Nosotros los modernos, de Alain Finkielkraut

A algúns pensadores, periodistas, intelectuais....só os coñecemos pola polémica que suscitan nos medios de comunicación. A maioría son operacións de propaganda e ata de autopromoción para acadar un pouco de atención, un pouco de tempo, nada menos, agora que vai tan caro. Estamos ademáis tan afeitos a que outros opinen por nós que xa nin intentamos achegarnos ás obras "clasificadas" (máis ben maldicidas) polas tendencias políticas que seguen a confiar e potenciar o rexeitamento das masas pola letra ben impresa. En fin, o que vos quero dicir é que un destes supostos malditos, como Finkielkraut, nin morde nin contaxia enfermidade ningunha, nin tampouco Houellebecq, por traer aquí a outro francés ao que tamén quixeron plantar lume hai pouco. Nosotros, los modernos, é unha obra de filosofía das que se entenden, iso xa non é pouco. O problema, como en tantas ocasións, unha tradución de dicionario que non ten demasiado en conta a sintaxis, pero en fin...(recomento o artigo do blog de cine y política sobre a polémica).

Entrevista en El País
Wikipedia
Red Voltaire
Gees
En blog Cine y Política

O bosque dos raposos aforcados de Arto Paasilinna

(Foto: Rinoceronte)

O bosque dos raposos aforcados, unha lectura que nunca debera ser adiada, como todas as publicacións de Rinoceronte. O amigoR.R. xa no la recomendaba hai tempo cando nos ofrecía aquela suculenta crítica que nos facía devecer polo libro. E agora que veño de rematar esta lectura podo dicir que tiña toda a razón. O bosque dos raposos aforcados preséntanos uns personaxes miserables que xa coñecemos abondo na literatura e na realidade que conforman unha rede de corrupción (tan de moda por outra parte) certamente ridícula e absurda.
Blog Rinoceronte
Entrevista a Arto Paasilinna en El País.

Anna Maria Jopek

Este CD foi outro dos agasallos de Asia, unha amiga de Polonia que me conta cousas impresionantes da cultura do seu país, pouco que ver cos estereotipos que nos venden os medios, que só nos informan do frikismos dos xemelgos e as súas aberrantes ideas políticas. Pouco a pouco irei compartindo con vós todo esto.

Anna Maria Jopek con Pat Metheny:

Tamén vos deixo este delicioso blog de música.

Estou vivo...

Aser Fdez. Rey. Sin título. [Acrílicos sobre lenzo]

Estou

vivo, iso podo decircho

con seguridade, porque sinto como

se me rompen articulacións e extremidades,
tamén esta sensación de vertixe, e unha moi leve

brisa que refresca un corpo queimado por esta febre,
penso que hai alguén aquí comigo, sinto por veces o bafo

dalgún doente, por veces, aínda que estou completamente durmido,
podo adiviñar un corpo a carón do meu corpo, mesmo semella que unhas

mans queren acariciarme e cando comezo a disfrutar desta brevísima felicidade
as feridas volven abrir e a carne racha con máis facilidade, ata que volvo quedar illado da existencia....

Yomelo Montosolo

Yomelo Montosolo fíxonos pasar una divertidísima velada no seu concerto onte no pub "La Casa de Arriba". Un bo exemplo este rapaz ao que coñecín no YouTube cantando "a pelo" nunha rúa de Ourense. Non fan falta moitos medios para pasalo ben, ogallá que acade moito éxito, o merece de verdade. Na foto empezando pola esquerda: Rebeca, a miña sobriña, un encanto de rapaza coa que celebramos a súa incorporación á Caixa (mágoa que Caixanova deixase perter este fichaxe, mala política de persoal a desta entidade, penoso exemplo de xestión do que falaremos outro día....) Yomelo, Hania, Nuria, Asia (unha descuberta para amar todavía máis a Polonia) máis eu. Bicos Yomelo e moito éxito. Aquí vos deixo un dos seus videos.
MySpace de Yomelo.

Recuperación do patrimonio documental en Santiago e Ourense

Sentencia de Alfonso X "El Sabio" no pleito dos veciños de Ourense contra o Cabildo e Obispo da cidade.

Arquivo do Concello de Ourense. [foto: Ana B.B]

Veño de coñecer unha importante noticia sobre a recuperación do patrimonio documental e histórico en Santiago e Ourense. O Proxecto Urbe, do Consorcio de Santiago, presentou un macroprograma que pretende recuperar os documentos relacionados coa historia de Santiago. Por outra banda, o Arquivo da Catedral de Ourense vai ser tamén dixitalizado. Neste caso o proxecto forma parte do plan "Fuentes de Estudios de Historia Leonesa". Chama a atención que o traballo non responda a un interese da nosa comunidade, que sería o lóxico, pero logo de séculos de escurantismo non imos poñer reparos. A época tecnolóxica axuda a afrontar este tipo de proxectos pero non deberiamos esquecer o labor tamén titánico dos que soterraron parte da súa vida na recuperación dun patrimonio só existe grazas a un durísimo e non recoñecido traballo de investigación. Estou a pensar en Emilio Duro Peña, unha persoa con apelidos moi ben acaídos pero víctima dunha incomprensión absoluta que deixou uns traballos tamén titánicos nos que as ferramentas tecnolóxicas pouco máis eran que unha boa lámpara (aínda que esto é dudoso) e un lapis. O noso patrimonio documental aínda precisa de moitas medidas se queremos evitar máis desastres. Os arquivos dos concellos, por exemplo, son cotos illados onde as perdas son xa irreparables. A foto que vos presento é dunha sentenza de Alfonso X milagrosamente recuperada polo arquiveiro do concello de Ourense, D. Francisco Espino Domarco. É unha reliquia, os documentos medievais deste concello cóntanse cos dedos dunha man. Este, por exemplo, foi recuperado grazas á sensibilidade e profesionalidade deste arquiveiro do que tamén diremos en pouco tempo que enterrou moitas horas para mirar por uns papeliños de nada. Da para moito esta historia da triste desaparición de documentos, e como este post era para felicitarnos, pois eso, parabéns por estas medidas, e que se multipliquen, xa falaremos, se queredes abrir un debate, deste tema.

Os libros de Emilio Duro Peña

Historia General de Al Ándalus de González Ferrín.

