa o timbre a horas intempestivas. Hai un tal "marcus", un "curioso impertinente", está a amiga cristinapavón (xa estou tardando en falar do seu novo libro, felizmente premiado) e algunha alma perdida máis. Premo en "marcus" e o circuito de alta velocidad da internés lévame a un enderezo no que lembro ter estado alá por un dousmiletantos. O "marcus", puxo un post sobre a morte do blogomillo. Eu xa sabía do ruina montium que rachara con esta noutrora vizosa leira. Non hai que moer moito os miolos para entender os efectos devastadores da enxurrada virtual que só deixou uns cantos cumios en pé na paisaxe blogueira galega. As novas tecnoloxías no eido das redes sociais están perfectamente ao día no que as necesidades básicas do usuario se refire. Xa estamos vestidos e temos abondo para comer, así que quedan a imperiosa necesidade de comunicármonos e procrear, o que dende algún punto de vista ven ser o mesmo. Así que os sistemas perfeccionan as estradas con chans máis escorregadizos e de máis largura, para que transiten máis exemplares e así acadar o índice de colisión mínimo que garanta a supervivencia dos novos trebellos. A velocidade non só favorece a preguiza -¿quen se para a deliberar sobre os odiosos muiños de vento que estragan os nosos montes cando imos a cento vinte por hora?- senón que fai imposible coñecer o que non sexa estrictamente o instante. As mensaxes, os textos, xa nacen caducos, por iso quedan á marxe fronte a emerxencia do visual. O instagram é a materialización exacta daquel  "unha imaxe vale máis que mil palabras". E agora é tempo de imaxe, non de imaxinar, por iso hai que deixar correr o tempo e agardar pacientemente o acougo que se precisa para escribir cousas que estén á altura dunha audiencia que aínda non sei ben por qué asoma por aquí periódicamente. De todos xeitos, comezo a aburrirme de min mesma e estou a matinar noutros proxectos con máis voces e máis cor. 

Todas fomos violadas, Lidia Falcón

Seguen a falar por min, e moito mellor, así que corto e pego para non esquecer. A miña humilde contribución limítase a compoñer unha imaxe. A amiga D.Miloro apunta á perigosa saída de armario dunha xeración machista que só se agachou por un tempo no que política, pero non realmente, foron correctos. Volve agromar a bestialidade e son moitas as loitas que compre volver a comezar, como se non pasase tempo ningún dende a caza de bruxas. Mentres a mediciña esté en mans deles tampouco coñeceremos o xen asasino que ven a por nós. E tampouco haberá invento ningún que extirpe aniquile de raíz penetracións non desexadas. Non podemos pedir asilo noutro país, non é cuestión de fronteiras. Comezar a ver como anormais as agresións de homes a mulleres é o punto de partida imprescindible, así de simple, e logo, claro, guindar ao lixo faixas, suxetadores, tacóns e demáis instrumentos de tortura, por poñer un punto de romanticismo a esta mefítica cultura do machismo. 

Artigo completo de Lidia Falcón no diario El Público. 

En Málaga, su patria y la de todas las españolas, una muchacha de veinte años ha sido violada una madrugada por cinco hombres, y la jueza, María Luisa Cienfuegos,  que instruye el caso, lo ha archivado por no encontrar pruebas del delito- ¿y por qué me empeñaría yo tanto en que las mujeres pudieran acceder a la carrera judicial? La orgía fue filmada por los autores en su móvil, y supongo que ahora estará saciando los lascivos instintos de los espectadores en Facebook u otra cualquiera de las llamadas redes sociales. La decisión de la jueza de no aplicar prisión a los acusados se basa en que “las declaraciones de los agresores y testigos no coinciden con las de la joven”, y declara en su auto que no se puede afirmar que las relaciones sexuales fueran forzadas porque de las imágenes grabadas “no puede derivarse ningún indicio de acusación debido a que no se muestra ningún tipo de forcejeo por parte de ella”.Mientras tanto, cuando se la descubrió la víctima fue trasladada inmediatamente al hospital, donde se activaba el protocolo de violación y era examinada por un médico forense, que confirmaba que la joven sufría un desgarro vaginal y otro anal, lo que probaba que la agresión sexual había sido consumada.

Ahora los violadores están en libertad y se presentan ante la televisión para denunciar que han sido acusados falsamente, por lo que pretenden interponer una demanda contra la mujer por denuncia falsa y “atentar contra su honor”, ya que aseguran que no pueden salir a la calle pues se sienten acosados y reciben amenazas e insultos. “Nos han querido destrozar la vida y todavía la tenemos destrozada porque tenemos miedo de salir a la calle. Tenemos vergüenza de salir y nos sentimos amenazados”.

Lo justo, por tanto, es que se la procese a ella y se la encarcele.

