Sempre acertas, no zoo de acordo, si, pero en gaiola distinta por favor, e que ben se está, sempre devecín polo cárcere malia que prefiro esta sensación de catividade autoinflixida, no zoo, aprendes ao través dos barrotes porque non hai moito máis que facer que mirar, e ninguén te mira tampouco...
Con Triunfo Digital reaparece públicamente a revista que nos anos 60 e 70, dúas décadas cruciais, encarnou as ideas e a cultura da esquerda do noso país e foi símbolo da resistencia intelectual ao franquismo. Triunfo mudou de pel en 1962 e, deixando atrás ao inesquecíbel semanario cinematográfico precedente, acadou seu antigo soño de converterse na revista de información xeral cando un nomeado grupo de comunicación se propuxo obstinadamente editar Triunfo. Dúas ideas fundamentais guiaron a revista dende a súa nova situación profesional: dirixirse ás maiorías e transitar por vieiros culturais para que as súas páxinas poideran acoller as grandes correntes do pensamento europeo. Triunfo emprendeu entón un camiño sen volta co firme propósito de atravesar aquela escura época facendo un periodismo insubornábel que restablecera a memoria histórica, arrincada dos españoies pola violenta agresión dos vencedores. Ao aparecer nos quioscos o 9 de xuño de 1962, Triunfo non deixou xa nunca de recoller e destacar nas súas páxinas cantos acontecementos de natureza cultural e ideolóxica foran sucedendo no noso país e que afectaban á propia revista, como a prolongada vixencia da antiga lei que Franco e Serrano Suñer dictaran un cuarto de século antes, en plena guerra civil, impoñendo unha férrea censura que foi culpable de que o noso pobo chegara a esquecer a súa propia historia, ou cando, en 1966, casi 30 anos despois, Fraga pregoaba "a fin da censura previa" coa súa nova Lei de Prensa e Imprenta, auténtico fraude político agachado baixo unha prosa xurídica formalmente moderada que non lle impidiu reformar o Código Penal para radicalizar a represión hasta extremos inusitados. No seu propio ámbito, a revista soportou incomprensións e desencontrol. O simple feito de que, moi pronto, conquistase a atención dos que procuraban naquel deserto comunicacional que era noso país unha mensaxe de liberdade e que se estendera a nova de que había que ler Triunfo, publicación en auxe polo seu inequívoco talante progresista, creou momentos de tensión entre a redacción e o grupo editor, circunstancia que acadou extremos intimidatorios pola acusada intolerancia de algúns personaxes do seu Consello. A tensión entre Triunfo e os seus financiadores medraba cando, inesperadamente, apareceu a crise: aqueles sufriron tal descalabro económico que todas as súas empresas pasaron a depender do seu acredor, o Banco Atlántico. A situación enrareceuse cando se soubo que a cúpula do Atlántico a integraban significativos membros do Opus Dei. A evidente disparidade entre a coñecida asociación relixiosa e as ideas defendidas por Triunfo facía presaxiar un final irreparable: era preciso transmitir ao propio presidente do Atlántico a idea de que a desaparición da revista sería interpretada como un ‘axuste de contas’ ideolóxico e que, si o Banco se mostrara comprensivo, quedaría patente que a Obra non desexaba consumar ningunha acción que semellara represalia. Admitida positivamente a proposta, Triunfo acadou o seu obxectivo e, por vez primeira, a revista sentiuse absolutamente libre, sin depender económicamente de ninguén. De feito foi unha simbólica reedificación da revista sobre si mesma que, para evocala, adoptou un lema como santo e seña para o futuro: o predominio da razón ideolóxica sobre a razón económica. Comezaba unha época dourada, a do “Triunfo das luces”, que levou á revista cara o cumio da súa influencia cultural e ideolóxica. Ao través dos números monográficos, abordou temas hasta entón prohibidos para a sumisa e insulsa prensa da época. Pero o omnímodo poder do autócrata e dos seus vigarios non foron quen de aturar o auxe e a liberdade que a revista acadara e, cando apareceu o monográfico “El matrimonio”, castigouna cos máis duros correctivos que aquelas leis sectarias aplicaban a quen se atrevía a desafialo: secuestrou o número, abriu un sumario no Tribunal de Orde Público e, por especial acordo do Consello de ministros, Triunfo foi suspendido durante catro meses e multado cun cuarto de millón de pesetas. Miles de adhesións de seus lectores expresadas mediante suscripcións extraordinarias mitigaron o golpe