domingo, julio 30, 2006

Blogs Próximo Oriente. As bodas de Canaan, 2006.


Aquí tendes unha versión contemporánea das "bodas de Caná", ese capítulo da biblia no que Xesús foi quen de convertir a auga en viño. Os gobernantes de Israel, non os xudeus - non vou caer no erro de xeralizar porque ahí reside a principal causa destas guerras- celebran cada certo tempo este milagre. No ano 1996, celebrárono coa tristemente famosa operacion "Uvas de la Ira", na que convertiron en cinzas a máis de 100 persoas. Agora repiten a festa. Esta pasada noite, tamén fixeron a súa conmemoración. Convertiron en cadáveres a máis de 50 persoas, a metade nenos. Como pola nosa xeografía non se fala máis que de reconstrucción faciais ultramodernas, broncas dos curas ós políticos e do carnet por puntos, metínme na rede na procura de xente que me contase cousas interesantes do que me interesa agora, que é esta maldita guerra. No sitio blogginbeirut atopamos imáxenes do que está a pasar. Non deixedes de consultar o blog de Mazen Kerbaj, no que publica un diario de debuxos do que está pasando. A súa interpretación do que pasou esta noite é a que vos poño na esquerda da foto.

viernes, julio 28, 2006

A viñeta e o mendigo

O mendigo portaba o consabido cartel que explicaba a causa da súa situación. Non adoito pasar de largo ignorando estas mensaxes aínda que teño que confesar que tampouco son dos que deixan sempre algunha moeda. O que me chamou a atención foi o contido do cartel "ayudenme, quiero regresar a mi país". Non me detiven moito porque non son do gusto nin dos mendigos nin dos vendedores ambulantes. É certo. Hai só uns días cando paseaba tranquilamente pola Rúa do Príncipe, un vendedor de tabaco púxose a berrarme uns insultos horribles. Debeu ser que interpretou na miña ollada algún síntoma de rexeitamento ou desprezo. A desazón de hoxe ante o mendigo e o seu carteliño foi porque a escena era exactamente a mesma que hai uns días vin nunha viñeta de humor dun xornal. Naquel intre, o chiste non me fixo nin pizca de gracia. Non está ben chotearse co sufrimento dos demáis, por moito que esté de moda. Pero o desta tarde, así, en vivo e en directo, fíxome reflexionar. ¿que foi antes, a viñeta ou a realidade? Supoño que a viñeta. Non podo imaxinar a un humorista gráfico pirateando a idea dun pobre mendigo. Esta opción daría para outra reflexión. Ben, se antes foi a viñeta, que xa non era nada graciosa, suponse que o mendigo foi o que calcou a idea. Reflexións: os mendigos teñen que botar man de operacións de merchandising cada vez más complexas para chamar a nosa atención. Se queren "vender" o seu producto (non esquezades que nos están vendendo algo moi valioso, nin máis nin menos que a tranquilidade de conciencia que implica a crenza de estar contribuindo a felicidade de alguén) teñen que convencernos de algún xeito, porque estamos tan afeitos á miseria que xa a consideramos parte do mobiliario urbano. E o odio ó inmigrante é tan poderoso que se supón que calquera pagaría para que marchen por onde viñeron. Eles mesmos empregan este odio contra si mesmos para afloxar os petos dos cidadáns. O inmigrante xa ten interiorizada a súa condición de apestado e está disposto a empregar esta imaxen de si mesmo para pedir polas rúas. Penseis estas e outras cinco mil estupideces máis, e ata estiven a piques de facerlle un retrato. Mágoa, porque poderíades comprobar que o mendigo tiña tanto de inmigrante coma mín.

Composición:
Reflexións sobre a historia canónica e os intereses que levaron á formulación dunhas ideas que responden ós intereses de determinados axentes.

Propiedades:
A lectura desta obra actúa como todas as heteroxinas, detendo transitoriamente a acción bacteriana das falsas ideas transmitidas por axentes patóxenos responsables das infeccións máis frecuentes: borregococcus aureus, streptococcus acrítico, enterococcus apaticus e staphylococcus intolerans.

Indicacións:
A obra está indicada para o tratamento de infeccións producidas pola información nociva provocada pola falta de reflexión crítica perante os medios de comunicación e a interpretación interesada que os diferentes axentes fan a cotío dos feitos e acontecementos actuais e históricos. Especialmente indicada para educadores e axentes de socialización en xeral.

El mago de Viena, de Sergio Pitol.