Es lo que sucede en algunos países musulmanes donde la mujer violada es acusada de lujuriosa, de perder el honor de la familia, de seducir al varón, y es condenada a la prisión o a ser azotada públicamente decenas de veces. Amnistía Internacional nos informa periódicamente de tales atrocidades que se producen en Nigeria, en Arabia Saudí, en Afganistán, en Irán, y en otros países de reconocida trayectoria democrática.

Hemos tardado en enterarnos de que en la India –la mayor democracia del mundo, según los propagandistas del capitalismo liberal- se violan mujeres ritualmente: en público, en grupo, para divertirse, para cumplir sentencias dictadas por el Consejo de la tribu, para vengarse de alguna ofensa cometida contra la familia de los violadores. Algunas mueren en dicha práctica. Las mujeres reciben el castigo que iría contra alguno de los varones del clan, que por serlo no lo padece. Otras son asesinadas directamente, después de proporcionar el buscado placer, como a la que le introdujeron un hierro en la vagina, cuando la agredieron en un autobús.

El patriarcado no considera a las mujeres seres humanos iguales a los hombres. Como hembras, están destinadas a satisfacer los deseos sexuales de los hombres –véase la defensa actual de la prostitución-; por su especialidad reproductora deben dedicarse a parir y amamantar- véase el nuevo proyecto de ley de aborto y la propaganda de la llamada Liga de la Leche; por su responsabilidad materna tienen que cuidar a las crías y a todas las personas de la familia. Y permanecer en el gineceo, calladas y sumisas –Véase los consejos ofrecidos por la Guardia Civil y la Policía Nacional a las mujeres para que eviten ser violadas.

La víctima de la violación de Málaga se atrevió a salir de su casa para trabajar en la Feria, por la noche, en compañía de hombres, ¿qué debía esperar sino que esos varones la violaran? Cinco, tres adultos y dos menores de 17 años, que están aprendiendo a ser “hombres”.

Y los familiares y amigos aplaudieron a los violadores cuando salieron en libertad.

La jueza, María Luisa Cienfuegos,  ha decidido que es normal que una joven de veinte años cuando sale de trabajar  como camarera a la madrugada, “convenza” –al parecer ellos eran remisos- a tres de los cinco hombres para que la follen, mientras uno vigila y el otro graba dos vídeos de menos de un minuto, alejados de la gente y en el suelo del parque tras una atracción de feria. Actividad sexual que le ocasionó a la muchacha desgarros en la vagina y en el ano, y que la jueza debe suponer que  soportó con gusto debido  al masoquismo inherente a la condición femenina, que ella no debe creer que la concierne.

Eso mismo dijo en una sentencia la Sección 2ª de la Audiencia Provincial de Barcelona, hace treinta años, en el caso del matrimonio joven, recién casados, que en las Fiestas del barrio de Gracia fue asaltado por cinco miserables que sujetaron al marido mientras violaban sucesivamente a la mujer. Aseguró que ella, llevada de los más salaces deseos, los incitó a folgar en el suelo de una calle la madrugada de aquel infausto día. Han transcurrido treinta años y el Poder Judicial no ha variado un ápice.

Aceptar que una mujer se presenta en comisaría una tarde para denunciar una violación falsamente es el sueño masoquista que ni siquiera el caballero Sacher-Masoch hubiese imaginado. La espabilada señora tiene primero que relatar con detalle el episodio a la policía y después al forense, que deberá explorarla para conocer en profundidad su anatomía. Deberá ratificar la denuncia ante el juez, será interrogada por quien ejerza la acusación particular, por el fiscal y por el abogado del o los denunciados,  generalmente poco amable, y esperar un tiempo indeterminado a que se celebre juicio, donde nuevamente se repasarán todos los acontecimientos, ante las miradas y las  expresiones despreciativas, de odio y de venganza de los acusados y de sus familiares.  La mujer se enfangará en el horror de un procedimiento penal de violación, porque debe ser más divertido que pasar el tiempo en la cafetería con las amigas.

Pero es que en el caso de la muchacha de Málaga ni siquiera se da este supuesto. No se presentó en comisaría a denunciar la violación. La encontraron los policías tirada en el suelo llorando y manchada de sangre. De tal modo, debe de ser un genio de la astucia y la conspiración para lograr el encuentro fortuito de los funcionarios, que no deberían estar especialmente conchabados con ella, o esperó las horas muertas a que tal se produjera con tal de perjudicar a los pobres varones arteramente seducidos. Y eso que solo ha cumplido  20 años y no es de suponer que tenga muchas dificultades para ligar. Pero su tortuosa psique la lleva a pedirle a tres hombres que la follen, allí mismo, de madrugada, en el recinto de la Feria de Málaga, a empujones y golpes, en vez de buscar un novio amable con el que hacer el amor en cualquier hotel.