Destruíndo tópicos, descubrindo mentiras, pódense salvar moitas vidas. Estou segura. Pero o caso e que non se lee, bueno, non se leen cousas como estas, libros de historia de verdade, coa humildade de presentarse só como unha aproximación a un tema do que aínda queda moito por saber. Os que así falan son sabios, e mágoa, non estean de moda. Están de moda as "pseudonovelas pseudohistóricas" que contribúen a agrandar mentiras e tópicos como este da conquista e da reconquista de Al-Andalus, que alentan este insoportable desexo de vinganza por parte dos que cada día nos agasallan con nonseicantos camións bomba, por exemplo.
A verdade é moi incómoda pero hai algúns que loitan por iluminar a caverna para que desaparezan xa as aburridas sombras de Platón. Emilio González Ferrín desfai mentiras como o Quixote desfacía entuertos, e busca desesperadamente a verdade histórica como aquel cabeleiro andante andaba á procura da sin par Dulcinea.
Hai mentiras que teñen moitos séculos de antigüidade, milenios moitas delas, e co tempo fanse máis perniciosas e rematan por agromar nun tempo e entón é cando comezamos a dar conta de todo canto se move arredor. Volvo a Kapuscinski que xa nos lembrara que as matanzas actuais son case sempre vinganzaa por asuntos do pasado que xa ninguén lembra...Pero imos ao libro

(pag. 104)
¿conquistó o no conquistó el islam a Hispania, convirtiéndola en Al-Andalus? No, no lo hizo el Islam-estado porque aún no existía en 711. No hubo caballería islámica que llegase a Poitiers sin repostar. La cadena de presuntos conquistadores árabes-Ukba en el norte de África, Taric en Hispania, la etérea llegada salvífica de Musa... - es un mito. El Corán se había revelado ya, pero no se había difundido. Damasco había sustituido ya a Meca y Medina en la capitalidad de cuanto vaya a llamarse revolución islámica. Pero Damasco aún habla griego y siríaco/arameo. No hay estado islámico así difinible hasta la llamada revolución de Abdel Malik, iniciada-que no consumada-como muy pronto en 685; cuarenta y trea años despues de la pretendida conquista árabe de Alejandría-en 642. De ahí, a la proyección exteriro de ese estado, no hay tiempo posible si debemos llegar a Guadalete en 711.

Emilio González Ferrín, é o autor de "La Palabra Descendida", unha lectura intelectual do Corán que obtivo o Premio Nacional de Ensaio Jovellanos en 2002.

¿que é esa cousa chamada etanol?

O etanol ¿un combustible ecolóxico?

Outra magnífica demostración de progreso. O combustible ecolóxico é la solución ao problema enerxético dos países ricos. Aí están os de sempre para machacarnos diariamente coa fotiño dun novo e ridículo coche ecolóxico.

Temos que mergullarnos na complexa rede de desinformación para decatarnos do sinistro significado deste novo "paso adiante" dun bípedo cada vez máis estúpido e asasino. Numerosas masas famentas dos países pobres van deixar de ser un problema porque simplemente, van morrer todiñas de contado. As terras nas que agora sementan o maíz que consumen van ser reconvertidas en réxime de monocultivo para producir esoutras cousas que non se comen pero que van procurar que cada un dos 150 millos de coches dos USA, por exemplo, fagan case de balde os 2800 kilómetros que lle asegura unha toneladiña de combustible ecolóxico. Iso sí, o cambio climático vai cambiar de verdade, nada de inundacións esporádicas ou advertencias sobre un centímetro máis arriba no nivel do mar. A desaparición dunha vez por todas da masa forestal que queda vainos procurar cambios climáticos en vivo e en directo, iso, acción, acción.

Bonito libro para descargar en pdf 'El ambiente siempre está en medio', de Antonio Fraguas Forges y Joaquín Araújo.

Vandalismo na biblioteca

Alguén tiña que facer un traballo sobre Shakespeare....

Na biblioteca de filoloxía doe especialmente este tipo de mutilacións...consello: antes de empregar o cutter, por favor, levade o libro enteiriño, si, si, todo para vós, tendes mil formas de saír con el sen que ninguén (se estou no miña quenda prometo ollar para outro lado) se decate de nada. Non son tempos para esto, hai libros de máis, de verdade, agardando que unha man xenerosa os libere da presión a que os someten os seus veciños. Este que estragaches completamente, por exemplo, estaba a carón duns pesadísimos estudos dun requintado estudoso inglés que pasou a vida mergullado nas páxinas do Rei Lear, estaría feliz de estar na túa casa, sobre a túa mesa, mesmo debaixo dunha morea de revistas porno ou xogos de ordenador, o que non quería este pobriño tratado sobre Shakespeare é esta mutilación vergoñenta que nos lembra que aínda existen anacrónicos bibliófagos con cerebros de 1400 gramos.

Unha celebración e un desexo....

Aser A. Fdez. "Autorretrato"

Celebro aínda que con retraso, o primeiro aniversario deste blog cun desexo, que este autorretratado volva coller os tubos e os pinceis e me agasalle coa felicidade de velo disfrutar facendo unha das cousas que máis lle gostan, pintar, debuxar, manchar lenzos e máis lenzos. Certamente poucas cousas nos procuran máis felicidade que materializar os nosos pensamentos.

Parece que hai que mellorar a Web da UVigo

Carolina Bettencourt é unha estudante Erasmus na titulación de Novas Tecnoloxías da Comunicación. No seu blog fai unha extensa e penso que acertada crítica da web da Universidade. Tomen nota os arquitectos da mesma e as diferentes seccións como a biblioteca. As críticas son unha oportunidade grandiosa para mellorar e poñerse ao día. Carolina tivo tempo e paciencia de poñer por extenso as súas suxestións, e digo eu que tendo esta nosa universidade unha titulación de Novas Tecnoloxías ¿cómo é que temos que sufrir esta web? ¿onde están as novas ferramentas da Web 2.0? ¿onde eses novos conceptos de etiquetas, folksonomías, web social e/ou semántica, blogs, wikis, participación, retroalimentación, feedback, RSS, etc. etc...? Por favor, abran un pouco as fiestras e que corra aire fresco...

Algo + que apuntes, exemplo de blog divulgativo.

ALGO + QUE APUNTES é o primeiro blog de Rosa Álvarez, unha profesora de embrioloxía da Universidade de Vigo para quen o seu traballo é sempre un apaixoante tema de conversación. Hoxe tiven a ledicia de coñecer as súas primeiras incursións neste mundo virtual e sinto unha enorme satisfacción por ter animado un pouco este proxecto. As súas son aportacións interesantes non só polo contido científico senón pola súa capacidade para transmitir esa emoción polo saber que é tan gratificante de atopar. Aquí podedes coñecer a embrioloxía dende outros puntos de vista, libros ben interesantes, as novas máis relevantes, curiosidades (¿la virgen que parió a un tiburón?) e ata películas que nos achegan á ciencia por fermosos camiños. Tamén por esta vía coñezo o blog de Encarnación de Miguel Villegas, Divulgación y Ciencia, coas súas recomendacións de lectura científica, unha ledicia de espazos para disfrutar.

Un saúdo e unhas cantas recomendacións

Ando literalmente "queimada", cometín a imprudencia de quedar durmida na praia e agora sufro as consecuencias de este lamentable erro. Este suceso e outras miserias mantéñenme retirada momentáneamente pero non son que de deixar de asomar por aquí de cando en vez, aínda que só sexa para respostar aos ánimos do meu querido R.R.. Por mor dun proxecto que estou a piques de rematar ando de aquí para alá pola rede e entre as cousas que recollo e gardo aquí vos deixo este vídeo do xenial Oliver Sacks que atopei neste espazo de coñecemento. Se non sodes xa seareiros deste magnífico divulgador científico vos prego que tomedes conta de todos os seus libros. O achegamento á ciencia é moito máis doado da man dos máis sabios, que, curiosamente, son os que falan de xeito máis sinxelo e claro ¿por qué será?.

