...ver...
...ou pasar de largo...
da a producción do director. Boyero, cal notable presidente dunha congregación para a doctrina da fe pronuncia o anatema que cegamente seguirán os críticos de provincias. Tomadura de pelo, provocación barata...que lo metan en un frenopático...esto es basura y, coma se o mesmo Demon Trier se lle metese dentro, non se corta, para cualquiera espectador normal es para darle una hostia ao autor directamente, vaia, vaia coa coa retórica de altura. Tolo o director e anormais os espectadores que segundo el sexan da súa parroquia. A vulgaridade e simpleza deste Boyero convida a guindalo tamén ao lixo mais non nos trabuquemos, que precisamente son estas declaracións as que nos axudan a decantarnos por unha ou outra sala en moitas ocasións seguindo o sentido contrario das flechas, claro. Ademais, para non sentírmonos completamente estúpidos por ter disfrutado desta grande película, velaí están outros tontos que tamén morderon o anzol como Vicente Molina Foix. Por fin alguén abre a fiestra e corre o aire, que case afogo entre tanta mala baba. E comeza o gozoso espectáculo de Anticristo. Arte, provocación, misoxinia, intelectualización da maldade, a pasión polo real, a natureza satánica, Ana Mendieta, Strindberg, El Bosco, a música, Goya, Tarkovski, terror xaponés, hardcore, xenocidio, xinocidio, son demasiadas cousas...to be continued... 
Cheguei moi tarde a Suso Jares, o día que seu amigo Manuel Bragado fixo unha conmovedora anotación de despedida no seu Brétemas. Lembro que tiven a sensación de terme perdido algo moi importante, pero teño a sorte de poder botarlle a culpa destes baleiros da miña biografía a un longo período no que fun abducida por uns seres moi moi doutro planeta dos que agora non ven ao caso falar. O territoro de Suso Jares era o da Paz e grazas a súa dona, que ten a sorte de chamarse como a utopía do seu namorado, coñezo hoxe un pouco máis da súa loita e da súa obra. Educación e Paz, recolle as achegas de cantos traballaron naquel fermoso proxecto de Suso, Educadores pola Paz. Creo que sería un bo xeito de contribuir á súa nobre causa facerce con estes textos e lembrar a súa obra. Raña L., Paz. Suso Jares, Subversión e tenrura. A Nosa Terra, 29 de xaneiro de 2009.
Raña L., Román. Memoria de Suso Jares. Faro da Cultura, 11 de decembro de 2008.
Publicacións de Suso Jares: Universidade de Santiago, Universidade de Vigo.
Concordo con Molina Foix no de corrección escolástica, pero non que sea unha adaptación literal. E que esas dúas impresións parécenme contradictorias, ademais. Hai dous anos que lin o libro e teño mala memoria para feitos, nomes e topografías, pero non para sensacións. E lembro perfectamente a riqueza de matices dunha lectura durísima e dunha crueza só comparable coa hostilidade dun entorno ameazador no que non se albisca esperanza algunha de felicidade e reconciliación. A grandeza de Malkovich impide ver a David Curie, o sublime profesor de literatura no que se debate o romanticismo de Wordsworth e o un irrefrenable deseo sexual ao que é doado responder dende unha posición de poder. A súa relación coas mulleres sempre é de dominio e intúense doadamente o perfil dun maltratador de alto standing. Aí é onde Malkovich está maxistral. Mais a maior parte da historia desenvolvese no complexo contexto da convivencia coa filla, un insólito personaxe que representa maxistralmente a capacidade feminina de autoflaxelación nunha actitude incomprensible de aceptación de tódalas culpas habidas e por haber. Cicais a maior riqueza do filme, e do libro por suposto, e a extraordinaria oportunidade que nos brinda para reflexionar sobre a orixe e complexidade da violencia entre sexos, entre pais e fillos e entre culturas como froito dunha dominación do masculino, do relixioso, do irracional. 