En estos treinta años, en España, se han aprobado dos leyes de aborto, una ley de violencia contra la mujer, una ley de paridad, una ley de matrimonio homosexual y una ley de igualdad, por la presión del Movimiento Feminista. La participación de las mujeres en el mercado laboral alcanza a la mitad de la población femenina, algunas mujeres ocupan puestos de decisión en la política, en la cultura y en la sociedad, y son mayoría en casi todas las disciplinas universitarias,  mas para la casta jurídica no han pasado los siglos.

Ante ésta atroz decisión judicial tenemos que estar todas – me gustaría poder decir “ y todos”- en la calle ante el Ministerio de Justicia, exigiendo justicia. Malos tiempos son estos en que la violación grupal de una joven de veinte años, por cinco hombres, que le ocasiona desgarros vaginal y anal, tiene como consecuencia que los violadores estén en libertad sin cargos por orden judicial, que se pavoneen de su inocencia públicamente en la televisión y que amenacen con querellarse contra ella por denuncia falsa.

Porque en el cuerpo y en el honor de esta nueva víctima hemos sido violadas todas. 

Sal do meu puto poema

fonte

alá en pereiró fóra do balbordo deste campo de batalla hai unha poeta que berra versos !sal do meu puto poema! e o fai coa delicadeza punk dunha icona hiperreal con vestido negro axustadiño ao corpo mercenario e delicado que se ergue en finísimas e ameazantes puntas de tacón tamén negro tamén hiperreal así que eu sain do meu puto poema e deixeime levar qué pouquiño me custou voltar á posibilidade dunha illa a verdade é que son moi ben mandada é literal cómpre dicilo así que esperei fóra do meu puto poema e mira mamá silvia faloume de ti das túas unllas pintadiñas de rosa do vestido aquel que delicadamente cosías para que eu estreara no día de ramos e do zume das laranxas que lencei pola xanela e que aínda fermentan  menos mal que silvia saiu do seu puto poema e soa Mazzy Star e podo voar como a rapaza do video grazas á guitarra de jesús porque o terror ten esa facilidade de agacharse alá en pereiró lonxe do bruído sordo do campo de granada hai un galiñeiro con pitos que poñen poemas e cántanlle ás eguas de patas pexadas, e o fan coa xenerosidade dun francotirador ucraíno con camisa de volvoretas, así que saín por pouco tempo do meu puto poema para meterme nos miolos dunha puta vez que non teño máis ángulos que a túa perpendicularidade, , , , , , , ,

as cursivas son verbas apañadas do poemario de silvia penas

"as unllas crecen". I Premio de Poesía Manuel Lueiro Rey

grazas a silvia e jesus polo convite, se mo permitides, ei recuncar no galiñeiro

La cara es el espejo del alma, Dolores Miloro

¡que gustiño que as amigas escriban xustiño, xustiño o que unha pensa e o fagan así de ben! 

La cara es el espejo del alma

Cicerón no se equivocaba al apuntar que “la cara es el espejo del alma” y “los ojos sus delatores”. Algunos de nuestros líderes políticos harían bien en mirarse al espejo, antes de lanzar pesadas piedras contra sus oponentes. Es lamentable que los que nos gobiernan se atrevan a defender la democracia, cuando lo que domina en la política es el pragmatismo, en el que la vigilancia y la manipulación informativa se empeñan en ocultar los verdaderos problemas. Es una osadía comparar acontecimientos históricos, sobre todo cuando nuestros representantes han perdido la autoridad moral para hacerlo, cuando no hacen otra cosa que secuestrar la libertad de expresión y reunión, corromper el espacio público, borrar la memoria histórica y suprimir la Historia y la Filosofía de los sistemas educativos, para que no se les pueda someter a la vigilancia crítica que merecen.

Esperanza Aguirre acusa a Pablo Iglesias de utilizar los argumentos de ETA, pero como esa acusación le parece poco efectiva, tiene la desvergüenza de comparar el ascenso de Podemos con la subida del nazismo al poder. Le recuerdo a esta desinformada señora que el populismo lo inventaron ellos, definiéndose como Partido Popular, cuando realmente están a años luz del pueblo que afirman representar.

Recordarle también a esta señora que le haría falta leer más sobre el complejo período de la República de Weimar, para que pudiese constatar que no se debe hacer un análisis tan simple de hechos de tal magnitud y gravedad, que causaron millones de muertos y del que fueron responsables un conflicto bélico mundial, las sanciones económicas impuestas por el Tratado de Versalles y una terrible crisis económica que sirvió como caldo de cultivo para incubar la política del terror. Ahora este mismo contexto está resucitando, pero no por el ascenso de movimientos como Podemos, que responden al malestar ciudadano que reivindica la moral, la ética y la utopía en la política, sino por las medidas económicas que nos imponen los gobiernos de la vieja Europa, ajenos al sufrimiento humano que están causando y del que sería necesario que hubiesen aprendido algo. Son estas políticas insensibles las que causan dolor. La política ha de ser un pacto social que procure el bienestar de sus ciudadanos, promueva la justicia, la solidaridad y la igualdad. No veo que este gobierno, ni el anterior hayan tenido en su agenda estos principios como prioritarios.