"Hasta que los estudiantes de humanidades no aprendan seriamente un poco de ciencia, hasta que la gente que estudia lenguas clásicas o literatura española no estudie también matemáticas, no estaremos preparando la mente humana para el mundo en que vivimos. Si no entendemos algo mejor el lenguaje de las ciencias no podemos entrar en los grandes debates que se avecinan. A los científicos les gustaría hablar con nosotros, pero nosotros no sabemos cómo escucharles. Este es el problema".

(George Steiner)

Oliver Sacks. Despertares.
Película baseada na obra de Sacks

La infancia de Ivan de Andrei Tarkovsky

Unha preciosa película de Tarkosvski na que podemos disfrutar dunha insuperable fotografía, unha banda sonora estupenda e unha historia que nos lembra a aberrante e desprezable situación dos nenos empregados como soldados en moitas guerras.


La Infancia de Ivan, de Andrei Tarkovski

Excelente web sobre A.T.
Edición DVD de las obras de A.T.

Putin premia a Solzhenitsin

Volvo deste retiro non desexado no que me atopo porque hoxe houbo dous feitos que me emocionaron. Un foi esta portada de "El País". A imaxe de Alexander Solhzenitsin sempre ten a forza da Medusa, un queda literalmente petrificado logo de ollar unha foto súa. Pero este primeiro plano do xornal fixo que hoxe tardara case dez minutos en abrilo. Dúas miradas, dúas figuras, dous séculos. Estamos no "todo vale", non cabe dúbida. Xa ten delito ver a sinistra figura de Putin, o perseguedor, entregando un premio ao perseguido. ¿sodes quen de adiviñar o que nos din os ollos de A.S.? Ben seguro que nos están a lembrar que voltemos a pegar nas paredes as portadas do Arquipiélago Gulag e os posters do Ché, que miremos de novo O Declive do Imperio ou a súa versión moderna, que temos que ler a Primo Levi, que escoitemos a Dylan...

Este é precisamente o segundo motivo deste post, o premio Principiño a un dos máis grandes, e que aos seus sesentaetantos segue na teima de mudar o mundo, pois vaia por todos os dylanitas e sobre todo o seu máis sobranceiro representante no blogomillo.

Parabéns ao Concello de Porriño por ter organizado este concerto. A orquesta de cordas do conservatorio de Música de Vigo no que tamén participaron rapaces da Escola de Música do Porriño. Unha ledicia escoitar a estes pequenos. A música clásica precisa de moitas accións coma esta. Parabéns oo seu director J.M. Fernández que nos amosou o resultado do seu grande traballo. Un concerto preciosos donde maiores e pequenos disfrutamos da música clásica.

Carnaval de la Vega

Foto: José Fdez.Rey

Para os avaliadores,

para os que non precisan ser avaliados,

para os farsantes,

para os gañadores,

para os mentireiros,

para os que agachan as súas eivas baixo siglas de partidos e sindicatos,

para os que ollan como traballan os demais,

para os fachendosos,

para os que prometen...

para min tamén...

[Para Manuela e José]
Da vosa viaxe ao Caribe quédome con esta imaxe. Primeiro polo impacto visual e a forte expresividade da foto e segundo porque me serviu para coñecer o Carnaval de la Vega.

Curso de Tradución editorial: Calidade e xestión de proxectos

Este curso vai reunir os axentes que forman parte do proceso da tradución editorial cara ao galego. Nesta liña, aparece dividido en dous bloques temáticos:

Conferencias a cargo, por unha parte, das e dos representantes gobernamentais e editoriais que forman parte da toma de decisións sobre poíticas editoriais en Galicia e por outra, as tradutoras e os tradutores que executan o produto da tradución.

Simulación in situ do proceso de tradución editorial cara ao galego a cargo dun equipo de tradución que traballa para un grupo editorial de carácter estatal con presenzaen Galicia.

As conferencias e actividades están a cargo de Francisco Fernández Naval, Manuel Bragado, Carlos Lema, Moisés Rodríguez Barcia, Ánxela Gracián, Benxamin Dosil, Xesús Riveiro e José Martínez de Sousa, entre outros.

Luns, 17 de setembro
9.30 Recepción e entrega ddocumentación.
10.00 Francisco Fernández Naval: “A Xunta de Galicia como editora e dinamizadora da tradución. Tradución e creación.
11.30 Pausa
11.45 Manuel Bragado: “Panorámica da tradución sectorial”
13.00 Carlos Lema: “Panorámica da tradución editorial”Debate
17.00 - 19.00 Presentación do equipo de tradución editorial cara ao galego e o contexto da empresa editorial. Aspectos fiscais, tarifas, dereitos de tradución, deberes e dereitos (código deontolóxico), e prazos da tradución editorial.Debate .
Martes, 18 de setembro
09.30 Moisés Rodríguez Barcia “Traducir e/ou editar en Galicia”Debate
11.30 – 13.00 Visita-obradoiro a Ed. Xerais de Galicia: “O proceso de tradución nunha editorial: de TO a TM”o 16.30 - 19.00 SIMULACIÓN: Fase 1 do procedemento de tradución:1. Elección e análise do TO2. Estudo das normas estilo para a tradución editorial en galego3. Tradución4. Revisión propia do TM5. Revisión allea do pola coordinadora6. Calidade do TMo Entrega do TM
Mércores, 19 de setembro
09.30 Ánxela Gracián: “A tradución institucional como unha profesión: vantaxes e desvantaxes”
11.30 – 13.00 Visita-obradoiro a Ed. Xerais de Galicia: “O proceso de tradución nunha editorial: de TO a TM”
16.30 – 19.00 SIMULACIÓN: Fase 2 do procedemento de tradución:1. Revisión do TM pola editora2. Adecuación do TM3. Diálogo tradutora-editora4. Aceptación do TM5. Produción das 1as probas do TM (volcaxe)6. Revisión probas7. Devolución probas8. Diálogo tradutora-editora9. Aceptación da revisión das probas10. Produción de 2as probas11. 2ª revisión e devolución definitiva12. Produción do TM definitivo
Xoves, 20 de setembro
10.00 Benxamín Dosil e Xesús Riveiro Costa: “Convencións e aspectos ortotipográficos idiomáticos da corrección e tradución de textos”
11.30 José Martínez de Sousa:“El mundo de la corrección en el proceso de traducción”
13.00 Mesa redondaDebate
Toda a información do curso

Leo na portada de Tempos Novos

Non pasa tódolos días atopar unha foto amiga nunha das túas revistas preferidas. Unha boa ocasión para presentarvos a Leo. Leo, xunto a Loló -a quen xa coñecedes-, e outra das grandes da época das esmorgas no noso Ourense de hai xa uns cantos anos.... O seu local "El Bar" era moito máis que un pub, alí estaban os mellores do mundo mudial, entre eles Roberto Ribao, o autor da foto, de quen xa tamén vos falei. O Rataplán de Loló e El Bar de Leo...cánto do que hoxe somos lle debemos a aquelas troulas ¿non si?