sufrido. O acoso gubernativo á revista non parou e o número no que se publicaba o artigo de José Aumente ¿Estamos preparados para el cambio? (el 656 de abril del 75) era tamén suspendido durante catro meses polo Consello de ministros que o considerou como atentatorio contra a seguridade do Estado. A morte de Franco ocorreu durante aquela suspensión e Triunfo, amordazado, no puido pronunciarse periodísticamente sobre tan histórica situación. Impotente, viuse confinado a presenciar dende o arcén da Historia como o Grande Cortexo fúnebre se encamiñaba cara o Val dos Caídos. Pero aquel Poder era insaciable no seu acosamento a Triunfo e así, o 24 de xullo do mesmo 75, abriu expediente á revista pola publicación no número 669 dunha entrevista de Montserrat Roig a José Andreu Abelló considerando que o texto vulneraba o artigo 2 da Lei de Prensa e Imprenta. E para maior afrenta aínda, os indultos que o primeiro goberno da Monarquía (12 de decembro do 75) concedeu ás publicacións e periodistas sancionados por transgredir a ley de Prensa non se confiriron a Triunfo, que tuvo que cumprir íntegra toda a súa condena. O 10 de xaneiro de 1976 reapareceu Triunfo cunha significativa portada: A resposta democrática. Os máis de 166.000 ejemplares da súa tirada desapareceron nas mans dos seus lectores nunhas horas, o que confirmaba o seu inicial obxectivo de ser unha publicación para maiorías. Non obstante, naquela confusa e irreflexiva época de balbucente democracia con profusión de partidos políticos á caza de poltronas no Congreso e no Senado, a revista iniciou o seu declive porque boa parte dos seus leais ‘esqueceron’ a Triunfo e os seus méritos. E a revista sufriu unha caída xa imparable que a levou en 1982 a un final paradóxico e desolador: a publicación que máis loitara e padecera en España pola liberdade e a democracia, desaparecía por mor da lei do mercado tres meses antes de que a esquerda de entón chegara coa maioría absoluta al poder. Triunfo foi unha singular obra colectiva que xuntou a un equipo excepcional de periodistas, paradigma profesional da segunda metade do século XX. Ante a imposibilidade de nomealos un a un, que sería o xusto, baste aquí con sinalar no seu nome aos máis lembrados dos desgraciadamente desaparecidos: Eduardo Haro Tecglen, Luis Carandell, Manuel Vázquez Montalbán...
Como memoria indispensable daquelas dúas décadas cruciais da vida española, Triunfo Digital ofrece aos investigadores do porvir o considerable, inmenso contido cultural e ideolóxico dunha revista que o propio Montalbán gabou con estas verbas: «Me vinculé a Triunfo en el momento de su definitivo despegue como medio en el límite del posibilismo crítico contra la dictadura, cumpliendo el papel de órgano cómplice de la reconstrucción de la razón democrática de España después del asalto a la razón perpetrado por las hordas franquistas en 1936. He de decir que vivir el agostamiento del franquismo dentro de Triunfo como uno de sus más frecuentes colaboradores, ha sido la situación más satisfactoria de mi vida, por encima incluso de premios nacionales o internacionales aportados por la literatura».
Texto: José Angel Ezcurra.
Tradución: Ana Bande.
Ás veces o inesperado amólanos pola súa impertinencia, foi o que eu sentín cando me topei por vez primeira con este "ready made" urbanita. Agora, tras convivir con esta imaxe un bo tempo, agradezo a súa presenza esporádica como símbolo da resistencia de Vigo a ser unha cidade como tantas outras. Hai que consolarse dalgún xeito. Aquí o tradicional non se resigna doadamente a desaparecer baixo os cascallos da especulación. Antes alporizábanme moito estes contrastes, sempre aberrantes, e semellábanme síntomas dun mal gusto que farían moi difícil a vida nun entorno tan carente de beleza. As galiñas exultantes pasean á beira da Gran Vía. Un labrego coidando a súa leira a carón da Praza de América. Lembro que hai anos saín unha noite dun hipermercado e sen saber como vinme rodeada de leiras e corredoiras que se multiplicaban nun labirinto do que non me foi doado saír, non atopaba ningunha referencia coñecida, creo que estaba por Lavadores. Hoxe van quedando menos illas do pasado e van aparecendo eses proxectos-monstro que compiten por agachar a ría da vista dos vigueses. Ás veces hai sorte e a necidade e cobiza dos xestores de turno fan que se paralicen algunhas obras, caso do Auditorio, e podemos disfrutar un pouquiño máis dos azuis do ceo e do mar.