Así que le rogaría a esta panda de arribistas, que lo único que les importa es mantenerse en el poder, que dejen de crear falsos enemigos y asustar al pueblo, sabemos cuál es su doctrina, y a dónde puede conducir tanto odio. Sean un poco responsables y cállense.

Dolores A. Miloro Costas

(Faro de Vigo. Cartas al director)

Historia de un pobre país, Emilio del Río

Co gallo da recente exposición "Vigo Ten Swing", na que tiven o pracer de colaborar como documentalista, houbo achegas que por mor das limitacións de espacio, quedaron fóra dos paneis. Unha delas é este texto de Emilio del Rio, un dos tres vigueses que despistou ao réxime franquista e logrou "colar" na radio o programa "jazz nocturno", unha anomalía tan alegre como extraña naquel país ruín e borrallendo dos anos 50.

Historia de un pobre país, Emilio del Río.

Era un pobre país porque durante siglos había sido un país pobre. Un país históricamente manejado como un juguete por monarcas, dictadores y sátrapas adinerados. Era un país que era la finca de los potentados y era el infierno de los proletarios. V, sobre todo, era un país en el que siempre hacía frío. Todos teníamos frío, incluidos los ricos. En los años 40 del siglo 20 no había chalets porque hasta los ricos eran pobres. Los ricos vivían en pisos y los mejores edificios tenían una calefacción central que estaba más tiempo apagada que encendida. Las ropas, los vestidos se traspasaban y circulaban desde los hijos mayores a los menores. A abrigos y chaquetas los hábiles sastres les daban la vuelta con lo que, de un día para otro, el bolsillo de la solapa aparecía a la derecha. Hacía frío en las aulas de los colegios, tanto de los ricos como de los pobres y los alumnos se cubrían con dos y hasta tres jerséis. Hacía frío en los cines y en los arcaicos tranvías. Las castañeras en las calles -las que aún no habían muerto de frío-vendían castañas en cucuruchos hechos con periódicos atrasados, que se consumían no tanto para completar el pobre desayuno de café de achicoria de recuelo acompañado con tres o cuatro galletas maría cuanto para mantener las manos calientes durante un rato. Porque era un país de sabañones, quien no los tenía era un afortunado y esta plaga, esta enfermedad marcaba también la frontera con los más menesterosos. Había trabajo para todos pagado con sueldos de miseria que se aceptaban con la cabeza humillada y sin chistar ante la amenaza de los salvajes "grises", desertores del campo y del azadón que no tenían reparo en matar a porrazos y aun a tiros a quienes pretendían rebelarse. Las riadas de obreros caminando kilómetros desde sus hogares hasta los astilleros, que cerraban sus puertas de acceso a las ocho en punto de la mañana y todo aquel que se quedaba afuera recibía su implacable castigo, tenían su continuidad en una segunda avalancha, ésta de mujeres, que a mediodía, cargadas de tarteras y barras de pan, llevaban a sus hombres el austero condumio. Había que ver a aquellas pobres gentes sentadas en las aceras, con la tartera en medio de ambos y resistiendo el frío y las lluvias del invierno, cobijados en un exiguo paraguas desvarillado, o el implacable sol del verano. Acabado el banquete, las mujeres recogían los bártulos y volvían a emprender la larga caminata hacia el hogar, pues cinco o seis horas más tarde los hombres las seguirían por el mismo trayecto para cenar y derrengarse en la cama, ya que mañana hay que vivir un nuevo día tan triste y frío como el de hoy.