Dedicatoria de Ramón Caamaño para Alma.

Con motivo da exposición do ano 2002 achegámonos a Ramón Caamaño. Viñamos de admirar os seus retratos e quixemos que Alma quedase coa lembranza do seu autor. As liñas rotas da grafía e as súas verbas falan dun home sinxelo e con moita personalidade que foin quen de nos transmitir a grandeza dun pobo a través dos retratos da súa xente máis pobre e traballadora. Non vén nada mal volver un pouco a vista e mirarnos hai só 60 anos. Teño comentado con compañeiros esta tendencia a pensar que sempre fomos ricos e consumistas e que nunca nos faltou de nada, e menos qué comer, pasa sobre todo cando imos fóra a países que aínda están nos nosos anos 70, por exemplo e os miramos dende arriba como asombrándonos moito do atraso que levan. Ver fotografías antigas da nosa familia, por exemplo, ou estes retratos de Ramón C. pode facernos un pouco menos fachendosos e valorar doutro xeito o desenvolvemento acadado grazas a xente como a que retrata R.C.

Aser e Alma

Amigo Antón:
tienes razón,
ya no quedan piratas.
Tú ya lo sabes, lo escribiste un día
-¿te acuerdas de tu irónica poesía-,
los han exterminado como ratas.
Tienes razón, la policía,
la gente de orden, la cultura
a la piratería
colgaron de los mástiles. Es dura
en estos tiempos profesion tan noble.
Sólo en sueños se debe
lanzar algún mandoble
heroico. No se atreve
la gente a ser pirata.
Ya no quedan ni miedos ni canciones
ni quedan rebeliones.
Tienes razón, tenemos mala pata.
Tienes razón
amigo Antón:
Ya no hay patas de palo
ni parches en los ojos,
ni asaltos bucaneros
a los barcos repletos de dineros;
todo son faramallas
en este mundo bueno, triste y malo,
en un mundo uniforme
en donde se elimina
al que no está conforme
con la legislación de la rutina.
Hoy viven los ladrones
de tierra adentro, de Bolsas con mayúscula,
los piratones
panzudos y sin riesgo, con un alma minúscula.
Pero aquellos piratas verdaderos,
aquellos bucaneros,
sangrando libertad por sus heridas,
se los llevó el pasado hacia sus playas
en embestidas
blandas como este mundo sin agallas.
Y no quedan piratas, rebeliones,
ya todos somos bueyes, bueyes, bueyes
para aguantar el yugo de las leyes
que en su provecho dan los piratones.
Yo desde el risco azul, yo desde el monte
la inmensidad marina oteo
y con todo el deseo
busco piratas por el horizonte.
Yo busco por la mar sus sangres bravas,
sus corazones duros, sus estelas
rebeldes y las velas
puras de libertad con que soñabas.
Y en las olas aprendo sus canciones
y estoy en este mar como un vigía,
día tras día,
robándole a esta mar sus corazones.
Que hacen falta piratas en el mundo
falaz y traicionero,
en el mundo del "pase usted primero"
para clavarte luego el puñal más profundo
Yo apunto haca este ma mis catalejos,
extiendo hacia el futuro mis dos brazos,
¡que vengan los piratas de lo lejos
para arrasar la tierra a cañonazos!
¡Que vengan los piratas!
Anímate conmigo,
amigo
Antón.
Depón
tus cerebrales ironías,
yo depondré las pocas mías
de blandengue algodón.
Gritaremos en serio
de cementerio en cementerio
(te ayudará Baltar),
de mar en mar:
¡Que resuciten los piratas!
¡Que resuciten los piratas"

NUESTROS PIRATAS, de Antón Tovar Bobillo

[EnTovar Bobillo, Antón. Poesía en castellano (1955-1973). Pág.219]

Aquela poesía mecanografiada que traías sempre na carteira que falaba de piratas...pasaron vinte anos e aquí está completa. As cousas non mudaron moito, semella. Para tí e a fermosa moza que é agora esa pequecha da foto.

CULTUR.GAL, fóra complexos.

A Cultura galega está de festa. Cultur.gal, a Feira do Libro e da Industria Cultural de Galicia, organizada pola AGE, é unha mostra de conxunto das nosas industrias culturais o que tamén quere dicir ata certo punto, da nosa cultura.

Que somos un pobo creativo, que hai moita xente que vive deste sector, que temos productos culturais de enorme calidade...todo esto é coma un run, run, que a moitos lles sonaría, pero mostrar estes productos ao público con toda a súa variedade (audiovisual, teatro, literatura, música...) calidade e cantidade é impresdindible para colocar a este sector no lugar que lle corresponde a tódolos niveis, económico, social e por suposto de desenvolvemento cultural.
Cultur.gal é un enorme escaparate onde se amosa un amplísimo abano de actividades repartidas nuns espazos tamén variados e dinámicos e que enchen un calendario de catro días nos que non só non hai momentos baleliros, senón que hai programadas simultáneamente dous, tres e ata catro actividades. Esto é boa cousa porque quere dicir que hai moito que amosar, pero un acaba por marchar un pouco con mágoa por deixar tanto por ver.
Stands editoriales, clúster do audiovisual, foro infantil, seminario, Escola Sinsal, auditorio, salón de Actos, café literario, ludoteca, ciber, o tubo...onde se presentan todo tipo de actividades: obradoiros e xogos, curtametraxes, presentación de novedades editoriais, experimentos de dobraxe, contacontos, obradoiros de maxia, proxección de videos, emisións en directo de TV e radio, creación en directo.
Tamén e moi de destacar, e de agradecer, que se amosen non só os procuctos culturais, senón as diferentes fases dos procesos de creación, producción, distribución e difusión. Esto é interesante dende varios puntos de vista. Para o público porque coñecendo todo este proceso terá moitos máis criterios para valorar axeitadamente cada producto. Pode pensar por exemplo na morea de postos de traballo que implica a producción dunha película ou a inversión precisa para poñer en marcha un proxecto, entre outros aspectos. Para os profesionais as vantaxes de achegar figuras tan enfrontadas hoxe como creador/productor poden render moitos e bos frutos a curto prazo.
Malia todo semella que o evento tiña que ser moito máis multitudinario. A organización tiña que pensar que nestes días no entorno hai unha ampla oferta cultural e doutro tipo, que seguramente vai incidir na diminución do número de visitantes.