Recomendar a lectura de Pitol é invitar á lectura das obras máis sobranceiras da mellor literatura. Seguir as súas recomendacións é un bo camiño para disfrutar da lectura. Neste libro atoparedes reflexións de Pitol sobre as súas lecturas, sobre todo os "raros", tan do seu gusto. Cada vez que leo algo de Pitol sei que o meu listado de libros pendentes pode desbordarse, pero paga a pena.
"Yo adoro a los excéntricos. Los he detectado desde la adolescencia y desde entonces son mis compañeros. Hay algunas literaturas en donde abundan: la inglesa, la irlandesa, la rusa, la polaca, también la hispanoamericana. En sus novelas todos los protagonistas son excéntricos, como lo son sus autores. Laurence Sterne, William Beckford, Jonathan Swift, Nicolai Gogol, Tomasso Landolfini, Carlo Emilio Gadda, Witold Gombrowicz, Bruno Schulz, Stanislaw Witkiewicz...

viernes, julio 21, 2006

¿marketing cultural?


Atopeime con este anuncio de MacDonals fai uns segundos nunha páxina de publicidade...parece que é un magnífico exemplo de integración cultural e tal, e tal...Fixádevos ben na imaxe. É unha alusión á festa musulmana de Eid-Al-Mubarak, que celebra o remate do Ramadán. E unha ocasión na que os musulmáns fan as súas oracións coas mans nesta posición de fronte. Aquí son patacas fritidas...¿a quen queredes enganar publicistas de pacotilla, intelectuais de medio pelo, ignorantes da vida? o único que queredes e seguir roubando cada día ós máis pobres, porque estades enfermos, tendes esa doenza que xa denunciara Humboldt, a ambición desmedida polo ouro do home branco, estúpidos occidentais que vos seguides mirando os amos do universo, seguide así, pouco a pouco iran agromando as sementes de xenreira, a vosa planta máis cultivada e de aquí a pouco ó mellor sodes o esterco que fará florecer os desertos.

viernes, julio 14, 2006

¿quién escribió esto?

"Me llamo Octave y llevo ropa de APC. Soy publicista: eso es, contamino el universo. soy el tío que os vende mierda. Que os hace soñar con esas cosas que nunca tendréis. Cielo etrnamente azul, tías que nunca son feas, una felicidad perfecta, retocada con el PhotoShop. Imágenes relamidas, músicas pegadizas. Cuando, a fuerza de ahorrar, logréis comprar el coche de vuestros sueños, el que lancé en mi última campaña, yo ya habré conseguido que esté pasado de moda. os llevo tres temporadas de ventaja, y siempre me las apaño para que os sintáis frustrados. El glamour es el país al que nunca se consigue llegar. os drogo con novedad, y la ventaja de los nuevo es que nunca lo es durante mucho tiempo. Siempre hay una nueva novedad para lograr que la anterior envejezca. Hacer que se os caiga la baba, ése es mi sacerdocio. En mi profesión, nadie desea vuestra felicidad, porque la gente feliz no consume".

...todo lo que sigue también merece la pena, eso sí, es una lectura de verano, una bofetada a todo volumen para casi todos ...¿autor? ¿título?. El primer acertante que me deje su correo-e será premiado con otro párrafo interesante.

jueves, julio 13, 2006

Historia de una maestra, de Josefina Aldecoa.



Un relato de la realidad de España en los años de la República. Los auténticos "maestros de escuela", esos héroes anónimos que se encontraron frente a frente con la España real, la del hambre, la de la incultura, y que hicieron tanto por todos nosotros. Parece mentira, pero hubo un tiempo así en España, pese a la pobreza y las durísimas condiciones de vida, había gente con proyectos tan progresistas, con ideas tan innovadoras, con capacidad crítica. Ahora que "somos libres" no nos atrevemos a opinar, curioso...

lunes, julio 10, 2006

lunes, julio 03, 2006

O libro "La blogosfera hispana"

O libro "la blogosfera hispana" en formato pdf, un bo material para os que nos estamos deixando levar por este mundo.

Bretemas, o blog de Manuel Bragado

Acabo de atopar na rede "Bretemas", o blog de Manuel Bragado, de Edicións Xerais. Para os que nos interesan os libros dende tódolos puntos de vista é un espazo imprescindible. Entrade, paga a pena...Saúdos.

jueves, junio 29, 2006

"Las ventanas cegadas", de Alexandre Vona.