Que larguísima y penosa distancia hay entre una democracia, aunque mala, y una infernal dictadura. Aquel dictador, que poseía todos los atributos para ser objeto de risa, fue deificado por los poderes públicos llegando a hacer de él un auténtico dios. Era bajito, como también lo eran Hitler y Mussollini, pero éstos disponían de un vozarrón que les permitía crecer en sus apariciones públicas. La voz de nuestro dictador era la mezcla entre un gangoso y un perrito chihuahua. Su barriguita~ destacada por un eterno fajín, le asemejaba a un barrilito de cerveza. No había nada en él que despertase la simpatía de la gente. Sólo la propaganda, hábilmente manejada por aventajados alumnos de los métodos nazis, logró que una parte del pueblo lo contemplase como un enviado del cielo. El sistema fue tan espectacular que hasta él mismo se convenció de ser un predestinado. Sus discursos eran pobres, monótonos y aburridos y siempre se construían en torno a tres o cuatro tópicos como la santa cruzada, el guardián de occidente, la familia cristiana y el marxismo-leninismo que nos acecha. Intelectualmente era un perfecto mediocre, como todos los militares de aquella época cuyo quehacer diario consistía en aposentarse en las salas de oficiales y atiborrarse de alcohol. Estos energúmenos presumían de supina ignorancia y de no haber visto un libro ni por el forro. Los intelectuales les producían repelús y, como mínimo, para ellos eran maricones. Todos, y él el primero, participaron en el objetivo común de hacerse inmensamente ricos y todavía hoy sus descendientes en tercera y cuarta generaciones disfrutan de estas incontables riquezas. Y todavía hoy, pasados casi cuarenta años de su afortunada desaparición, no hay guapo que se atreva a echárselas en cara. Imperaba el terror, aun entre las gentes “de bien" que se acomodaron a aquel oprobioso régimen dispuestas a malvivir en su maldito seno durante toda su existencia. Producía escalofríos caminar por una acera sabiendo que a cinco metros de ti una pareja de "grises" desertores del arado hacía su ronda habitual.

Y también estaba el fútbol que, por cierto, era tan mediocre como todo lo demás. El fútbol de aquel país era tan pobre como el propio país. Cada vez que la selección nacional disputaba un partido contra cualquiera otra, los medios de comunicación enervaban a las masas contándoles que estaba en juego la raza y el orgullo de ser españoles. Y cuando llegaba el descalabro todo se quedaba en excusas: que el árbitro nos robó el partido, que el clima muy caluroso o muy invernal nos perjudicó, que los contrarios nos molieron a patadas. Pero dos acontecimientos se convirtieron en históricos para mayor gloria del régimen. En el campeonato del mundo de 1950 celebrado en Brasil le ganamos a la pérfida Albión, que simplemente era Inglaterra. Pero los medios del franquismo se cebaron en la tal Albión destilando espumarajos de bilis por la insana envidia que les producía un país rico, moderno y, sobre todo, democrático. Y que se había apropiado del peñón de Gibraltar. El otro gran acontecimiento futbolístico se produjo en 1964 cuando vencimos a una aún más pérfida Unión Soviética y conquistamos el campeonato de Europa. El primer gol lo marcó Pereda y el segundo fue un cabezazo casi a ras del suelo de Marcelino a un pase desde el extremo derecho de Pereda. Pero como este jugador era catalán y pareció un exceso su protagonismo, en los reportajes filmados el régimen hizo un bonito truco de corta y pega y quedó para la posteridad como sigue: centro de Amancio desde el extremo derecho-corte-cabezazo de Marcelino-gol-final. Muy franquista y regimental. Otro truco futbolero del régimen fue aún más expeditivo. El Barcelona había fichado a un jugador-estrella llamado Ladislao Kubala que, con otros compañeros del equipo Honved, se había fugado de Hungría y de su régimen todavía más opresor que el nuestro. Y como el equipo catalán era muy rico, puso su dedo sobre otro maestro del fútbol, el argentino Alfredo di Stéfano, que también pretendía fugarse de la pobreza de latino-América fichando por un equipo europeo. Cuando ya habían estampado sus firmas equipo y jugador, antes de que la operación se hiciese pública el gobierno de turno del régimen mandó romper los contratos e impuso al Madrid que fichase al argentino. Y así se hizo. Las relaciones exteriores de aquel pobre país se enmarcaban en el odio. No había país europeo que no recibiera el odio y la inquina de nuestro régimen. Todos eran masones y protestantes y proyectaban películas obscenas y pecaminosas. Se salvaban Portugal, porque, además de ser más pobre que nosotros, también disfrutaba de su propia dictadura, y Marruecos, que había sido la avanzadilla asesina encargada de limpiar de rebeldes a las ciudades, villas y aldeas conquistadas en la guerra fratricida desencadenada por el dictador y sus secuaces. Cuando ya hubo posibilidades de viajar al extranjero, los españolitos, además de envidia, sentíamos enorme vergüenza ante las muestras de cariño con que nos recibían aquellos extranjeros diabólicos.