¿sabes quen fixo esta obra?....premio, hmmm...¿unha birra no Hipólito?
Foto: El Correo Gallego
Arto Paasilinna é a miña derradeira descoberta no eido literario. A tan só dous días de rematar "O bosque dos raposos aforcados", xa tiven que ir mercar máis do mesmo porque habendo tempo, e mal tempo, por certo, non hai como meterse nunha boa historia para disfrutar das vacacións.
Imaxe publicaba polo China Daily no 2005. Vía Chinochano
Imaxe retirada e censurada en España polo xuiz Olmos, 2007.
Chameite Alma porque 
A algúns pensadores, periodistas, intelectuais....só os coñecemos pola polémica que suscitan nos medios de comunicación. A maioría son operacións de propaganda e ata de autopromoción para acadar un pouco de atención, un pouco de tempo, nada menos, agora que vai tan caro. Estamos ademáis tan afeitos a que outros opinen por nós que xa nin intentamos achegarnos ás obras "clasificadas" (máis ben maldicidas) polas tendencias políticas que seguen a confiar e potenciar o rexeitamento das masas pola letra ben impresa. En fin, o que vos quero dicir é que un destes supostos malditos, como Finkielkraut, nin morde nin contaxia enfermidade ningunha, nin tampouco Houellebecq, por traer aquí a outro francés ao que tamén quixeron plantar lume hai pouco. Nosotros, los modernos, é unha obra de filosofía das que se entenden, iso xa non é pouco. O problema, como en tantas ocasións, unha tradución de dicionario que non ten demasiado en conta a sintaxis, pero en fin...(recomento o artigo do blog de cine y política sobre a polémica).
Este CD foi outro dos agasallos de Asia, unha amiga de Polonia que me conta cousas impresionantes da cultura do seu país, pouco que ver cos estereotipos que nos venden os medios, que só nos informan do frikismos dos xemelgos e as súas aberrantes ideas políticas. Pouco a pouco irei compartindo con vós todo esto. 
Aser Fdez. Rey. Sin título. [Acrílicos sobre lenzo]
Yomelo Montosolo fíxonos pasar una divertidísima velada no seu concerto onte no pub "La Casa de Arriba". Un bo exemplo este rapaz ao que coñecín no YouTube cantando "a pelo" nunha rúa de Ourense. Non fan falta moitos medios para pasalo ben, ogallá que acade moito éxito, o merece de verdade. Na foto empezando pola esquerda: Rebeca, a miña sobriña, un encanto de rapaza coa que celebramos a súa incorporación á Caixa (mágoa que Caixanova deixase perter este fichaxe, mala política de persoal a desta entidade, penoso exemplo de xestión do que falaremos outro día....) Yomelo, Hania, Nuria, Asia (unha descuberta para amar todavía máis a Polonia) máis eu. Bicos Yomelo e moito éxito. Aquí vos deixo un dos seus videos.
Sentencia de Alfonso X "El Sabio" no pleito dos veciños de Ourense contra o Cabildo e Obispo da cidade. 
Destruíndo tópicos, descubrindo mentiras, pódense salvar moitas vidas. Estou segura. Pero o caso e que non se lee, bueno, non se leen cousas como estas, libros de historia de verdade, coa humildade de presentarse só como unha aproximación a un tema do que aínda queda moito por saber. Os que así falan son sabios, e mágoa, non estean de moda. Están de moda as "pseudonovelas pseudohistóricas" que contribúen a agrandar mentiras e tópicos como este da conquista e da reconquista de Al-Andalus, que alentan este insoportable desexo de vinganza por parte dos que cada día nos agasallan con nonseicantos camións bomba, por exemplo.
Alguén tiña que facer un traballo sobre Shakespeare....
Unha preciosa película de Tarkosvski na que podemos disfrutar dunha insuperable fotografía, unha banda sonora estupenda e unha historia que nos lembra a aberrante e desprezable situación dos nenos empregados como soldados en moitas guerras.
Volvo deste retiro non desexado no que me atopo porque hoxe houbo dous feitos que me emocionaron. Un foi esta portada de "El País". A imaxe de Alexander Solhzenitsin sempre ten a forza da Medusa, un queda literalmente petrificado logo de ollar unha foto súa. Pero este primeiro plano do xornal fixo que hoxe tardara case dez minutos en abrilo. Dúas miradas, dúas figuras, dous séculos. Estamos no "todo vale", non cabe dúbida. Xa ten delito ver a sinistra figura de Putin, o perseguedor, entregando un premio ao perseguido. ¿sodes quen de adiviñar o que nos din os ollos de A.S.? Ben seguro que nos están a lembrar que voltemos a pegar nas paredes as portadas do Arquipiélago Gulag e os posters do Ché, que miremos de novo O Declive do Imperio ou a súa versión moderna, que temos que ler a Primo Levi, que escoitemos a Dylan...