No apartado crítico teño que anotar tamén algunhas eivas, que as houbo. A exposición fotográfica de Blanco Amor "a Ollada do desello" sae mal parada como consecuencia dunha moi deficiente iluminación que fai casi imposible a visión por mor dos reflexos de luz. Mirade por exemplo esta fermosa fotografía de B.A. "As Ponte de Ourense".



Só unha crítica máis. A situación do stand da libraría Andel, detrás da instalación da Radio Galega, non invita á visita pola súa ubicación totalmente desaxeitada e ata diría que illada do resto do espazo expositivo.
Cultur.gal comeza con forza. É unha aposta firme polo desenvolvemento do sector cultural.
Detrás deste evento, sen dúbida, hai un enorme traballo e un equipo de profesionais cunha ilusión moi grande co este precioso proxecto. Parabéns pois e xa a preparar o II Cultur.gal ¡misión cumprida!
Mái e mellor en: Brétemas, AGE (Asociación Galega de Editores), FranAlonso
Vídeo de Roberto Pérez Pardo, director de Culturgal en Vieiros

Dende CULTURGAL

É a primeira vez que saco o blog a rúa, pero a ocasión o merece. Estou no ciber de CULTURGAL e dende aqui vos animo a pasarvos por esta magnífica mostra da cultura galega. Aquí podedes ler, escoitar boa música, ver bos documentais, e ata un ciber dende que facer a crítica da feira. Aquí hai un bo traballo, xente con ideas ven de por a semente dun evento que xa teño por seguro que vai ser un referente nacional. A montaxe funciona ben e hai espazos moi interactivos e interesantes. O ciber por exemplo. Unha idea xenial porque podes descansar da visita, é unha boa idea para manter un pouco máis de tempo á xente. Hai outro espazo moi interesante, unha sala de intrumentos musicais e aparellos de música onde uns monitores ensinan a uns rapaces a pinchar discos e lles falan de revolucións por minuto. Os acompañantes me reclaman, xa vos contarei máis. ¡vinde xa que mañá remata!

Os Gallego Domínguez de Ourense

Marcos Valcárcel lémbranos ao doutor Gallego nos seu impagable blog. Non me gustaría que nos esquecésemos deste home excepcional e bo porque foron moitísimas as persoas ás que dende a súa humilde consulta procurou axuda durante moitisimos anos. Estou un pouco desolada porque non atopo noticia algunha na rede sobre este médico exemplar. A súa sobranceira xenerosidade e humildade seguramente irán en detrimento do seu recoñecemento, pero dende aquí me gustaría facer un chamamento para que todos os que o coñeceron e disfrutaron da súa atención como médico ou amigo deixen por escritos algúns datos. Por motivos profesionais coñecín a Doña Olga, a súa irmá, arquiveira e investigadora infatigable cunha obra abundante e erudita que invita á seguir os seus pasos. Persoas así de xenerosas nos súas profesións son hoxe exemplares en vías de extinción e non faríamos mal en tomalos como referencia en moitos aspectos, sobre todo na humanidade que desprenden. Porque a felicidade é ese momento no que atopas un documento ou un dato de arquivo que contribúa a esclarecer un proceso histórico, ou un diagnóstico axeitado que vai procurar a curación dunha doenza, non un flamante artigo publicado nunha revista cun alto índice de impacto que vai repercutir nun novo sexenio. Se cadra hai que repensar un pouco todo amigos.

[foto de Olga Gallego Domínguez]

Tamara de Lempicka vs. Maruja Mallo

Xa outros fixeron reseñas acertadísimas sobre esta magnífica exposición que podemos disfrutar na Casa das Artes en Vigo. O meu crítico particular lémbrame a extraordinaria pintora galega Maruja Mallo. Non está de máis aproveitar esta ocasión para amosar un pouco o orgullo de contar entre nós con mulleres artistas cunha obra excepcional que merece moito maior recoñecemento.

Mazen Kerbaj, o libro

Por fin o meu alter ego de carne e oso, a Ana B. Bande terrenal agasalloume co libro que lle pedín hai tempo. Magnífica ocasión para lembrar outra vez miña descoberta máis sobranceira na rede naqueles días terroríficos do pasado verán, o blog de Mazen, do que xa vos falei abondo. Mercar este libro, para min, ten moito máis sentido que apadriñar un neno, por exemplo, e non se me asusten os defensores das ONG e accións altruistas en xeral. O que pasa que non acredito nesa fórmula e venme á cabeza o despacho dun empresario ricachón que ten unha cafetería no meu barrio no que se ve dende a beirarrúa alomenos unhas vinte fotos enmarcadas en prata de nenos de razas diferentes, unha estratexia de marketing tan penosa como aquela das mesas petitorias onde as requintadas señoras máis ricas do barrio pedían (perdón, piden) para os negriños de África. Mercar este libro é darlle folgos a este home de sorriso amable para que continue disparando cua súa trompeta e o seu lápis. E se ademáis o dou a coñecer aos dez ou quince que sei que me visitan a diario non é pouco pedir neste tempo no que da prensa só imos ao autodefinido e ás viñetas de Forges (e menos mal) pasando xa sen pararnos nos titulares que nos informan dos mortos do día no Irak, etc, etc. Pódese mercar aquí.

Empregando as técnicas máis modernas de marketin direivos que outros blogomilleiros xa o mercaron.

Un post para as miñas teenagers... en especial para Miriam.

Este post vai para Miriam, unha amiga de Alma que segundo parece ten uns gustos musicais moi atinados. Pois para vós aí van unhas ligazóns a xeito de semente para ver se agroma nun grupiño de fans de tineillers deste meu humilde espazo virtual. Xa sei que non vou competir cos vosos flamantes fotologs pero un minutiño á semana ven mo podíades adicar ¿ei ruliñas?

Marcos Couso "Sokram", o seu fotolog.
O grupo vigués ECTOPLASMA ten unha boa web.
Subacuática é un espazo adicado ao graffiti, neste espazo coñecín ao Nanno, o noso grafiteiro vigués. Esto vai para algunha de vós que se está decidindo a facer belas artes....ejem...
Outro día se vos portades ben e vexo o comentarios vosos vos poño máis e mellor. Bicos.

Spam de Francisco Castro

Xa se falou abondo sobre esta novela de Francisco Castro mais a min chegoume o momento da súa lectura esta derradeira ponte. O principal pois, xa está dito, a atmósfera claustrofóbica, a obsesión dos empresarios por controlar a vida dos empregados, as eivas da comunicación no momento de maior desenvolvemento das famosas TICs, a despersonalización e deshumanización no que nos queren convertir esas intranets empresariais que só serven para que algún aspirante a executivo presuma de listo. De tódolos temas o máis atroz quizais sexa a soedade na que viven os máis sumisos ao sistema, que xa só poden comunicarse mediante tecnoloxías que agachen calquera signo de sensibilidade. O que realmente nos afoga é atopármonos representados neses personaxes, ¿quen de nós no se recoñece nun velosojaneiro, ares carballeira ou nun sanchezvillalta? Persoalmente eu tamén son víctima dunha intranet empresarial e o meu Gómez, que tamén o teño, tamén me asignou o meu nome de empresa. No meu caso eu fun durante un tempo abande, ata que mudei ese nome polo de ulises, que é o do meu gato. E teño que dicir que ao artistiña da intranet, o noso Gómez, non lle fixo nin pizca de gracia este cambio de modo que fuchicou un pouco nos códigos e agora xa ninguén pode cambiar o seu nomenaempresa. No estilo recoñécese moito o xeito de Saramago, pero tamén están Auster -a mesma claustrofobia deste relato atópase en Viaxes no Scriptorium, e tamén está ese desacougo que segue á lectura de Orwell.