promiscuo, como le Déjeneur sur l´herbe
Ensimismado, repasaba mentalmente o texto da presentación da conta de resultados que tiña que expoñer ante un estrado que sempre me aterrorizaba. Avanzaba lentamente na ringleira de control do aeroporto de Baraxas. Acordei co balbordo da proximidade do arco detector e da cinta transportadora de revisión de equipaxes e foi entón cando erguín a ollada me decatei do incidente. En canto a muller que me precedía se inclina para deixar as súas pertenzas na cinta advirto a fermosura das súas nádegas por mor dunha esgazadura no seu pantalón que deixa ao descuberto unha proporción demasiado alarmante da súa intimidade. Primeiro quedei paralizado e sen saber como actuar. Advertila nese intre suporía crearlle unha situación demasiado incómoda, e non facelo facíame sentir culpable de alta tración. Tratei de acougar enchendo os pulmóns de ar mentres observaba as deliciosas formas daquel corpo que se resistía voluptuosamente a permanecer na paréntese dun traxe de executiva que, derrotado, non agochaba as súas ansias de dominación. Pasei o control nun estado de excitación esaxerado, non sei se tanto pola miña preocupación por axudala nese mal trago como polo aturdimento provocado pola contemplación dun pedazo de anatomía que se me presentaba como ofrecemento solemne dunha liturxia que estaba a piques de comezar. Apurei ao máximo os trámites para contrarrestar os poucos metros que me levaba de vantaxe. Sen prestar case atención agarrei rápidamente o meu maletín de man e corrín tras ela, tiña que achegarme coa suavidade e a precisión xusta para non asustala e asegurarme a súa atención. Decidín abordala verbalmente cun case inaudible por favor que tiven que repetir en tres ocasións sucesivamente máis sonoras ata conseguir que se volvera cara min. Tiven que facer un verdadeiro exercicio de concentración para evitar que aqueles ollos negrísimos me tolearan completamente. Non lembro que foi o que lle dixen exactamente pero decateime que advertiu axiña o ocorrido cando botou a man moi delicadamente ao seu traseiro. Unha complicidade tan espontánea como incomprensible nos levou cara a zona vip onde me ofrecín a axudala aínda a risco de perder o meu voo. Fixen que sentara tranquilamente mentres eu ía na procura dun fío e dunha agulla que ían ensarillar algo máis que unha simple rachadura nun tea.
Antes que me hubiera apasionado por mujer alguna, jugué mi corazón al azar y me lo ganó la Violencia. Con esta impresionante declaración comeza o mellor libro que cicais se escriba nunca sobre a crueldade do home e da natureza. Á Voráxine de Rivera cheguei da man de Javier Reverte, no seu extraordinario libro O río da desolación. Unha viaxe polo Amazonas. Era a lectura que acompañaba ao escritor-viaxeiro no seu periplo pola amazonía. As andanzas de Arturo Cova a través da selva é unha auténtica incursión no corazón das tebras. Terrorífico cadro da extrema crueldade do home contra sí mesmo a contra unha natureza de desprega todo o seu poder destructor. O xenocidio do Putumayo, as aberracións de asasinos empresarios caucheros como o tristemente célebre Arana poboan este cadro de pesadelo mediante unha riquísima prosa inzada de verbas autóctonas que otorgan ao relato unha verosimilitude insoportable da que temos que descansar a ratos. Xa lin o libro hai cousa dun ano, pero non podo esquecer esa sensación de febre e alucinación na que os personaxes se abandonan para non ser torturados pola inmensidade do poder destructor da selva. 
Para A. e para A.
A pasada noite de insomnio adiqueime a revisar os case trescentos post que teño en modo rascunho, textos e reflexións que por diversas razóns quedaron no purgatorio do bló agardando o xuizo de Osiris que os guindará ben seguro ao lixo virtual onde estes ceros e uns volverán ao magma primixenio da nada ou do cabreo que os xerou. Moitos destes textos foron máis que escritos cuspidos directamente sobre textos, declaracións, feitos e situacións anormalmente anómalas, ridículas e casposas. Nunca quixen amolar ou darlle a este espazo cabida, nen sequera para contradecilos, aos simples e mediocres, que inundan os medios convencionais, para darlle máis voz aos que non paran de dar a murga. Ese presidente de Deputación que ten mercado a vontade de toda a súa parroquia, eses Consellos de Guardiáns (si, nós tamén o temos) que agocha pederastas, defende píos latrocinios, sempre tan relixiosamente correcto na relación de xénero, etc. A maioría son post que trataban de contrarrestar esas pequenas miserias que semellan inocuas, pero que van crecendo ata convertirse neses tópicos que matan ante a ollada revirada e ebria dos que siguen a xuntar verbas para o xornal do mesmo xeito que o domingo xuntan as fichas de dominó. E siguen, e siguen.... 