Este é precisamente o segundo motivo deste post, o premio Principiño a un dos máis grandes, e que aos seus sesentaetantos segue na teima de mudar o mundo, pois vaia por todos os dylanitas e sobre todo o seu máis sobranceiro representante no blogomillo.
Parabéns ao Concello de Porriño por ter organizado este concerto. A orquesta de cordas do conservatorio de Música de Vigo no que tamén participaron rapaces da Escola de Música do Porriño. Unha ledicia escoitar a estes pequenos. A música clásica precisa de moitas accións coma esta. Parabéns oo seu director J.M. Fernández que nos amosou o resultado do seu grande traballo. Un concerto preciosos donde maiores e pequenos disfrutamos da música clásica.
Foto: José Fdez.Rey
Este curso vai reunir os axentes que forman parte do proceso da tradución editorial cara ao galego. Nesta liña, aparece dividido en dous bloques temáticos:
Con motivo da exposición do ano 2002 achegámonos a Ramón Caamaño. Viñamos de admirar os seus retratos e quixemos que Alma quedase coa lembranza do seu autor. As liñas rotas da grafía e as súas verbas falan dun home sinxelo e con moita personalidade que foin quen de nos transmitir a grandeza dun pobo a través dos retratos da súa xente máis pobre e traballadora. Non vén nada mal volver un pouco a vista e mirarnos hai só 60 anos. Teño comentado con compañeiros esta tendencia a pensar que sempre fomos ricos e consumistas e que nunca nos faltou de nada, e menos qué comer, pasa sobre todo cando imos fóra a países que aínda están nos nosos anos 70, por exemplo e os miramos dende arriba como asombrándonos moito do atraso que levan. Ver fotografías antigas da nosa familia, por exemplo, ou estes retratos de Ramón C. pode facernos un pouco menos fachendosos e valorar doutro xeito o desenvolvemento acadado grazas a xente como a que retrata R.C.
Amigo Antón:
A Cultura galega está de festa. Cultur.gal, a Feira do Libro e da Industria Cultural de Galicia, organizada pola AGE, é unha mostra de conxunto das nosas industrias culturais o que tamén quere dicir ata certo punto, da nosa cultura.
días nos que non só non hai momentos baleliros, senón que hai programadas simultáneamente dous, tres e ata catro actividades. Esto é boa cousa porque quere dicir que hai moito que amosar, pero un acaba por marchar un pouco con mágoa por deixar tanto por ver.
n, distribución e difusión. Esto é interesante dende varios puntos de vista. Para o público porque coñecendo todo este proceso terá moitos máis criterios para valorar axeitadamente cada producto. Pode pensar por exemplo na morea de postos de traballo que implica a producción dunha película ou a inversión precisa para poñer en marcha un proxecto, entre outros aspectos. Para os profesionais as vantaxes de achegar figuras tan enfrontadas hoxe como creador/productor poden render moitos e bos frutos a curto prazo.
Marcos Valcárcel lémbranos ao doutor Gallego nos seu impagable blog. Non me gustaría que nos esquecésemos deste home excepcional e bo porque foron moitísimas as persoas ás que dende a súa humilde consulta procurou axuda durante moitisimos anos. Estou un pouco desolada porque non atopo noticia algunha na rede sobre este médico exemplar. A súa sobranceira xenerosidade e humildade seguramente irán en detrimento do seu recoñecemento, pero dende aquí me gustaría facer un chamamento para que todos os que o coñeceron e disfrutaron da súa atención como médico ou amigo deixen por escritos algúns datos. Por motivos profesionais coñecín a Doña Olga, a súa irmá, arquiveira e investigadora infatigable cunha obra abundante e erudita que invita á seguir os seus pasos. Persoas así de xenerosas nos súas profesións son hoxe exemplares en vías de extinción e non faríamos mal en tomalos como referencia en moitos aspectos, sobre todo na humanidade que desprenden. Porque a felicidade é ese momento no que atopas un documento ou un dato de arquivo que contribúa a esclarecer un proceso histórico, ou un diagnóstico axeitado que vai procurar a curación dunha doenza, non un flamante artigo publicado nunha revista cun alto índice de impacto que vai repercutir nun novo sexenio. Se cadra hai que repensar un pouco todo amigos.
.jpg)
.jpg)