Y menos mal, por fin, que nos gustaba el jazz. ¿Por qué? A quien sea capaz de imaginar ese sórdido país que acabo de describir, con una pobre vida intelectual en la que la música de jazz no tenía sitio, con escasos medios económicos para hacerse con tocadiscos, discos y amplificadores parecería una especie delirio que tres amigos se reuniesen alternativamente en sus casas para escuchar una música que en el país no tenía el más mínimo arraigo. Una vez más, Barcelona era la estrella solitaria, porque contaba con un Hot Club muy rico y ya en esa época traían a notables músicos de Francia y aún de Estados Unidos. Pues los tres pioneros de aquí hacíamos jam-sessions con nuestros propios discos en la casa de uno cualquiera, con luces apagadas y un whisky dyc en la mano, destilado en Segovia a saber con qué, y disfrutábamos de nuestra afición durante cuatro o seis horas. Hasta que un día surgió el milagro. Se anunció en nuestra ciudad la apertura de una nueva emisora de radio. Conviene anotar que el régimen de la época no era nada proclive a estas debilidades. las radios españolas pertenecían fundamentalmente a Radio Nacional, controlada por el régimen, aunque éste había abierto la mano a los falangistas para que dispusieran de tres o cuatro emisoras agrupadas en la Red de Emisoras del Movimiento (este llamado Movimiento tuvo un papel protagonista en la guerra fratricida y, si queréis, algún día os hablo de él, aunque creo que no vale la pena). Pues los tres amigos decidimos ofrecernos a esa nueva radio para difundir un programa de jazz. Sorprendentemente aceptaron nuestra oferta y así comenzó a emitirse, casi como pionero en el país, "Jazz nocturno". Todos los discos que emitíamos eran nuestros, porque a la emisora esta aventura la cogió en calzoncillos (un programa de música de los negros, ¿a quién se le ocurre?) pues los ídolos del momento eran Juanita Reina, Manolo Caracol, Antonio Machín y el mexicano Jorge Negrete. Estoy hablando de los primeros años 50 del siglo 20. Pues quien te quiere decir que aquel programa tuvo un éxito inesperado. Nuestra ciudad era un importante puerto de mar en el que recalaban trasatlánticos que hacían la ruta entre Inglaterra y América y esta circunstancia permitió a muchos de nuestros jóvenes viajar al Reino Unido para aprender el idioma y, de paso, conocieron la música de los negros, pues las casas de discos inglesas editaban todo lo que se grababa en los Estados Unidos. Esos jóvenes, ya adultos, se convirtieron en nuestros primeros oyentes. (¿continuará?)

Relativizadores

Á miña amiga F. o seu psiquiatra recetoulle relativizadores. Si, é certo. Eu, na miña  ignorancia (deliberadamente afortunada), que non desorde (desafortunadamente non deliberada) mental, só tiña oído falar de antipsicóticos, antidepresivos, ansiolíticos e pouco máis. Así que, deume a risa. E F. amolouse. Claro. Pero eu seguín escachando a gargalladas como se non tivese tomado na vida relativizador algún e fose vitima dun desenvolvemento neuronal propio, autónomo e alérxico a vedemécun ningún. F. comeza a rir tamén, pero con desconfianza. Ela vai polo rego. Eu pódolle servir para maquetar un documento oficial pero non para opinar sobre as insondables cuestións que unha se plantexa cando camiña por fóra da rexa da autoestrada agardando a que a velocidade e o tempo do outro lado se axusten un pouco aos seus rodamentos mentais. Á veces río porque sí, explícolle. Porque me da a gaña. Non porque a cuestión teña graza. É unha imposición que me fixen dun xeito un tanto arbitrario como mecanismo de defensa ante  incomprensións do contexto. Moito mellor iso que descerebrarse tratando de disimular adaptacións ao medio imposibles que farían remexer ao Darwin no seu cadaleito. Ademáis moito mellor autoregularse, aínda que unha non acade a plasticidade exacta que pide o momento, que tomar relativizadores. A punto estou de pedirlle a F. o enderezo do psiquiatra e disimular unha consulta para ver se me explica un pouco de que van as pílulas esas. Eu teño que relativizar todo o santo día e pérdese un tempo precioso que é precisamente o que gaña ese individuo pragmático que sempre sabe exactamente o que ten que facer e nun abrir e cerrar de ollos (ou de peto, que máis da) sitúase de ministro, conserxe, director de biblioteca, técnico de calidade, xerente, xefe de recursos humanos ou profesor asociado a tempo completo, no sei, por dicir algo. O resto das persoas que relativizamos perdemos un tempo precioso reflexionando. Actividade improductiva onde as haxa. Logo imos a consultas médicas inapropiadas que nos baleiran os petos. Reunímonos con amigas porque precisamos dese caldo primixenio que aínda se saborea na paleontoloxía social. Desconfiamos do noso macuto intelectual e perdemos un tempo precioso enchéndoo de verborrea filosófica que nos fan relativizar aínda máis. É de coña, non o digo de coña. Está claro que se un no se toma a coña acaba tomando relativizadores ¿ou pensades que ese siquiatra ténse por unha autoridade capaz superar un peer review sin terlle administrado antes un par de pastilliñas aos incautos expertos sexan pares ou non?