Belgrano (Bos Aires), Miami, Madrid, Os irmáns Quintelos, Aurora, Manuel Eiras e Andrés Leiro, tres relatos de emigración que tecen un pano triste, escuro e esgazado polos furados da violencia, a dor e a miseria que é a marca da casa da nosa emigración. Custa ter que recoñecérmonos neses traballadores avarentos, aforradores, Luís, Dosinda e Antón, os gallegos, os irmáns Quintelo, xente con cartos, pero que aproveitaba a roupa ata o miolo, sempre coa leira ás costas, eles mesmos cultivaban nun terreo que tiñan nunha quinta o barrio de Alte Brown, xentes que xamais foran de vacacións a ningures, nin sequera ao veciño Parque Nacional do Tamá. Velaí a miseria. Lembroume moito a desolación que sentín cando visitei o Centro Galego de Newark hai uns dez anos ao comprobar o absoluto illamento destes galegos que malia vivir a media hora de Central Park no puxeran un pe na grande mazá na súa vida. Vivindo en Newark estaban tan lonxe de Nova Iorke como calquera galego de Betanzos ou Entrimo. Galegos que só saían puntualmente da casa de Primeira Xunta...para ir á igrexa, os domingos, escoitar a homilía de Alexandre Gwerder...galegos vellos que tiñan os cartos acochados nos zapatos, botes de cociña, en libros vellos e ata no cortello, galegos sen expedientes médicos, e herba luisa. Andrés Leiro e Manuel Eiras, galegos en Madrid, enfermos de morriña, non o podo evitar, dixo. Cada vez qeu vexo unha matrícula, ou, sentado nun banco do parque, escoito unha conversa, e Aurora, galega en Miami, unfa fuxida inútil dun mundo rural enchoupado nunha violencia cruelmente cotiá contra nenas e mulleres que hoxe chamariamos estructural, escuros tempos de silencio e brutalidade que convidan a alonxarse de tópicos e pantasmas que como moito só servirían para argallar tremendismos literarios insospeitadamente persistentes. Unha boa novela que me deixou con mal corpo, a insoportable levidade do ser galego....xa me entendedes!
11:35 Anónimo 
¿onde estás M.? ¿quen remexe nas nosas cousas e guinda ao lixo os teus discos? ¿por que cheiras a visitas? O eco dun colgadoiro baleiro e certo arrecendo que gardei da tua suavísima pel enchen a oscuridade tras o fecho co que te despides....
Durmiches completamente vestida e con esa maldita canción petando contra as túas tempas e érgueste tan de socato que me asusto. Vés onda min cunha ollada nova, que non coñezo, pero que temía dende hai tempo, e co puño da túa enrugada camisa límpasme a cara para borrar as pegadas das despedidas dos derradeiros días. Malia todo este carmín con que me enzoufas intúo perfectamente a decidida violencia dos teus movementos, mais apenas te recoñezo xa, sobre todo eses novos afeites que me fan trousar, e esas roupas que recuperas dun armario que tiñas agochado baixo unas preciosas sedas de Benarés. Vés cara min, agardo que me limpes a cara, que me deixes verte. Teño a esperanza de que este sexa o meu pesadelo, o eterno retorno dos centos de imaxes que tiven que soportar cicais noutros tempos. ¿onde estás M.? ¿quen remexe nas nosas cousas e guinda ao lixo os teus discos? ¿por que cheiras a visitas? O eco dun colgadoiro baleiro e certo arrecendo que gardei da tua suavísima pel enchen a oscuridade tras o fecho co que te despides.... 
Hang down your head, non falla. Outra vez, M. My love, acouga, deixa de voar, preferíate cando vestías aqueles traxes grisentos e levabas o maletín a rebentar de solicitudes e contratos. As noites eran tranquilas e pasabas mais tempo comigo. Non había tanta música e o aparello só se prendía para encher complicadas bases de datos pero daba gusto verte traballar, tan concentrada, tan segura de ti mesma, e sempre me facías cóxegas ao chegar a noite. ¿Disfrutabas de verdade diante miña ou era unha especie de catarse para baleirarte de tanta mediocridade que te afundía? Alegrábame aquela nosa intimidade. Agora teño que debuxar esceas obscenas, malia túas solermeiras olladas de complicidade. As súas son de autocomplacencia, claro, ti non podes velas, pero non che gustaría ler nos seus ollos o que eu leo cando prendedes a luz, e total para que, ruliña, só por lle cumplir o gusto a un corpo nun ritual que segundo el nin é paixón sequera, ¿como che dixo?, mera animalidade. Que tranquilo debeu quedar logo de tan rotunda e científica afirmación. So hang down your head for sorrow my love..