Estaba triste, pero no como todos los días, para ser más exacto como cada mañana, cuando tanto me cuesta separarme de los seres frágiles y sumisos con los que paso las noches, dejar el mundo anterior, ese mundo en que el menor detalle lo modifica todo. Una sonrisa minúscula en el semblante de una joven (basta con el borde levemente alzado del labio humedecido) significa que en algún sitio, detrás de mí, se ha abierto una ventana, se siente la sombra de las nubes blancas, vaga el viento entre las magras ramas de los álamos. Y está también desde luego la pereza de la sangre, que ha de recobrar tras las vacaciones de la noche su papel subalterno de ciega mensajera de la vida.

Detrás de la escalera había dos dormitorios. Arriba descubrí una sala desnuda, abuhardillada, donde el polvo desplegaba una alfombra aterciopelada, virgen. Me acordé en un tragaluz y contemplé el cielo. Un cielo blanco, detenido. Al salir de la casa escogí el camino que pasa bajo las ventanas cegadas.

Primer y último párrafo de "Las ventanas cegadas", de Alexandre Bona.

Conocí esta novela a través de "El arte de la fuga", de Sergio Pitol. El siguiente párrafo fue el culpable de mi interés por la novela. Todo un descubrimiento, os animo a entrar en esta obra, cada frase es tan bella que te dan ganas de memorizar toda la novela. Ojo, no es una lectura de playa, recomiendo silencio, luz tenue y una ventana abierta que a la vez que la brisa nos mantenga en contacto con el mundo exterior.

"Después de los comentarios de rigor: las dolencias, los amigos, la situación del país, Hugo se las ingenia para recalar en uno de sus temas predilectos: Rumanía o, mejor dicho, la literatura rumana. Le entusiasma que el Premio Mundo Latino, otorgado hace unos cuantos días en Roma, le haya sido dado al romano Alexandro Vona, a quien conoce bien. Lo ha ganado por una novela única, nos comenta, con la que ha vivido a solas desde 1947, año en que terminó de escribirla y en que estuvo a punto de publicada. Esa novela, Las ventanas clausuradas, ha configurado su destino. ¡Sigue siendo su destino! Los pocos amigos íntimos .a quienes el autor romano permitió conocer esa novela declaraban que su estilo narrativo revelaba una búsqueda formal tan rigurosa y soberbia que, si se quería compararla con alguien, sólo saltaban a la mente las grandes personalidades narrativas de nuestro siglo: Kafka, Joyce, Broch o Musil. Durante décadas, el novelista vivió con la certeza de que jamás lograría ver publicada su obra. No obstante, siguió cuidándola, afinándola en secreto. Su primera sorpresa debió ser la publicación en 1993 en su idioma; luego, la traducción al francés y ahora el premio que le otorgó por unanimidad un jurado excepcionalmente brillante compuesto, entre otros, por Vincenzo Consolo, Luigi Malerba, Antonio Muñoz Molina, Rubem Fonseca y nuestro admirado Álvaro Mutis. Y de Vona, Hugo salta a otros escritores a quienes ha conocido, a unos personalmente, a otros por la obra, pues una de sus mayores pasiones, tal vez la más excéntrica, es, ya el lector lo habrá adivinado, la literatura rumana." (Sergio Pitol. El arte de la fuga. Anagrama)

martes, junio 27, 2006

lunes, junio 26, 2006

La música...como tortura

¿no os ha pasado al entrar en una de esas tiendas de moda y salir despedidos como si hubiéseis disparado un cañón de la Primera Guerra Mundial? ...y me confirman las chicas que "tienen la suerte" de trabajar ahi, que el tipo de música y los decibelios los eligen ELLOS...no lo pude evitar, me acordé de Guantámano...

domingo, junio 25, 2006

Para los amantes del arte, aquí tenéis un recurso muy interesante. Todas las grandes obras y exposiciones. Muy, muy bueno.

viernes, junio 23, 2006

RECOMENDACIONES DE LECTURA

Lo que he leído últimamente y que me ha gustado. De Benjamín Prado la novela "Mala gente que camina". Muy bien documentada y construída. La represión como fondo. Deberíamos enfrentarnos ya a nuestra historia reciente, la verdadera, no la embalsamada (como diría Pitol), para no caer en las mismas atrocidades.
De Luisa Castro, La segunda mujer. Bueno, si es verdad lo que dicen....una buena terapia, sin duda, para la autora, incluso una venganza literaria de calidad.

miércoles, junio 21, 2006

blogomillo

O pasado día 10 de xuño asistín á charla da profesora Ana Belén Fernández Souto sobre blogs culturais. Pareceume moi interesante o tema da blogosfa en Galicia, coñecida polo nome de blogomillo. Algúns dos blogs máis interesantes son: aduaneirossemfronteiras.org, blogaliza.org, arredemo.info, e máis...