Nosa Señora da Ascención....a motor

Velaquí o resultado da fusión do sagrado e o profano, a ciencia e a fe, o espiritual mundo das ideas e o prosaico da tecnoloxía fundidos nunha obra de imaxinería cando menos...curiosa...as vilas e rúas portuguesas sempre nos sorprenden. A foto fíxena onte nunha capela financiada polos motoristas portugueses que se atopa na Montaña da Penha.

Guimaraes, guimaraesturismo

Plataforma de Calixto Bieito

Tachamos a Houellebecq de provocador porque nos esperta violentamente da ficción xerada por un sistema autodestructivo que disfraza de felicidade as prácticas máis perversas. Non somos quen de soportar que nos vomiten na cara unhas cantas verdades que voluntariamente rexeitamos en aras da pacotilla e do abelorio. Nunha escea o alter ego do novelista espétalle unha labazada á boneca inchable na que nos convertemos, primeiro deixándonos engaiolar polos fogos de artificio do sistema para de contado inmolarnos ao aciago demiurgo do economicismo. O drama acentúase cando nos decatamos da imposibilidade de desfacer o camiño, non hai unha segunda oportunidade. O paraíso prometido no libro sagrado -a Tailandia da guía Trotamundos- agora é un mortífero campo de batalla na que as víctimas dunha depredación milenaria sacrifícanse para botar ao monstro invasor que lle chuchou o sangue e a indentidade (a novela foi escrita antes do 11/9 e posteriores barbaridades). A Plataforma de Calixto Bieito complementa á novela cunha montaxe espectacular. O Michel do texto é un personaxe moito máis frío deste que fala pola boca do xenial Echanove, pero igual de atormentado. Recoñecemos tamén a Valérie moi ben traducida por Marta Domingo. Belén Fabra é Marylise a muller que permanece espida durante toda a función e que representa o mundo no que se desenvolve a historia principal, é ao tempo poesía e prostituta, amor e violación, vida e morte. É un manequín de Schulz.
Eu non diría que a representación pode ferir sensibilidades por mor de esceas con sexo explícito senón pola violencia que emprega para espertarnos dun infernal estado autoinduido de gregarismo e sumisión.

O canon bibliotecario ou "o que queira ler que o pague ben caro"

“¿Se quiere fomentar la lectura? ¿Europa prefiere autores más ricos pero menos leídos? Personalmente prefiero que me lean y soy yo quien se siente deudor con la labor bibliotecaria en la difusión de mi obra. Sépanlo quienes, sin preguntarme, pretenden defender mis intereses de autor cargándose a las bibliotecas. He firmado en contra de esa medida en diferentes ocasiones y me uno nuevamente a la campaña. (J.L.Sampedro)

¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!”

"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro. Y yo ataco aquí violentamente a los que solamente hablan de reinvindicaciones económicas sin nombrar jamás las reivindicaciones culturales que es lo que los pueblos piden a gritos. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio del estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social."

Federico García Lorca. Fragmento del discurso pronunciado con motivo de la inauguración de la Biblioteca de Fuentevaqueros

¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN LAS BIBLIOTECAS!

Contra o canon do pago por préstamo de libros: http://noalprestamodepago.org/
Vos recomendo este artigo de Pepe Cervera e este de Manolo Bragado, e o blog de Víctor Macías, e o blog Addenda&Corrigenda, Manifesto de profesores universitarios contra o canon...

O soño da vaca namorada....

Veño de contar no Contasoños o xa famoso pesadelo dunha vaca madrileña que se namorara de min. Sen comentarios...

Aproveito para reflexionar sobre esto.

[Adicado a Susana C. para que soñe comigo]

O "chocho" de Santa Catarina...é unha lingua.

Creo que este é o libro co título máis ...curioso deste miña biblioteca...¿quen da máis?

Dia do libro e aniversario

Teño a sorte de celebrar o meu aniversario nun día tan significiativo coma este porque no canto de pensar nos anos que me van caendo enriba paso o día mirando novedades bibliográficas, visitando librerías aínda que sexan virtuais e lendo as páxinas culturais dalgún xornal que se lembra deste día. Ata hai pouco lamentaba profundamente ter que vivir nesta cidade porque se ben todo o ano ten un comportamento diferente a calquera outra das que eu vivín, os 23 de abril, cando caía en domingo, os lembro como unha procura desesperada dunha librería aberta que organizase algún evento acaído ao seu producto estrela, ou algún outro acto que me permitise pasar o día remexento anaqueis. Pois non, nada de nada, tiña que voltar para casa de baleiro e ollar con envexa o ben que o pasaban os cataláns co seu Sant Jordi. Que lle imos facer, estamos nunha cidade moderna e contemporánea. Hoxendía están máis de moda os macroeventos culturais e seica temos oportunidades abondo para pasar o día disfrutando de libros e lecturas (???). Eu xa non preciso. Agora teño este meu espazo e outros currunchos nos que participo onde se fala de boas lecturas e prefiro pasar o día navegando por estes mares.

Bruno Schulz.

Bruno Schulz é un deses raros, nos que a literatura só é o camiño para chegar a lugares que moitas veces non desexariamos coñecer. Poucas veces a anguria de vivir se traslada ao texto con esta impresionante viveza. Os verbos imprimen accións a obxectos inverosímiles cargados de adxectivos que non corresponden a esa realidade coñecida e anodina que se nos presenta a cotío. A lingua parece que non fala pola súa boca o seu propio idioma pero a lectura de calquera dos seus textos acaba sacudíndonos e logo comprendemos esa mirada do autor que se autorretrata en debuxos coma este. Aí está case todo tamén, a distancia coa que ve o que ocorre ao seu redor, a desconfianza dunha (nova) realidade que non comprende, o descubrimento da verdade máis alá do que se ve cunha ollada simple, o medo e ata o terror de descubrir o outro lado do espello.

As súas obras pentencen a unha época de profundo cambio onde se tiñan que deixar atrás unhs modos de vida e uns valores que xa non cotizaban nun mundo que se estaba a incorporar nun modelo de producción baseado na economía da caducidade e a volatilidade, no que por outra parte, aínda vivimos.