Mentres as súas mans hidrataban os cumios e vales da súa pel no diario ritual cosmético, M. deixa que o espello debuxe aquela teimuda muller que cada día lle amosa súa beleza. Hai uns días que lle sobra tanto corpo que atender... Quixera solidificarse, caramelizarse un intre e partirse en anacos de tantos baleiros pasados porque o futuro queda lonxe. M. é quen de agardar, de estirar o comezo que é onde se concentra todo o sabor, e groliño a groliño saborea cada gota deste saboroso xarope, e sente mágoa pola miseria dos que guindan con este precioso líquido pola estúpida razón do seu próximo esgotamento. Coma se eles fosen inmortais. M. destemida, arriscada, feiticeira, sempre á espreita da paixón, amoreas contos de fadas e fantasías, erguendo babeles a cotío, malia esas dovelas que caen ameazando apocalipses. Gústame ver a M. fronte ao espello, repasando xeometrías sempre inéditas, preparando a súa pel para outra reescritura que tampouco será a definitiva e facendolle chiscadellas a esa muller que conta o espello que...
Descanso por momentos de lecturas obrigadas para deitarme nas páxinas de Erotómana. Andaba o fodemillo de capa caída de xeito que, Susana, queréndoo ou non, chegaches a tempo para tapar un par de buracos que degoxaban pola túa intrépida língua. ¿como explicar o desinterese dos nosos creadores polo xénero erótico tendo un público potencial tan previsiblemente disposto a gozar desta oferta? ¿persistencia obstinada desas ríxidas prevencións morais que modelan individuos tan perigosamente reprimidos? ¿a que ven este desprezo cara o sexo na escrita? O mesmo pasa co humor, todo un reto seres quen de provocar xa non unha gargallada senón unha leve deformación cara arriba do beizo superior. Pódese dicir que pasei un bo rato coas tribulacións da pobre Jane aprendéndolle ao seu superheroe a domear os seus instintos animais para procurarlle pracer porque Tarzán é precoz, puñeteiramente precor. Xusto cando estou no cume da paixón polo meu esposo, este mete uns gruñidos xordos, como querendo facer o berro do rei pero en xordina. Correuse. Xa se correu (esto...ejem...). Unha lectura lixeira, pracenteira e desmitificadora ideal para escorrentar por un momento o persistente cabreo que nos produce esta escalada alarmante na proporción de estúpidos que dos que fala Carlo M. Cipolla. 
Pista da foto CLIC
É unha historia preciosa, non só pola presenza de Antonio Vega, que aínda te choramos, nin polo insoportable bruido desa porta que semella pecharse para sempre, e tampouco pola presenza de dúas guitarras que ensarillan dúas vidas que se cruzaron diante túa. Dicíalle ao noso amigo M. que a historia que emociona é a que está nos marxes, a historia de seres capaz de deter a ollada e o tempo para gardar coma un tesouro eses fios que che procurou o azar e que xenerosamente gardaches e deixaches voar para contárnolo. 