Gravity, una atracción de feria

Buf, menos mal que os prezos do cine baixaron ata polo menos o nivel que merecen algunhas películas oscarizadas. De ter dilapidado oito ou nove euros neste filme estaría hoxe facendo dieta para compensar a miña balanza particular de pagos. A min xa me parecía que había moito conto pero decidín manterme virxe de crítica e ir comungar sen pasar polo confesionario. Disposta a tragar, quero dicir. Non é que as atraccións de feira teñan nada de malo, ao contrario, o cine comezou a súa existencia cando tivo permiso para entrar nesa taxonomía. Pero hoxe o cine, logo dunha historia de máis dun século, afortunadamente, é outra cousa. Non vou nin sequera a mencionar a Kubrick, que como pouco quedaría cego (1) se tivera caído na tentación de ver Gravity. Pero cine non é. Xa volo digo. Si que hai despregue visual, tensión, exhibición técnica (2), son, montaxe, efectos visuais, e todas esas cousas sen as que non se pode facer unha película. Pero cine, de verdade, non é. Xa volo digo. Si que hai despregue visual, tensión, exhibición técnica (2), son, e tamén of course a sempiterna camiseta de punto en tonos neutros así...tipo abanderado que adoitan levar as mozas astronautas todas musculadiñas elas e un pouco andróxinas segundo o perfil de astronauta que imaxina calquera director que se precie (3). Vamos, igualiño, igualiño que aquela Valentina Teireshkova, a primeira muller, que viaxou ao espazo.. Pois sí, é o que ten a película, orixinalidades deste tipo. Historia ningunha, iso ninguén o oculta, diría eu que ata o resaltan como mérito. O mérito está en contar o baleiro. O que importa desgrazadamente é únicamente o medio, o ferrancho. Como se Cervantes se tivera pasado mil páxinas falándonos das propiedades do seu bolígrafo. ¡Ah! ¡que non era un bolígrafo! bueeeeeeeeno.


(1) sordos quedamos todos 
(2) suponse que os parafusos que se desprenden das mans dos astronautas e veñen cara as butacas teñen que impresionarnos moitísimo)
(3) iso si, a camiseta aquí, logo dunha loita contra toda a cacharrería espacial cun transcendentísimo diálogo (é broma) de por medio, a camiseta digo, de volva ao cacharro de turno semrpe, sempre está sequiña, nin sequera eses imprescindibles cerquiños de suor que asoman aínda que só te agaches para atar o cordón do zapato.  

Her ou a procura das couzas desnortadas

Daquel profético falar por falar que papaba oíntes coma couzas lembro un (¿quen se agocha tralo micro radiofónico?) que chamou para dicir que o excitaban as tartarugas, que si, que si, que non podía reprimirse e tiña que ir diariamente ao zoo (e imaxino que a visitar amigos con tartarugas a horas inapropiadas) para acougar o seu orixinal proído. Coma todas as couzas da noita peguei a miña orella ao transistor (pregúntome se este término figurará na wikipedia) para asegurarme que tiña escoitado ben pero sobre todo para comprobar que desta vez a reacción daquela versátil locutora amosaría algún indicio de sorpresa que eu interpretaría como unha proba de saúde psicolóxica. Non foi tal. Aquela tipiña, (hoxe creo que segue cazando coleópteros) con toda naturalidade dixo algo así como "ben, pois demos paso aos oíntes por se hai alguén a quen tamén lle pase o mesmo". Despeguei a orella un tanto desorientada. ¿chamaría alguén?. Si. Chamaron unha boa morea de couzas dicindo cousas como a min tamén me pasou cunha serpe..., creo que o mellor é que ese home merque unha tartaruga..., etc., etc., etc. Afortunadamente non dubidei da miña saúde mental e púxenme digamos en modo  guionista amedrentado por inminente despido. Eu tamén faría voces de oínte guillado e simularía chamadas de inocentes perturbados que finxían pasar polo mesmo calvario de terse enamorado (recoñezo que él dixera excitado pero ímolo poñer un pouco rosa como o da nosa carátula) dunha tartaruga e procurar consolo nun programa radiofónico onde a tododiós lle podía pasar de todo. Co tempo unha grosa capa pegañenta de cinismo aparentemente inocuo afástanos do delicioso mundo do real. Unhas veces, as máis, creo que se trata dunha ferramente de defensa coa que nos dotou a natureza para deferdérmonos da desesperación por non poder gozar da pureza dos sentimentos e das emocións. Outras, lóxicamente, é a incapacidade de facelo (o de gozar, digo) por un exceso de egoísmo ou racionalidade ou simplemente mala educación, no sentido literal. O caso é que "o cultural" impónse de tal xeito que a represión do síntoma á forza terá consecuencias psicóticas para toda a vida. Hai quen xurará que o conto da tartaruga é un caso veríco e tamén hai quen dirá que este estrambótico Joaquín Phoenix {cunha pinta metatade pervertido e metade seminarista  (o que da un resultado neto de pervertido cen por cen}é só un exemplo dos milleiros de couzas que andan por ahí falando e máis que falando cos seus trebellos electrónicos. A idea é boa para facer unha comedia, de feito estourei en gargalladas nun par de ocasións, felizmente por unha vez ao tempo do que o facían outros espectadores do cine) pero non o é de todo risas ¿va que non?
 ...
Software takes command, si, o software colle os mandos, di atinadamente Lev Manovich. Defende que o software sí que é un novo medio. Pouco hai de vello neste revolucionario modo de traballar, escribir, ler, crear e de sentir. Como moito, de vello quedan algunhas iconas que metafóricamente lembran as cousas de antes e só están ahí por puro interese comercial, para vender mellor os novos trebellos. Se nos enamoramos dun pincel de photoshop ou dun código fonte iso xa e problema noso e da confianza que depositemos no noso psicólogo virtual. Perder o paso ou mergullármonos de máis nas perigosas ondas do software terá consecuencias. Xestionar o desacougo diario non é cousa para delegar no software, a menos que algún gurú descubra que o demiurgo que puxo a funcionar todo esto é un microchip omnisciente que se agochaba no monolito de Kubrick.
....
¿pantalóns antiguados, L.? entón terías que recoñecer tamén o desfasado do bigote, sí, alguén o dixo, falso vintage (¿falso máis falso dará verdadeiro como na regla da multiplicación dos signos?) é seguramente un prognóstico de que volven os pantalóns de franela e as pretinas con corchetes, e o bigotiño ese, verás que delicioso manxar para as neonais hipermodernas (¿as que programaba Amy?). Eso si, de volver que volva o vintage completo, gorriños de baño con flores sobrepostas, bañadores con faldiña, Pepe Blanco e Carmen Morell e as palizas diarias ou con sorte semanais, ¡que gustazo!
...