Aquí vos deixo un texto:
"Nosotros no aspiramos -decía-, a obras de largo aliento, a seres duraderos. Nuestras criaturas no serán héroes de novels de muchos volúmenes. Sus papeles serán cortos, lapidarios, sus caracgteres sin profundidad. En ocasiones unicamente los llamaremos a la vida para que ejecuten un solo gesto o pronuncien una sola palabra. Lo admitimos abiertamente: no insistiremos en la duración o en la solidez de la ejecución, y nuestras criaturas serán casi provisionales, hechas para no servir más que una vez. Si fuesen seres humanos les daremos, por ejemplo, la mitad del rostro, una pierna, una mano, la que le srá necesaria para su papel. Sería pedante preocuparse por la otra -innecesaria-pierna. Por detrás podría, simplemente, hacerse un hilván o pintarlos de blanco. Nosotros pondremos toda nuestra ambición en este soberbio lema: un actor para cada gesto. Pra cada palabra, para cada acción, llamaremos a la vida a una diferente criatura humana. Tal es nuestro antojo, y ese será un mundo concebido a nuestro gusto. El Demiurgo amaba los materiales refinados, soberbios y complicados; nosotros damos preferencia a la pacotilla. Sencillamente estamos seducidos, cautivados por la baratija, la fruslería y la pacotilla. ¿Comprendeis -preguntaba mi padre- el profundo sentido de esa debilidad, de esa pasión por los trozos de papel de colores, por el papier mâché, por la laca, la estopa y el serrín?. Ese es -cotinuó con una dolorosa sonrisa- nuestro amor por la materia en sí, por lo que ésta tiene de moldeable y poroso, por su ineluctable consistencia mística. El Demiurgo, ese gran señor y artista, hace la materia invisible al hacerla desaparecer bajo los ojos de la vida; nosotros, al contrario, amamos sus disonancias, sus resistencias, su torpeza de golem. Nos gusta ver en cada uno de sus gestos, en cada uno de sus movimientos, su pesado esfuerzo, su inercia y su dulce torpeza.
[Las tiendas de la canela fina. Maldoror, 2003]

Gombrowicz dixo de Schulz "Era un hombre que se negaba a sí mismo... Un gnomo minúsculo, macrocéfalo, demasiado timorato para osar existir, había sido expulsado de la vida, se desarrollaba al margen".

Obras:
El libro idólatra
El sanatorio de la clepsidra
La república de los sueños
Las tiendas de la canela fina



Interesante artículo de Mónica Keska sobre la adaptación de Schulz al cine
Bruno Schulz
Bruno Schulz. El mesías que nunca llegó a Drohobycz.por Mercedes Monmany

(Para Asia e Anna, dúas rapazas polacas moi dignas da literatura do seu país...)

A educación sentimental...en Virxinia (USA) por exemplo.

O auténtico terror. Ver o que son quen de facer as xeracións de rapaces perfectamente adestrados nas tecnoloxías máis avanzadas de violencia. Terror ver a tantos pequenos enganchados a estes ¿xogos? nos que se aprende a matar haitianos, por exemplo. As demandas
que teñen presentado os pais das víctimas (¡que curioso, o de víctima é xa un colectivo consolidado nas nosas latitudes!) non molestan a unha poderosísima industria ¿do ocio? que está a formar aos encargados da aniquilación da especie e que xa están facendo das súas repartidos polo ancho mundo ¿que precisa reflexionar sobre todo esto? Eu voume conectar á miña Play que tamén a teño, aínda que só para ver deuvedés de cine clásico para embrutecerme.

Máis información: Blog de Bryce, estudante da U.Virginia.

Vouvos contar un secreto...e un soño.

[Foto: Arume]

Teño que confesarvos que ás veces fago uso dos vosos espazos para insertar algunha deposición (que diría o meu amigo can sen dono) que por algún motivo non vexo moi acaída para este meu espazo. Foi o caso deste soño, que metín hai uns días nun comentario de contasoños, un blog que vos recomendo, e que veñen de publicar. A foto que nos achega Arume da súa viaxe a Viena tivo a culpa porque nada máis vela púxenme a escribir ao momento. Pos aí vai o soño.

Devecía por viaxar a Exipto e a oportunidade cheogou aínda que fose nun soño. Alí estaba eu no medio e medio do amarelo, do verde e do azul. Os ollos xa os tiña do color da arenisca e tódolos días a todas horas sentía o meu corazón tremendo coa mesma emoción que xa sentira cando puxen o pé no asfalto do aeroporto. Tiña moito que facer aquí e eran poucos os días, pero de todas as marabillas a máis importante para min, aínda sen saber o motivo, era baixar o Nilo nunha faluca coa súa enorme vela. O soño ata aquí parece unha experiencia pracenteira pero aínda que non o creades tratouse dun verdadeiro pesadelo porque malia os meus esforzos os días pasaban e non atopaba xeito de facer realidade o meu desexo. Cada mañá saía máis cedo do hotel co firme propósito de chegar a tempo de pillar unha praza pero en canto me achegaba ao peirao, enormes ringleiras de turistas facíanme desistir e aproveitar o día noutra actividade. E así un día e outro, e cada hora que pasaba a miña anguria crecía e xa non había momia, papiro, pirámide ou paisaxe que me quitase da cabeza o paseo en faluca. Chegou o último día e tiña que tomar unha determinación. Entón decidín camiñar ata o embarcadoiro máis próximo e durmir alí mesmo. Quedei durmida sentada nunha escaleira que se perdía na auga do Nilo e pouco a pouco o balbordo e os empurróns da xente fixéronme acordar de súpeto. Xa non vía a auga entre os milleiros de cabezas que corrían cara a faluca e entón decidín abrirme paso empurrando eu tamén ata que albisquei o que eu naquel intre pensaba que era a punta do velame da faluca. Cada centímetro que avanzaba aquel velame trocábase nunha forma misteriosa ata que cheguei ao derradeiro chanzo. As xentes entolecidas tirábanse á auga para chegar ata EL. A faluca non era tal. Era un enorme sarcófago flotante cun falo duns cincuenta metros de altura que atraía poderosamente a tódolos turistas que devecían por chegar a él como se lles fora a vida no asunto. Malia os empurróns e os berros quedei rezagada ollando o espectáculo e tratando de asimilar o significado da escea.

(Da foto o único que habería que mudar son as dimensións da "vela").

Saudar a vida de Xavier Seoane. Un ensaio poético.