Con este fabuloso achado xa non podo aprazar máis este post eternamente adiado por unha morea de causas que tamén veñen a conto. Xa sabedes. O feisbú, que nos ten e nos entretén moito máis do que estamos dispostos a recoñecer. Un fenómeno do que aínda queda case todo por dicir e discutir. Novos conceptos que implicarán cambios cicais demasiado drásticos e a moi curto prazo que van mudar completamente o panorama. Novos conceptos, Identidade colectiva, redes sociais, sofware social, a teoría dos seis grao de separación? memes, douspuntocero, trespuntocero, web semántica, fenda dixital, etc. Estamos ollando directamente ao infinito, ao incomprensible, ao máximun do contradictorio: realidade virtual. Infinitas cuestións. Pero hoxe vin falar de sexo. Digamos que pacemos cómodamente nun deliberadísimo conformismo no que damos por boas as falacias máis absurdas. As mulleres temos que engulir páxinas de historia, literatura, arte, ciencia que falan da nosa absoluta incapacidade e o facemos seica con gusto, e vivimos o día a día disimulando ter tamén algún órgano que outro. Algunha acada que se lle recoñeza o cerebro e iso polo tema da cota, pero o do sexo seica é máis complexo, abofé que sí. Dende o poder sempre se botou man dos argumentos máis revirados para agochar a existencia do feminino e nestes tempos xa 3.0 o tema experimenta un grao de retroceso que me fai saltar á area aínda que só sexa como un exercicio de catarse que moi pouco ten que ber coa proposta polo estaxirita. Mais non abonda con cuspir sobre Hegel. Si, as mulleres temos uns organos sexuais deliciosamente desenvolvidos como amosan estas fermosísimas venus prehistóricas. Aínda se amosan nas aulas como símbolos da fecundidade e como tributos á natureza. Os falos non, os falos da Idade de Pedra xa nolos presentaron como órganos sexuais en plena procura da voluptuosidade. O home, comeza a distanciarse dos animais porque consciente da súa morte, comeza a fabricar utensilios e a fornicar por pracer. Pois a muller tamén. E esas venus esteatopíxicas (literalmente de culo gordo) son representacións dunha sexualidade feminina plenamente consciente. O virtual mundo feisbukeano co seu culto total á indivudualidade é un privilexiado observatorio do noso comportamento sexual. Os homes continúan a ser machos en competición pola femia, e nós seguimos agardando a chamada do "mellor dotado". A convivencia, ou mellor dito, a pervivencia do (ana)lóxico co dixital está amosando un estado da cuestión moi preocupante para a muller. De repende venme á cabeza unha Madame Bovary masturbándose con aquelas perigosas "novelas". Creo que F. tivo problemas para evitar a cadea por esto. Hoxe, as mulleres asomámonos á rede cos mesmos medos, seica temos que gardar as aparencias cos amigos virtuais, se cadra un cento de descoñecidxs que nos poden levar outra vez á fogueira. ¿e para eso tanto conto?. Pois digo eu, se temos que disimular un pouco máis, adiánte...ao titulo do post me remito!
Tremenda churrascada Dustin. Deliciosa esa sombra da túa carballeira no Outeiro de Paderne. Un samedi après-midi à L´Outeiros, digno do Seurat. Non vou dicir nada do viño de Toro, tampouco dos chupitos variados nin dos fumes que trazaron ese sorrisos frouxos e solidarios que adoitan adobiarse con promesas que veremos logo. M&M deleitáron a sobremesa coa sua paixón polas artes marciais e aprendemos que hai un estilo "borracho". Eu miraba ó nesgo os acenos de admiración de Lucía mentres as súas mestras debuxaban puñadas e bloqueos no ar baixo a atenta ollada dun Bruce Lee case invisible que voaba entre as pólas dos carballos. E houbo ración de iconoclastia, vaia oh...a eso viñemos Paco, coma sempre...
Grande grande Lou, beleza absoluta a do teu sorriso aberto e xeneroso, simpar Lou de ollos húmidos de outono, tronante Lou, granmamamala, leoa do Serengeti de portas sempre abertas e sempre ao asexo, protectora e anfitriona cálida e de dozura infinita. Ollade se non é certo o que digo...
Merda adequerida ou herda / merda de diante i en pos / grandes palleiros de merda / acugulada en montós...
Versos de Celso Emilio adicados a tódolos mediocres, especialmente a eses cantantes de coros e danzas que pululan pola poeirenta e mefítica miseria dos xestores da cousa pública na procura dun agocho quentiño para fermentar a gusto, aspirantes a cesante e persoaxes casposos, enxeñosos Bartlebys que tanto enriquecen a nosa idiosincrasia...
falamos de atravesar fronteiras e quebrantar arrogancias milenarias que enferruxaron sentidos con sentenzas de viño acedo, porfiamos polo colapso dun tempo antolladizo que non entende de necesidades básicas, procuramos escusas para disimular esa nosa teima de espreitar na vida, arrincamos rigorosamente tódalas letras que nos tatuaron coa violencia dos rituais, saímos ao centro do campo de batalla coa afouteza dos nihilistas máis puros e devecemos polo recoñecemento da nosa covardía, rexeitamos a loita porque xa o dixen, somos covardes e non renunciamos ao lecer do cotián, e trabucámonos decote en cada promesa que sela unha renuncia, seguimos sen aturar os espellos malia o que aforraríamos en fármacos e diletantes especialistas do baleiro, e somos tan deliciosamente inocentes...
.jpg)
.jpg)