12 años de esclavitud

Fonte

Non atopo unha mala crítica desta película. Claro que procurar reflexións interesantes na rede é como o da agulla no palleiro. Aos dez minutos xa me proía máis o erro na elección da película que o baleiro infrinxido ao meu xa enxoito moedeiro. Mais sempre se tiran conclusión interesantes, sobre todo se falamos dun producto cultural (aquí non hai oxímoron) destinado a un consumo masivo. Tanta gabanza a un filme previsible e totalmente desprovisto de orixinalidade compréndese perfectamente neste contexto. Poñerlle pegas á esta película semella unha pose un tanto elitista pero se queremos ser medianamente serios, temos que sobrepoñernos á comodidade intelectual e descartala incluso como recomendable. É verdade que hai temas que resultan especialmente difíciles cando xa foron tratados de xeito tan repetido. Mais os bos traballos recoñécense precisamente pola valentía e orixinalidade do punto de vista do creador. Dende as primeiras esceas unha decátase de que está ante un déjà vu e dun tratamento indisimuladamente masculino da temática. A violencia do esclavista como consecuencia da sumisión patolóxica á súa muller é un engadido tan gratuido como eficaz. Os latigazos son femininos. ¡o que nos faltaba por ver!. Pero pregúntome ¿alguén se percatou desta deliberada e revirada interpretación?. Non, aparentemente. Velaí a eficacia do subliminal. Facer que semelle o contrario é condición básica para engadir un efecto dramático solvente. Non creo que precisemos ler o texto original de Salomon N. para decatármonos de que as relacións entre esclavistas e esclavos non se verbalizaban neste fraseo melodramático e impostado. Os comentaristas da película resaltan o tratamento fiderigno da crueldade porque se "escoitan os latigazos". A min dame que a crueldade e a violencia exércese sen necesidade de tanto énfase. Os episodios históricos nos que se infrinxiu a maior violencia estaban exentos de tanto balbordo. As vítimas, se por algo se caracterizan e porque non teñen voz. É o primeiro que lles quitan. Redúcense a obxectos con que non é preciso intercambiar pareceres. Latigazos sí. E todas as crueldades que se nos ocorran, pero no silencio da rutina. A banalidade no mal, lembrade. Ao mellor é que o director non sabe expresar a violencia sen unha poderosa banda sonora. Penso no que faría Haneke, por exemplo. Non lle farían falta nin tantos minutos, nin tanto color, nin tanta verborrea, nin, por suposto, tanto estereotipo. Mais case ata o final agardo o xiro que de sentidoá película. E xusto entón, cando xa estaba pensando no trabucada que eu andaba vai e aparece Brad Pitt subido a un poleiro arengando a prol da liberdade. Non hai voltas que darlle. Só me faltou o "insert coin" para acabar de non crer o que viña de ver.