Saudar a vida de Xavier Seoane é un deses textos que parece que levas agardando dende hai moito, por necesario. O desprezo pola cultura ensáñase a cotío coas humanidades, Saturno segue a engulir aos seus fillos e xa era tempo de que alguén, e ademáis da casa, falara alto e claro. Nunca me considerei con aptitudes para a docencia porque perdo a paciencia doadamente cando hai que explicar as cousas máis sinxelas que xa terían que vir dadas polo menos común dos sentidos. Mais afortunadamente Xavier Seoane amosa unha grande capacidade como mestre lembrándonos a necesidade dunha volta a esa racionalidade da que facemos gala os europeos malia ter esquecido con tanta facilidade a cultura clásica e as bases do noso pensamento. A crítica ás humanidades ven de lonxe, porque tampouco é novo o sistema de alienación que se basea na formación como ferramenta para a creación de individuos acríticos e sumisos que simplemente participen como "consumidores" na Sociedade do Coñecemento (somos a cultura do oxímoron ¿ou non?). A tradicional división de Ciencias da Natureza / Ciencias Humanas, ou en versión máis vulgar Ciencias / Letras é unha vella construcción que ten estragado o desenvolvemento e nos ten achegado a este perigoso estado de constante ameaza de extinción da propia especie. Un ensaio poético, co que X. Seoane inaugura un novo xénero. A forma tamén ao servizo da idea porque así como unha rosa posúe tanta beleza no campo como vista cun microscpio, este libro tamén ten a grandeza e a beleza dun bo ensaio e un bo poema. Lectura obrigada.

Mmmmmmúsica!

Mágoa que rematara a semana de paixón sen respostar a tempo á suxerente e acaída proposta de Harvey [et. al.] que veño de recibír vía R.R. Vou a ver se racho un pouco con esa imaxe de blog serio que me atribúen as boas línguas. Música para follar....un bo tema e ademáis estes días fai reflexionar sobre as rotundas diferencias entre a idea de pracer que temos . Pero este é outro tema. Música para follar... hai polvos musicais que xa non son quen de lembrar... e outros que xa me gustaría, pero no relacionado coa música recomendable para poñerse á tarefa si que podo dicir algo coa inestimable axuda do meu performance preferido.

• Case toda a música francesa dos 70 te leva directamente ao rincón máis oscuro, eu non esquecerei nunca o clásico "Je t´aime mais non plus" que sonaba no oitocentos cincuenta tódolos domingos de moitos veráns. Aquelas suspiros de Jane Birkin e Serge Gainsbourg xa se nos quedaron aí para sempre. Fixéronse moitas versións, como esta de placebo pero a sensualidade daquela non a acadou ningunha.
• Un pouco máis tarde non estaba mal ver e escoitar ao fermosísimo e sensual Chris Isaak.

• Dos vellos roqueiros aquí vos deixo duas xoias. De Roy Orbison calquera tema é bo para poñerse romántico escoitando a mellor música, pero este vídeo ademais ten sorpresa, haber se adiviñades os que están tocando co Rey. Aquí vai o famoso Pretty Woman de verdade...uf!!!!

• Outro un pouco máis tolo...M E A T L O A F .... remataba moitas actuacións verdadeiramente apaixoado....¡¡¡¡disfrutade!!!!! ¡hmmmmmmmmmmm.....! ¿pero quen é esa rapaza morena....?

• Joe Cocker, imprescindible, ... ¡para quedar só co chapeu, certo!

• En streap teasi masculino aínda non atopei nada mellor ca esto ... o Robin e do "máis completo" ¿non si?

¡¡¡que disfrutedes!!!

Micah P.HInson no Campus de Vigo

Escoitade e mirade este precioso vídeo se aínda non coñecedes a Macaipí. Estará no Campus da Universidade de Vigo o día 11 de abril ás 19:00 horas. Para non perdelo.

Micah P.Hinson en MySpace

Serendipia. Nova revista galega de comunicación e cultura.

Texto publicado en A Peneira.

A editorial Dardo DS, con sede en Santiago, inicia un novo proxecto literario coa revista galega de comunicación e cultura Serendipia, recén presentada en Compostela. Trátase dunha publicación bimestral bilingüe que aborda "con independencia e pluraridade de opinións" a realidade cultural galega, segundo explicou o seu director, o xornalista Xoan Barro, coñecido locutor dos informativos territoriais de Televisión Española é "rescatado" así polo seu fillo David, responsable da editorial.Segundo Barro o proxecto nace dunha "necesidade individual e colectiva", por unha banda, de que existan "publicacións independentes", e por outra, "loitar contra o silencio intelectual".Cun coidado deseño gráfico e con colaboracións de xornalistas como Xosé Hermida, Luisa Castro, Luis Vázquez-Pena, Sonia Vizoso ou Pablo G. Quintas, Serendipia conta ademais coa participación de artistas como Fran Herbello, poetas como Daniel Salgado, arquitectos, como Xerardo Estévez, ou críticos de arte e literatura como Alberto Ruiz de Samaniego ou Dolores Vilavedra, entre outros.Deste Xeito, a nova revista "procurará o debate" ao tempo que "une sectores da cultura e idiomas" presentes na comunidade galega, segundo explicou David Barro. Este primeiro número terá unha tirada de 5.000 exemplares que serán distribuídos por kioscos e librerías, dirixidos principalmente a un público "maior de 25 anos que busca algo diferente".

Veño de botar unha ollada ao exemplar que deixou agora mesmo un mozo na biblioteca (que me pareceu por certo David Barro) e paga a pensa seguir a pista desta revista.

A ponte sobre o Drina, de Ivo Andric

¿existiu realmente a kasaba de Visegrad coa sua charsia? ¿e a barca de Visegrad e Jamak o barqueiro? ¿e Abidaga, o terríbel enviado especial do visir para a construcción da ponte? As historias, os personaxes, as lendas, as paisaxes, as liortas, os cantares, as tradicións, a resistencia aos cambios, a tranquilidade dos tempos de paz....a vida da Bosnia profunda dende a Idade Media ata 1914, xusto no momento do estourido que soterrou tódalas esperanzas de millóns de persoas. A ponte, concretamente a súa kapia, é á vez personaxe, narrador, pero sobre todo observador e espectador pasivo do que acontece ao seu redor; dende a ponte, vemos pasar anos de paz e entendemento entre xentes de diversa orixe, raza e crenzas. Nestes tempos a kapia acolle gustosamente ás xentes que se reúnen para contar historias e facer negocios. Pero a ponte tamén asiste as esceas máis crueis dos tempos de guerras. E entón aparécesenos unha ponte ocupada por sórdidas construccións militares, algunhas destinadas aos tormentos máis desgarradores. É a historia dunha parte do mundo que pode ser calquera outra, porque en todas están as lendas, as cancións, os desexos, as mudanzas, as ilusións, a ambición, a crueldade...e en todas partes hai períodos de paz e entendemento que nun intre poden mudar nun terríbel escenario de sangue e crueldade insoportábeis.

"Na kapia, situada entre as nubes, o río e as montañas, de xeración en xeración aprendíase a non chorar mmáis da conta polo que levaban as augas. Alí interiorizaba a xente a inconsciente filosofía da kasaba: a vida é un milagre incomprensíbel, porque se gasta e esfaragulla sen pausa, e aínda así e dura e rexa coma a ponte sobre o Drina".

Traducido por Jairo Dorado Cadilla. Ed.Rinoceronte. Máis información: Wikipedia, Fundación Ivo Andric.